Archief

11 dag 9 Posadas – Cordoba  woensdag 19/05/2010

 

 

Het ontbijt nemen op een zonnig terras aan het zwembad, is hier dagelijkse kost, vertelt Jan. Het is een van de grote voordelen van het leven in Andalusië.

Marian bezorgt ons lekkere koffie, broodjes met divers beleg, een zacht eitje en als toetje yoghurt. We genieten nog een uurtje van ons zalig oponthoud op de Finca. Marian en Jan, jullie zijn echt gastvrije mensen, bedankt.

 

 

Om 9 h 00 stipt verlaten we, met goede herinneringen, dit vakantieparadijs.

Eerst is het zwierig dalen tot in de dorpskern van Posadas. Pol wil vóór we het dorp verlaten zijn vakantiekaartjes afgeven in het postgebouw. Wanneer we de richting Fuencubierta vinden, stellen we vast dat onze vriend ons niet gevolgd is. We blijven op hem wachten….Maar na 10 minuten is Pol ons nog steeds niet komen vervoegen. Hij heeft een andere weg genomen en staat een paar honderd meter verder op ons te wachten. Gelukkig kunnen we elkaar met de gsm oproepen.

 

 

Nadat we de Guadalquivir kruisen blijven we hoofdzakelijk in dalende lijn, de rustige A445 volgen. Na 15 km komen we in het onooglijk kleine dorp Fuencubierta. Wanneer ik de weg vraag naar de Via Verde del Campiña is er geen enkele dorpeling die ons kan helpen. We rijden op goed geluk nog iets verder richting Las Pinedas.

 

 

Toevallig zien we in de vallei een mountainbiker voorbij flitsen. Iets verder komen we aan de startplaats van de groene weg naar Cordoba. Aanwijsborden hadden hier wel mogen staan, menen we!

 

 

De aanloopstrook tot de tunnel is bezaaid met heel grove keien. Hopelijk wordt het wegdek beter….Argwanend voorzichtig, proberen we met onze zwaar bepakte fietsen te starten. We hebben geluk, na de tunnel krijgen we een goed berijdbare Dolomietverharde aarden pad. Deze Via verde is een stukje oude spoorweg uit de jaren 1940 tussen Sevilla en Cordoba.

 

            

 

Het pad loopt zwak omhoog, het is voortdurend vals plat. We rijden door een lichtglooiend terrein van Las Pinedas voorbij Guadalcazar. Zalig tussen rietkragen en bebloemde bermen. Al is de omgeving heel anders dan deze van de Via Verde de la Sierra is dit pad ook een aanrader.

 

       

 

Het is heel warm, gelukkig hebben we onze bidons met fris water gevuld. Regelmatig kunnen we in de schaduw van aangeplante boompjes uitrusten op pas geplaatste bankjes. Na een poosje wordt de weg weer slechter. We rijden precies door een karrewegel. Je weet wel zo’n weg met gras in ’t midden en 2 strookjes waar je moet uitkijken om in het spoor te kunnen blijven.

 

 

Het is onvoorstelbaar, we zijn de enige fietsers. Op het gehele traject van +/- 25 km hebben we geen enkele fietser noch wandelaar ontmoet. Nadat we een reeks beken en rivieren kruisen eindigt de groene weg plots op een asfaltbaan.

 

 

Het is uit een diep dal kruipen. Na wat zoekwerk wegens omleidingen, kruisen we de Guadalquivir. Volgens ons roadboek moeten we door een industriezone de stad binnen rijden. Net op het ogenblik dat we terug op de juiste weg komen, zien we twee fietsende jonge dames naar ons toekomen.

Ze doen ons stoppen. Het zijn Engelstaligen op zoek naar de Via Verde. Een van de meisjes sleept een wagentje met hun bagage. We leggen uit hoe ze op de oude spoorwegbedding geraken…..We stellen ons echt vragen hoe ze het er zullen vanaf brengen op de slechte stroken. Vóór we hun kunnen waarschuwen zijn ze met veel moed opnieuw vertrokken.

 

Wanneer we dwars door de industriezone van Torrecilla rijden bemerken we een bar met uitnodigende panelen “Ménu del dia”. Onmiddellijk beslissen we, vooraleer we de stad binnenrijden, het middagmaal te nemen. Wat een drukte…..zowel het gelijkvloers als de verdieping zit vol kwetterende arbeiders en bedienden. De dienster wijst ons een plaatsje voor vier en ratelt het menu af. Maar eerst willen we onze dorst lessen. Wanneer de dienster voor de 2°maal komt kan Antoine nog niet beslissen Enkele seconden later komt ze met drie voorgerechten en negeert onze vriend. Gelukkig kan ik haar toch overtuigen om ook onze vriend te bedienen….. Zou Antoine zijn lesje geleerd hebben?

 

 

Het is bijna 15h00 wanneer we de stad onder een brandende zon binnenrijden.

We belanden in een groot park, waar een vriendelijke dame ons de weg wijst.

Wanneer we aan de Rio Guadalquivir komen is het niet moeilijk. We volgen de oever voorbij de “Jardines del Alcazar” tot aan “La Misquita”. Volgens ons plannetje moeten we tot aan de 2° brug. Enkele minuten later zijn we aan Hostal La Fuente in de Calle San Fernando midden in het oude stadsgedeelte. We krijgen twee bescheiden kamers en kunnen onze fietsen naast de patio stallen.

 

 

Na een zalige douche willen we de stad verkennen. We weten dat deze stad een van de meest historische steden van Andalusie is. Hoog tijd voor een stadswandeling. Natuurlijk starten we met de “la Mezquita” de parel van islamitische kust. Het interieur van de moskee is algemeen bekend en is schitterend. De buitenkant ziet eruit als een fort, het lijkt eerder een complex met vele gebouwen. Maar ja, het is van een moskee uiteindelijk een katholieke kathedraal geworden.

 

 

Nadien lopen we door een labyrint van straatjes met winkeltjes van de joodse wijk. Wat een bloemenweelde, we kunnen hier en daar een kijkje nemen in de vele patio’s. Natuurlijk mogen we het bloemenstraatje niet overslaan. Het is een van de mooiste stadswandelingen welke we gemaakt hebben op onze tochten. Deze Judería met zijn smalle straatjes, pleintjes en adellijke herenhuizen bezorgt ons een sfeer van een bloeiend verleden.

 

 

We wandelen door de patio met de sinaasappelbomen naar de Alcazartuinen. Hier is het wat uitblazen in de lommerte.

 

 

Het is al 20 h 00, moe gewandeld willen we toch nog een kijkje nemen aan de oude Romeinse brug. We sloffen van de Poort over de brug naar de Toren La Calahorra naar de wijk Miraflores. Na een deugddoende terraspauze met enkele San Miguels, willen we onze honger stillen. We eten in een prachtige historische patio als echte toeristen.

 

 

Ach, het moet ook eens kunnen toch! We weten het, we zouden beter en goedkoper gegeten hebben in een iets minder toeristische buurt.

Na onze maaltijd rusten we nog wat uit aan de boorden van de rivier waar een overvloed is van terrasjes.

 

 

Het wordt donker, Hugo en Antoine willen gaan slapen. Pol en Bob voelen zich nog fris genoeg om op de Plaza Corredera het Jazz festival mee te maken. Ons gastgezin van de Finca El Juncal, Marian en Jan, zouden er ook zijn.

Spijtig genoeg hebben we ze niet gevonden in de massa. We bemachtigen een tafeltje, drinken enkele biertjes, maar de oorverdovende muziek doet ons na een uurtje onze bedjes opzoeken.

Er is nog zoveel te zien en te bezoeken. We hebben dagen te kort hier in Cordoba!

 

 

Start : Posadas 9h00

Aankomst: Cordoba 15h00

Afstand :    61km

Cumul: 474km

Weer:         Stralende zon  zeer warm  34°C

Verblijf:  Hostal La Fuente  San Fernando 51     tel +34 957 48 78 27

www.hostallafuente.com

reservas@hostallafuente.com

12 dag 10  Cordoba - Baena  donderdag 20/05/2010

 

 Er wordt nog steeds hitte verwacht. Vroeg vertrekken, dat hebben we gisterenavond unaniem beslist. Om 8 h 00 verlaten we Hostal Fuente zonder ontbijten.

 

 

Met veel spijt vertrekken we uit Cordoba, er is hier nog zoveel te zien, zoveel te bezoeken. We zijn het met elkaar eens, Cordoba is een van de meest sfeervolle steden die we ooit bezocht hebben.

Cordoba, hier wil ik nog terugkomen!

 

 

We verlaten het historisch stadsgedeelte via de Puente de Miraflores. Nog een laatste stop met zicht op de oude Romeinse brug, het is grandioos. Wat een stad, wat een zicht, magnifiek! Nu rijden we op het schiereiland gevormd door de Guadalquivir. Via de Calle Rinconada naar Puente de Arenal.

 

 

Nergens een eetgelegenheid open, het zal de stad verlaten zijn zonder te eten vrezen we. In een van de laatste straatjes vóór we de autostrade kruisen ,vinden we toch een winkel die al open is. Bananos, magdalenas y agua mineral, meer kunnen we hier niet bemachtigen.

 

Dan maar een paar bananen en koekjes uit het vuistje zeker! Dit is compleet tegen onze culinaire principes….allé vooruit voor één keer.

