Archief

Willen ze bij Radio 1 nu alstublieft dringend stoppen met dat volstrekt onnozele gedoe? Ik heb het nu wel gehad met dat  lichtjes belachelijke nummer van Ramses Shaffy, daarenboven ook nog eens dagelijks verkracht door een exemplaar van onze uitgebreide schare BV's. Vandaag voor de elfendertigste keer Isolde Lasoen, in het beroepsleven trommelaarster bij ene Daan.

Dat zal in kennerskringen van de Humo-adepten allicht enkele lampjes laten aanfloepen met het oog op de eindejaarsvraagjes (tiens, zijn ze nog niet begonnen?) maar ten huize MN hooguit op "wienesdadde"kunnen rekenen.

Ik zal haar vocale kwaliteiten maar met de mantel der liefde bedekken want bij momenten was het echt niet om aan te horen. Wat bezielt de openbare omroep toch om per se de goegemeente proberen te laten meegaan in dat misplaatste solidariteitsgevoel? Ik heb er het raden naar.

Alsof het nog niet genoeg is dat ze vorige vrijdagavond omwille van die groteske farce (de Nationale Veiligheidsraad) het zendschema terwille van de politieke onbenullen overhoop gooiden. Een mens krijgt zowaar heimwee naar het Brabants Trekpaard van weleer.

Wel, ikke nie, belange nie! Ik zijn da hier al kotsbeu en diegene die het tegendeel beweert is rijp voor  Geel. Ge weet wel, da is die gemeente in één van onze achtergebleven gebieden - waar de zotte op stroat lope.

Ik hem bijveurbeeld dringend gist nodig voor mijn brood te make want diejen bazaar da ze bij de zogenaamde warme bakkers 't zondags verkoepe is oek al niemier te vreten. Ofwel is het de maandagmorgen nog droger as in mijne hof waar het ook al anderhalve maand niet meer geregend heeft, ofwel is het zo plat en fletsig als het décolleté van onze interimpremier - of is dat première?

Luistert is mannekes, gijlie kunt doen wat da gijlie wilt - of gij nu flik, minister van Nutteloze Zaken of voorzitter van den NVA zijt - ik rijd morgenvroeg naar den Boerenbond in Kampenhout en gare la bombe als daar geen verse gist (Bruggeman en niks anders) te krijgen is, in hoogste nood wil ik nog wel een pakske instant meenemen..

Gelieve er terdege rekening mee te houden dat ik een kilometer verderop ook halt ga houden bij de lieftallige blonde verkoopster van Koffie Rom die mij ongetwijfeld drie kilo Caramba zal overhandigen in ruil voor a) een ontwapende glimlach en b) contacloze betaling.

Om maar te zeggen dat de Coronakroniek vandaag niet bepaald de beste uit de reeks is/was.

https://radio1.be/programma/nieuwe-feiten/radioitem/de-itegemse-cronakroniek-gevechten-de-straat/17309

U krijgt er gratis een gehandtekende foto van de getormenteerde Bosmans Jos bij:

https://radio1.be/programma/nieuwe-feiten/radioitem/de-itegemse-cronakroniek-ons-mia-haar-gat-gebeten/16852

Komt nog bij dat "ons Mia" in heur gat gebeten is en belaagd wordt door een loslopende wolf die een spontane erectatie krijgt waar Natuurpunt een punt kan aan zuigen!

Het is vandaag 8 april 2020 in Covidistan.

Opgehokt?

Bijlange niet, zolang ik nog maar om m'n zondagse pistoleekes kan. Plus het vooruitzicht je favoriete winkelmeisje nog eens gedag te mogen zeggen, weliswaar achter een plastic schermpje maar evenzeer met een glimlach en the twinkle in her eyes die je voor de rest van de week kunnen laten berusten in deze absurde toestanden.

De berisping van je jongste dochter – jij behoort wel tot de risicogroep, he pa – omdat je eigengereid zelf om de wekelijkse boodschappen ging – of de oudste die maar niet kon begrijpen dat je nog geen whatsapp of facebook op je computer hebt staan, pff, het zal me wat. Een doodgewone telefoon, neen ik heb geen smartdinges, brengt ook al soelaas, probeer ze dat maar eens aan het verstand te brengen.

