Archief

De eerste uren van vandaag waren vrij lastig. Ik raakte gewoon niet vooruit, dat gevoel had ik tenminste, tegenover vorige dagen. Toen ik in Melina toekwam had ik 12 km gedaan op 2,5 uur, niet van mijn gewoonte. Ik had wel Ana ingehaald die een half uur voor mij vertrokken was, maar dat is geen referentie.

Na wat initiële mist klaarde het snel uit en werd het weeral behoorlijk warm. De landschappen waren vandaag weer heel wat mooier dan vorige dagen.

Aan de ingang van Arzua bevinden zich meerdere albergues, maar omdat Ana graag kookt moet er dus wel een keuken aan zijn. Na wat rondkijken hebben we een geschikte albergue gevonden. Daar verblijven ook nogal wat jongeren onder begeleiding van 2 priesters. Dat ontdekte ik toen ik mijn wasje bezig was. Één van de priesters was een geweldige pot soep aan het koken een vroeg mij of ik een bord wilde. Heel lekkere linzen en groenten soep met grote stukken kip. Daarna siësta.
Rond zessen begon Ana een Chinese pastaschotel te koken met varkensvlees erin, heel lekker en niet erg gekruid.
Morgen naar Pedrouzo

Gisteravond hebben we nog pizza gegeten aan een tafel met een Braziliaan, enkele Duitsers en twee Canadese Frans sprekende dames (uit Quebec)

Vanochtend weer wat mistig, maar na twee uurtjes stappen liep ik weeral in de volle zon. Het is hier weer serieus warm. Onderweg één van mijn allerbeste ontbijten gehad op deze camino: een vers gemaakte tortilla met stukjes tomaat, olijven en toast.

Tegen tienen Ana ingehaald en rond twaalven liepen we Palas de Rei binnen op zoek naar een albergue. We hadden gisteren gehoord dat de albergue municipal heel slecht zou zijn, dus wilden we die vermijden. We zitten nu in een privé albergue die kost wat meer (10€), maar is dat ook waard.

Vanmiddag weer hamburger gegeten met Ana, Giin en een Hongaarse die ook Ana noemt. Daarna een douchke, wasje en siësta.
Vanavond werden we uitgenodigd door Giin, Kalan en de andere Koreanen waar ik de namen maar niet kan van onthouden om bij hun in de albergue te komen eten. Een van hen kan echt goed koken. Er was vlees, groenten, sla, pasta en gebakken rijst. We hebben ons met zevenen fantastisch geamuseerd. Vooral de kok was in zijn nopjes omdat ik het lekker vond, en omdat ik er zoveel van binnen speelde.
Morgen wacht een etappe van 29 km naar Arzua, dat zal andere koek zijn.

Vandaag hebben we hetzelfde weer als gisteren: mistig en bewolkt vóór de middag, zonnig en warm na de middag. Ideaal dus om 's morgens te wandelen en in de namiddag wasje en plasje te doen en daarna siësta houden. Ook de wandel omgeving is hetzelfde, mooi maar niet spectaculair.

De hoeveelheid stappers breidt nog altijd uit. Ik vermoed dat vele scholen de laatste week vóór de vakantie gebruiken voor een tocht naar Santiago. De ene lading schoolgaande jeugd na de andere loopt voor en achter ons. Heel druk en levendig dus. Van de rust en de stilte genieten is nu een zeldzaamheid.

We arriveerden rond twaalven aan de albergue en stelden vast dat er al 20 mensen vóór ons zaten te wachten. Geen probleem aangezien er meer dan 100 bedden zijn.

Ik heb ondertussen van het thuisfront een boeking doorgekregen voor mijn vlucht (letterlijk te nemen) huiswaarts. Normaal gezien ben ik over twaalf dagen terug in het land.
Morgen naar. Palas del Rei.

De dag begon miezerig, met veel mist en bewolking, maar niet koud. Eigenlijk hebben we vandaag de zon bijna niet gezien. Ondanks dat wandelden we door een heuvelachtig terrein vol groen met hier en daar een boerderij. Op die manier werd de geur van gemaaid gras en hooi afgewisseld met die van verse en oude koeienvlaaien. Een vertrouwde geur overigens die me weer eens aan thuis herinnert.
Zoals al enkele malen ben ik onderweg gestopt voor een ontbijtje, terwijl Ana verder gaat. Na mijn ontbijt ga ik op weg om haar in te halen, maar ik deed het vandaag rustig aan omdat de omgeving zo mooi was, een beetje feeëriek.
Kort voor Sarria haalde ik zowel Ana als Giin in. Later hebben we gehoord dat Stuart al enkele dorpen verder zit.
Sarria is vrij groot met meerdere albergues. Wij hebben met zijn allen de albergue municipal genomen. We waren weer eerst.
Vanavond samen met Ana en Giin gaan eten: Calamares.
Morgen naar Portomarin.

