De weireld volgens Senior - Hutsepot

Op drie plaatsen in Nederland zijn dit weekend buschauffeurs belaagd tijdens hun werk. Vier tieners mishandelden in Hoogezand (Groningen) zondag een 54-jarige buschauffeur; ze sloegen hem in zijn gezicht. In Roden (Drenthe) kreeg een chauffeur zondag een klap op zijn hoofd nadat hij een passagier vroeg te stoppen met roken in de bus en uit te stappen. De man is aangehouden. Dat maakte de politie bekend.

In Hoofddorp kreeg een buschauffeur zaterdagavond een klap in zijn gezicht. Hij had de bus stilgezet nadat een man een vrouw had lastiggevallen. Toen de chauffeur de man aansprak op het ongewenste gedrag, kreeg hij een mep. De politie heeft de Hoofddorper opgepakt.

In Hoogezand raakte een van de tieners met de chauffeur in discussie over een kaartje. Hij verliet de bus, maar bleef vervelend doen en draaide een paar keer de noodhendel van de toegangsdeur open en dicht. Toen de chauffeur hem daarover aansprak, werd hij door drie andere knapen belaagd en geslagen. Daarbij raakte de chauffeur gewond aan zijn gezicht en sneuvelde zijn bril. De tieners zijn er na de mishandeling vandoor gegaan. De politie heeft bewakingsbeelden.

Het centrum van de Waalse  stad Luik is zaterdagavond het toneel geweest van rellen. Jongeren hielden huis na de begrafenis van een overvaller die door een juwelier was doodgeschoten.

De relschoppers togen na de begrafenis naar het centrum van Luik. Daar gooiden ze onder meer een molotovcocktail naar een bus, richtten ze vernielingen aan op straat en staken ze enkele auto's in brand. De politie pakte zo'n 30 relschoppers op in de leeftijd van 15 tot 25 jaar.  Volgens de politiechef van Luik is de rust teruggekeerd. In de nacht van zaterdag op zondag en de komende dagen zijn extra patrouilles in de stad.

De gedode overvaller (18) en een tweede dader probeerden ruim anderhalve week geleden een 67-jarige juwelier te overvallen bij zijn huis in Esneux bij Luik. Ze waren hem gevolgd vanaf zijn winkel. De juwelier bleek echter gewapend en opende het vuur, waarbij hij een van de overvallers dodelijk trof en de ander verwondde. De twee jongens waren beiden bekenden van de politie.

Als een juwelier niet meer kan verdragen, dat er in zijn winkel eens wat verdwijnt, dan zijn we ver gekomen. De brave jeugdige jongen wilde enkel maar informeren naar de prijs van een ring voor zijn liefje en als dank wordt hij genadeloos afgeknald.  Niet te verwonderen dat alle zwartjes van Luik vreedzaam ongenoegen geven aan hun verontwaardiging. Het lijkt wel of de tijd Van Kuifje is teruggekeerd.

Ray

Zondag voerde Filip Dewinter als gastspreker het woord op het congres van de rechts-nationale Catalaanse partij Plataforma per Catalunya (PPC). PPC is een van de partijen die deelneemt aan de Spaanse parlementsverkiezingen die volgende week zondag 20 november plaatsvinden.

Op het congres dat plaatsvond in Barcelona zei Filip Dewinter dat een rechts Europees front van nationalistische partijen noodzakelijk is om Europa te vrijwaren van de immigratie-invasie, de islamisering en het multiculturele moeras. Dewinter noemde ‘Eigen volk eerst’ (‘Primer els de casa’ in het Catalaans) een elementair mensenrecht.

Filip Dewinter hekelde tevens de politiek van de banken en de Europese politici die “de winsten privatiseren en de verliezen nationaliseren.” Volgens Filip Dewinter is het onverantwoord dat de belastingbetaler moet opdraaien voor het desastreuze beleid van politici en bankiers die vier handen op één buik zijn.

Naar aanleiding van het congres werden in Barcelona door de zogenaamd antifascistische organisatie ‘Unitat contra el feixisme i el racisme’ ( http://unitatcontraelfeixisme.org ) affiches en stickers aangeplakt en folders verspreid waarin Filip Dewinter gebrandmerkt werd als een uiterst gevaarlijke nazi en een aanhanger van Franco. Voor de zaal van het congres werd tevens door zogenaamde antifascisten gemanifesteerd tegen de aanwezigheid van Filip Dewinter.

