's Morgens na een overheerlijk ontbijt, vertrokken we om een kijkje te gaan nemen in het huis dat toch voor eventjes onze thuis zou worden. Buiten gekomen, volop zonneschijn, en weerom een knap uitziende man in beige uniform (reïncarnatie van Elvis in G.I blues) die door de parlefoon riep: tripple Five zeven come to the gate please. Wat was dat nu weer??? Weer gaf ik mijn ogen de kost. Auto's reden op en aan, mensen stapten in en uit. Toen een groene cielo stopte met aan het stuur éne vriendelijk ogende jong man met de naam Ramesh, (de eerste Ramesh maar zeker niet de laatste die ik zou tegen komen in dit landje) werd ik vriendelijk verzocht in te stappen. Dit was blijkbaar onze auto... dus op met de geit... t' ja niet dat ik zoveel geiten zag hmh... t'was gewoon een rim ram van karren, auto's, koeien, en bezwete mannenlichamen. Rikja's (kleine open wagentje)gevuld met mens en dier, moto's waar wel 6 of 7 mensen op zaten... Fietsen met aan het stuur hangend hele groepen levende kippen. Vrouwen die netjes fruit stapelden in de véle kraampjes en kinderen in kraak-nette schooluniformen. De auto's reden bumper aan bumper, met luid getoeter. Horden buffels, armtierige straathonden al dan niet met 4 poten, bedelaars en... inmens grote vuilhopen. Een zoete mengeling allerlei. Het schrille contrast met het chique vijf sterren hotel en de straat is niet te beschrijven, ik wist werkelijk niet waar eerst te kijken. Dezelfde geurtjes en kleurtjes, dezelfde mooie tempels, dezelfde mooie mensen. Maar... ook bedelaars en sukkelaars, die ondanks hun voor ons arme bestaan toch niet die vereenzaamde blik hebben maar lachen, vriendelijk zijn en warmte uitstralen.Eens te meer realiseerde ik me, dit is wat ze noemen liefde op het eerste gezicht.
Door TTK road en de véle smalle hobbelige straatjes na het kleine R.M ziekenhuis naar links en daar stond ons mooie witte huis. Wit als het pakje van Radje die door mijn echtgenoot onder voorbehoud was aangenomen als house-keeping. Hij maakte die dag zijn entrée, wandelend onder een pekzwarte paraplu... of moet is zeggen parasol ? Op zijn duizende gemakken... zoals het Indische leven, hetgeen ik vlug zou leren aan nemen. Klok lezen is immers niet de beste kant van de Indische bevolking... afspreken om 10 uur... vergeet er dan niet de dag erbij te zeggen. Kan evengoed morgen, overmorgen of volgende week betekenen. Toen ik hem zag komen bedacht ik bij mezelf dat ik eigenlijk niet goed wist waarom ik house-keeping nodig had? Ik was toch een groot meisje... Enfin Radje leerde mij meter-thee en meter-koffie met véél melk en bergen suiker maken, hij kon niet echt koken maar leerde me ook dat achter die zeemzoete, pepsodent-smile al eens bedriegers van de hoogste graad schuilen. Gelukkig voor mij heb ik er echt niet véél van dit kaliber leren kennen!
|