Naar de inhoud

abc_van_louise

Je kunt op twee manieren tegen het leven aankijken; ofwel geloof je niet in wonderen, ofwel geloof je dat alles een wonder is. Albert Einstein
seniorennet.beseniorennet.be
Mijn Heer en mijn God, mijn Jezus Barmhartigheid.
Donderdag 16 maart 2006

Herinneringen




Sommigen onder U zullen misschien denken dat gelovig zijn
synoniem is van veel bidden en naar de kerk gaan. OK, dat komt
er ook bij. Maar dat is niet het doel op zichzelf, dat zijn
middelen die ter beschikking staan.

Geloven is op de eerste plaats:
             leven in God\'s Aanwezigheid.
Weten en aanvaarden dat ik niets ben, dat ik uit mezelf niets kan zonder Zijn genaden.
Natuurlijk heb ik mijn mogelijkheden en mijn talenten, maar ik
\" geloof \" dat ik die aan Hem te danken heb, vermits Hij mij
geschapen heeft. Mijn opvoeding, mijn studies, de vele kontakten
uit mijn jeugd en ook nu nog hebben mij verder gevormd.
Dikwijls waren daar echte genade-momenten bij. En die waren dan
nog niet persé vanuit het geloof geinspireerd.
Als ik iets zie of meemaak, waarin de liefde de hoofdrol speelt
vraag ik mij niet af, is die persoon wel gelovig. Neen, dan zie ik
in die persoon God aan het werk, ook al weet hij of zij dat zelf
niet. Dat is nu juist het wonderbare in het leven:
Alle LIEFDE komt uit GOD, of men dat nu wil of niet.
Zonder God\'s Liefde zouden wij niet in staat zijn om oprecht
te beminnen, zonder zelfzucht of egoisme.

Helaas, velen geloven dit niet en wijzen Hem ook af. Maar God
is trouw en Hij heeft geduld. En iedere daad van edelmoedige
liefde brengt ons dichter bij Hem.

Maar hoeveel (h)eerlijker is het om met Hem om te gaan, als men
beseft waar het eigenlijk om gaat. Als ik bemind word, bv. door
mijn ouders en ik wijs die liefde af, zal ik er zelf door gekwetst
geraken, maar erger nog ik zal mijn ouders heel erg pijn doen.

Het Geloof is een gave, zegt men. En ik denk dat dit waar is.
Waarom heeft de ene mens het zoveel moeilijker om te geloven
dan een andere? Maar men kan God vragen om het Geloof te
mogen ontvangen, de enige voorwaarde is dat men er zich wil voor opemenstellen. En, op een dag zal die grote stralende zon door-breken in het leven van die mens.
            Maar voor dit alles is ook eenvoud nodig.

Het geloof geeft niet op alles een antwoord en God leren kennen,
daar komt men in een heel leven niet mee rond. Daarom ook
heeft Hij ons zijn Zoon gezonden, mens zoals wij. Ik kan mijn
hart openstellen voor Jezus en met mijn moeilijkheden naar
Hem toegaan. Ik mag Hem oprecht beminnen. Voor mij is dit
evident, omdat Hij ook voor de vergeving van mijn zonden geleden heeft en gestorven is
Zei Jezus niet: \" Niemand kent de Vader tenzij de Zoon en
niemand komt tot de Vader, tenzij door de Zoon.\"
Jezus is dus de Weg naar de Vader en naar de Geest.

Moeilijk? Niet moeilijker dan we zelf willen. De liefde is de
sleutel en als we proberen te groeien naar een oprechte liefde,
groeit die genade van ontdekking van God in ons mee.

God is een realiteit in mijn leven van elke dag. Maar dat dit
niet altijd zo is of was vertel ik een volgende keer.

U mag mij emailen als U vragen hebt. Wees gerust, ook ik
ben maar een heel gewone vrouw, echtgenote, moeder en oma.
Louise

Geschreven door Louise om 22:49 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Woensdag 15 maart 2006

Een werktuig van uw vrede


Een werktuig van uw vrede

Heer, maak van mij een werktuig van uw vrede.
Laat me liefde brengen waar haat heerst.
Laat me vergeving brengen waar beledigd werd.
Laat me eendracht brengen waar tweedracht heerst.
Laat me waarheid brengen waar mensen dwalen.
Laat me geloof brengen waar getwijfeld wordt.
Laat me hoop brengen waar gewanhoopt wordt.
Laat me licht brengen waar het duister daalt.
Laat me vreugde brengen waar droefheid is.