Filip Dewinter heeft niet geaarzeld om klacht in te dienen tegen ‘Unitat contra el feixisme i el racisme’ wegens laster en eerroof. Filip Dewinter vindt het ongehoord en onaanvaardbaar dat hij gebrandmerkt wordt als zijnde een nazi en sluit verdere juridische stappen niet uit.

 Wim Van Osselaer

Perswoordvoerder Filip Dewinter

De minister van Landsverdediging De Crem (CD&V) gaf vandaag in de Kamercommissie een overzicht van de inspanningen die het leger moet doen om de massale toestroom van asielzoekers en daklozen op te vangen. Door het lakse regeringsbeleid terzake is er inderdaad sprake van acute noden. Normaliter dient een leger om grote groepen ongewenste vreemdelingen buiten te houden, met deze regering gaat het net andersom. De minister somde de lange lijst van kazernes op waar momenteel aan “maatschappelijke hulpverlening” wordt gedaan:  Poelkapelle, Dinant, Florennes, Bastogne, Bierset, Houthalen-Helchteren, Weelde, Gembloux en Ans. Dat sommige van deze kazernes vervroegd hun deuren zullen sluiten is twijfelachtig, gezien de onophoudelijke stijging van het aantal asielaanvragen.

Dat meer en meer sprake is van een soort Leger des Heils, bleek uit bijkomende informatie van de minister: tijdens de vorige winter werden niet minder dan 7.204 overnachtingen van daklozen geregistreerd in kazernes te Antwerpen, Luik en Namen. Tevens werden 1.076 dekens, 2.025 lakens, 5.010 parka’s, 4.829 bodywarmers, 5.370 paar handschoenen, 2.603 paar schoenen, 5.353 pulls,  4.377 hemden én 3.933 bivakmutsen (sic). Men mag aannemen dat deze opgelegde gulheid Defensie dit jaar nog meer uitrusting zal kosten. Voor deze winter zijn alvast een tweehonderdtal opvangplaatsen voor daklozen voorzien in Zeebrugge, Zwijndrecht, Beauvechain, Doornik, Luik, Marche-en-Famenne, Aarlen en Namen.

Het is zonneklaar dat deze zoveelste opvangcrisis een rechtsreeks gevolg is van het falende uitwijzingsbeleid én de pijlsnelle stijging van het aantal asielzoekers. De nieuwste opvangcrisis is dan ook niets minder dan een asielcrisis, die wordt veroorzaakt door een lakse politiek die werkt als een magneet op gelukszoekers uit alle windstreken. Om de asielcrisis ten gronde op te lossen, moet het hele beleid dringend over een andere boeg worden gegooid. Voor het Vlaams Belang moet de opvang van asielzoekers tijdens de hele procedure plaatsvinden in gesloten centra en moet er een lijst van veilige landen komen. Er moet sneller een definitieve asielbeslissing worden genomen die - in geval van afwijzing - zo snel mogelijk wordt gevolgd door de effectieve repatriëring naar het land van herkomst. Tenslotte moet aan het feitelijke gedoogbeleid tegenover illegaal verblijf eindelijk een einde komen.

Annick Ponthier, Federaal Volksvertegenwooriger

Lid Commissie Landsverdediging   

    Er is bij het neerschrijven van deze commentaar nog niks echt definitief maar de voorstellen die formateur Elio Di Rupo op de onderhandelingstafel ogen behoorlijk desastreus voor de toekomst van ons land. Volgens Open VLD gaat het over 70 procent belastingsverhogingen en 30 procent besparingen. De formateur en zijn partij PS hebben het over drie keer éénderde met “diverse” als omschrijving van het laatste derde. Die truc pastte Di Rupo in zijn orginele voorstellen van enkele maanden terug ook toe. Ga er dus maar rustig van uit dat het ook vooral om belastingsverhogingen gaat.

Het pakket zoals Di Rupo het aan de onderhandelaars voorlegt, is desastreus omwille van essentieel vijf redenen:

Eén. De groeiprognoses vervat in de begrotingsoefening stemmen al lang niet meer overheen met de realistische verwachtingen terzake, wat het Planbureau en de Nationale Bank ook beweren. Een voorzichtig huisvader gaat vandaag voor 2012 uit van een lichte krimp van de economie, minstens toch van nulgroei. Gemeten aan deze standaard hadden de onderhandelaars voor ingrepen a rato van minstens 14 miljard euro moeten gaan. Een dergelijk uitgangspunt zou overigens de algehele geloofwaardigheid van de begrotingsoefening erg ten goede gekomen zijn.