 

Volgens ons roadboek moeten we door een relatief onbekend, maar toch aantrekkelijk gevarieerd binnenland. Het is onmiddellijk bergop, en geen klein beetje. Het is een paar kilometer erg steil kronkelend uit het rivierdal kruipen. En erger nog…..de CP 158 ligt er zeer slecht bij. Een echte “carretera de merde”, met erg ruwe versleten asfalt vol putten. We vorderen van geen meter!

 

 

Het blijft een geaccidenteerd parcours, het loopt meer op dan neer door het hart van Andalusië. Hier zullen we niet veel toeristen tegenkomen, menen we. In de verste verten zijn er noch dorpen noch huizen te bespeuren. We blijven dicht bij elkaar en overzien onze dagen tot nu toe. Wat een mooie tocht was het, we vinden het heel spijtig dat we niet meer dagen uittrokken om steden zoals Cordoba grondiger te kunnen bezoeken.

 

We zijn al meer dan 20km ver en hebben, och arme 5 auto’s en enkele vrachtwagens tegengekomen. We rijden op een soort plateau met een heuvelachtig parcours. Het is een boomloos landschap met veel graanvelden. Heel mooi zijn de bloemen en kruiden in de bermen.Het is een fascinerend landschap.

 

 

Volgens onze reiswegaanduidingen zouden we Cubas en Lope Amargo voorbij moeten. We hebben er echt niks van gemerkt! Zouden het misschien haciënda’s of boerderijen kunnen zijn? We maken een duik naar beneden en laten ons gaan…..Maar twee bochten verder is er plots geen asfalt meer. De straat is weggespoeld en er is een los aarden pad door een droogstaande rivier. Verbouwereerd staan we alle vier vast in het zand, gelukkig is er niemand gevallen. We moeten enkele honderden meters te voet verder, eerst naar beneden en dan omhoog tot waar het asfalt opnieuw begint. Dit is werkelijk onverantwoord gevaarlijk. Hoe kan dat nu toch zonder enige aankondiging?

We komen aan een Y splitsing, er staat 42km op ons tellertje. Gelukkig vinden we een oud verweerd kilometerpaaltje. Daarop kunnen we A309 richting Castro del Rio ontwaren. We krijgen moed, eindelijk weten we dat we binnen een 10-tal kilometer opnieuw in de bewoonde wereld zullen komen. We houden een korte stop en verorberen onze laatste koekjes en delen onze bananen.

 

 

Het landschap is totaal gewijzigd.We rijden tussen olijfgaarden en er zijn zelfs hier en daar druivenstruiken. We zien van ver een dorp. Het is op een heuvel gelegen aan de rivier Guadajoz. Castro del Rio heeft twee kerken, stadsmuren en enkele oliefabrieken. Op het rondpunt zien we zelfs een oude olijfoliemolen opgesteld. We ruiken zelfs de zure olielucht.

 

 

We zijn dolblij wanneer we door kleine straatjes rijden. Het is ondertussen 12 h 00 en we hebben al 50km. Hoog tijd om te aperitieven, na deze bewogen rit onder de brandende zon.

 

 

 Het dorp geeft een doodse indruk, per toeval kunnen we aan enkele señoras vragen waar zich een bar bevind. Onder veel gekwetter worden we begeleid naar een pleintje waar we inderdaad een café vinden.

 

 

Hoog tijd om onze dorst te lessen op een binnenpatio in de schaduw van citroenenbomen. We kunnen de patroon overhalen om voor ons een bocadillo con jámon klaar te maken. We genieten van deze deugddoende rustpauze met enkele broodjes en een fris wijntje. We nemen later nog een toetje en zelfs een koffie voor we verder trekken.

 

 

We kruisen de N 432 en nemen de CP 160 een rustig baantje richting Baena.

De weg blijft omhoog lopen iets meer dan vals plat, onder de brandende zon is het heel veel zweet afdrogen. We rijden nu kilometers aan een stuk tussen olijfbomen. In de verte zien we op een heuvel de stad Baena liggen. Het is precies een wit dorp, een beetje zoals Olvera of Ronda.

 

 

Het zal ook hier zoeken worden vermoeden we. Pol geeft ons veel moed, hij plaagt Hugo en meent dat we heel hoog moeten tot aan het kerktorentje. Uiteindelijk is het ook zo, we worden in het dorp, de bijna onmogelijk te befietsen straatjes ingestuurd. Heel traag en op ons kleinste verzet kunnen we nog juist recht blijven. Het is een half uur klimmen tot bij de albergue op de Rute Caifato.

 

 

Grote verwondering wanneer we aankomen op het hoogste gedeelte van Baena. We bellen aan bij een van de mooiste Albergues ooit. Met een fabelachtig uitzicht op de ganse omgeving. We krijgen twee splinternieuw ingerichte kamers, met elk een badkamer met alles erop en eraan. Grote verwondering wanneer we slechts 74 € voor ons vier voor één nacht met inbegrip van ontbijt moeten betalen. De señorita geeft ons nog een hele uitleg over de culturele vereniging van de “Rutas del Caifatos”.

 

 

Deze route is een historische weg tussen Córdoba en Granada van in de tijd van Al-Andalus. De camino blijkt tot het historisch erfgoed van Andalusië te behoren. Het was in de middeleeuwen een van de drukste koopliedenwegen van het Iberisch schiereiland.

 

 

 Baena ligt midden in het belangrijkste olijfolieproductiegebied van Andalusië. Er zijn heel wat olijfoliepersfabrieken vlakbij de benedenstad.

De Almendina, het hooggelegen gedeelte van Baena, waar wij nu verblijven, is feitelijk een oude Moorse stadswijk.

Men is bezig met een voormalige oude moskee met minaret, aan het renoveren.

Nu is het een kerk geworden.

 

 

Voor we ons aan een stadswandeling wagen, willen we ons wat verfrissen en hebben nood aan een siësta. We zijn dit nu stilaan gewoon……

Het is 18 h 00 en nog steeds bloedheet en nergens is er schaduw. Toch wagen we het om een stadswandeling te doen. Maar ikzelf heb een beetje andere zorgen……sinds enkele dagen heb ik een bloedrode uitslag op mijn enkels en nu staan ze ook heel dik. Wanneer we de benedenstad bereiken loop ik onmiddellijk een apotheek binnen en krijg een zalf tegen zonneslag of zoiets. De apotheker raad mij aan de enkels te beschermen tegen het zonlicht.

Dus terug en sokken aandoen….Wat een zicht zeg!

 

 

De stad is het bezoeken waard, in het bijzonder de Plaza de la Constucion met het stadhuis. Er staat een standbeeld met een trommellaar. Het is jaarlijkse traditie, waarbij er hier in Baena met Pasen een ontmoeting is van groepen van verschillende steden uit Spanje. Het blijkt een diepgewortelde traditie waarbij met trommelgeroffel rondwandelend, regen zou afgesmeekt worden! Zo heeft hier is Andalusië elk dorp zijn eigen fiëstagewoonten! We dalen nog lager tot dat we in een park en in het lommer op een terras aan enkele frisse SanMiguel’s geraken.

 

 

Stilaan begint de plaatselijke bevolking aan hun dagelijks flaneerritueel. De gehele familie, van grootouders tot kleinkinderen wandelen luid kwetterend door de straatjes. Rond 21 h 00 begint het eindelijk wat af te koelen, we krijgen honger en stappen een van de schaarse restaurants aan de hoofdstraat binnen.

  

Zoals gebruikelijk worden we met veel zwier ontvangen en moeten in sneltempo onze keuze maken. We willen een koud voorgerecht en een flink stuk vlees als hoofdgerecht. Heel tevreden nemen we nog een dessert. We hebben uitstekend gegeten en gedronken. Met een dikke buik willen we nog een wandeling maken, het is ondertussen pikdonker en we hebben aandacht voor de mooie sterrenhemel.

 

 

Het wordt een klauterpartij naar onze albergue. Alle bezienswaardigheden op het hoger gelegen gedeelte van de stad zijn verlicht.

De jeugd is nog volop bezig met musiceren …..We blijven nog een uurtje luisteren tot we eindelijk om middernacht doodmoe onze bedjes opzoeken.

Als we zo verder doen worden we nog echte Spanjaarden!

 

 

 

Start: Cordoba 8h00

Aankomst: Baena 15h00

Afstand: 66km

Cumul: 540km

Weer: Stralende zon geen wind zeer warm 36°C

Albergue Rural Natividad Povedano Adamuz

Ruta Del Caifato 7 Baena   96 56 27 27 18

www.baenarural.com

infoalbergue@baenarural.com

13 dag 11  Baena - Montefrio  vrijdag 21/05/2010

 

Gelukkig weten de Andalusiërs hoe ze met felle zon en warmte moeten omgaan. In deze albergue zijn de muren heel dik en witgeschilderd. Er zijn kleine ramen die steeds verduisterd blijven. We hebben de airconditionerring maar even moeten opzetten.

Om 8 h 30 staan we klaar en kunnen we ontbijten in een sfeervolle eetzaal.

 

 

Het ontbijt is eenvoudig, nochtans zullen we de eerste uren geen honger hebben. Wanneer we vertrekken, begint de zon al te branden en het is nog maar 9 h. We schatten dat het nu al 25°C is. Vóór we het dorp verlaten moeten we ons goed met water bevoorraden. Door kronkelende en enge straatjes dalen we naar de N432. We zullen deze weg ongeveer 8 km volgen om dan rechtsaf te slaan richting Luque.

