De voorzitter van Comité P, Vandoren, bevestigt dat er jaarlijks ruim 2500 klachten door burgers worden ingediend tegen politie-agenten.  Na onderzoek blijken 72% verzonnen.

Politie-agenten hebben geen makkelijke taken, ze voeren deze meestal uit in uniform en ze zijn en blijven de vertegenwoordigers van het regime.  Voor Vlamingen die genetisch een afkeer hebben van gezag en zijn vertegenwoordigers is de verhouding tot de politie altijd een ietsje dubbelzinnig geweest.

Met de toenemende criminaliteit die vooral een zaak is van vreemdelingen, is de sympathie van de doorsnee-burger voor de pakkemannen aanzienlijk gestegen.  Aan de top van de korpsen zitten bijna steeds de politieke aanhangers van het linkse beleid maar bij de uitvoerders, de mannen en vrouwen die dag en nacht nacht in het getouw zijn om het gespuis bij de lurven te vatten, is voldoende bekend dat met slappe handjespolitiek en vergoelijkende toespraken de spot gedreven wordt bij de grote en kleine gangsters. Veel van die mensen vertalen hun ongenoegen in een politieke stem die duidelijk is inzake veiligheid en beveiliging van de maatschappij.

Elke agent weet dat een contact met een vreemdeling een klacht tot racisme kan inhouden, die op niets gebaseerd is.  Het beliegen en bedriegen zit menig arrestant in de genen.  "Ieder zijn eigen genen" is een biologische werkelijkheid waar zelfs imam Nordine mee akkoord zal gaan, zeker als er iets van in de koran staat. 

De voorzitter van comité P vindt dat de scholen moeten aanleren welke de taken van de politie zijn. Voorzitter Vandoren is niet op de hoogte van de situaties in vele scholen, want dergelijke lessen vormen een zoveelste aanleiding voor de moslimjongeren om op hoge poten de klas te verlaten en welke leraar gaat weer eens zijn nek uitsteken om deze component in zijn lessenpakket te stoppen ? 

De veroordeling van Bart Debie heeft de toestand zieker gemaakt dan hij was.  In een normale samenleving is geweten wat een agent mag of niet mag.  Zoals elke burger weet wat toegelaten is en wat niet. En elke rechter vrij van partijpolitieke of filosofische invloeden zijn uitspraken doet.

Het Vast Comité van Toezicht op de Politiediensten - kortweg het Comité P - werd in 1991 opgericht om agenten te controleren. In 1993 ging het Comité daadwerkelijk van start. 'We hebben het aantal klachten op een indrukwekkende manier zien toenemen: van enkele honderden tot meer dan 2.500 per jaar', zegt André Vandoren. De voorzitter geeft toe dat hij zich bewust is van het grote aandeel valse aantijgingen aan het adres van het politiepersoneel. 'We hebben het fenomeen opgenomen in onze laatst gepubliceerde jaarcijfers (2005, nvdr.). Onze aandacht is er dus op gevestigd.' Volgens de informatie van Vandoren blijft het aantal ongegronde en valse aanklachten de jongste jaren status-quo. 'Maar 28 procent van de klachten is gegrond. En ik zeg maar, terwijl ik eigenlijk zou moeten zeggen helaas nog altijd 28 procent. Want dat betekent dat de burger in bijna drie op de tien gevallen recht van klagen heeft over het optreden van de politie.' De meeste klachten gaan - in volgorde van belangrijkheid - over geweld, vrijheidsberoving, valsheid in geschrifte en racisme. Veel van die valse klachten tarten elke verbeelding. Walter Peeters van het Comité P: 'Een man die was opgepakt, diende een klacht bij ons in. Zijn klacht was vrij gedetailleerd. Hij vertelde dat hij door twee inspecteurs klem werd gehouden terwijl een derde hem anaal verkrachtte. We hebben dat tot op het bot uitgezocht. Uiteindelijk bleek de man dat van a tot z verzonnen te hebben.' Het Comité P geeft toe dat zo'n onderzoek 'niet fijn' is voor de agent die beticht wordt van zo'n valse klacht. 'Maar op dat moment moet een agent eigenlijk ook heel tevreden zijn dat we zo'n klacht heel grondig onderzoeken. Want wat als wij de situatie niet ophelderen? Dan blijft er een zweem van geheimzinnigheid aan die agent plakken.' 'Ik kan me perfect inbeelden dat een agent zich op zo'n moment vernederd voelt. Ik denk dat je het gevoel van een agent op dat moment nog het best kunt vergelijken met een verdachte die voor een rij camera's wordt gesleept en er achteraf niets mee te maken heeft', zegt Walter Peeters. 'Mensen moeten daarom stoppen met klachten te verzinnen. Soms hypothekeren ze een heel korps. En die valse klachten kosten de belastingbetaler een pak geld.' 'Neem nu een eenvoudige klacht: envelop openmaken, brief lezen, dossier opstellen, doorspelen aan een werknemer die na eerste lectuur kan inschatten welke richting het uit gaat. Dat kost 280 euro, enkel aan werkuren, papier en dat kaftje. Reken maar uit als we per jaar vijfhonderd van die klachten binnenkrijgen. Plus: wij steken onze tijd in iets wat niet productief is. We willen daarin ver gaan ten behoeve van de democratie. Maar alles heeft grenzen.' Veel ongegronde klachten zijn volgens het Comité P ook terug te brengen tot onwetendheid van de klagers. 'Eigenlijk zou er in de humaniora een lessenreeks moeten komen met als onderwerp: wat mag de politie doen? Omdat ze op tv hebben gezien dat agenten een huiszoekingsbevel nodig hebben, denken ze dat ze zelfs zonder dat papiertje hun identiteitskaart niet mogen opvragen. Want wat is de perceptie over de politie nu? De politie mag niets doen. Maar als ze de politie zelf nodig hebben, vinden ze dat de politie niet genoeg doet. En pas op: ik heb respect voor de klagers die met recht en reden hun beklag doen over de agenten.' De gemiddelde omlooptijd van een klacht bedraagt elf maanden. Sommige kleinere klachten kunnen soms al na drie maanden worden afgesloten. Elke klacht blijft dan nog vijf jaar opgeslagen in de computer. 'Zo kennen we de voorgeschiedenis van klagers die telkens weer dezelfde klacht indienen.' 'De mensen moeten weten dat ze bij ons terechtkunnen met hun klachten. Dat ze het Comité P kunnen gebruiken. Maar ze moeten stoppen met het te misbruiken', concludeert voorzitter Vandoren.