Twee. Een sanering in belangrijke mate gebaseerd op belastingsverhogingen is gedoemd te mislukken omdat die belastingsverhogingen voor een stuk zelfvernietigend worden. Er zijn weinig belastingsverhogingen die niet remmend werken op de economische groei. Bovendien passen mensen en ondernemingen hun gedrag aan en trachten de impact van hogere taxatie te ontkomen. Wie dit niet onder ogen wil zien, komt van een andere planeet en wie hier niet kan mee leven, gaat best op een andere planeet wonen.

Drie. Wat op tafel ligt inzake besparingen, stelt niet veel voor, niet in het minst omdat de inspanningen zich meestal over (zeer) lange termijn uitspreiden. Di Rupo en zijn omgeving schijnen zich totaal niet bewust te zijn van iets als de vergrijzing van de bevolking en de financieringskosten daaraan verbonden. De ingrepen in de gezondheidszorg, de pensioenen (het brugpensioen krijgt wel enige punctie maar ook weer zeer gespreid in de tijd) en de overheidsambtenarij hebben veel meer weg van cosmetica dan van reële bijsturingen die rekening houden met de toekomstige economische en financiële draagkracht van de Belgische samenleving.

Vier. Van een ernstige hervorming van de arbeidsmarkt is nauwelijks sprake. De indexkoppeling van de lonen blijft intact, aan het regime van werkloosheidsvergoedingen wordt niks ingrijpends gewijzigd en het spannningsveld tussen laagste netto-lonen en uitkeringen en de ontslagregelingen blijven helemaal onaangeroerd. Er moeten dringend meer mensen aan het werk in België maar bijkomende aansporingen in die richting komen er nauwelijks.

Vijf. Men kan ontkennen dat de zon morgen in het Oosten zal opkomen maar het staat wel vast dat het zo zal zijn. De discussie over ons concurrentievermogen heeft daar veel van weg. De vakbonden en de PS blijven ontkennen dat er zich terzake een probleem stelt. Ons internationaal concurrentievermogen ligt echter minstens 10 procent uit koers. Dat heeft alles te maken met loonkosten (niet met netto-lonen) en met fiscale druk. Volgens Di Rupo bestaat dit probleem helemaal niet.

België kwam de voorbije maanden nog niet echt in het oog van de storm die door de eurozone raast. Dat had paradoxaal genoeg veel te maken met het uitblijven van een regering. De ontslagnemende regering hield het begrotinsgtekort redelijk onder controle en we kregen het voordeel van de twijfel naar de lopende regeringsonderhandelingen toe (“Die Belgen verzinnen altijd wel een oplossing”, zo hoorde ik onlangs nog iemand in de Londense City mompelen). Ons land bleef alzo net onder de radar van de financiële markten, ook al liepen zowel onze lange termijnrente als de spread met Duitsland de jongste weken wel behoorlijk op.

Een nieuw regeerakkoord gaat onvermijdelijk wel de aandacht van de financiële markten op ons land vestigen. Komt er een stevig regeerakkoord dan kunnen we misschien nog wel vermijden terecht te komen in het alsmaar aanzwellende peleton van probleemlanden binnen de eurozone. Komt er een halfbakken regeerakkoord dan wacht gegarandeerd een verglijding naar het episch centrum van de eurostorm. Elio Di Rupo is druk doende die verglijding te organiseren want zijn sanering is alles behalve een sanering en bovendien gaan zijn voorstellen de zo noodzakelijke economische groei en toename van de tewerkstelling nog méér in de wielen rijden.

Johan Van Overtveldt

@ Trends

De EU-wetgeving zorgt voor 400.000 asielzoekers meer per jaar in Duitsland

In de gedrukte versie van de Schweizerzeit verscheen enkele dagen geleden het alarmerende artikel “De EU duldt geen nationale asielwetgeving”, geschreven door Udo Ulfkotte.  Hij bericht dat de EU de Duitse regering onder druk zet om te voldoen aan  “minimumregels” in de asielwetgeving. 