 

 

Het wordt opnieuw klimwerk en we verwachten er nog meer vandaag! Het is een lastige passage door een smalle doorgang tussen steile rotsformaties. We rijden op de rand van het ruige “Sierra Subbeticas natural Park. Dit beschermd gebied ligt echt in het hart van Andalusïe. Er leven wel 70 soorten vogels en de verscheidenheid aan wilde bloemen is enorm. We komen voorbij de ruïnes van een oud kasteel met versterkte muren.

 

 

Voorbij Luque volgen we de richting naar Morellana. Soms moeten we heel steil omhoog tussen grillige kalkrotsen. Het is zwaar, afzien, traagjes, wiel in wiel en veel zweten.

 

 

Eenmaal boven, duiken we door een soort méditerraans bos richting Fuente Alhama. We dachten in een dorp terecht te komen, maar er staan ocharme 4 huizen. Na de afdaling wachten we elkaar op en drogen ons zweet naast een bron. We moeten naar Priego de Córdoba en we volgen een eindje de snel kabbelende rivier “Rio Salado”.

 

 

Na een poosje is het opnieuw over een kronkelende weg naar omhoog.

 Soms wordt het zeer steil met vlakke tussenstukken. Het is een heel lastige brok.Dit onregelmatig klimwerk is serieus afmattend. Gelukkig komen we na de hoogste top in een open landschap. We zien van ver Priego liggen.

 

 

Priego de Córdoba is ook een olijfoliecentra. Andalusië levert zeer veel “aceite de oliva”.Volgens enkele gegevens zelfs de helft van de Spaanse productie. Blijkbaar wordt het aanplanten van olijfbomen gesubsidieerd, misschien wel met Europees geld. We zien heel veel jonge aanplantingen tussen eeuwenoude bomen.

 

 

De olijvenoogst is van oktober tot eind december. In het begin zijn de olijven groen op het einde van de oogst zwart. Een volwassen boom kan wel 20 liter olie leveren. Ook bij het binnenrijden van Priego de Córdoba staat er een olijfpers op een rond punt. Nu is het een sierfontein geworden. Het stadje ligt op een hoogte, het is puffen en blazen om in het drukke centrum te geraken.

 

 

Eerst willen we inkopen doen om deze middag te picknicken. In de hoofdstraat vinden we een grootwarenhuis met een variatie aan groenten, fruit, brood en beleg. Het is aperitieftime en de brandende zon doet iedereen binnenkruipen. In een overvolle bar geraken we aan enkele Cruzcampos. Blijkbaar is dit nu het nummer één van de Spaanse bieren. We houden het niet lang vol tussen de uitbundige, schel kwetterende gasten en de twee zinloos te luidspelende tv’s.

 

 

Priego is een stad met veel historische bezienswaardigheden. De oude stad is gebouwd rond een Arabisch kasteel. Er staan een reeks kerken of zijn het verbouwde tempels? We rijden ook nog door een oude woonwijk met witgekalkte huizen waarvan de gevels met duizenden geraniums versierd zijn. Alle deuren en ramen zijn groen geschilderd. Auto’s kunnen hier niet in de doolhof van smalle geplaveide straatjes. Deze wijk noemen ze Barrio de la Villa.

 

 

Met moeite vinden we de juiste weg naar Almedinilla. Het is heel druk en we moeten enkele keren de weg vragen. Een vriendelijke guardia civil doet ons de verkeersstroom volgen om uit het stadje te geraken. Wanneer we de A339 vinden zijn we terug op de goede weg. Vóór we het dorp binnenrijden stoppen we bij een bar. We mogen nadat we enkele frisdrankjes besteld hebben, op het terras onze picknick nemen. Ondertussen horen we een groepje senioren luidruchtig kaart spelen. Wat kunnen die mannen kabaal maken zeg!

 

 

Schaduw is er niet, iedereen is aan het zweten bij de korte maar steile beklimmingen. Het is de moeite, de vergezichten zijn fenomenaal mooi. We moeten naar Brácana en vandaar naar Venta Valero. Gelukkig heeft Hugo een verroest wegwijzertje gezien richting Lojilla. We moeten naar dit gehucht langs een smal weggetje met een stijgingspercentage welke ons op de allerkleinste versnelling dwingt.

 

 

Lojilla bestaat uit enkele boerderijen waar we middendoor rijden. Uiteindelijk moeten we afstappen, een boer met tractor dwingt ons in de zijberm. De laatste 100m naar de heuveltop kunnen we onmogelijk al rijdend doen, zo steil hebben we het nog nooit gehad! Op een uitwijkplaats, waar we een drankpauze nemen zien we in de verte Montefrio liggen. Nog 6 à 7km schatten we en laten ons naar beneden donderen.

 

 

Volgens mijn tellertje moet de max. snelheid 64 km/h geweest zijn. Het baantje is overzichtelijk. Het zijn mooie lange bochten. Maar ineens staan we op een T-kruispunt. Terwijl we elkaar opwachten, vraag ik aan een vrachtwagenchauffeur, die juist van een parking komt, de weg. De man verwijst me naar de nabijgelegen bar. Met luid geblaf komen er twee honden op ons af met daarbij gelukkig hun baasje.

 

 

Wanneer ik hem de weg wil vragen, moeten we meekomen op zijn achterliggend terras. Cristobal is de patroon van de bar, het is zijn sluitingsdag en toch krijgen we onmiddellijk elk een frisse San Miguel. De man denkt dat we Duitsers zijn en wil weten waar we heen moeten.

  

Wanneer ik hem duidelijk maak dat we Belgen zijn, zegt hij, dat hij Belgische vrienden heeft. Zij komen regelmatig bij hem eten en drinken. De vrouw heet Nathalie en zij en haar man hebben een Cortijo +/- 2km richting Lojilla…waar wij vandaan komen. Wanneer ik hem het adres van Cortijo Montefristy toon, Beweert hij dat we terugmoeten. We staan er wat beteuterd bij, eigenlijk hebben we geluk.

We zouden normaal nog 5 km doorfietsen naar de dorpskern om daar te beseffen dat we minstens 7 km terug moeten en dit met enkele niet onaardige beklimmingen.

 

 

We bestellen nog een cerveza, trakteren onze nieuwe vriend en gaan op zoek naar onze B&B. 10 minuten later worden we met veel enthousiasme ontvangen door Nathalie en Guy en de honden. Onmiddellijk krijgen wij een lekker fris welkomstdrankje. We voelen ons meteen thuis en kunnen ons hier in onze eigen taal verstaanbaar maken. Al moeten we ons plat West-Vlaams soms wel een beetje bijschaven…..

 

 

Guy toont ons fier de twee gastenkamers en we willen vlug elk een douche nemen. We voelen ons na die slopende rit niet meer te genieten. Nathalie zal tegen 19 h 30 het avondmaal klaarmaken. Het blijft lekker warm. We kunnen op het schaduwrijke terras de uitzonderlijk lekkere maaltijd van de gastvrouw ten volle waarderen. Alles flink overgoten met enkele flessen vino tinto.

Achteraf hebben we nog een uiterst gezellige avond met het gastgezin. Ze genieten van onze jarenlange fietservaringen en trektochtenverhalen.

 

 

Ook Guy en Nathalie hebben ons veel te vertellen. Zij zijn twee enthousiaste Antwerpenaars die na hun huwelijk een heel nieuw leven gestart zijn in Andalusië. Ze gingen op zoek naar een oude boerderij of een geschikte woning voor een B&B. Uiteindelijk zijn ze hier beland, de cortijo staat op een heel groot stuk grond met fruitbomen tussen de olijfgaarden.

 

 

Het gastenverblijf in dit zonnige zuiden ligt op enkele kilometers van het dorp. Zowel ontbijt als souper kan meestal op het heel ruime terras genomen worden. Ze hebben eigen kippen en eendjes en twee hondjes. Werkelijk een aardparadijs. Fier leiden ze ons rond op hun landgoed. Nadien blijven we nog tot heel laat napraten. Wanneer we over onze woorden beginnen te struikelen, wordt het hoogtijd om onze bedjes op te zoeken. Er zal ongetwijfeld gesnurkt worden.

 

 

 

Start: Baena 9h00

Aankomst: Montefristy 17h00

Afstand: 73km

Cumul: 613km

Weer: Stralende zon geen wind zeer warm 32°C

www.bbcortijomontefristy.com

cortijomontefristy@hotmail.com

14   dag 12  Montefrio – Granada   zaterdag 22/05/2010

 

 

Cortijo Montefristy is een waar paradijs van rust. Na onze lastige rit van gisteren hebben we prima geslapen. De zon piept door de raamverduistering. Nathalie en Guy zijn al volop de ontbijttafel aan het dekken. Het is nog maar 8 h 00 wanneer we reeds aanschuiven. We worden hier verwend, het gastgezin legt ons in de watten. Met alles erop en eraan genieten we van een hoogst uitzonderlijk gevarieerd ontbijt.