© 2008 Corelio

Publicatie: Het Nieuwsblad / Leuven-HagelandGent en rand 
 

* "Lopen, lopen, de gardevil is daar "= oud Antwerps volksliedje op een muziekje van Offenbach (Nederlandse vertaling : "Lopen, lopen, de politie-agent komt aan")

Laten we niet doen zoals de poco's, overal ons eigen gelijk opdringen, desnoods met gebruikmaking van ordinair geweld of stiekem justitieel onrecht.  De Egyptenaren doen in hun land wat ze willen, daarom is het hun land, hun Nijlvallei, hun pyramides, hun onleefbare Cairo en hun status in de Ararabische wereld van leading nation.  Onderstaand bericht wijst enkel op de intolerantie in wat een van de meest verlichte islamitische staten is.

De tot het christendom bekeerde Egyptische moslim Mohammed Ahmed Hegazy mag zijn nieuwe religie niet veranderen op zijn identiteitsbewijs. Dit heeft een rechtbank in Caïro bepaald. De rechter stelde dat de islamitische wet een moslim verbiedt tot een ander geloof over te gaan.

De rechter baseerde zich op artikel 2 van de Egyptische grondwet. In dit artikel staat dat de islamitische wet, de sharia, de enige bron is voor het Egyptische recht. "Hij mag in zijn hart geloven wat hij wil, maar op papier kan hij zich niet bekeren", zei de advocaat van Hegazy.

Overgenomen van www.genstijl.com

Aalst hebben we al aan de beurt laten komen met carnaval.  Leterme zit onder het publiek om te bewijzen dat politici zich best onder het plebs kunnen bewegen.  Op de 0000 wist hij zelfs te vertellen, dat de domme burgers 1 dag per jaar zeker met de politici mogen lachen en die zullen gedurende de overige 364 dagen voor de mensen werken.  Als ik dat soort ordinaire toogpraat hoor, zou ik graag  een corrupte rechter zijn om een levenslange verbanning uit te spreken zonder mogelijkheid tot terugkeer.  Amnestie is sowieso uitgesloten in het Apenland.