De huidige praktijk waarbij de asielzoekers in de transitruimte van de luchthaven ondervraagd worden, waarop eventueel een weigering kan volgen, zouden moeten “verhinderd” worden.  Tot op heden zond Duitsland – volgens het Dublinakkoord – de asielzoekers terug naar het eerste EU-land dat ze betreden hadden.   De EUSSR wil de Duitse regering nu de facto dwingen elke asielzoeker, die zich in Duitsland aanmeldt,  op te nemen.  Na navraag bij de asieloverheid in Berlijn, schat Ulfkotte dat dit de bevolking elk jaar met 400.000 verrijkende exemplaren zou doen stijgen.

Daar blijft het niet bij: bovendien wordt Brussel onder druk gezet alle asielzoekers “passende materiële ondersteuning” te garanderen.  Asielzoekers zouden dezelfde rechten op sociale hulp hebben als de eigen bevolking.  En als kers op de taart moeten asielzoekers na een periode van zes maanden toegang tot de Duitse arbeidsmarkt krijgen.

Het lijdt geen twijfel dat Duitsland nog hoger zal stijgen in de “rating” van de asielstromen.  We kunnen ons nu al voorstellen welke volksverhuizingen de Noord-Afrikaanse korandemocratie zal veroorzaken eens de sharia in volle kracht in werking getreden is. 

De EU wil de lidstaten niet alleen onder curatele plaatsen, maar bovendien de eigen nationale rechtsmiddelen afschaffen.

Floriaan Terbeke

Bron: PI, Schweizerzeit

PST : En als Duitsland het niet meer aan kan, het land B is kandidaat om bij te springen : de knechtjes van de EUSSR, een rol die in de vroegere Sovjet-Unie gespeeld werd door het Prachtland Bulgarije. Al de vuile en smerige klussen die de Sovjets niet zelf wilden doen, werden onderdanig opgeknapt door de Bulgaren.

Costa Blanca

Spaanse onderhorigen lijken steeds nadrukkelijker in het nieuws te komen in België. Meestal is dat op een positieve manier. Alhoewel.
Het doet wie belangstelling heeft voor geschiedenis ongetwijfeld even terugdenken aan eeuwen geleden maar zo erg is het niet. Toen waren Los Paises Bajos onderdeel van het Spaanse rijk van keizer Karel, opgevolgd door zijn zoon Filips II met de vermaledijde hertog van Alva. Helaas, als u het ons vraagt. Want de val van Antwerpen, onderdrukking en andere calamiteiten werden het deel van Vlaanderen. De niet meer zo aantrekkelijke maar immens gefortuneerde hertogin van Alva, die op woensdag 5 oktober voor de derde keer trouwde, is overigens een rechtstreekse afstammelinge van de hertog.

België beleeft – na de immigratiegolf veroorzaakt door de Spaanse burgeroorlog in de jaren dertig - natuurlijk weer geen nieuwe min of meer grote inwijking. Toch is het opmerkelijk dat er vandaag weer een grotere Spaanse aanwezigheid te noteren valt. Een voor de hand liggende eerste oorzaak is dat Brussel de hoofdstad van Europa is, en de Europese instellingen uiteraard ook diplomaten, ambtenaren en journalisen aantrekken. Daarnaast blijft er het hier al aangestipte verschijnsel dat nogal wat Marokkaanse emigranten die de Spaanse nationaliteit verwierven als EG-ingezetene naar Brussel komen.

Maar ook in het kader van de sport valt een belangrijke Spaanse aanwezigheid te signaleren. Vooral het voetbal levert bekende namen op, Spanjaarden zijn niet voor niets begenadigde spelers. Zo zijn er de gebroeders Ferrera, actief als trainers.

Manu Ferrera (53) bijvoorbeeld is al enkele jaren de succesrijke hulptrainer van AA Gent, één van de vijf topclubs van de nationale competitie. Dit na een vruchtbare voetbalcarrière die hem zelfs enkele jaren bij een Japanse club bracht. Zijn negen jaar jongere broer bracht het anderzijds enkele jaren geleden tot hoofdtrainer van Club Brugge, een andere topper uit de Belgische competitie. Beiden zijn zonen van een Spaans gezin dat in de jaren zestig naar België kwam en spreken o.m. perfect Nederlands.