Stel dat ik nu een pak feministen op m'n dak krijg vanwege deze heerlijke conference van Herman Finkers in “De Vrouw”, het zou alleen maar kunnen betekenen dat er nog wat anders bestaat dan Ikea-kastjes in mekaar knutselen op een wiebelende mosselschuit en de tafels die nog moeten afgeruimd worden.

“Ik heb niets tegen het feminisme al vind ik de Libelle wel erg fanatiek”

Radio is een medium dat mij dezer dagen almaar minder boeit (de treurbuis trouwens ook al niet) omdat het verworden is tot een soort achtergrondbehang – de huisvrouwen hebben hun familieradio Radio 2 – en Radio 1 wordt hoe langer hoe minder. Nu ja met nauwelijks meer dan 7% procent van de luisteraars moet je je niet dik maken.

Ik heb helemaal geen behoefte aan StuBru-gejengel of dat ellendige rapgedoe van godbetert Zwangere Guy of Bozart van de vroege ochtend tot de late avond, wel integendeel. Toen ik het op een dag kotsbeu was en een vriendelijk briefje schreef en ook nog antwoord kreeg van zowaar nethoofd (al zal dat wel een secretaresse geweest zijn belast met dergelijke opdracht om ontevreden luisteraars te paaien) Els VDS waarin ze stelde dat Radio 1 koos voor – letterlijk- frisse en moderne popmuziek wist ik het wel: de dictatuur van alleen maar popmuziek tussen de reclame en de nieuwsbulletins door.

Ach ja, waar is de tijd van “Het Vermoeden” met de onvolprezen Betty Mellaerts “Het einde van de wereld” op zondagavond; “Piazza” op zaterdagmiddag en dan Fred Brouwers; Herman Henderickx in Houston, Urbaan De Becker, Johan Janssens, Wim Jansen, Guy Poppe en uiteraard Jef Lambrecht. Wat een prachtige stemmen toch allemaal en vooral: wat een vakmensen! Allemaal weg en hetgeen er voor in de plaats is gekomen, pffft...gewogen en veel te licht bevonden.

Krantenkop in de populaire arbeidersgazet HLN: “Waarom ontdek ik dit nu pas?” Jongedame beseft na twee jaar water geven plots dat haar vetplant van plastic is. "

"Twee jaar lang heeft Caelie Wilkes haar vetplant zorgvuldig water gegeven. Maar dan viel plots het kwartje: het groene decoratiestuk is eigenlijk van plastic, en al die moeite was voor niets gebleken."

Misschien een deelnemingsformulier voor Temptation Island of Winteruur insturen?

Een halve eeuw (of daaromtrent) geleden in het KBIN na de passage van laatstejaars humaniora:

" Verboden te voederen"

Oké, dit is in de eerste plaats niet bestemd voor de adepten van de Kampioenen, Thuis of Wim Helsen. Bij Vaderlandse Humor wordt verondersteld dat de lachband gestart wordt als de telefoon gaat en het hoofdpersonage een dagschotel bestelt. Nu ja, ieder z'n meug.

Bij de BBC is het al niet veel beter, tenzij je onder tafel duikt als Daffy Thomas (Matt Lucas) voor de elfendertigste keer verklaart dat hij the only gay in this village is. Janettenhumor waar ze zelfs in Aalst al twintig jaar de neus voor ophalen.
Hoog tijd dus om één van MN's persoonlijke favorieten – Rick Mayall - nog eens in het voetlicht te laten schitteren samen met zijn partner in crime Adrian (Ade) Edmondson, echtgenoot van Jennifer Saunders in real life – Eddie Monsoon in Ab Fab – die in een voorgaand leven de boel heerlijk op stelten zetten in The Young Ones.

