Door een technische fout is het artikel van 24 oktober over de ruil in Israël van een militair tegen 1027 Palestijnen verdwenen. Wij plaatsen het hiermede terug.

Israël had reden tot feesten: Gilad Shalit kwam vrij. Israël heeft reden tot rouwen: 1027 Palestijnen worden vrij gelaten. De doos van Pandora is geopend.
Over het motief van de Israëlische regering om toe te geven aan chantage van terroristische organisaties, van vredevolle Prachtlanden en betweterige politiek-correcte buitenlandse mogendheden, is het raden. Enerzijds het Israëlisch grondgebied militair en demografisch verdedigen, anderzijds honderden terroristen op vrije voet zetten… men kan zich afvragen, welke strategie hierachter schuilt. Het roept ook de vraag op in hoeverre het individu zwaarder mag wegen dan het collectief. Tegelijk kun je je afvragen in hoeverre het nog om de persoon Gilad ging. Hij was door de immense media-aandacht allengs meer een symbool geworden, een symbool van hoop op vrede. En het vasthouden aan hoop zou je ook een collectief recht kunnen noemen.
We doen een poging om achter de coulissen van het tactisch schaakspel te kijken.
Netanyahu vergist zich als hij meent dat hij nu in de Arabische wereld goede punten krijgt. Integendeel, volgens hun cultuur is dit een teken van zwakte, een teken van onderwerping. Kijk naar hun manier van feesten: het lijkt eerder het begin van een oorlogsverklaring. Als een bevolking zijn vreugde toont door met machinegeweren in de lucht te knallen, dan zegt dat veel over hun denkwereld.
Toegeven aan chantage is de slechtst denkbare strategie om tot een oplossing te komen. Het was inderdaad bijzonder tragisch dat een jonge soldaat tijdens zijn dienstplicht overvallen werd op Israëlisch grondgebied en vijf jaar lang – in complete isolatie - gevangen gezet werd. Het staat zonder meer vast dat niemand zonder fysische of psychische littekens hieruit kan komen. Zelfs indien hij deze periode min of meer ongeschonden achter zich kan laten, dan nog heeft men hem vijf jaren van zijn leven ontnomen, vijf van zijn beste jaren, vijf jaren van zijn ouders en grootouders.
Maar ook mag men niet vergeten dat hij niet het enige Israëlische slachtoffer was van de Palestijnse terreur. De vrouwen en kinderen, de ouders en grootouders, broers en zussen, familie en vrienden van deze slachtoffers, die nooit meer kunnen terugkeren, die worden nu op een pijnlijke manier in de steek gelaten. Want hun moordenaars worden in vrijheid gesteld.
2 ½ jaar heeft het geduurd eer Gerhard Conrad, grote baas van de BND, de Duitse geheime dienst, zijn plan in werkelijkheid kon omzetten. Tijdens die periode trad hij op als bemiddelaar van alle partijen: Israël en Hamas en werd zijn BND-functie opzij gezet. EU-regeringen mogen immers niet onderhandelen met Hamas omdat ze op de zwarte lijst van terroristische organisaties staan.
Het lijdt geen enkele twijfel dat Hamas als grote winnaar uit de bus komt. Niet alleen omdat ze erin slaagden een groot aantal veroordeelden uit Israëlische gevangenissen te krijgen, maar ook omdat ze hiermee zonder enige twijfel gaan proberen als mogelijke onderhandelingspartner mee aan tafel te kunnen zitten. Langs de andere kant hoopt Israël hiermee te kunnen aantonen dat het wel degelijk tot een compromis bereid is.
Vooraleer dieper in te gaan op de wapenfeiten van enkele vrijgelaten “helden”, vindt u hierbij twee lijsten met hun namen.
http://www.israellycool.com/2011/10/16/list-of-the-450-male-terrorists-to-be-released-on-tuesday-for-gilad-shalit/
De lijst bevat 450 mannelijke terroristen met hun I.K., naam, thuis, geb.datum, arrestatiedatum, straf, plaats van vrijlating.
De strafmaat is aangeduid met “yr” = jaren, “LS” life sentence = levenslang vermenigvuldigd met het aantal, solution = waar ze heen moeten na hun vrijlating.
http://www.israellycool.com/2011/10/14/those-female-palestinian-prisoners/
De meeste “dames” hebben een soortgelijke loopbaan achter de rug: zelfmoordterroristen, die een actie planden, meewerkten aan een bomaanslag, doden op hun geweten hebben.
Malka Roth, slachtoffer van één der Palestijnse dametjes
Enkele voorbeelden van vrijgelaten lieverdjes met hun c.v.:
280
Walid Abd al-Aziz Abd al-Hadi Anajas -Ramallah - 1980 - 9.9.2002 - 36LS - Relocation – Abroad
Commandant van de Quassam Brigades, de gewapende Hammasvleugel. Hij kreeg 36 x levenslang in 2002 voor zijn betrokkenheid bij zelfmoordaanslagen, o.a. in een drankgelegenheid in Jeruzalem, waarbij 12 mensen het leven lieten. Moet naar het buitenland.
278 Nasir Sami Abd al-Razzaq Ali al-Nasser – Yataima Tul Karm - 1977 - 4.10.2002 - 29LS - Relocation – Abroad
Plande een zelfmoordaanslag bij het Pessach feest in een hotel in maart 2002: 30 burgers werden gedood, 140 (zwaar) gekwetst. Hij werd tot 29 x levenslang veroordeeld. Moet naar het buitenland.

