Archief

Heerlijk opgestaan met het zonnetje. We hadden ons tafeltje buiten gezet voor het ontbijt. We namen er onze tijd voor. De vogeltjes floten hun lied en Yuna stond nog een leuke verrassing te wachten. De vaat werd gedaan en een wasmachine zorgde dat onze vuile was terug netjes werd. Daarna begaven we ons naar het meer met onze stoelen, een boek en een stukje fruit. Yuna aarzelde niet toen ze verlost werd van haar leiband. Ze dook meteen het water in en we hebben ze de eerste drie kwartier niet meer gezien. Ze zwom en vond het leuk. Daarna was het aperitief- en lunchtijd. Na de middag was het luilekkerland. Rusten in het zonnetje en nadien de blog nog wat bijwerken.

Wat jullie nog niet weten is dat de wereld klein is. Een dag nadat we op deze camping waren stelde ik  aan een van de vaste huisjes ( caravans) vast dat er Vlaams gepraat werd. Ik zei dat ik ook Belg was en werd met mijn afwasbakje in de hand uitgenodigd om een glaasje wijn te drinken. Linda die wat later toekwam was met verbaasd dat ze me er zag zitten. Na enige woorden gewisseld te hebben, bekeken de vrouw en ik elkaar en dachten dat we elkaar kenden. Het was zo ook. Een collega van de kazerne van Berlaar, Gwen en Mark.  Ze hebben hier al jaren een huisje en brengen hier hun vakanties altijd door.

We werden er deze avond om 19u verwacht voor de aperitief  om daarna eens te gaan eten in een typisch Umbrisch restaurantje. Met de fiets reden we naar het dorpje. Het restaurantje lag iets buiten het dorp aan een tof binnenkoertje. Daar onze vrienden goed Italiaans kunnen, bestelden ze een echte maaltijdsuggestie van de chef. Dat gaat hier met de nodige gangen gepaard zodat we niet snel van tafel waren. De hoofdschotel was everzwijn met wijnsaus en een maïspuré. De avond was echt geslaagd voor ons.

Stany

Op ons verlanglijstje stond de stad Siena nog vermeld. We beslisten om vandaag deze stad eens onder de loep te nemen.
Via vrij goede banen kwamen we na anderhalf uur aan aan de rand van de stad. We vonden ook een degelijke parkeerplaats voor de auto. We moesten ons even oriënteren op ons stadsplannetje om  de juiste invalsweg te zoeken. We zetten er goed de pas in en bereikten na een 10-tal minuten een ingangspoort. Na de poort moesten we klimmen. Een steile straat bracht ons nog dichter bij de voetgangerszone. Siena had sinds 1959 de eerste autovrije binnenstad van Italië. Heerlijk toch!
Het was er dan ook ideaal om te kuieren langs de straten die ons tot aan het grootse mooie plein
PIazza del Campo leidden. Het is een licht aflopend plein dat aan drie zijden omringd wordt door statige huizen en gotische paleizen. Op de laagste plek van het plein heerst het Palazzo Pubblico met zijn hoge klokkentoren als heer en meester over de enorme mensenmassa die zich op de straatstenen hadden neergevleid. Het was lekker warm en de toeristen waren in grote getale komen opduiken in deze geweldige stad. Aan een grote fontein wasten de duiven zich alsof hun leven er vanaf hing. Echt grappig om hier even bij stil te staan. De duiven konden in ieder geval op veel aandacht van de aanwezigen rekenen. Het was een mooi schouwspel.
Het plein wordt eens per jaar het centrum van een heuse paardenrace. Er worden tribunes op het plein gezet en de paarden met ruiter rijden om ter snelst.
We wandelden verder door de omringende straten. We staken onze hoofden binnen in de vele gezellige winkeltjes.
’s Middags aten we een snelle hap in één van de vele snackbars van de stad. Verder op verkenning ontdekten we de Dom. Het is een spectaculaire kerk die op het hoogste punt van de stad is gebouwd.
De voorgevel is rijkelijk voorzien beelden en zuilen. De buitenkant is opgesmukt met donkergroen-witte strepen. De ronde koepel staat in schril contrast met de strakke rechthoekige toren. Het geheel is een teken van rijkdom en vroomheid. Jammer dat we de binnenkant niet vrij konden bezoeken. Je had er een ticket voor nodig.
Langs kleine straatjes werden we verder gevoerd naar nog een heel mooi voorbeeld van een Toscaans paleis. Het binnenkoertje was toegankelijk en daar bewonderden we mooie fresco’s op het plafond van de kleine gaanderij. Het was een gezellig koertje dat we goed in ons opnamen vooraleer we weer op zoek gingen naar onze auto.