 

 

Een dikke pluim voor wat Nathalie hier allemaal, zowel nu als gisterenavond op tafel tovert. Wij vermoeden dat onze nieuwe vrienden zich ook dik geamuseerd hebben met ons gezelschap. Zij komen nog met graagte bijzitten om te babbelen. We overlopen samen met een laatste kopje koffie ons roadboek. Guy meent te weten dat de voorziene weg op het gebied van klimwerk kan tellen. We beslissen het wat gemakkelijker te nemen. Er zijn veel minder hoogteverschillen via de grotere wegen. We zouden zo vlug mogelijk op de N432, de hoofdweg naar Granada, moeten kunnen geraken.

 

 

Met veel spijt nemen we afscheid van Nathalie en Guy. Jullie zijn echte joviale en bekommerde mensen. Er zijn geen superlatieven genoeg om jullie te bedanken voor dit prachtig amicaal verblijf hier, een echte aanrader.

 Na een laatste foto, worden we heel lang uitgewuifd. De honden lopen nog mee tot we uit het oog verdwijnen na een brugje over de uitgedroogde rivier.

 

 

We moeten naar Montefriodorp, een zware dobber na ons overvloedig ontbijt. Het is 7 km klimmen in de nu al brandende zon. Op het rond punt met zicht op het dorp houden we onze eerste stop . Het is nu al zweet afdrogen. Montefrio ligt tussen heuvels met olijfgaarden aan de voet van de Sierra de la Parapanda. We bewonderen de eigenaardige ronde Iglesia de la Encarnación. Van op afstand lijkt het een van die pittoreske witte dorpjes met kleine smalle straatjes. Blijkbaar zijn er enkele kilometer verder goed bewaarde graftombes gevonden. De archeologische site “Las Peñas de los Gitanos” bevat graven van een Romeinse nederzetting. Er zijn ook ruïnes van een Moors kasteel.

 

 

Na Montefrio hebben we een lange overzichtelijke afdaling naar Tocón. We mogen boffen dat we de tegengestelde richting niet moeten opklimmen, het zou heel zeker op de trappers lopen zijn. Na La Loma komen we in Alomartes, vanaf hier wordt het improviseren. Het is elke keer een risico om andere wegen te nemen dan deze welke beschreven zijn in ons roadboek.

 

 

We staan op een kruispunt zonder wegwijzers. Ik moet een terreinwagen tegenhouden om aanwijzingen te kunnen krijgen hoe we op de N432 kunnen geraken. We moeten richting Illora langs een eerder drukke weg tussen de olijfvelden en rotspartijen. De weg is relatief vlak. Op een rijtje koersen we naar Illora. Het is nevelig en toch menen we in de verte de besneeuwde Sierra Nevada te bespeuren.

 

 

Van Illora rijden we in dalende lijn langs een groen afgezoomde baan naar de grote weg richting Granada. We zien steeds nadrukkelijker de besneeuwde bergketen van de Sierra Nevada.

 

 

Net vóór we op de N432 rijden, stoppen we aan een eenzame bar aan de rand van een industriezone. Enkele frisse cervezas met een uitgebreid assortiment aan tapas, doen ons een verdiende aperitiefpauze houden.

Op de grote weg richting Pinos Puente is het heel onaangenaam rijden. Het achteropkomend zwaar verkeer doet ons enkele keren huiveren. We krijgen telkens een windstoot wanneer de vrachtwagens ons heel dicht voorbij razen. In Pinos Puente houden we een korte stop om te overleggen. Rijden langs een grote rechte en drukke verkeersweg is helemaal niet voor ons. We hebben dan liever enkele beklimmingen dan dit gevaarlijke verkeersgedruis. Maar voorlopig moeten we noodgedwongen nog 10km deze weg volgen tot Granada.

 

 

Op deze drukke N432 moeten we enkele keren onder autostrades en belanden in een gevaarlijke verkeersheksenketel. Na enkele ronde punten blijven we steeds rechtdoor rijden tot we toch plots een wegwijzer naar het centrum opmerken. Het is bang één na één elkaar goed blijven volgen. Als bij wonder zien we een bende wielertoeristen net vóór ons op een terras neerstrijken. Het is bijna middag, waarom zouden we niet hetzelfde doen. Natuurlijk komen de mannen onze fietsen inspecteren en zijn ze benieuwd wat wij hier komen uitspoken. Een van de mannen is Franstalig, we kunnen hem alles uitleggen. Hij tekent ons een plannetje hoe we op een gemakkelijke wijze bij ons hotel kunnen geraken.

 

 

Na het verrassend vlugge “menu del dia” spoeden we ons op weg naar onze hostal Nuevas Nationes. We rijden met veel gemak door de statige groene Avenida de la Constitution tot op een groot rond punt. Rechts duiken we de Calle San Juan de Dios in en vinden bijna blindelings het hostal op Placeta de Treviño. Op het plaatsje staan de auto’s zodanig geparkeerd dat we onmogelijk met de fietsen bij de inkom kunnen komen. Wanneer ik aanbel en onze bende aankondig, word ik als bij wonder in het Nederlands aangesproken.

We moeten naar de eerste verdieping en onze fietsen meebrengen. Het wordt een hele onderneming eer we alle vier bij de receptie geraken. Marjanne, een jeugdige Nederlandse, ontvangt ons met veel enthousiasme en laat ons de fietsen in een rommelige patio bergen.

 

 

Onmiddellijk krijgen we de kamersleutel, een eerder verouderde en ietsje te kleine kamer voor ons vier. Het is maar voor één nacht, ach we zullen het wel overleven zeker! Nadat we één na één ons lekker gedoucht hebben. Nemen we nog een korte siësta. Ondertussen wil ik van Marjanne weten hoe we best onze namiddag vullen. Volgens haar is een bezoek aan het Alhambra nu niet aan te raden.

 

 

De tijd is tekort en we zouden in een lange wachtrij kunnen terechtkomen nu het zaterdagavond is. We krijgen een stadsplan en worden aangeraden het Alhambra te bewonderen van op “Mirador de San Nicolás”. Het zou een van de beste uitzichtenpunten van Granada zijn…Mijn vrienden zijn onmiddellijk akkoord!

Daar gaan we dan!

 

 

We starten onze toeristische wandeling aan de “Basilica San Juan de Dios” en van daar volgen we de wandelstroom naar de Kathedraal. Op de Plaza Nueva kunnen we het niet laten om een terrasje te doen en tapas te proeven. We wandelen verder naast de rivier Darro aan de voet van de rots waarop het Alhambra gebouwd is.

Eenmaal voorbij “El Baños Arabes” moeten we door kleine straatjes met trappen omhoog klimmen.

 

 

Zodra we het overvolle plein San Nicolas betreden krijgen wij het overweldigend uitzicht op het Alhambra, het Palacios Nazaries en de Generalife. Rechts van ons hebben we een zicht op de gehele stad Granada. Wat een drukte, honderden toeristen verdringen zich om toch maar en onvergetelijk kiekje te nemen, ook wij dus!

 

 

Tegen het kerkje zitten groepjes Spaanse gitaar te spelen. We ervaren eens temeer het bruisende Andalusië. Wel allemaal onder het wakend oog van overal tussen patrouillerende “guardia civil”. Al dat gewoel doet ons honger en dorst krijgen. We slenteren naar beneden tot op een pleintje iets verder. Het is genieten van een gezellig souper, tussen vele kwetterende Spanjaarden.

 

 

De woelige drukte van de flanerende plaatselijke bevolking is telkens een zalig schouwspel. De barhouder doet het rustig, we moeten geduld oefenen en meer dan één aperitiefje nemen. Maar het is de moeite waard lang te wachten we worden goed verzorgd. We krijgen een fris voorgerecht en nadien een ferm stuk vlees met veel groenten. Ook de vino tino is heel lekker, we kraken meer dan één flesje.

 

 

Het wordt stilaan donker wanneer we terug beneden geraken. Door de gezellige winkelstraatjes belanden we uiteindelijk in de omgeving van ons hotel. Het is nog steeds warm, een laatste slaapmutsje zal na deze lange late wandeling deugd doen. Heel moe, maar voldaan, kruipen we in onze bedjes.

Slaapwel jongens, morgen wacht een zware dag!

 

 

Start: Montefrio 9h30

Aankomst: Granada 15h00

Afstand: 57km

Cumul: 670km

Weer: Stralende zon, geen wind warm 28°C

Hostal Nuevas Naciones

 Calle San Juan de Dios Granada

www.hnn-granada.es

mcmspanje@gmail.com

 

15   dag 13  Granada – Alhama de Granada  zondag 23/05/2010

 

 

Eén na één maken wij gebruik van de badkamer. In stilte trachten we onze fietsen en fietstassen beneden te krijgen. De kamersleutel kunnen wij in een bus deponeren. Maar oh ramp wanneer we de voordeur van de hostal opendoen. Auto’s versperren de uitgang. Ze staan tot vlak tegen de deur geparkeerd als sardientjes zo dicht tegen elkaar dat we er niet tussen kunnen. Gelukkig zijn we met vier en kunnen we onze fietsen één na één aan elkaar doorgeven. Die vervloekte autobestuurders, zijn ze hier nu kompleet gek geworden!

 

 

Na deze onverwachte ochtendkarwei moeten we op zoek naar een ontbijtmogelijkheid. Na wat rondtoeren, vinden we nergens iets open……Dan maar in een bakkerij een dozijn koffiekoeken kopen. Een beetje verderop maken we gebruik van het parkmeubilair om te ontbijten.

Het is al 9 h 00 en blijkbaar slapen onze Spaanse vrienden nog. Er is niemand te bespeuren om de juiste richting te vragen.

