Met stijgende verbazing en stijf van verontwaardiging hebben wij gisteren bij Canvas de Panorama reportage meegemaakt over de schandalige toestanden bij de politie van Hasselt, Zonhoven en Diepenbeek.
Wij herinneren ons nog hoe Steve Stevaert, de socialist van de nieuwe stijl, koketterend met zijn slepende Limburgse accent en zijn eigen harkerige houding van simpele jongen die de rechtvaardigheid verpakt in simpele slogans, de harten van vele niet-politiek geïnteresseerden won. Het was moeilijk in die periode om te waarschuwen, dat achter dit blozend en lachend gezicht een perfiede arrivist en machtswellusteling schuilging, want dan werd je verketterd als negatieve en jaloerse zuupruim.
Tot we tijdens een tv-journaal plots zagen hoe de sympathieke Limburger woningen met de bulldozer die in verboden woonzones waren opgetrokken, liet omverhalen. Is het de taak van een politicus, burgers hun huizen te laten afbreken, was toen de vraag die de langzame neergang inluidde van het glanzende imago van Steve Stevaert.
De alles-kan-gratis-campagnes, het afspiegelingscollege in Hasselt, de plotse carrièrewendingen, de jacht op vrouwelijk schoon, bewondering voor Fidel Castro en bizarre jobs in Viëtnam : het behoorde allemaal tot de ongebruikelijke wereld van de Limburgse cafébaas zonder noemenswaardige opleiding en met een zorgvuldig gekweekt en door de media (de 0000 niet in laatste plaats) in de verf gezet imago.
Gisteren lichtte diezelfde 0000 een tipje van de sluier over de werkelijke machtswereld die Stevaert in de Limburgse provinciehoofdplaats gecreëerd heeft.
In het politiekorps heeft jarenlang de socialistische almacht de toon gevoerd en schaamteloos werd een vriendjespolitiek gevoerd, die steunde op financiële en sociale voordelen die onterecht toegekend werden. We zagen een glimp van het rode paradijs dat steunt op machtsmisbruik en diefstal. De corrupte toestanden die in "Het goddelijke monster" in felle kleuren geschetst worden, werden hier op een bescheiden niveau bevestigd.
Vier zogenaamde klokkenluiders uit de politiezone HaZoDi (Hasselt, Zonhoven, Diepenbeek) werden op een schromelijke manier geïntimideerd, gepest, gedegradeerd, beschimpt en finaal voor de rechtbank gedaagd, wegens diefstal en heling. Ze hadden namelijk een vervalst examen aan het Comité P overgemaakt om aan te tonen dat een gebuisde kandidate (een vriendin van) bevoordeligd werd.
Wij hadden de indruk bij de knap gemonteerde reportage dat Hasselt zowat het Limburgse Scharreleroi probeerde te zijn. Tussen 1999 en 2010 voerde hoofdcommissaris Michel Beckers een terreurbeleid uit. Hij zou zichzelf jarenlang overuren en weekendvergoedingen laten uitbetalen, terwijl dat niet mocht. Hij kocht persoonlijke spullen en burgerkledij op kosten van de politiezone. 'Hij wilde zelfs een tweetaligheidsvergoeding, terwijl Hasselt totaal geen tweetalig gebied is', aldus Vera Vranken, ex-hoofd van de administratie.
Wie in dit jarenlang aanslepende drama van macht en geld een bepaald frisse indruk naliet, is de procureur van Hasselt, mijnheer Rubens. Zijn optreden bevestigt ons groot enthousiasme voor justitie. Dank u, heer procureur. U staat voor ons symbool voor de belgische rechtvaardigheid.
En ook het burgemeesteresje, Hilde Claes (de dochter van Willy, pianovirtuoos, Ibramco- en Agusta-acteur en tragische Navo-secretaris) kwam op een overtuigende manier getuigen dat er niets mis was in het rode politieparadijs van Hasselt. Het meisje werd geplaagd door zenuwtrekken om mond, ogen en neus bij de rustige vragen en opmerkingen die haar voorgeschoteld werden.
Intussen werd deze week een nieuwe hoofdcommissaris aangesteld die de augiastallen zal reinigen. Twee van de 4 vastbenoemde ambtenaren die moedig voet bij stek hielden (ook nadat ondermeer het bureau van een van hen ondergeplast werd) zullen volgende week verschijnen voor de correctionele rechtbank.
En Hasselt is beslist niet de enige gemeente in Vlaanderen waar uit naam van de socialistische dictatuur : willekeur, partijdigheid en onrechtvaardigheid hoogtij vieren.
Ray
Week-end editie