Linda

Yeh, vandaag trokken we met onze fiets naar Castiglione del Lago. Het was een heerlijk en bijna vlak ritje langs het meer. Het stadje lag op 12 km van onze camping.
Op woensdag is het er marktdag. We hadden in Italië nog geen markt bezocht. Zodoende waren we heel nieuwsgierig. De markt was opgesteld in enkele straten en langsheen een pleintje. Kleurrijke jurkjes,  bonte tassen, lederen broeksriemen en grappige t-shirts kwamen in alle maten in ons vizier.
Ook lekkere groente en fruit, plantjes en bloemetjes werden enthousiast aangeprezen.
Het was helemaal een gezellig markt.
Het stadje was best mooi en lag een beetje hoger dan de omgeving. Via verschillende oude stadspoorten kon je het stadje binnenkomen. Drie lange evenwijdige straten liepen van oost naar west. De straten kwamen uit op een klein parkje. Vanaf het ommuurde parkje hadden we een
weids uitzicht over het meer. Dit was weeral een ideaal picknickplekje voor ons.
 Aan de westzijde prijkte een groot fort dat uitkeek op het meer. Het was opgetrokken in grijze
natuursteen. In het mooie decor van het fort worden tijdens de zomermaanden voorstellingen gegeven.
Kort na de middag fietsten we terug naar de caravan. Hoe mooi het weer was tijdens ons fietstochtje hoe gauw veranderde het met dikke grijze wolken die steeds dichter op mekaar pakten. Vrij vlug hoorden we ook het eerste dondergeroffel. Gelukkig bleef de regen uit maar de temperatuur daalde
behoorlijk.
Toch hopen we dat het weer stilaan wat standvastiger wordt. We hebben nu toch al 2 dagen geen regen meer gehad.

Linda

De Italiaanse vogeltjes floten ons wakker en we bleven nog even  gezellig liggen luisteren. Daarna ons ontbijtje en lunchpakketje klaarmaken want we trokken er weer eens op uit. Tegen 10u vertrokken we naar Arezzo. Het zou een leuk stadje zijn ,had men ons verteld. De weg van de camping naar het stadje was zo’n 55 km maar je kon er niet snel op rijden. Overal bijna max 50 km/U. Maar we namen onze tijd. We parkeerden aan een bank net buiten het centrum. En trokken te voet verder. We moesten 2x de weg even vragen omdat ons plannetje nog niet binnen ons territorium lag. We bereikten uiteindelijk de Corso Italia. De centrale winkelstraat van Arezzo. We weten uit ervaring al dat we best eerst de winkelstraten doen , want na de middag is het altijd even siësta en dan is het niet zo leuk om dode winkelstraten te doen. Op een pleintje in een van de zijstraatjes was er een kleine markt.  Tegen de middag bereikten we de Piazza Grande. Een zeer mooi plein met mooie huizen en pallaza’s. Aan de gevels hingen er kleurrijke wapenschilden, wat het plein een mooi uitzicht gaf. We bezochten er een Pallazo en konden tot aan de klokkentoren klimmen. Het radarwerk van de klok deed ons denken aan onze Zimmertoren in Lier. Maar hier is het toch wel veel kleiner. Vanop het kleine terrasje naast de klokkentoren hadden we een prachtig uitzicht op het plein. Terug beneden aten we ons lunchpakketje op naast een fontein. Daarna gingen we via het park naar de Dom S. Donato. Een hele mooie voorgevel trok onze aandacht. Helaas was het gebouw ook gesloten tijdens de siësta. Aan de overkant ontdekten we 2 grote pallazo’s. via kleine straatjes kwamen we bij de S. Francesco kerk, die blijkbaar beroemd is. We gluurden even binnen maar zo hadden we toch al vele kerken gezien, dachten we. In de hoofdstraat dronken we nog een koffie en thee en vervolgden onze weg naar de overblijfselen van het Amfiteatro Romano. Helaas afgesloten wegens het vele vandalisme. We konden door de tralies wel de hele ruïne zien. Moe en voldaan zochten we terug onze auto op en keerden huiswaarts. ’s Avonds werden we bij onze buren uitgenodigd voor een glaasje wijn. Het leven kan toch mooi zijn…