Er is al veel inkt gevloeid over Bottom, dat moet u zelf maar eens opzoeken, een serie waarin Rick Mayall als geen ander de weg plaveide voor absurde en anarchistische humor – zie Blackadder als Lord Flashheart of Alan B'Stard, the New Statesman. “The poor are the biggest consumers of government spending! When was this country the industial leading power in the world? I'll tell you: when we sent children up to cheminees, women down mines and trade unionists to Australia.”

Genoeg gepraat, over naar some action. Een deel van de Falklands sketch, de pijnlijke ontmoeting met de gasmeterman (voor hem dan toch), de Kerstman en een cameo van Julia Sawalha (Saffy in Abfab).
Mayall overleed in juni 2014 op z'n 56e aan een hartaanval na een partijtje joggen. Het zoveelste bewijs dat sporten nergens goed voor is.

Vooraf: wel gvd! Weeral bericht kwijt, wanneer gaat sennet eindelijk eens voor een stabiele verbinding zorgen als je een bericht aan het schrijven bent? Fu*k you, suckers!

Terry Jones (77) overleed afgelopen nacht. Michael Palin was er het hart van in dat zijn partner in crime hem op den duur zelfs niet meer herkende tijdens hun wandelingen. De rest van de Pythons had het te druk: John vanwege zijn perikelen met de alimentatie  voor zijn exen, Graham verkoos een vroegtijdige reis en Eric met de PR voor zijn carrière bij bloody James Corden.

Ach wat, dit kunnen ze ons nooit meer afpakken:

Wacht, ik ga eventjes op de gebeurtenissen vooruit lopen,

kwestie dat je niet alle onzin moet lezen die hier verschijnt, of een week lang genieten van de Plechtige Heilige Communie bekrachtigd door het Heilige Vormsel van den aartsbiskop van Mechelen-Brussel-Antwerpen-Brugge en aanverwante landsdelen in een of ander schabouwelijk winterskoud bouwsel uit vroegere eeuwen.

Luisteraars, sta me toe dat ik u een anekdote vertel over mijn eigen beleuvenissen uit die tijd die een nogal onverwachte wending kreeg bij dezelfde gelegenheid waar je, naar het schijnt, moet doorworstelen als je de gezegende leeftijd van twaalf jaar hebt bereikt. Zowat net geen honderd procent van mijn leeftijdsgenoten mocht dan op een vrije donderdagmiddag spoorslags ter kerke gaan om ingewijd te worden in de wereld van de goden en hun hemelse rijk.

Jammer genoeg vond ik dat nog veel te vroeg en gaf er de voorkeur aan om a) kikkerdril te gaan vissen in de Molenbeek, b) een kamp op te zetten in Bertembos of c) een verse, dampende paardendrol te dumpen in de brievenbus van boer Mandus, een van de meest gehate agrariërs van het dorp.

Moeder dacht dat het volgen van godsdienstlessen wel zou volstaan hebben om tot die elite te worden toegelaten, helaas had zij niet door dat zoonlief al van in het vijfde studiejaar in september het vakje “Zedenleer” had ingevuld in plaats van “Godsdienst” en er zijn eigen krabbel had ondergezet. Dat kwam pas pijnlijk tot uiting op die bewuste zondag in de meimaand en de quasi voltallige familie – gelukkig was die niet zo groot – vol verwachting de gebeurtenissen afwachtte.

Het begon al vrij ambetant want ik mocht niet mee vooraan gaan zitten tussen de andere communiekantjes, integendeel werd ik naar achteraan verwezen bij de rest van de heidenen. Vader en de rest was gelukkig thuisgebleven – hij kwam nooit-van-ze-leven in een godsdiensthuis en hield zich nuttig bezig met het entertainen van de familie en af en toe in de soep roeren of aperitief uitschenken.

Afijn, een akkefietje waar jaren later nog besmuikt werd om gelachen in intieme kring. Mijn mislukte Plechtige Heilige Communie en dito Vormsel bestond in een fantastisch geschenk van mijn meter: een heuse Echte Gitaar waar ik niet zo direct een blijf mee wist. Moeder probeerde nog van “allee speelt eens een lieke” terwijl ik niet eens wist hoe je dat ding moest vasthouden.