 

 

Dus, op goed geluk starten we richting Malaga. We halen een wat minder jonge wielertoerist in. Ik tracht hem de weg te vragen richting Alhama de Granada. Volg mij maar, zegt hij, ik zet jullie wel op het juiste pad. Hij schakelt echter een versnelling hoger en we moeten ons reppen om hem te kunnen volgen. Straat in straat uit blijven wij in het wiel van onze vriend. We vinden het heel eigenaardig, wanneer we na enkele viaducten, precies op de toegangsweg van gisteren rijden.

 

 

Wanneer ik onze gids er attent op maak, negeert hij het en beweert dat de beste weg naar onze bestemming deze is welke we nu volgen. In Sierra Elvira zijn we 100% zeker dat deze richting niet de juiste kan zijn. De wielertoerist stopt aan een bar en weet het ook niet meer, vermoeden we! We nodigen hem uit om een koffie te drinken met ons. Blijkbaar schaamt hij zich en verdwijnt.

 

 

We laten ons niet uit het lood slaan. We stappen de bar binnen, bestellen koffie en krijgen van de patroon te horen dat we enkele kilometer verkeerd zijn. Rij terug en sla af bij het dorp Fuente Vaqueros, raadt hij ons aan. Gelukkig blijft het nog vlak en vorderen we goed. In Vaqueros heeft de beroemde schrijver-dichter Federico Garcia Lorca gewoond. We rijden voorbij een gedenkteken ter herinnering aan hun vermoorde inwoner.

 

 

Nu richting Santa Fé tot we aan een soort snelweg komen en een ventweg kunnen volgen. Wanneer dit weggetje ophoudt moeten we noodgedwongen door een wegel over een fietsbrugje naar de andere zijde van de snelweg. Naast een vliegveld kunnen we verder over een bijna onmogelijk te befietsen slechte wegstrook richting Romilla la Nueva.

 

 

We krijgen, tot onze grote verbazing, een nieuwe rustige weg met een fietspad ernaast voor de wielen. We volgen deze weg richting Chimeneas, door een woest landschap. Rechts van ons krijgen we een laag rotslandschap en links vlakke graanvelden.

 

 

Eenmaal in het dorp Chimeneas is het gedaan met de mooie nieuwe weg. We maken een grote bocht rond de bewoning en krijgen onze eerste echte beklimming van de dag. Eenmaal op de top, zien we een groener landschap met bomen en iets verder zelfs opnieuw olijfgaarden. We vermoeden dat we zelfs tussen amandelbomen rijden met massa’s klaprozen eronder.

 

     

 

Om in het volgende dorp Ventas de Huelma te geraken is het kilometers lang stevig klimmen. Het wordt warmer en we beslissen het eerste het beste terras op te zoeken. Wanneer we het dorp bijna voorbij zijn kunnen we toch aan iemand vragen waar we een bar zouden kunnen vinden. De man doet ons nog 100m doorrijden. Op een pleintje links van de weg hebben we prijs.

 

Van ver horen we al het gejoel en gekwetter van een overvol terras onder schaduwrijke bomen. Er is geen tafeltje meer vrij. De señora doet ons in de grote gelagzaal plaats nemen. Aperitieftime is al voorbij en wanneer we na enkele San Miguels vragen naar het menu del dia, moeten we wat geduld oefenen. Dat doen we dan maar, er is geen andere keuze! Het is zondag, iedereen moet nemen wat ze klaarmaken.

 

 

     

 

Met een dik buikje vertrekken we. Het is onmiddellijk een zware beklimming naar Agrón. Gelukkig staat er een beetje wind en is het minder warm dan de vorige dagen. De weg is smal en we horen de gedisciplineerde automobilisten, achter ons, blijven ronken. Op de top, waar we afgescheiden toekomen en elkaar opwachten, schuiven de auto’s ons luid aanmoedigend voorbij.

 

 

Nu volgt er een lange mooie afdaling tussen de sparrenbomen naar “Embalse los Bermejales” een groot stuwmeer. We vliegen door het minidorp Pantano tot op de stuwdam. Vanaf de brug kunnen we in de rotskloof van de Rio Cacin kijken; wat een diepte zeg! Een rust- en fruitpauze zijn meer dan welkom. We bewonderen de elektriciteitcentrale, heel diep onder ons.

 

 

Op gedenkpanelen kunnen we lezen dat dit enorme kunstwerk dateert van in de tijd van Franco. Wanneer we vertrekken weten we het! Klimmen geblazen, hoe kan het ook anders. Toch kunnen we in een bolleke bij elkaar blijven en sluipen we traagjes uit het dal. De natuur is ongelooflijk mooi en weids. We rijden heel dicht tegen grillige lichtbruine rotsen.

Deze rotsformatie is precies een diepe grillige scheur in een golvend landschap.

 

 

Wanneer we achterom kijken zien we nog heel lang, tussen de sparrenbomen, het meer liggen…..We kunnen het niet laten en doen op de volgende top nog een stop om deze prachtige natuur te bewonderen.

We maken een weidse bocht rond de bergtoppen en zien hoog boven ons een dorp liggen.

 

Dit moet onze bestemming voor vandaag zijn! Met een laatste stevige inspanning belanden we eindelijk in Alhama de Granada. We moeten niet lang zoeken naar onze Hostal Ana op de carretera de Granada.

 

 

Er is geen levende ziel op straat, het lijkt wel een spookdorp. We vermoeden dat er een algemene siësta gehouden wordt. Ook ons hotel is niet open.

Geen paniek, zoals in elk Spaans dorp kan je aan het luide gekwetter wel horen waar zich een bar bevindt. Ook hier is dat zo. Achter de hoek hebben we prijs.

 

Terwijl we enkele cervezas drinken, blijven de dorstige dorpsbewoners ons wat achterdochtig negeren. Een señora komt met veel lawaai binnen.Ze moet ons gade geslagen hebben. Ze tracht ons in haar brabbeltaaltje uit te leggen, dat we moeten telefoneren naar de hostaluitbater. Terwijl mijn vrienden hun dorst lessen, moet ik met haar mee. Er hangt inderdaad een kaartje aan de inkomdeur met enkele telefoonnummers. Wanneer ik echter het nummer op mijn gsm ingeef krijg ik de kans niet om te spreken. De vrouw ritst mijn telefoon uit de hand en begint heftig te discuteren. Met veel gebaren en luide stem begrijp ik dat de eigenaar ons zal komen halen in de bar….Wat een belevenis wat een gedoe….en toch! Enkele minuten later komen de hoteliers het café binnen en kunnen we mee naar ons verblijf. We mogen onze fietsen in een aangrenzende winkel stallen. De man houdt daar een Immokantoor én wijnhandel open. Antoine wil een fles wijn kopen, maar de baas geeft hem er onmiddellijk één cadeau.

 

 

De señora bezorgt ons de 2 sleutels van de op de 1° verdieping gelegen kamers. We zijn echt opgetogen, het zijn grote nette kamers met alles erop en eraan. De achterste kamer heeft zelfs een ruim binnenterras. Na onze was en plasbeurt, proeven we de wijn als aperitiefje op het terras. Eens iets anders dan een siësta, menen we!

 

 

Wanneer we echter om 19 h 00 onze hostal verlaten, zijn we precies in een ander dorp! Was het deze namiddag doods, dan is het nu meer dan springlevend. Overal zien we flanerende families, rondsnorrende brommers en claxonerende auto’s. We wandelen, neen het is ook flaneren naar het hoger gelegen deel van het stadje langs steile smalle straatjes.

 

Op het levendige marktplein staan er heel statige herenhuizen, er zijn enkele bars en restaurants. Natuurlijk kunnen we zo’n gezellig barterras niet voorbij…..

We genieten van enkele tapas bij een frisse cerveza.We worden zelfs in het Nederlands bediend door een vriendelijke, hier wonende, Hollandse.

 

 

Iets verder komen we aan een goed bewaarde middeleeuwse kerk met ernaast een museum. Wanneer we achter het kerkgebouw doorlopen kunnen we onze ogen niet geloven. Een indrukwekkende kloof loopt dwars door het landschap. We vinden deze rotsige diepe kloof zeker zo overweldigend als deze in Ronda.

Wat een adembenemend zicht, wat een natuur.

Waarom is dit dorp bijna niet gekend?

 

Blijkbaar zijn er ook thermale warmwaterbronnen uit de Romeinse tijd….We geraken niet uitgekeken op dit alles! De naam Alhama de Granada zou zelfs afkomstig zijn van het Arabisch “Al-hamman” wat warmwaterbron zou betekenen. Het blijft warm en dorstig en ja we krijgen langzaamaan honger.

Wanneer we een bakkerij voorbij wandelen, spreken we af met de panadera om morgenvroeg te komen ontbijten.

 

 

Iets verder vinden we een overvol café-restaurant met veel ambiance. Hier moeten we zijn, menen we. We vinden een klein rond tafeltje en krijgen onmiddellijk elk een San Miguel met uiteraard tapas. Wanneer we naar eten vragen, kan het maar we zullen geduld moeten hebben….Het is nog te vroeg volgens hun normen!

 

 

Later genieten we van een typische tapasmaaltijd. Brood met hesp, kaas, plakjes lamsvlees, gamba’s, inktvis olijven en nog veel meer.

Na nog enkele flessen Vino wandelen we voorzichtig naar onze hostal. Het zal lastig zijn morgen!