Intussen is de echte, zwaar door de Braziliaanse onderwereld betoelaagde carnaval van Rio aan de gang en dat levert kleurrijke prentjes op.  Enkele voor het slapengaan.  Mijnheer Helsen  Deputee van de Zedenbrigade van de  Provincie Oud-Antwerpen mag niet meegluren

Het zal weer niet waar zijn, zeker ?  Gisteren vol vreugde deel ik mede aan mijn wettige echtgenote dat ze zich geen zorgen meer hoeft te maken : ons pensioen zal weldra betaald worden door de moslims.  Een wijze ingewijde had dit anoniem gemeld op deze blog.  Wij dus gisteravond goed gevierd, bij de Marokkaan in de Lange Draakstraat op Zurenborg gaan eten, een pot tajine, pikant als peper en heet zoals ik het nog nooit in mijn sober leven heb meegemaakt.  Who cares ? De moslims betalen toch binnenkort. 

Vandaag, ontnuchtering : de moslims zullen de centjes voor zichzelf houden.  In het land GB, dat op vlak van multiculturele verdwazing zijns gelijke niet heeft, zal men de veelwijverij, die officieel niet toegelaten is, sociaal erkennen.  Wie in een land waar het toegelaten is, meerdere vrouwen heeft en naar Engeland afzakt, krijgt sociale erkenning.  Centjes voor mijnheer en een mevrouw en een apart bedragje voor elke bijkomende dame.  Ook op het vlak van huisvesting moet er rekening gehouden worden met meer ruimte voor het gezin, dus grotere behuizing.  Over de belastingsverminderingen ingevolge het aantal personen ten laste, is nog niets gemeld.  Misschien betalen moslims geen belastingen of sociale bijdragen.  Als u ons niet gelooft, het staat vandaag in de Sunday Telegraph, de krant die hieronder bereikbaar is via het bruggetje.

http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml;jsessionid=GNS2HI5YPN0LXQFIQMGSFFOAVCBQWIV0?xml=/news/2008/02/03/nbenefit103.xml

Deze vrolijke bende toverde bij menig toeschouwer een gulle glimlach op het gelaat : Carnaval is van ons allemaal

Links de keuning - Rechts Stephan Libert

Of

Opus Dei applaudisseert voor de Loge

Men kan het jaar 2007 op politiek gebied  perfekt in  twee delen : de eerste helft van het jaar tot de verkiezingen van 10 juni, en de tweede helft  wordt gevormd door het formatieberaad. Dat  alles samen is uitgemond in een interimregering, en dus is het formatieberaad nog niet gedaan, laat staan de staatshervorming.

Bij herhaling heb ik mijn ongerustheid uitgesproken over de standvastigheid van de Vlaamse onderhandelaars. Wat hebben zij ervan terechtgebracht en was mijn ongerustheid terecht?

Er werd  gedurende 6 maanden onderhandeld zonder resultaat

- geen splitsing van BHV

- geen staatshervorming

- geen regering.

Dus wordt gezegd en geschreven: kijk  eens hoe flink de Vlamingen  hebben standgehouden. En zo zag het er ook naar uit. Men stemde in de kamercommissie de in overwegingneming van BHV. Dat is nog niet vaak gebeurd, en het zou waardevol zijn, als het geen holle bedreiging was. Volhouden is de boodschap, helaas  zo ziet het er niet naar uit. Want niet alleen Verhofstadt schrijft over een onderhandelde oplossing, maar ook De Haene en Van Rompuy. En we weten allen wat dat wil zeggen: "Toegevingen in ruil voor de splitsing."

Overal duikt een of andere vorm van inschrijvingsrecht op. Het Egmontpakt struikelde daarover. Hebben 30 jaar de Vlamingen niets geleerd?

Dus waarschijnlijk geen splitsing.

Maar ook geen regering en geen staatshervorming, want beide  hangen nauw samen. Het grootste drukkingsmiddel van de Vlamingen was toch de weigering om federale ministers te leveren. (Schiltz in Doorbraak November 2005) en dat heeft men uit handen gegeven. Er is slechts 1 middel om de Vlaamse natie (eventueel binnen een belgische federatie) tot stand te brengen, zoals bepleit door de VLD en CDV in hun congresresoluties, en dat is het voortbestaan van belgië op de helling te zetten, als men merkt dat het doel van een relatieve Vlaamse zelfstandigheid niet door overleg kan bekomen worden.(Grammens in JOURNAAL 17 Jan 2008). En juist dat is gebeurd.

Het is de verantwoordelijkheid van een partij, CDV, die haar kiezers heeft bedrogen en daar de gevolgen zal van dragen. De syndicalisten en de belgicisten hebben de bovenhand gekregen. En wie daaraan nog twijfelde zal na de nieuwjaarsreceptie         van de CDV wel  hebben bijgeleerd, waarbij met zoveel woorden gezegd werd dat de staatshervorming niet de hoofdzaak is, maar wel  koopkracht, enz. Verontrustend is dat De Wever dit  in TERZAKE niet tegensprak. Alsof  het een met het andere niets te maken heeft.