En geef dat ik bij dit alles veeleer zoek
te troosten dan getroost te worden,
te begrijpen dan begrepen te worden,
te beminnen dan bemind te worden.

Want het is door te geven dat men krijgt,
door zichzelf te verliezen dat men vindt,
door te vergeven dat men vergeven wordt
en door te sterven dat men verrijst
                                    tot eeuwig leven.

Gebed toegeschreven aan Franciscus van Assisi

Geschreven door Louise om 22:25 Reageer op dit bericht
Woensdag 15 maart 2006

Laat ze maar komen





Laat ze maar komen, Heer.
Ze halen het huis overhoop
en plunderen de koekjestrommel.

Laat ze maar komen,
zo sprak ook Jezus, uw Zoon.

\" Hou ze niet tegen,\" zei Hij,
want aan hen behoort de Hemel.


013.gif\"



 

Geschreven door Louise om 11:57 Reageer op dit bericht
Zondag 12 maart 2006

U hebt mij bedacht, God.



        \"\"

               Met toestemming van en met dank
                   aan Eveline  \" Huismusje \"
            neen, niet dit vogeltje, is een koolmeesje
               
           
               \"\"

                   naar de het mooie weblog van
                               Huismusje:
                    http://huismusje.web-log.nl


      \"\"
   











U HEBT MIJ BEDACHT, GOD

Ik dank U
dat ik ben geboren,
dat ik ogen heb gekregen
om het mooie
op aarde te zien.

Dat ik oren 
    heb gekregen
om de wind te horen ruisen
door de bomen .

En een mond
om te kunnen zeggen
wat ik denk, wat ik voel.

Ik kan lopen
en mijn handen
kunnen iets maken.

Ik mag
van de mensen houden
met mijn hart.

U hebt mij bedacht, God
en U weet, wie ik ben.

HELP MIJ OM TE LEVEN?

Johanna Klink




















Geschreven door Louise om 00:00 Reageer op dit bericht
Vrijdag 10 maart 2006

Een stralende morgen

lente

\"Klik


De aarde ontwaakt uit haar winterslaap,
zoals het hart van een mens
verwarmt wordt door de LIEFDE
die haar gratis geschonken wordt.

Voor mij is het heel duidelijk, alle schoonheid, alle liefde komt uit God

Geschreven door Louise om 12:41 Reageer op dit bericht
Donderdag 9 maart 2006

Uitnodiging tot Gebed en Inzet






Heer God,
alles wat ik heb,
alles wat ik ben,
alles wat ik doe,
bied ik U aan.
Kom en vervul mijn dag.
Schenk mij uw Geest,
dat in mijn denken,
spreken en handelen,
iets van uw stille aanwezigheid
mag doorbreken.
Laat me niet enkel voor mezelf leven,
maar zoals Jezus,
verbonden met U
en gegeven aan mensen.
Amen.

uit \" Met Christus \"
uitgave van Kerk en Wereld Mechelen


Geschreven door Louise om 12:25 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 8 maart 2006

In het dialect van een mus...






In het dialect van een mus hoor ik
mijn moeder roepen: verdwaald tussen
de bloemen moet ik haar zoeken. Purper
valt haar mantel op het koningskruid.

Zij is mijn moeder: hoe bedrijvig
waren de mieren in het handwerk
van haar vreugde.

Ik heb mij vaak in haar huis betrapt.

In niets werd zij misleid: aan de wijnkleur
van de daken was de liefde te herkennen.

Nog wiedt zij een hemel van kers
en radijs, op zachte knieën maakt zij
onderscheid tussen waarheid en leugen.
En waar zij van loutere goedheid spreekt,
wordt haar tong met laurier belegd.

Een zachtere regel heeft de liefde niet.

Gwij Mandelinck


Geschreven door Louise om 13:09 Reageer op dit bericht
Maandag 6 maart 2006

Zwerversliefde




Zwerversliefde

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind-
want, o de mateloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn,
en maar niet het trotse hoge woord
van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wonden,
en alles is onzeker en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind.

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same'in 't oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit vergeten;
en daarom - voor we elkaar vergeten -
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

Adriaan Roland Holst
uit " Alle dagen van ons leven " - Averbode

Geschreven door Louise om 00:00 Reageer op dit bericht
Zondag 5 maart 2006

Houdt U van sport?