Stany

Voor vandaag nog enkele

Wistjedatjes…
… we nu 2 weken in Umbrië in Italië verblijven.
… onze kameerplaats aan een prachtig meer ligt.
…  er rond het meer allemaal donkere bergen oprijzen.
… we vlakbij Toscane vertoeven.
… het hier vaak nat is.
… een onweer nooit ver af is.
… ze beter weer voorspellen.
… de poppy’s hier weelderig bloeien.
… de olijfbomen en wijngaarden mekaar afwisselen.
… Yuna op hete kolen zit om het meer in te duiken.
… we alweer 60 dagen onderweg zijn.
… het hier heerlijk kamperen is.

Linda

Vandaag is het de dag van de Republiek hier in Italië. Een feestdag dus. Deze nacht werd ik rond 1u gewekt door hels lawaai van muziek. Een discobar speelde volop. Rond 3u kon ik het niet meer aan en dook in mijn kleren om te gaan kijken vanwaar het kwam. Eenmaal buiten hoorde en zag ik dat het van op een heuvel wat verder kwam, dus niet van de camping. Ik begaf me naar de ingang om te kijken of er een nachtwaker aanwezig was, maar dat bleek niet. Dan maar terug naar mijn bed met oordopjes in de oren. Een halfuurtje later bleken ze gestopt te zijn. Het bleek een trouwfeest geweest te zijn. Ik was blijkbaar niet de enige die een wandelingetje had gemaakt op de camping. Dat hoorden we dan ’s morgens van iedereen. In de voormiddag haalde ik mijn fietscomputer nog eens boven zodat we na de middag een tochtje konden maken. In een brochure hadden we gezien dat er in een dorpje Paciano in de straten een bloementapijt gemaakt werd. Terwijl we door de velden en heuvels reden, reed ik bijna een slang dood die over de weg kroop. Ze was ongeveer 50cm lang. Toen we in het dorpje aankwamen zagen we niet veel animo. In het oude gedeelte van het dorp vonden we dan toch twee mooi versierde straatjes. We wandelden even rond en ontspanden ons even op een bankje. Om 18u zou er nog een H. mis zijn en daarna kregen de bezoekers ervan gratis panini en rode wijn, lazen we op een affiche. Men moest wel zelfs zijn glas meebrengen. Langs dezelfde weg reden we terug. Het was een uurtje fietsen. Mooie natuur en rustige omgeving. Aan onze tent dronken we nog een glaasje wijn met het zonnetje erbij. Zo eens een dagje op uitstap in de natuur moet ook eens kunnen en is best eens gezellig.