Er wordt  in kringen van de CDV gezegd: dit is maar een interimregering, die op 23 maart zal afgerekend worden op haar vorderingen inzake staatshervorming. De vraag moet gesteld worden of de zetelende ministers zo gemakkelijk hun zetel zullen afstaan.  Het is bekend dat pluche aan de broek kleeft. En of men 100 redenen zal vinden om toch maar van vooruitgang te spreken... Leterme zegt nu al dat op 23 maart slechts de grote lijnen, de contouren moeten zichtbaar zijn. Dat moet niet zo moeilijk zijn. Maar hoe ziet dat er uit," contouren" ?

De samenstelling van de commissie van wijzen is rampzalig.

Langs Waalse zijde is men onverschillig. Alle partijen zijn even slecht samengesteld, maar dat is te verklaren door het feit dat de Walen  eigenlijk  alleen maar uit zijn op de bestendiging van de geldstromen van Vlaanderen naar Wallonië.

Bij de  Vlaamse liberalen zijn het de klassieke belgicisten: De Wael, De Gucht en Verhofstadt. Die willen een regering (waar zij inzitten) en het behoud van belgië, en ze zijn altijd bereid zoveel toe te geven als de CDV wil. Vooral verontrustend is de samenstelling van CDV afvaardiging. Op hen was de hoop van de Vlamingen gesteld. Zij wilden een grote staatshervorming en ging met deze belofte naar de kiezer. U weet nog wel “ zonder grote staatshervorming stappen we niet in een regering”. En verder “Wij willen de resoluties van het Vlaams parlement uitvoeren  en BHV splitsen. In de campagne  hebben we dat engagement tot een conditio sine qua non gemaakt voor een regeringsdeelname. En de kiezer heeft dat gewaardeerd”(Van Deurzen )

Maar wat zien we? De knoeiers van het verleden, die er  een boeltje van gemaakt hebben dat nu moet opgeknapt worden, gaan het  zelf oplossen. De knoeiers worden de herstellers : De Haene, Van Rompuy, de belgicisten. En Schouppe, de man van het ACV : “ De red de solidariteitman”. Er is meer dan een reden tot ongerustheid.

Negatief is ook de de uitsluiting van Vlaams Belang en  LDD uit de Octopusgroep, die de staatshervorming moet voorbereiden. Dus 27 % van de Vlamingen. De overige 73% plaatsen zich op die wijze vanzelf  in de minderheid ten overstaan van de Walen. Er is de bijna zekerheid, dat wat er uit de bus kan komen slecht, of volstrekt onvoldoende zal zijn en dat er van een grote staatshervorming geen sprake is.

Om te beginnen kennen  we toch enkele gegevens ,die Leterme op papier heeft gekregen gedurende het overleg van Hertoginnedal. Zonder in detail te treden zegde De Wever dat die nota geen enkel punt bevatte dat niet in het programma van de VLD stond. Daar moet dan geen uitvoerige tekening bij  om te weten dat zelfs indien deze voorstellen zouden aanvaard zijn, men nog maar met heel veel moeite van een staatshervorming zou kunnen spreken. Als men bij aanvang de lat zo laag legt, kan het resultaat niet goed zijn.

En wat gebeurt er? Verhofstadt komt zelf (ongevraagd of niet ) op de proppen met een nota en die is nog veel rampzaliger. Het vertrekpunt moet voor de Vlamingen toch devijf resoluties van het Vlaams parlement zijn.” Zie de verkiezingsbeloften”. Maar :

- Er komt geen einde aan de transfers, zelfs geen begin van het einde, en dat onder magische , demagogische  uitspraak dat solidariteit essentieel is.

-  Er komt  geen splitsing van de gezondheidszorg. Daar wordt zelfs niet meer van gesproken.

-  Er komt geen splitsing van de kinderbijslag, hoogstens enige zeggenschap.

-  Er komt geen overheveling van de personenbelasting.

-  Er komt geen fiscale autonomie.Dat houdt toch in het recht om zelf belastingen te innen en ze naar goeddunken te besteden. Dat gebeurt zo in alle federale staten, V.S., Zwitserland en Duitsland waar soms meer dan de helft van de belastingen  door de deelstaten worden geheven.Een beetje gepruts aan kortingen is geen autonomie.