Andere bekende (ex-)voetballer met Spaans bloed is Kristof Calvo y Castaner. Hij speelde met de internationals Steven Defour, David Hubert en Marvin Ogunjimi, hing daarna zijn shoes aan de wilgen, en koos voor de politiek. Vorig jaar kwam hij voor 'Groen!' in de Kamer, en meteen het jongste rechtstreeks verkozen Belgisch parlementslid ooit.

Om nog bij het voetbal te blijven: AA Gent versterkte zich met ene Cesar Arzo, ex-speler van o.a. Villareal, en die nu aanvoerder van de Gentse ploeg is, en met zijn landgenoot Melli, die nog voor Betis uitkwam.

Als we overstappen naar het academische vlak verbergt de boodschap van de rector van de Gentse universiteit minder positieve ervaringen. 'Spaanse studenten: gedraag u of blijf thuis', luidde dezer dagen zijn waarschuwing. Het is een gevolg van hinderlijk gedrag enkele maanden geleden van Spaanse jongeren die liever feesten dan studeren. Hij vroeg formeel de Spaanse universiteiten in het kader van het Erasmus-project alleen maar 'serieuze' mensen naar Gent te sturen. 'Als dat niet helpt zullen we jongeren van bepaalde Spaanse universiteiten weigeren', verwittigt hij.

De enkele tientallen sterke Spaanse kolonie van studenten is samengebracht in een studentenhome waar ze 80 procent van de bewoners uitmaken. De oorzaak van de overlast die ze soms bezorgen is dat ze vaak maar voor twee of drie vakken zijn ingeschreven, veel vrije tijd hebben, en die bij voorkeur gebruiken om de bloemetjes buiten te zetten.

Nog recenter is de aankomst in België deze week van een groep van zo'n vijftig 'indignados'. Gestart in Madrid, en onderweg versterkt met Franse sympathisanten, hebben ze zo'n 1500 kilometer in de benen. Ze vormen een bont allegaartje en doen denken aan de zogenoemde andersglobalisten die een tiental jaren geleden vaak gewelddadig protesteerden t.g.v. topontmoetingen van wereldleiders. De huidige beweging vond haar oorsprong op 15 mei, toen in de aanloop naar de lokale verkiezingen in Spanje een groepje boze jongeren in Madrid het plein Puerta del Sol innam. Dit uit verontwaardiging voor de torenhoge werkloosheid in hun land. Van de Spanjaarden jonger dan 25 jaar zou 45 procent zonder job zitten. De bedoeling is op 15 oktober te verzamelen in Brussel voor een grote protestmars, samen met veel andere gelijkgestemden.

5 oktober 2011 - Manu de Tremerie

http://www.viw-costablanca.com/manu21.shtml

Manu de Tremerie werkte zijn hele carrière bij Het Volk. Verscheidene jaren was hij stadsjournalist in Gent. Daarna werd hij gerechtsverslaggever en dat bood hem de gelegenheid van op de eerste rij talrijke spraakmakende assisenprocessen mee te maken. Zoals destijds dat van de Gentse onderzoeksrechter Guy Jespers, die beschuldigd werd van o.m. moord op zijn vrouw, roofoverval en verboden wapenbezit.
Manu de Tremerie houdt ook veel van de Costa Blanca, en komt er elk jaar enkele keren de gezonde lucht opsnuiven.

et Huurderssyndicaat, een belangenorganisatie van huurders, neemt het op voor de familie Lukaku. Dinsdag raakte bekend dat vader Roger Lukaku zich moet verantwoorden bij de vrederechter, omdat hij de huur voor een sociale woning in Bornem niet betaald had. Nochtans verkeren de Lukaku's sinds de doorbraak van zoon Romelu als voetballer bij Sporting Anderlecht, niet in geldnood Dat een welgestelde familie überhaupt in een sociale woning kan verblijven terwijl er lange wachtlijsten bestaan van mensen die de huur van een gewone woning niet kunnen betalen, deed de nodige wenkbrauwen fronsen. "Maar dit moet inderdaad kunnen", stelt Toon Machiels van het Huurderssyndicaat.

"Bij het vaststellen van de huurprijs van een sociale woning wordt rekening gehouden met het loon van de ouders. Het inkomen van kinderen tot 25 jaar wordt in Vlaanderen niet meegeteld."