124
Khamis Zaki Abd al-Hadi Aqe Gaza - 1966 - 6.11.199 - 21LS - Home – Gaza
Lid van de Quassam Brigades, nam deel aan een reeks zelfmoordaanslagen en andere terreurdaden, gearresteerd in 1992, gevonnist tot 21 x levenslang. Gaat naar Gaza.
275
Majdi Muhammad Ahmed Amr Hebron - 1979 - 3.10.2003 - 19LS - Relocation – Abroad
Gearresteerd in 2003, veroordeeld tot 19 x levenslang wegens coördinatie van een bende zelfmoordterroristen. Een busaanslag in Haïfa kostte 17 mensenlevens. Bovendien schoot hij in juli 2001 David Cohen neer. Moet naar het buitenland.
395
Maedh Waal Taleb Abu Sharakh - Hebron 1980 3.11.2003 - 19LS - Relocation – Gaza / Abroad
Werd ook veroordeeld tot 19 x levenslang voor zijn rol in de busaanslag te Haifa. Moet via Gaza naar het buitenland.
99
Abd al-Hadi Rafa Ghanim - Gaza 1965 6.7.1989 -16LS - Home – Gaza
Komt van het Nusseirat vluchtelingenkamp in de Gazastrook. Hij kaapte in 1989 een intercity lijnbus Tel Aviv / Jeruzalem en liet die in een afgrond rijden. Hij doodde 16 passagiers en kreeg even veel keer levenslang. Keert terug naar Gaza.
276
Muhammad Waal Muhammad Daghales - Nablus - 1979 - 9.4.2001 - 15LS - Relocation – Abroad
Kreeg 15 x levenslang voor zijn aandeel bij een bomaanslag in een Jeruzalemse pizzeria, waarbij 16 slachtoffers omkwamen. Moet naar het buitenland.

Langs beide kanten én in diplomatische kringen is men het erover eens dat deze ruil geenszins de vrede dichterbij brengt. In Israël vreest men eerder het tegenovergestelde: de journalisten in Gaza vernamen unisono dat de Palestijnen nu nog slechts 5 Israëlische soldaten of burgers dienen te ontvoeren om hun resterende 5.000 kameraden in Israëlische gevangenissen te kunnen bevrijden. Een eerder simplistische redenering. In Israël wordt de wetgeving hieromtrent aangepast. En het zou ook helemaal anders kunnen uitdraaien: de vrijgelaten terroristen lopen met een behoorlijke zware schaduw op hun rug. Niet alleen moeten zij vrezen in eigen kringen afgemaakt te worden – het is immers niet denkbeeldig dat men vermoed dat zij uit de biecht geklapt hebben en daardoor zullen verantwoordelijk gesteld worden voor de arrestatie en/of levens van hun kompanen. En in Israël zou wel eens iemand het recht in eigen hand kunnen nemen. De familie van Shlomo Liebman, een jonge man die in 1998 vermoord werd, heeft aangekondigd $ 100.000,- uit te loven voor diegene die de moordenaar van hun zoon, Nizar Muhammad Taysir Ramadan, uitschakelt of helpt uitschakelen.

Bij een wandeling in Tel Avivwordt men voortdurend herinnerd aan aanslagen
In het Hebreeuws bestaat de uitdrukking; wie één leven redt, redt de hele wereld. Het leven van Gilad werd gered, maar of de wereld is gered met de teruggave van 1.027 militante Palestijnen valt te betwijfelen.
Floriaan Terbeke
Bron: hurriyetdailynews, PI, Euobserver, israellycool
http://www.pi-news.net/2011/10/gilad-schalit-ist-frei-freude-und-die-kehrseite/