Het zwaartepunt van de politiek verschuift niet naar de deelstaten,integendeel het wordt nog meer verschoven naar het federale niveau,bv. één federale kieskring, paritaire senaat en samenvallende verkiezingen. De federale overheid  moeit zich met Vlaamse bevoegdheden zoals  het minderhedenverdrag,inmenging in de faciliteitengemeenten ten nadele van de Vlaamse bevoegdheden,enz. Dat alles is niet verwonderlijk ,want men begint aan de staatshervorming zonder een Vlaamse strategie (de  grote Vlaamsgezinde partijen worden zelfs uitgesloten van elk overleg), maar de Walen hebben wel een strategie: zij willen niets behalve het status quo.

Dus als er iets uit de bus komt is het zeker slecht tot heel slecht.

En dan komen we tot de paradoxale vaststelling (zoals Erik Ponette) dat we beter geen staatshervorming krijgen dan een slechte. Het wordt stilaan duidelijk:

-  ofwel komt er geen akkoord en komen er nieuwe verkiezingen, wat onwaarschijnlijk is.

-  ofwel komt er een slecht akkoord. Lichtpunt.

Volgens Dirk Laeremans” Daarin kunnen de flaminganten gerust zijn: België staat garant voor verdere economische stagnatie, een inefficiënte overheid en absolute politieke stilstand. Een beter klimaat voor  radikale veranderingen is er niet. Het hele systeem verrot nog verder in de komende jaren. Een win-win situatie voor de flaminganten”.

"Er ligt een staat op sterven,

twee volkeren zullen erven

Ik wil op zijn begrafenis zijn."

Paul Doevenspeck

Ere-advocaat

Pegasus van Carl Milles is een van de hoogtepunten in het park.

(eigen foto : auteursrechten zijn schrikbarend hoog, gerechterlijke vervolgingen zullen ingesteld worden, de loge van het Groot-Oosten en het Verre Westen zijn verwittigd, de voorzitter van het Hof van Beroep, Libert zal een dwangsom eisen waarvan 50% voor eigen zak; bij stiekem copiëren gelieve ons te verwittigen)

Bij de ingang van het openluchtmuseum Middelheim te Antwerpen, bevindt zich de onderstaande tekst op de muur van de Orangerie aan de straatzijde ; het genieten vangt al aan vooraleer je binnen bent.

Dit was een initiatief van cultuurschepen Eric Anthonis die hiervoor 3.000.000 oude petoeten neertelde.  IJzer en goud in de lucht, rook op de grond en petoeten in de portefeuille.

Wij nemen u verder mee op onze wandeling met mooie,  waanzinnige, lachwekkende en  snobistische werken in het vrij bekende museum, een grote verdienste van een groot burgemeester, Lode Craeybeckx. Of hij tevreden zou zijn hoe zijn geestelijke erfenis wordt in ere gehouden, weten we niet, alhoewel enige twijfel gerechtvaardigd is.

(met dank aan Gerda, de fotografe, Wim het technische brein en Juffrouw Ellen, de gids) 

Ray

In deze stad stonden in de 19de eeuw zeer veel standbeelden, zoals dat het geval was in de meeste steden.  Het land B had geen specifieke eigen nationale geschiedenis, er werden daarom gezocht naar helden en bekende figuren die als voorbeeld konden gelden voor de bevolking om de nationale trots aan te wakkeren.  Bekende kunstenaars uit het verleden, zoals Rubens en Van Dijck werden afgebeeld als struise, flinke mannen.  Van Dijck was in realiteit een kleine, ziekelijke man maar volgens zijn  beeld op de Meir lijkt hij wel de gespierde musketier d'Artagnan.

Veel van de 19de eeuwse beelden zijn opgeruimd, verplaatst en in stadsmagazijnen opgeborgen.  Tientallen zijn inmiddels verdwenen en bevinden zich in privé-tuinen in de groene gordel rond de stad.   Zo gaat dat in een stad die door de socialisten bestuurd wordt : eigendom is diefstal, dus pak mee ! In Middelheim bevindt zich in een uithoek een bizarre en trieste verzameling van oude, afgedankte beelden, die men niet wil of kan restaureren.  Het inrichten van dans- en lichte muziekfuiven is momenteel belangrijker dan respect opbrengen voor het verleden.  Janssens, de burgemeester zonder schaamte en uiteraard zonder cultuur.