Die maatregel is ook volkomen terecht, zo stelt het Huurderssyndicaat. "Omdat je anders aan huurders van sociale woningen het signaal geeft dat hun kinderen best geen werk zoeken, vermits dit een weerslag kan hebben op de huur die zij betalen."

Wel zou er volgens het Huurderssyndicaat een uitstapregeling moet komen voor mensen met hoge inkomens. "Die uitstapregeling is nu al mogelijk, maar alleen op vraag van de huisvestingsmaatschappij zelf. Die vragen evenwel zelden aan 'rijke' huurders om hun huis te verlaten, aangezien ze deze huurders de maximale huurprijs kunnen aanrekenen. Daardoor blijven arme huurders wel in de kou staan."

Het Huurderssyndicaat heeft nog een argument over het hoofd gezien.  Rijke mensen verhogen de status van een sociaal woningwijkcomplex met hun dure auto's, juwelen en bontmantels.

Wie trouwens ervaring heeft in het betrekken van een sociaal appartement in Antwerpen, is de familie Detiège, die jarenlang heeft geresideerd op de wijk Luchtbal. Grootvader Frans (schepen, volksvertegenwoordiger en evenjes burgemeester) woonde er in een (vergroot) appartement met zijn clan onder wie dochter Leona (met een gelijkaardige carrière) en kleindochter Freya, eveneens aan de bak als socialistisch boegbeeld.

Ray

 Hendrik Conscience had een Vlaamse moeder, Cornelia Balieu en een Franse vader, Pierre Conscience. Die was afkomstig uit de stad Besançon en werkte voor de marine van Napoleon Bonaparte. In 1811 kreeg zijn vader een functie in de Antwerpse haven. Op dat moment maakten België en Nederland nog deel uit van Frankrijk. Na het Congres van Wenen trokken de Fransen zich terug uit Antwerpen en bleef Pierre en zijn gezin achter. Pierre en Cornelia kregen 8 kinderen. Hendriks moeder stierf in 1820. In 1826 trad zijn vader in het huwelijk met Anna Catherina Bogaerts, die veel jonger was dan hij. Zij kregen 9 kinderen.

Hendrik Conscience op 33-jarige leeftijd

Hendrik was door zwakte en ziekelijkheid genoodzaakt zijn zeven eerste levensjaren door te brengen in een stoeltje bij het venster. Zijn moeder, die hem als een troostengel terzijde stond, trachtte hem op te beuren door het toefluisteren van oude Antwerpse verhalen. Dit ontwikkelde vroegtijdig zijn denkvermogen en toen hij de kracht bezat om op de straat te komen bij de speelmakkers, werd hij hun geliefkoosde verteller. Het A.B.C. leerde hij bij zijn vader, in wiens hof hij een vriend van bloemen en planten en later een hartstochtelijke bewonderaar van de natuur werd. Het onderwijs, dat hij in een privaatschool van Borgerhout genoot, was gering; maar door zelfonderricht wist de begaafde jongeling het zover te brengen, dat hij in zijn school hulponderwijzer kon worden. Nadat hij zich met bijzondere lessen in het Engels had geoefend, ging hij in het Frans verder studeren te Antwerpen, waar hij vervolgens optrad als ondermeester in een van de voornaamste leergestichten.

Margaretha Bertrijn in de rol van Houten Clara (KNS-Antwerpen, jaartal onbekend)

Bij het ontstaan van de Belgische Revolutie liet de onbedachte jongeling zich door een strijdlustige Brusselaar overhalen om de wapens op te nemen. Op 28 september 1830 tekende hij als vrijwilliger een dienstverbintenis voor twee jaar, die hij op 7 april 1831 in een verbintenis voor vijf jaren moest veranderen. Na korporaal, fourier, sergeant-majoor en onderwijzer van de regimentschool te zijn geweest, werd hij op 21 mei 1836 van de krijgsdienst ontslagen. Reeds sinds het vorige jaar was Conscience in briefwisseling met de Vlaamse lettervrienden van zijn geboortestad.

Bij zijn terugkomst te Antwerpen werd hij daar lid van de rederijkerskamer "de Olijftak" en van dan af besteedde hij al zijn krachten om van Frans rijmelaar, die hij was, volksschrijver te worden. Hij had echter in zijn literaire loopbaan met veel tegenspoed te worstelen. Daar hij geen middelen van bestaan had, bezorgde zijn vriend, de kunstschilder Gustaaf Wappers, hem een plaats van vertaler bij het provinciaal bestuur. Vanwege zijn Vlaamsgezindheid was hij echter spoedig verplicht van dit ambt af te zien. Uit nood werd hij toen hovenier.