Slaapwel jongens!

We zullen heel zeker flink snurken!

 

Start : Granada 9h00

Aankomst: Alhama de Granada 16h00

Afstand :    75km

Cumul: 745km

Weer:         Stralende zon  weinig  wind warm  26°C

www.alhama.com/hostalana

hostalana@alhama.com

16   dag 14  Alhama de Granada - Colmenar  maandag 24/05/2010

 

 

Om 8 h 00 staan we klaar met onze fietstassen. De Hostal uitbaters zijn echter nog niet aanwezig. We zijn verwonderd van ons eigen, hoe we na 14 dagen Andalusië met lastige bergritten en lange avonden steeds meer de” vorm” te pakken krijgen. We voelen ons heel wat beter dan de eerste dagen. We vragen ons af, wat verschaft uiteindelijk deze aangename kracht: de zon, de mooie natuur, de ambiance of onze dagelijkse siësta? Wie zal het zeggen……

 

 

Een halfuurtje later komt de señora, we geraken aan onze fietsen. Afrekenen, een foto en daar gaan we dan voor onze 14° dag Andalucia. We moeten langs het kleine smalle straatje naar boven klauteren om op het marktplein bij de bakkerij te geraken. De winkeljuffrouw in de panaderia weet dat we gaan komen Ze  is wel heel erg verwonderd bij de keuze van ons ontbijt. Broodjes met kaas, hesp en héél véél koffie, zo vroeg op de morgen……ze wordt er duizelig van. Wanneer we willen afrekenen moeten we de rekening zelf maken, is ze wel helemaal wakker?

 

 

Van op Plaza Constitución duiken we naar beneden en moeten na 500 m steil klimmen richting Ventas de Zafarraya. Vanaf een uitkijkparking op de grens van Alhama, bewonderen we nog eens het achter ons liggend prachtige bergdorp. Wat er nu volgt is niet van de poes.We moeten naar de op 1200m liggende top van El Navazzo. Het is een beklimming welke ons trapsgewijs in korte rukken naar omhoog brengt. Dat kan tellen als begin van onze huidige dagrit!

 

 

Op de top is het elkaar opwachten ,om dan met veel zwier de afdaling aan te vatten langs de rio Arroyo de la Madre tot Pilas de Algaida. In dit gehucht moeten we rechts af en rijden nu op een soort hoogvlakte, een heel eigenaardig landschap. Links en rechts zijn er akkers waar men groenten kweekt. De vallei is slechts enkele honderden meter breed en langs beide zijden zijn er steile bergwanden.

 

 

Op deze vruchtbare grond is er grote bedrijvigheid. Overal is men op de velden bezig. We veronderstellen dat de artisjokken, sla, courgettes en tomaten bestemd zijn voor de Costa del Sol. In het dorp Ventas de Zafarraya willen we onze aperitiefpauze houden. Er is heel wat verkeer in dit dorpje. Kleine vrachtwagens rijden aan en af met verse groenten.

 

 

 We ontwaren ook enkele trosjes donker gekleurde gastarbeiders. Wanneer we een bar binnenstappen, ondervinden we dat er hier weldegelijk zaken gedaan worden…We spreken zelfs met iemand die een tijdje in het Antwerpse werkzaam geweest is. Hij demonstreert het door enkele woorden Vlaams te brabbelen!

 

 

Enkele honderden meter doorrijden is nu de boodschap. We komen aan een voormalige spoorwegviaduct en als we naar boven klauteren is er een uitzichtpunt. Op een hoogte van 915m worden we getrakteerd op een fenomenaal uitzicht…..bij helder weer kan men zelfs de Middellandse zee zien.

 

 

Spijtig dat deze oude spoorweg geen Via Verde is, wat zou het genieten zijn van het machtige panorama! Noodgedwongen moeten we terug naar het dorpje en op het kruispunt in Ventas richting Loja. De weg stijgt stevig het is blazen en puffen. We komen in een enig mooi rotslandschap terecht. Het uitzicht kunnen we vergelijken met de bergstreek in Noord Spanje op onze Camino Francés.

 

 

Het gaat voordurend op en neer door een stenig groen landschap naar de grens van de provincie Malaga. Op de top “Puerto de los Alazores” moeten we toch even halt houden en op adem komen. Nadien is de weg wat meer bergaf en van uitstekende kwaliteit. Het uitzicht wordt weer weidser.

 

 

Het is 13 h 30, honger en dorst drijven ons bij een afslag in de richting van Alfarnatejo. Een pittoresk dorpje, een klein pleintje met een 15-tal huizen en één bar. We laten ons neerploffen op het mini terras en willen onmiddellijk frisse San Miguel. We bestellen raciones de tapas, de patroon blijft ons van alles brengen we genieten lang van dit heerlijk tapasmaal. Zoiets hebben we in de grotere steden echt gemist……hier krijgen we raciones tot we niks meer kunnen binnen krijgen, uitzonderlijk lekker en voor slechts enkele euro’s. We moeten een eindje terug naar de A4152 met juist vóór Colmenar nog een echt flinke beklimming. De Alto de Colmenar is niet echt steil maar sneller dan 10km/h gaat het toch niet. Eenmaal over de top zien we een wegwijzer met richting Colmenar.

 

 

We nemen geen risico.In dit heuvelachtig landschap is elke beklimming door een wegvergissing er één teveel. Ik telefoneer naar de B&B om de kortste weg te vragen. We moeten door het dorp en daar de richting Riogordo volgen wordt mij geantwoord. We haasten ons het dorpje in maar een wegwijzertje naar Riogordo is er nergens te bespeuren…..

 

 

Bij het volgende telefoontje krijg ik een duidelijke beschrijving. Vanaf de apotheek in het centrum:  “Rijdt het dorp uit en je ziet het dal van La Colmena Famosa. Blijft nu deze weg nog +/-3km volgen. 1km voorbij km-paal 27 vindt je links “La Colmena Famosa”. De inrit van het terrein wordt gemarkeerd door een poort bestaande uit 4 pilaren met grote witte bollen erop.” In duikvlucht zijn we al enkele minuten later ter plaatse.

 

 

Wat een uitbundige ontvangst door het gastgezin Klaasjan en Jan. We worden onmiddellijk naar hun achter liggend terras geloodst en moeten onze dorst lessen. Wat een pracht, wat een panorama…..we moeten bekomen en bewonderen! Het is opnieuw snikheet.We kunnen gerust meer dan één biertje verdragen bij de eerste babbel.

 

Beide mannen hebben hun, zo te horen goede baan in Nederland, rond hun 50° vaarwel gezegd en hebben hun toekomst een compleet nieuwe wending gegeven.

Klaasjan werkte in het speciaal onderwijs, spraak en logopedie, in een instituut voor doven.

 

Zijn hobby’s zijn klassieke zang en cultuurgeschiedenis. Klaasjan is hier de tuinier. Jan was bedrijfsmakelaar en wilde al heel lang een B&B beginnen, zijn hobby’s zijn keramische kunst en koken. Jan is dan ook de kunstenaar en de kok in dit huis.

 

 

Zo vertelt Klaasjan als een echte woordkunstenaar heel enthousiast waar de naam van hun prachtig domein vandaan komt. Colmena Famosa is het Spaans voor: “De Beroemde Bijenkorf”. Bijenkorf, omdat het huis bruist van de activiteiten. Daarnaast slaat de naam ook op het dorp waar ze bijhoren, Colmenar, een authentiek Spaans “pueblo blanco” ontstaan in de Moorse periode.

 

 

In FAMOsa zitten de eerste letters van onze achternamen verstopt nl.: FAber en MOonen; SA staat voor Samen voor elkaar. We zitten er een beetje versuft naar te luisteren. Eenmaal ons zweet is opgedroogd en onze dorst gelest, willen we absoluut eerst een douche nemen. De mannen tonen onze prachtige kamers. We staan versteld , zo’n luxe hebben we helemaal niet verwacht.

 

 

Na een zalige douchebeurt en een korte siësta, willen we genieten van een koel wijntje. Verzameling geblazen op een van de knusse terrasjes vóór onze kamers.

We moeten het volmondig toegeven zo’n prachtige B&B hebben we in al onze jaren nog nooit gehad. Ons verblijf is een perfecte combinatie van een vakantiehuis en een B&B, Met Hollandse

Uitbundigheid en gastvrijheid.

 

 

Samen met de gastheren en andere gasten kunnen we om 20 h 00 aan tafel. Het wordt een geestige boel. Jan is echt een uitstekende kok en presenteert ons een driegangen menu om U tegen te zeggen. We worden hier echt verwend met het beste wat de Spaanse keuken te bieden heeft, alles rijkelijk overgoten met heel veel, zowel witte als rode wijn.

We blijven nog tot heel laat nagenieten, in gezelschap van het West-Vlaamse, in Luxemburg wonend gezin van Rik en Kristel en hun twee jongens.

 

 

We geraken niet uitverteld over de vele belevenissen op onze fietstochten. Ook onze Hollandse vrienden hangen aan onze lippen en willen alles weten over onze avonturen. Soms moeten wij ons dialecttaaltje heel erg bijpassen.

Na het te veel aan wijntjes, beginnen we over onze woorden te struikelen. Hoog tijd om de bedjes op te zoeken. Eens temeer is onze dag veel tekort.

Slaapwel iedereen.