Zoals gisteren gezegd werd het vandaag een niet zo zware etappe. Na enkele klimmetjes werd het dalen ingezet. Stuart kon weer niet goed volgen. Hij had weer last van zijn knieën. Zelfs door niet te snel te wandelen waren Ana en ik al om 11 uur in Triacastela. Na wat rondkijken kozen we voor albergue Aitzenea, één van de vele albergues hier. De stadjes hebben nu veel meer albergues en ook grotere, en de reden daarvoor is simpel: Sinds Burgos en Leon zijn er een heel leger mensen gestart voor de camino, en vooral voor de laatste honderd kilometer komen er nog een pak bij: Het is nu eenmaal zo dat iedereen die de laatste honder km tot Santiago te voet doet en dat kan aantonen met stempels een "Compostella" krijgt, een bewijs van pelgrim naar Santiago de Compostella. Het wordt allemaal nog drukker als ook de camino del Norte en andere camino´s zoals deze uit Portugal erbij komen. Maar ja, we zitten toch maar in de laatste dagen hé.

Vanmiddag heeft Ana haar eigen potje gekookt (zij zit wat krap bij kas), en ik ben nog maar eens een biefstukske gaan eten. Vanavond wil Ana voor ons beiden koken, en voor mij is dat OK, maar ik betaal wel mijn deel van de kosten. Gelukkig is Japans eten niet zo gekruid als Koreaans.

Ondertussen is Stuart al een dorp verder gewandeld, op het vlakke lukt het hem wel goed. We halen hem morgen zeker in. Giin zit ook in Triacastela, maar in een andere albergue, we gaan straks samen iets drinken. Zoals ik al zei zijn er nu meer en meer pelgrims op de weg en dat gaat dus alleen maar drukker worden. Druk in de morgen bij het vertrek en druk op de slaapplaatsen, maar onderweg valt dat allemaal wel mee.

Morgen weer een relatief korte etappe: naar Sarria.

O ja, ik heb het gastenboek ontdekt, Kim had dat gemeld maar ik wist niet waar ik het moest zoeken. Merci aan al de schrijvers, heel leuk om dat te lezen.

Vandaag weer vroeg vertrokken om de warmte van de dag wat voor te zijn. Ik dacht dat het zoals vorige dagen wel warm genoeg zou zijn om zonder fleece te vertrekken, maar viel me dat tegen. We zaten in een dal, waar de zon niet snel doorkomt. Koud dat ik het had, en te koppig om mijn fleece uit de rugzak te halen. Pas na achten kwam ik in de zonneschijn terecht. Deed dat deugd zeg.

Dan begonnen we aan de klim op de O Cebreiro, voor mij kinderspel, maar voor Ana en Stuart minder plezant. De landschappen werden wel alsmaar mooier. Deze tocht duurt normaal 4 en een half uur, en Ana en ik waren op precies die tijd boven. Om half elf stonden we dus al aan de albergue, om vast te stellen dat die pas om één uur open gaat. Onze rugzak voor de deur achtergelaten om een welverdiend pintje te gaan drinken in O Cebreiro, een heel toeristisch dorpje. Nog wat rondgewandeld en dan terug naar de albergue. Daar zagen we dat de rij rugzakken aangegroeid was tot zowat 50 stuks. Deze albergue kan zowat 100 mensen herbergen, maar tegen tweeën was de zaak vol. Toen we binnen mochten was ik de eerste en kreeg dus bed nummer één, Ana nummer twee, en zo gaat dat verder. Stuart kwam veel te laat binnen en is in een hotel gaan slapen. Op de middag zijn we een stevige biefstuk gaan eten, dat was lang geleden, en het smaakte. Na de middag heb ik een dutje gedaan, dat was ook lang geleden. Meestal heb ik na de middag geen slaapje nodig. Toch oud aan't worden?

Morgen is het vooral bergaf richting Triacastela, geen zware etappe dus.

Ik wist vanmorgen onmiddellijk dat dit een zware dag ging worden, open hemel en om zes uur al warm. 33 km op het programma is dan niet evident.
Ana besloot verder mee te gaan tot het einde, en lang voor dat einde waren we allebei zwaar aan het puffen, maar we hebben doorgezet en omstreeks kwart voor twee waren we er. Als beloning hebben we allebei onmiddellijk een bocadillo met tortilla gegeten, met een grote pint bier erbij natuurlijk. Daarna douchen, wasje doen, alles klaarleggen voor morgen en dan wat siësta houden.
Om zes uur zijn we samen nog eens beginnen koken: gebakken rijst met omelet (voor rekening van Ana), en een tomatensaus met ui, tomaat, champignons, tonijn en inktvis. Alles samen gemengd was dat een lekker brouwseltje.
Morgen willen we naar de top van de O Cebreiro stappen en daar in de enige albergue overnachten. Het is maar 20 km, maar er is veel klimwerk bij. Vroeg vertrekken is dus weer de boodschap.
Daarstraks nog eens een skypeke gedaan met Kim, Kristof en de kids. Altijd plezant natuurlijk.