Conscience startte met het schrijven van Franse gedichten. In 1837 publiceerde hij In 't Wonderjaer 1566 en Phantasy, maar deze werken waren ontgoochelend qua succes. In deze tijd had hij zware financiële problemen. Hij kreeg van Leopold I een subsidie.

Conscience werd hoogstwaarschijnlijk geïnspireerd tot het schrijven van De Leeuw van Vlaanderen na het zien van de schilderij De Groeningeslag van Nicaise De Keyser in het Antwerpse Vleeshuis. In deze roman beschrijft Conscience de Guldensporenslag die hij als achtergrond gebruikt om de liefdesavonturen te schetsen van Machteld, de dochter van Robrecht III van Béthune met ridder Adolf van Nieuwlandt. Een aantal passages in het boek stroken niet met de geschiedenis, die hij later in Geschiedenis van België probeerde recht te zetten. Met het grote succes van De Leeuw van Vlaanderen verdiende Conscience de titel "de man die zijn volk leerde lezen". Verder heeft dit boek sterk bijgedragen tot de Vlaamse bewustwording in de 19e eeuw en de groei van de Vlaamse Beweging tot in 20e eeuw. Het boek werd tot een filmscenario herwerkt door Hugo Claus.

Zijn letterkundige werken verwierven toen reeds zoveel bijval, dat het Wappers, die bestuurder van Antwerpens Academie werd, gelukte, hem op 6 november 1841 tot zijn griffier te doen benoemen. Ook in dit ambt ontmoette de schrijver van allerlei zijden weerstand.

Consciencestoet in 1912 . Tafereel De Boerenkrijg loopt op de Frankrijklei. In de achtergrond (rechts) de inmiddels afgebroken Huurschouwburg

In 1842 huwde Conscience met Maria Peinen. Ze kregen vier kinderen, waarvan er drie jong overleden: Clara (Antwerpen 1855 - Kortrijk 1857), Hendrik (Antwerpen 1857 - Elsene 1869) en Hildevert (Antwerpen 1843 - Diksmuide 1869). Beide zonen overleden aan de gevolgen van tyfus. Marie (1852-1922) trad in 1870 in het huwelijk met de dichter-componist Gentil Antheunis. Conscience vluchtte weg uit de stad, naar Schilde en maakte er vele wandelingen. Op een dag kwam hij in een hoeve in Zoersel waar hij de inspiratie voor De Loteling opdeed.

Het in 1843 verschenen Hoe men schilder wordt was het eerste boek van een nieuwe periode. Het is het innig-ontroerend levensverhaal van zijn vriend Edward Dujardin, die verschillende van zijn werken illustreerde.

Samen met enkele bevriende letterkundigen, was hij mede-oprichter van het vlaamsgezinde dagblad Vlaemsch België dat in Brussel uitgegeven werd vanaf 1 januari 1844 maar al in november van datzelfde jaar ter ziele ging.

Nadat zijn beschermer Wappers van het bestuur van de kunstschool had moeten afzien, gaf ook Conscience zijn ontslag op 3 februari 1854. Om de vervolgde Vlaamse schrijver te troosten en op te beuren, gaven zijn Antwerpse vrienden en bewonderaars hem feesten, op welke de gevierde kunstenaar zijn buitengewone redenaarsgaven deed uitschijnen.

Woning van Conscience in de Palfijnstraat te Kortrijk

Het was een droeve tijding voor de Vlaamse kunststad Antwerpen, toen het Staatsbestuur hem op 6 januari 1857 benoemde tot arrondissementscommissaris te Kortrijk. Daar leefde Conscience, tot hij op 10 september 1868 werd aangesteld als bewaarder der koninklijke musea voor schilder- en beeldhouwkunst te Brussel. Terwijl hij daar in het Wiertzmuseum was gevestigd, vierde heel het land de verschijning van zijn honderdste boekdeel, Levenslust.