 

 

 

 

Start : Alhama de Granada 9h00

Aankomst: Colmenar 15h30

Afstand :    72km

Cumul: 817km

Weer:  Stralende zon  weinig  wind warm  26°C

www.lacolmenafamosa.com

info@lacolmenafamosa.com

 

17  dag 15 Colmenar - Torremolinos dinsdagdag 25/05/2010

 

Wanneer je nog één dag van het mooie Andalusïe wilt genieten, moet je nu opstaan…Dat heb ik dan ook maar gedaan ook al was het nog maar 7 h 00. Een zalige douche en daarna een wandeling in de nog eerder frisse buitenlucht. Heerlijk om de longen te laten vollopen met zoet bloemenparfum.

 

 

Het B&B domein biedt zoveel knusse bloemenhoekjes met verdoken kunstwerken, dat ik wel één uur rondsnuffel.  Een rustige klassieke aria nodigt mij uit naar het terras waar de Jannen opnieuw een feestmaal aan het voorbereiden zijn. Kort nadien zijn mijn vrienden, de Vlaams-Luxemburgse familie en één Nederlands koppel er ook.

 

 

Het is nog maar 8 h 30 en de zon maakt iedereen blij. We maken er een gezellige boel van. De mannen hebben voor ons spek met eieren klaargemaakt. Ze weten werkelijk hun gasten te vertroetelen. Jan heeft ondertussen voor ons een hotel gereserveerd in Torremolinos dicht bij het vliegveld van Málaga. Bedankt Jan, wat een service zeg!

 

 

Na dit ontbijtfestijn, waar we nog lang zullen aan denken, moeten we noodgedwongen en met spijt afscheid nemen van dit fameuze domein. Iedereen loopt nog een eindje mee op de oprit. Ook de jongens Florian en Mathis hun ouders Kristel en Rik willen ons samen met Klaasjan en Jan uitwuiven. Heren Faber en Moonen bedankt, we zullen jullie nooit meer vergeten.

 

 

Dat we uit het dal van Colmena Famosa moeten klimmen, dat was ons bekend. Maar dat we het zo lastig zouden krijgen, hadden we helemaal niet verwacht. In het dorp Colmenar moeten we even op elkaar wachten. Het zweet loopt al in de ogen en we zijn nog niet eens 5 km ver. Toch willen we nog vlug eens het dorpje binnenrijden. We moeten ons bevoorraden, kopen fruit en halen geld uit de muur.

 

 

Met veel moed starten we uit het pittoreske dorpje, we weten dat het onze laatste Andalucia beklimming wordt. Toch zijn we er niet gerust in, we moeten naar de “Puerto del Léon” het is minstens 14 km klimwerk. We worden luidruchtig aangemoedigd vanuit een auto, het Nederlandse stel uit de B&B rijdt ons voorbij…dat doet deugd zeg!

 

 

Elk op zijn eigen ritme klauteren we traagjes naar boven met een indrukwekkend zicht op de groen beboste valleien van het “Parque Natural de Montes de Málaga”. We nemen een fruitpauze vóór we de duizelingwekkende afdaling starten. De top ligt op 900m en Málaga op zeeniveau dat zal wat worden vermoeden we! Toch spreken we af om te stoppen bij de eerste de beste bar om aperitiefpauze te houden.

 

Het wegdek is prefect, maar de bochten, weerhouden ons om een grote snelheid te ontwikkelen. Mijn tellertje toont als max snelheid 65 km/h. Toch heel snel op twee wielen met een zwaar beladen fiets, menen we! Regelmatig moeten we de naar boven klauterende wielertoeristen aanmoedigen…..We hebben geluk dat we onze Andalusiëtocht niet langs hier gestart zijn!

 

 

    

Na 5 km zwierig afdalen komen we op een parking bij een uitnodigend terras. We kunnen er niet voorbij. We moeten foto’s nemen van de onder ons liggende stad Málaga. Wat een indrukwekkend zicht op de stad…..en voor het eerst in lange tijd zien we de zee. Een verademing voor ons kustjongens! We blijven genieten van het machtige uitzicht met enkele San Miguels en een paar schaarse olijfjes.

 

 

We schatten dat we nog een 10 tal kilometer verder moeten. Nu komt er een enige sensatie….. driemaal moeten we onder onze eigen weg draaien…..door tunnels. We maken in dalende lijn drie volle 360° bochten. We weten niet wat we meemaken we zitten precies op een bobsleebaan! Enkele minuten later vliegen we Málaga binnen. We moeten door de oude stad. Groot is onze verwondering.

Malaga de hoofdstad van de Costa del Sol lijkt een onbekende, miskende stad. Toch zien we overal rijke overblijfselen van verschillende culturen. Geboeid door de vele statige monumenten rijden we zonder nadenken door de straatjes en steegjes. Uiteindelijk belanden we aan het park bij de haven. We beleven hier een bruisende bedrijvigheid. Wat een geluk dat we elkaar niet uit het oog verloren hebben door het labyrint van eenrichtingsverkeerstraatjes.

 

 

We zijn blij dat we op de kustboulevard het fietspad vinden, ook al moeten we hier erg opletten, fietsers zijn hier tegenover wandelaars een grote uitzondering! Op de goede afloop van het doorkuisen van deze rumoerig drukke stad genieten we na op een strandterrasje. Zalig lekker in de zon met een verfrissend briesje.

Terwijl we uitrusten met een aperitiefverfrissing houden we overleg hoe we de dag verder zullen doorbrengen.

 

          

   

 

Eerst en vooral willen we naar Aeropuerto de Málaga, om vandaar de weg naar ons hotel in Torremolinos te kennen. We moeten morgenvroeg deze uitgestippelde weg gemakkelijk en in sneltempo kunnen doen.

We volgen de strandboulevard tot deze plots ophoudt en we vóór onmogelijk te befietsen duinen staan.

 

 

Het vliegveld ligt rechts van ons, na enkele hachelijke passages over drukke wegen komen we aan de autosnelweg. Deze kunnen we als bij toeval kruisen langs een voetgangersbrugje. Plots staan we bij “Easyparking” de plaats waar we onze fietsdozen gestald hebben. De patroon herkent ons en bezorgt ons een uitbundige ontvangst! Hij denkt dat we nu al onze dozen komen ophalen…..

 

 

Wanneer we uitleggen wat onze verdere bedoelingen zijn, maakt hij een tekening waaruit blijkt dat de enige veilige weg voor fietsers om bij ons hotel in Torremolinos te geraken, de kustweg langs het golfterrein is. Zijn beschrijving stuurt ons door een industriezone. Het is ondertussen 14 h 00, een menu del dia zou welkom zijn.

 

 

Wanneer we haastige arbeiders en bedienden in trosjes een bar zien binnenvluchten, hebben we prijs. Tussen het uitbundige volkje geraken we aan een smakelijk middagmaal. Het geluk is met ons, menen we. Het is hier fris, de bediening en het eten is van uitstekende kwaliteit. De zwierige camarero brengt ons in sneltempo gazpacho, filet con patatas fritas, helado y vino tinto!

We blijven nog een fris biertje als toetje drinken. De ober is erg nieuwsgierig en wil absoluut weten waar we vandaan komen. Wanneer we hem ons Andalucia avontuur trachten uit te leggen blijft hij maar ratelen en is zijn werk blijkbaar gedaan. We vertrekken en belanden iets verder op een bouwwerf. Men is hier volop bezig met een overbrugging van de drukke E15 verkeersweg Malaga –Cadiz. Over een voorlopige brug komen we aan het golfterrein van Torremolinos-Malaga. Na enkele omwegen en straatjes zijn we uiteindelijk opnieuw aan de zee.

Het wordt zoeken naar ons hotel. Gelukkig vinden we op een stadsplan waar we moeten zijn. Wanneer we tussen afschuwelijke flatgebouwen door het slaapgedeelte van de stad rijden, staan we plots opnieuw aan de drukke zesbaans autoweg. We moeten over deze weg, om aan ons hotel te geraken, maar waar en hoe als fietsers is een waar probleem. We merken enkele meters verder een cuardia civiljeep op met 2 jonge agenten. In bijna perfect Engels leggen ze uit hoe we deze drukke verkeersweg kunnen kruisen.

 

 

Wanneer ik hen vraag hoe we van hieruit het best aan het vliegveld geraak, geven ze de raad voorzichtig op de pechstrook van de autobaan te rijden tot bij de afslag naar “Aeropuerto de Málaga”. Het is absoluut toegelaten per fiets, bevestigen ze ons met klem. Méér dan 6km is het zeker niet knikken ze beiden. We bedanken de mannen van de wet en staan enkele minuten later glunderend bij ons verblijf.

 

 

Zoals we een beetje verwacht hadden krijgen we een eerder koele zakelijke ontvangst. We ontvangen de sleutels van de twee kamers, met de fietsen moeten we ons plan trekken. Meenemen op de kamer, raadt de receptieman aan. Toch zijn we onder de indruk van de luxe in de kamers. Het hotel heeft zelfs een eigen zwembad met een ligweide. We zijn uitermate tevreden met Jan zijn keuze, 35 € per kamer zonder ontbijt is voor hier, echt niet veel.