Stany

Ook deze eerste dag van de nieuwe maand stonden we weer op met regendruppels die op de caravan tikten. Maar eenmaal aan het ontbijt was het droger.
In de voormiddag rommelden we wat aan. Stany hielp onze buren met het herstellen van hun kapotte afstandsbediening van de mover van hun caravan. Ik ruimde wat op en las wat verder in
mijn boek. Achteraf gingen we op zoek naar een kapper en maakten een afspraak voor volgende
dinsdag.
Na de middag reden we met de auto naar Perugia. Da’s een van de grotere steden in Umbrië. Stany parkeerde de auto buiten het stadscentrum. Gauw merkten we dat het stadscentrum zich veel hoger bevond. Na een flinke klim ontdekte Stany publieke roltrappen. Dat was een fijne ontdekking want na nog drie lange roltrappen kwamen we pas op het niveau van de stad. Een lange sombere straat met veel plassen bracht ons tot het eigenlijke centrale plein. Dat plein fascineerde ons wel. Het was
omgeven door enorm grote palazzo’s. In het midden van het plein pronkte een enorme fontein.
Langs enkele kleinere straatjes maakten we een ommetje om weer aan te komen op de centrale plaats. Nu volgden we de bredere winkelstraat tot aan een heel mooi uitzichtpunt. Aan de horizon glooiden de heuvels op. De kleinere dorpen verstopten zich tussen weilanden en lange bomenrijen.
We vonden dat er maar weinig volk was in deze grote stad. Maar we houden nooit rekening met de Italiaanse siësta. Na half drie werd het plots iets gezelliger in de straten. Het zonnetje speelde verstoppertje met de wolken. Af en toe klaarde het mooi op in de straten om daarna de huizen te hullen in een donkere grijze sfeer.
Bij een bakker kochten we een vieruurtje. Thuis maakten we warme koffie en thee en verorberden ons lekker appelvlaaike.
Perugia is niet direct een aanrader maar we waren toch tevreden dat we de stad beter hadden leren kennen. Vooral die lange buitenroltrappen zullen ons lang bijblijven.

Linda

Deze nacht hadden we nog een paar maal fikse regenbuien. Zelfs tot de tijd dat we opstonden regende het. We ontbeten in onze caravan want de voortent stond nog steeds onder water. We hadden geluk dat het ophield met regenen na ons ontbijt. We braken de voortent af en besloten om verder te rijden naar onze volgende camping aan het meer van Trasimeno. We zagen dat er nog mensen met hetzelfde idee zaten en die warmere, drogere oorden gingen opzoeken, maar het is slecht in heel Italië hebben we gezien op TV. We reden via een snelweg tot aan het meer. Helaas is de snelweg niet te vergelijken met de wegen van bij ons. Wij hebben in België soms slechte wegen, maar hier zijn ze nog veel slechter dan bij ons. Op de middag waren we op onze eindbestemming. We hadden nu maar 50km gereden. Ook hier had het goed geregend en we zochten een plekje uit dat waar niet te veel putten en water was. We aten eerst in onze caravan en daarna, tussen enkele regenbuitjes in, zetten we onze voortent terug op. Al snel zaten we terug op ons gemak. Na de middag genoten we van ons nieuwe plekje dat heel rustig is. Het was weeral snel avond.