Inhuldiging standbeeld in 1883 op het Conscienceplein

De inhuldiging van zijn standbeeld (van beeldhouwer Frans Joris) te Antwerpen op 13 augustus 1883 kon hij wegens ziekte niet meemaken. Hij stierf op 10 september 1883. Zes dagen later werd zijn gebalsemd lijk te Antwerpen met vorstelijke luister begraven op het Kielkerkhof, waar op 19 september 1886 boven zijn grafkelder een gedenkzuil werd onthuld, eveneens van de hand van Frans Joris. Tijdens deze plechtigheid liet Peter Benoit het "Treur- en Triomfzang" ("Conscience-cantate") uitvoeren, een compositie op een gedicht van Victor de la Montagne.

Na de sluiting van het Kielkerkhof in 1936 werden de stoffelijke resten en het monument (in 1938) overgebracht naar Schoonselhof.

Bron : Wikipedia - foto's : AMVC (die tijdens de nachtelijke uren verdwijnen wegens updating Archief)

Zoals tijdens elk weekend spelen we leentje-buur bij Savats Oranje Theehuis. Christina Deutekom, (kent u haar nog, zij is inmiddels 80) laat zich gaan in de aria "Liebe, du Himmel auf Erden" uit de operette Paganini van Franz Lehar.

Het Vlaams Belang startte gisteren, op 11november, een 24uur durende zitactie. Ze reageren tegen de opvangmogelijkheden in Poelkapelle.

De actie vond schuin tegenover het asielcentrum op het gehucht Vijfwegen in Poelkapelle plaats. De actievoerders beslisten om te starten om 11uur, een symbolisch moment, want enkele kilometers verder in Ieper werd dan de Last Post geblazen.

Filip Dewinter, die speciaal naar de Westhoek was afgezakt, begon de actie met een toespraak. Volgens Nancy Six van het Ieperse Vlaams Belang is hun signaal duidelijk. 'We trotseren weer en wind om te tonen dat Vlaams Belang het opvanggebeuren met argusogen blijft volgen. We laten de buurtbewoners niet in de steek.' Een tiental actievoerders bracht er de nacht door. De actie duurt nog tot vanmorgen 11uur.

Er hebben reeds meermaals acties plaatsgevonden in de Westhoek tegen dit asielcentrum. Hoed af, voor de moedigen die niet opgeven. Het is niet met medelijden dat West-Europa en Vlaanderen het probleem van de massale invasie zal oplossen. Een kordate stop aan illegalen en mensen zonder papieren is de enige manier om te redden wat nog te redden valt. Niets is zo makkelijk dan deze mensen toegang verschaffen tot ons land om ze vervolgens te dumpen op kosten van de gemeenschap. 

Het is krèk op deze wijze dat onze grootsteden Antwerpen, Gent, Brussel en ook de middelgrote gemeentes hebben omgesprongen met de migratie : zeg maar och arme tegen de negertjes, de balkanezen, de islamvriendjes en laat ze vervolgens aan hun lot over ; de eigen bevolking kan voor de overlast opdraaien. En wie er wat over zegt, is een racist. 

Ray 

Dit is Engeland en niet nazi-Duitsland. Geuniformeerden met gevaarlijk blaffende honden arresteren 170 EDL (England Defence League) leden op 11 november 2011.  Mogelijkerwijze hadden de EDL-ers de intentie op te stappen naar Saint Paul's Cathedral waar een groep "occupyers" al weken het plein voor de kerk bezetten. Met de charmante goedkeuring van de geestelijkheid, die nooit te beroerd is de verkeerde kant te kiezen.

Groot-Brittannië staat al lang onvoorwaardelijk achter vreemdelingen, terroristen, tafelschuimers, oproerkraaiers, islamwaanzinnigen, linxe vechtjassen, enz.  Wie opkomt voor de Engelse belangen is een staatsvijand en wordt nu zelfs opgepakt op basis van "misschien kunnen ze iets doen dat wi niet graag hebben".

Denkt men nu werkelijk dat men het volk zo kan blijven behandelen ?

 De politiediensten in Luik zijn overgegaan tot zeven administratieve aanhoudingen na de herdenkingsmars voor Jordy Makono Kasavubu, een van de twee overvallers van een juwelier in Tilff. Na afloop van de manifestatie werd er keet geschopt door een dertigtal deelnemers. "Momenteel wordt onderzocht wie verantwoordelijk gesteld kan worden voor de schade aan een tiental geparkeerde auto's", aldus de woordvoerder van de Luikse politie. Reportage RTL.