 

 

Na onze douche en siëstapauze willen we toch eens Torremolinos bezoeken. Eens zien wat deze Costa del sol badstad à la Blankenberge echt te bieden heeft. Eerst en vooral willen we naar de wandelboulevard om daar met zicht op zee, in een strandpaviljoen van enkele San Miguel’s te genieten. Nadien slenteren we naar het oude gedeelte van de stad.

 

 

Zoals we verwacht hebben wordt hier meer Engels en ja zelfs meer Nederlands dan Spaans gesproken. Vele cafés schenken onze Belgische bieren….. Antoine wil absoluut enkele Duvels, wij houden het bij blonde Leffe’s. Tapas bij de drank, daar hebben ze hier nog nooit van gehoord vermoeden we! Wanneer we souperen, zijn we ook nog eens teleurgesteld. We krijgen helemaal niet wat er besteld is. Ook hier vagen ze er gewoon hun voeten aan….Ze laten duidelijk voelen dat het hen niks kan schelen, ben je tevreden goed, ben je niet tevreden wel dan is het ook goed voor hen. Je bent toerist en komt toch maar één keer. En….aan toeristen hebben ze hier blijkbaar toch geen gebrek! Geef ons maar een van de Pueblo Blanco’s. We hebben er nu al heimwee naar……

 

Na nog een laatste Andaluciaslaapmutsje sloffen we, het is dan al donker, naar het hotel. Het zal een korte nacht worden….Hugo maakt onze nachtrust nog korter! Om 4h30 bonkt hij ons allemaal wakker! Het duurt een tijdje tot we hem kunnen overtuigen dat hij een uur te vroeg is, onze afspraak was 5h30 opstaan en om 6 h 00 vertrekken. We zijn blij dat we allemaal nog een uurtje kunnen doorslapen!

 

 

Met een bang hart starten we om 6 h 00. We blijven mooi achter elkaar met hoge snelheid op de zesbaan’s weg. Na 20 minuten komen we aan de afslag Aeropuerto. Zonder enig probleem brengt de parkingwachter van Easyparking onze fietsdozen naar het depart. Het inpakken van onze fietsen gaat in sneltempo.

We hebben nog een zee van tijd eer we kunnen inchecken bij de Jetairbalie. Tussen de vele rood verbrande zonnekloppers kunnen we onze dozen kwijt op een naastgelegen scantoestel. De vliegreis verloop zoals voorzien. We landen in Zaventem op het voorziene uur. Nog even wachten op onze dozen, de fietsen in elkaar knutselen en naar huis. Antoine wil van hieruit per fiets naar Beveren. Hugo, Pol en Bob nemen de trein. Eind goed al goed, we zijn terug op onze vertrouwde stek. Tot volgend jaar jongens…..dan gaan we bij leven en welzijn naar Rome. Nu volgt nog de “Epiloog”.

 

 

Start : Colmenar 9h30

Aankomst: Torremolinos  17h30

Afstand :    58km

Cumul: 875km

Weer:  Stralende zon  weinig  wind warm  25°C

Hotel Zen Los Fresnes Torremolinos

info@hotelzen.es

18 Epiloog

 

 

 

Vrienden, Hugo, Antoine en Pol bedankt, jullie zijn sublieme fietsmaten. We vormen een hechte groep van tevreden compagnons de route. Het klikt in de bende, jullie waardering voor al mijn voorbereidingen doen deugd!

 

Onze 6° grote tocht was mijn voorstel, mijn droom, Andalusië is mijn favoriete bestemming. Ik vond het schitterend dat iedereen onmiddellijk bereid was om mee te gaan.

 

 

Voor de eerste maal hebben we een gesloten tour gedaan, starten en aankomen op de zelfde plaats Malaga maakte er een echte Vuelta Andalucia van.

Deze rondrit was een ontdekkingstocht dwars door Andalusïe waarbij we 5 van de 8 Spaanse provincies aandeden. We hebben genoten van totaal onbekende streken, natuurparken, historisch erfgoed en niet te vergeten de gastronomie.

 

Op onze rit hebben we, gelukkig maar, op dit tijdstip de massa toeristen vermeden. Tot onze grote verwondering is het fietsonvriendelijke Spanje hier toch al bij al meegevallen. We ondervonden zelfs een zeker ontzag in de bergen waar de auto’s gedisciplineerde achter ons bleven. Het klimwerk was zeer zwaar, het was geen hooggebergte maar de kort op elkaar volgende beklimmingen waren soms heel steil. Gelukkig waren er enkele relatief vlakke dagen tussen Sevilla en Cordoba.

 

 

We bewaren de beste herinneringen aan:

Onze eerste dag met de EasyParking, de fietsdozen perikelen en ons verblijf met de babbel bij Erica en Rik in de B&B “Casa El Naranjo” in Alora.

 

De rit voorbij de Garganta del Chorro, de raciones in het bergdorp Ardales. Het onvergetelijke avontuur bij onze B&B man Juan in El Burgo, die onze komst vergeten was en waar we zelf onze bedjes moesten maken.......

 

 

De uiterst zware en frisse bergrit naar Ronda, het verblijf in het schattige B&B Boabdil Guesthouse bij Fleur en de afdaling in de kloof van Ronda.

 

Onze koninginnenrit vanaf Ronda naar het spookachtige grottendorp Sentenil de las Bodegas. De vele Pueblos Blancos met als uitschieter Olvera.

De tot nu toe indrukwekkendste fietskilometers ooit op de Via Verde de la Sierra met de gierenkolonie bij Zaframagon.

 

 

Het “Fiesta de Caballos” feestgedruis met onze belevenissen in bar-hostal Bobys bij Antonio in Montellano. Deze avond zal levenslang in ons geheugen gegrift blijven.

 

 

De rit naar en de vrije dag in mijn favoriete stad Sevilla met al het mooie wat deze hoofdstad van Andalusïe te bieden heeft. De plotse gevreesde warmte in deze stad die van ons echte siëstaliefhebbers maakte. De oververmoeide slenterpartijen en ons Sevilliaanse middagmaal samen met de luidruchtige Andalusische families.

 

De ontmoeting met de El Rocio woonwagens op de rit naar Lora del Rio.

 

 

De bijna vlakke rit naar Posadas met het verblijf op de Finca El Junca bij Marian en Jan. De lange late avond met de Hollandse vrienden op het terras aan het zwembad en de virtuoze flamenco gitarist Claudio Benito.

 

De rit naar Cordoba langs de Via Verde del Campiña en het veel te korte verblijf in stad van de Mezquita, Cordoba. De honderden bloemenpatio’s.

De terrasjes langs de rivier en het laatavond jazzfestival op de Corredera.

 

 

De lastige bergrit naar Baena, met de kilometerlange passages door olijfgaarden. Onze bocadillo con jamonmaaltijd in Castro del Rio.

De steile klim naar de enig mooie Albergue op de Ruta del Caifato in Baena.

 

De bloedhete bergrit door de Sierra Subbeticas langs Priego de Cordoba. De toevallige ontmoeting met Cristobal, wanneer we voorbij ons verblijf in Montefrio gevlogen waren. De enthousiaste ontvangst door het Antwerpse gastgezin Nathalie en Guy in de B&B Cortijo Montefristy in Montefrio. De zalige gezamenlijke maaltijd. De rondgang op het domein en de schop van Antoine die het vreemde hondje bijna deed verdrinken in het zwembad. De late zware praatavond op het warme bloementerras.

 

 

Ons veel te kort verblijf in de betoverende stad Granada, waar we spijt hadden dat we het Alhambra niet konden bezoeken en een volle dag tekort kwamen. Het enig mooie uitzicht van op de Mirador de San Nicolas op het machtige Alhambra en het Sierra Nevada gebergte.

 

 

De dolle rit om Granada te verlaten met de wielertoerist die ons op de verkeerde weg plaatste. De passage door Santa Fé, het zoeken naar een drank- en eetgelegenheid na de beklimmingen in Ventas de Huelma. De enig mooie afdaling met hemelse uitzichten op de “Embalse los Bermejales”. De zwarte señora die met veel lawaai onze hoteliers telefoneerde. De rotsige diepe kloof van Alhama de Granada. Onze schitterende souper in de volksbar.

 

 

Onze laatste blik op Alhama de Granada na de steile beklimming van de El Navazzo. Het winderige uitkijkpunt op de Middellandse zee in Ventas de Zafarraya. Onze laatste smulpartij met raciones de tapas in het mini dorp Alfarnatejo. Ons keizerlijk verlijf bij Klaasjan en Jan met de praatavond in het bloemen en eetpaleis “La Colmena Famosa”.

 

 

De laatste zware klim naar de Puerto del Léon, de afdaling naar Malaga met de bobsleebochten. Onze laatste menu del dia in de industriezone bij het vliegveld.

Het tegenvallende Torremolinos en de smetloze terugvlucht.

 

 

We hebben Andalusïe ervaren als een raakpunt tussen Europa en Afrika.

Wat een afwisseling van landschappen, scherpe bergen, vlakten en steden en dorpen met monumentale rijkdommen.

Het klimaat was ons gunstig gezind met de eerste dagen een aangepaste koelte, later dragelijke hitte maar steeds schitterende zon. We waren hier heel graag, het was een enige wondermooie culturele natuurtocht met culinaire verrassingen.

Het was heerlijk jongens ze kunnen het ons niet meer afnemen.

Bij leven en welzijn verlangen we al naar volgend jaar.

De voorbereidingen Venetië – Rome zijn al volop bezig.

 

December 2010

Bob