Archief

Geef me je jas
van bont van teddyberen.
Leg je arm om me heen,
en al je winter kleren.
Zoen me
tot ik warm wordt
tot ik spin
Trek je eigen huid dan uit
en stop me eronder in.
Sus me met jou hartslag:
Wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons
voor ons.

In de stilte heb ik je lief
zonder woorden, zonder stem
Enkel mijn ogen kunnen je vertellen
wat ik voel en - wie ik ben

Doch kijk ik weg als je ernaar zoekt
ik laat je dwalen in het duister
Ergens wil ik schreeuwen wat ik voel
maar wederom - ik fluister

Ik kan de kracht niet meer vinden
met gebroken vleugels te zweven
De angst om te vallen overwint
meer dan niets - kan ik niet geven

Mijn bloedend hart blijft van mij
als een -nooit verzonden- brief
Ik draai me om alsof je nooit was
maar in de stilte - heb ik je lief

Al is het dan maar een vlammetje in de nacht zo klein,
het laait op tot het grootste vuur als we samenzijn.

Het verlicht ons beiden van binnenuit,
verwarmt ons hart, bonkend luid.

Het doet de zwartste gedachten vervagen,
ja dat gevoel laat je het leven dragen.

Als we samensmelten tot die ene,
lijken alle zorgen als sneeuw verdwenen.

Dat wat ons altijd verbonden heeft,
zorgt ervoor dat je van geluk weer zweeft.

En als je goddelijke voetjes de grond dan even niet raken,
onthou dan dat er altijd iemand over jou zal waken.

Want of je er nu bent of niet,
tis mijn hart dat jou altijd ziet.

De warmte van mijn tranen,
is de troost voor mijn verdriet.
Waarom in mijn hoofd zoveel vragen
en krijg ik het antwoord niet.

Tranen van verdriet overspoelen mijn geluk.
Eens zal de warmte van mijn tranen mij verlaten
en heeft zijn warmte zich vervangen
met de mooie dingen in het leven,
liefde en geluk.