Stany

We maakten vandaag een tripje met de auto in de buurt van Assisi. Op een 4-tal km van Assisi ontdekten we de basiliek van Santa Maria Degli Angeli. Omdat we Yuna mee hadden moesten we om de beurt een kijkje nemen in de basiliek. Terwijl Stany zijn toertje deed in de basiliek wandelde ik met Yuna over het grote plein. Stany lichtte me in over de belangrijkste vondsten zodat ook ik kon genieten van de bijzonderheden in deze basiliek. Midden in de grote kerk bevond zich een kleinere kapel. We mochten ook in de gewelven van het bijbehorende klooster. In één van de gangen stond een beeld van St Fransiscus met levensechte duiven op zijn handen. Dat vonden we wel bijzonder. Toen we ’s middags de basiliek verlieten, luidden de klokken uit volle borst. Het leek echt een vrolijke bende, die vele klokken. Ze klepelden er lustig op los.
We reden even verder naar het klooster van San Damiano. We aten eerst onze bokes op een bank en daar voelden we al dat het best kil was om stilletjes buiten te zitten. Het klooster leek middagpauze te hebben zodat we onze tocht verder zetten richting Spello een 10-tal km verder. Het stadje is op de flank van een berg gebouwd. Rondom het stadje ligt een ringmuur waarlangs we rustig kon wandelen. Het zonneke kwam efkes piepen en dat deed even deugd.
In het stadje hing een historische sfeer. Steegjes die tegen de flanken omhoog klommen, wisselden mekaar af. De huizen waren vaak versierd met mooie bloembakken en potplanten. Heel even voelde het ‘ zomers ‘ aan maar algauw begon het in de verte te donderen. En voor we het wisten hing het onweer dreigend boven het stadje. Grote regendruppels kondigden het begin aan van een heus onweer. Onder een gewelf vonden we een tijdelijke schuilplaats. Toen de regendruppels minderden, kozen we de weg terug naar onze auto.
Op de terugweg konden we nog terecht in het klooster van San Damiano. De paters liepen er heel rustig en onbezorgd bij. De vertrekken die we mochten bezoeken waren bijna allemaal gebedsruimtes. Ze waren vaak versierd met eenvoudige maar mooie fresco’s.
Toen we thuis aankwamen, verwarmden we de voortent alweer met ons vuurtje en we bekwamen van ons onweeravontuur.
’s Avonds werden we nog eens getrakteerd op een flink onweer. Er kwamen deze keer zelfs hagelbollen bij kijken. Yuna vond zo’n onweer maar niks, ze kroop op een bolleke in haar mandje.

Linda

Toen we opstonden zagen we geen fel licht door de rolluiken. Zou er geen zon zijn vandaag? Inderdaad, als we de voortent buiten kwamen was het fris en een beetje winderig. De warme dag van gisteren leek alweer voorbij. Het is precies Belgisch weer. De wolken waren donkergrijs en tussendoor waren enkele blauwe plekjes waar te nemen. We besloten tijdens ons ontbijt om een picknick klaar te maken en naar Assisi af te zakken. De fietsen werden van stal gehaald want Assisi is maar 3.5 km van onze camping verwijderd. Bergopwaarts fietsten we tot het stadje van Franciscus van Assisi. De man van de eenvoud en armoede die de duiven zijn laatste brood gaf. We stalden onze fietsen aan de rand van de stad en al snel waren we aan de Basiliek. Mijn gids Linda wist me te vertellen dat de basiliek uit drie delen bestond. Er was een onder-en een bovenkerk en een crypte. Ik was verbaasd dit te horen. We betraden eerst de onderkerk. Niet vol goud of zo maar gewoon prachtig met zijn fresco’s. Een trap leidde ons tot de crypte waar het gebeente van de heilige Fransicus wordt bewaard.  Via een klooster konden we naar de bovenkerk gaan. Hier vertelden de vele fresco’s op muren en zolderingen het leven van Franciscus. Buitengekomen zagen we een prachtig aangelegd gazon met het woord PAX in verwerkt. Vele kleine, mooie straatjes met hier en daar kleine winkeltjes brachten ons naar het Foro Romano, waar nu het toeristisch bureau gehuisvest is. Op het plein genoten we van onze picknick onder klanken van een dwarsfluitspeler die de Bolero en  de Morgendstimmung van Grieg speelde. Wat moet een mens nog meer hebben… Van hier uit bereikten we Chiesa Nuova. Een 17-de eeuwse barokkerk gebouwd bovenop de resten van het middeleeuwse ouderlijke huis van Sint Franciscus. Assisi plakt eigenlijk tegen een bergwand aan zodat we door de straatjes op en af de rest van de stad verkenden. Enkele druppels vielen ondertussen neer zodat we besloten om terug huiswaarts te rijden. Assisi is een mooi stadje dat bij goed weer meer dan een dagje waard is . Op de camping had het blijkbaar veel meer geregend maar we genoten buiten nog van een lekker drankje. Tegen het avondeten werd het toch te fris en moesten we in onze voortent weer op temperatuur komen met het elektrische vuurtje.

Stany