Vanmorgen langs het Cruz de Ferro gestapt terwijl de zon net opkwam. Een heel ander gezicht en sfeer, maar te veel mensen die er halt houden. Toch nog even stilgestaan bij al wat er gebeurd is. Daarna verder gestapt tot ik Stuart en Ana bijgebeend was. Stuart gaf aan dat hij traag ging stappen omdat het heer de tijd bergaf is en zijn knieën daar niet goed tegen kunnen. Ik dus verder met Ana die ondertussen mijn tempo vrij goed aankan.
Er was blijkbaar in Ponferrada een nieuwe kleine albergue gestart, en we wilden daar graag blijven slapen. Er was gelukkig nog plaats en we konden zelfs nog voor enkele mensen zoals Stuart reserveren. Het is een hele nette en degelijke albergue. Ik wou dat ik er elke dag zo een had.
Ponferrada is vrij groot, dus aan eten en drinken geen gebrek. Vanmiddag dan ook een serieuze crèmeglas gegeten. En ik had daar een goede reden voor: de thermometers gaven 32 graden in de schaduw aan. En morgen geven ze van hetzelfde weer. Dat belooft, want ik wil 33 km doen. Of Ana meegaat weet ik nog niet, maar ik wil naar Trabadelo. Daardoor kan ik overmorgen naar de top van O Cebreiro en daar overnachten.

Gisteravond nog gezellig gedineerd met Ana, een Deens koppel en een Zweed, in de albergue.

Vanmorgen samen met Ana vertrokken, en gestapt tot in het volgende dorp. Daar ben ik gestopt om te ontbijten, terwijl Ana verder ging. Iets meer dan een uurtje later had ik haar al terug ingehaald en zijn we samen beginnen klimmen. Ik vond het gemakkelijk en plezierig, maar Ana is duidelijk niet zo'n goeie klimmer.

Toch waren we om 11h al in Foncebadon. Het dorp lijkt meer op een verzameling ruïnes van huizen dan op een dorp, maar er zijn wel 4 albergues.

Zowel Stuart als Giin zijn ons bijgebeend, dus is onze bende weer compleet.

Na de middag zijn Stuart, Ana en ik al tot bij het Cruz de Ferro gestapt. Ik heb mijn 4 steentjes daar bij het kruis gelegd. Één van de parochie, één van een goeie vriendin, één van ons Kim en één van mij. Het duurde even, maar dan kwamen de emoties toch weer helemaal boven. Een stap die ik niet wilde of mocht overslaan. Daarna nog even stil gestaan bij het feit dat niet alleen ik, maar duizenden vóór mij en duizenden na mij hier een last op symbolische wijze komen afleggen.
De rest van de middag heb ik wat zitten praten met Stuart, Ana, een Amerikaan (Patrick) en Jan die ons ook is komen vervoegen.
Het weer is hier zonnig maar niet heet. Straks dineren we samen met de meeste gasten aan grote tafels. Dat wordt vast ook weer gezellig.
Morgen naar Ponferrada.

Na een goed ontbijt in de Alberge ben ik vertrokken met fris en bewolkt maar droog weer. Ik wist dat Ana al een half uurtje weg was, maar na 10km had ik haar ingehaald. Rusting verder gestapt in een heel mooie omgeving, die stilaan heuvelachtiger wordt. Tegen de middag brak de zon door en werd het snel warmer. Gelukkig waren we bijna aan de albergue. Stuart zit een dorpje achter op ons, maar zal ons de volgende dagen zeker inhalen. 

Mooie albergue voor zo'n piepklein dorpje. Vanmiddag een heel lekkere boccadillo met tortilla gegeten in het restaurant van de albergue, met een frisse pint voor amper 4 Euro. Gedouched, wasje gedaan, gegeten, en dan de rest van de middag luieren. Ook dat is pelgrimeren. Na een stevige wandeling mag een mens al eens genieten nietwaar. In dit geval heb ik mezelf ook nog getracteerd op een ijsje!

Morgen beginnen we aan een geleidelijke klim op de Montes de Leon, waar ook het Cruz de Ferro staat. We gaan proberen naar Foncebadon te gaan, niet zo ver maar wel met een serieuze klim tot op 1440meter. Maar seffens nog eerst eens lekker eten (hoop ik toch), en tegen negenen bedje in.

Het begint vooruit te gaan, nog een 11-tal dagen tot Santiago. Nog wel 2 bergen te beklimmen, maar dat is part of the fun. Mijn baard begint me mijn voeten uit te hangen, ik zal blij zijn als die eraf is.