Houdt U van sport? Zoveel zelfs dat U daarvoor uit uw zetel
komt en LIVE gaat kijken, naar wielrennen bv, of houdt U meer
van voetbal of tennis?
In ieder geval U loopt er warm voor enU gaat er voor. U staat tussen die massa, een heerlijk gevoel! U hebt een goede plaats kunnen bemachtigen, was wel niet simpel. Iedereen kijkt in dezelfde richting, hoofden gaan van links naar rechts, U weet wat er gebeurt, U kent de regels van het spel. U gaat er zo in op dat U mee roept, zingt en danst.
En als uw favoriete spelers dan ook nog punten scoren is het
hek helemaal van de dam. U mag zich gelukkig prijzen en U
gaat dan ook vol vertrouwen en gesterkt naar uw dagelijkse bezigheden. De sleur even doorbroken.

Ik hou ook van sport, vooral van wielrennen en als mijn klein-
zoon in de goal staat en mijn kleindochter een flinke goal
maakt ( niet in dat doel van haar broer ) ga ik er ook mee in op.

WEL, U zult het misschien niet geloven. Maar zo voel ik mij
ook een beetje als ik deelneem aan de zondagmis. Ik ken de
regels. Ik ga er mee in op. We zijn er samen met vele mensen
die er ook zo over denken. Onze hoofden staan in dezelfde
richting. We bidden samen, zingen samen en soms wordt er
geaplaudisseerd.
Deze morgen bv. om 11u in onze parochiekerk, zat de kerk af-
geladen vol. Meer dan 60 aanstaande vormelingen, nog enkele
weken verwijderd van dat grote moment in hun leven.
Zij gaan vrijwillig (tegenwoordig dwingen ouders hun kinderen
niet meer) hun ja-woord geven op de vraag van de Vormheer,
om te behoren tot die groep van jonge christen-katholieken,
die de toekomst van de Kerk zullen uitmaken.
Ik zei, de kerk zat afgeladen vol en inderdaad dat was zo,
alle plaatsen bezet - ongeveer 300 - met jonge mensen, maar
ook met ouderen en gezinnen met kleine kinderen.

Hier voel ik mij thuis. Dit is al veertig jaar mijn parochiekerk.
Ik zie er dikwijls dezelfde mensen, maar er komen ook regel-matig jonge gezinnen bij.
En vooral, daar kan ik God, Jezus ontmoeten, samen met die
andere gelovige zusters en broeders. Ik voel me ermee ver-
bonden. Ik kan er luisteren naar Zijn Woord. Regelmatig word
ik getroffen door een tekst, een lied ,of zo maar door de innig-
heid die Jezus in mijn hart legt, vooral tijdens de Consecratie
en de Communie, waarin Hij zichzelf schenkt aan ons in de
vorm van Brood en Wijn.
Ik voel mij dan heel klein en onwaardig, maar o zo dankbaar, omdat Hij zijn Liefde zo maar gratis aan ons ( aan mij )geeft.

" Verbeelding " denkt U. Absoluut niet. Maar het heeft vele jaren geduurd, ik heb hard moeten "trainen", maar vooral; "ik heb me moeten openstellen" om God " tenvolle " toe te laten in mijn leven.

Als men jong is, is men zo vol van zichzelf, heeft men zoveel
aan zijn hoofd. Als men ouder wordt moet men wel leren dingen
los te laten. Zo komt er meer ruimte vrij in een mensenhart.
Ruimte die God kan vullen met zijn Liefde en Barmhartigheid,
als wij er ons voor openstellen. Sommigen leren dit al heel
jong. Anderen doen er een heel leven over.

De parochiekerken lopen leeg, zegt men, en dat is voor een
deel ook waar. Maar anderzijds blijven de vieringen en dan
vooral de Eucharistie een bron van vreugde voor vele mensen.
Wij hebben ook een Mariakapel, waarin mensen een kaarsje
kunnen branden en een intentie opschrijven.
Als je moest horen, waarvoor er allemaal gebeden wordt,
zou je beseffen dat heel de wereld daar vertegenwoordigd is.
Bij sommige vieringen gebeurt het dat er niet genoeg
zitplaatsen zijn en dat er stoelen moeten bijgeplaatst worden.
Dan voel ik de warmte (letterlijk en figuurlijk) die daar aanwezig is en met elkaar wordt gedeeld.
Zoals die sportfanaat na die sportmatch, mag ik dan vertrouwvol en gesterkt huiswaarts keren. De sleur van alle wereldse dingen werd hier doorbroken. Met Jezus in mijn hart kan ik er weer tegen. Louise

Geschreven door Louise om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van abc_van_louise

↑ Terug naar de berichten