Vooraan borstbeeld van  burgemeester Leopold de Wael
Midden : Ruiterbeeld van Leopold I (onherstelbaar), de sokkel bevindt zich naast de Nationale Bank. Misschien later een standbeeld voor een kunstzinnig concert-organisator ?

Veel beeldengroepen moesten de grootheid van de natie tonen, zoals de belgische aanwezigheid in Congo, waar wij de zwarten bevrijdden uit de handen van de slavenhandelaars.  We lieten de negers  voor ons werken en als ze niet luisterden, pasten we de Arabische straf toe van handen kappen. 
Vooraan : eenarmige militair snauwt berouwvolle
Arabische slavenhandelaar toe.  Het witte beeld op de achtergrond is de componist Bach.  Hemelse muziek componeren je leven lang, om te eindigen als afval in een anoniem parkje.  De dank van Antwerpen.

AVL, Atelier van Lieshout is een kunstenaarscollectief dat objecten uit het dagelijkse bestaan natuugetrouw en ambachtelijk nabootst en op de kunstmarkt gooit tegen veel poen.  Jan Hoet zal dit ongetwijfeld zeer sterk werk noemen.  Zo ook de conservator van Middelheim die meent dat de openbare gelden best kunnen besteed worden voor de mooie ogen van 0,01% van de bevolking.  De overige 99,9% zijn te dom maar ze moeten wel betalen.

Er staat een soort voetbalkantine van circa een 25 m lengte, volledig met tafels en stoelen, ingerichte keuken, een dertigtal reservestoelen staan buiten opgesteld. Op de eerste verdieping bevinden zich de douches en toilettes, stromend water en electriciteit zijn aangesloten, het is binnenin behaaglijk warm.  Met deze winterse dagen zijn er heel wat daklozen die best tevreden zouden zijn hier de nacht te mogen doorbrengen.

Nogmaals als de jongens en het en meisje van AVL zich op deze manier een naam weten te vestigen, waarom niet ?  Ik kan hier desgevraagd een uur over lullen, ruim zo overtuigend als Jan Hoet met een maatschappelijke situering om Yves Desmet een traan te ontlokken.  De fout zit hem volgens mij in de opvatting over de verantwoordleijkheid van de job en het omgaan met openbare fondsen.  Dit is niet de taak van een stad als Antwerpen die diep in de schulden zit  om geld te verspillen aan dergelijk snobisme en terwijl in een hoekje verderop het verleden te laten verkommeren.

Typisch voor de cultuurbarbaar Janssens.  Aan Heylen verspil ik geen woorden.

Wij gaan niet bepalen wat kunst is, wij beweren zelfs niet dat kunst mooi moet zijn.  Ieder bepaalt voor zichzelf wat op hem of haar overkomt als een aparte, menselijke creatie en al dan niet een emotie opwekt. Zo leg je niets op aan anderen. 

Het is weliswaar leuk dat je in je opvoeding en studie iets meepikt over wat men in het verleden als kunst beschouwde : de stromingen, de parallellen in bepaalde tijdssegmenten tussen verschillende disciplines, de creativiteit als maatschappelijke uitlaatklep, l'art pour l'art, de eeuwige afstand tussen de kunstenaar en de samenleving, enz. Laten we nooit  vergeten, dat bijvoorbeeld de grote Franse impressionistische schilders in hun aanvangjaren geen ruimte vonden om hun werken tentoon te stellen.  Van Gogh heeft nooit één schilderij in zijn leven verkocht. Enige zin voor reltativiteit is meegenomen.

Hopelijk zal men over vijftig jaar niets meer afweten van dit spektakelstuk ; tenzij men het zou zien als de creatie van een beschaving in steile neergang.  We hebben het al eens beschreven maar nu zagen we het écht : de "kunstenaar" laat binnenin een ontploffing plaatsvinden en herstelt vervolgens de creatie die aanzienlijk gewonnen heeft aan diepgang en tragiek.  Ziet u het ook ? Wordt u er ook zo triest van ?

Ze lijkt springlevend. Is ze op de vlucht of holt ze, zoals jonge mensen vaak doen ?

Dit aparte kunststuk is het ontwerp van een Nederlands artiest, ontwerper, dat we dankzij  onze grote  liefde bedekken met de mantel van het zedige stilzwijgen, want we zijn graag aardige mensen. Even uw artistieke aandacht voor het groene licht dat vanonder weerkaatst.  Hoe bedenk je het ?

Madame-sans-Gêne, het lievelingsbeeld van deputee Ludo Helsen. Als hij zich laat aanmelden, trekt mevrouw haar badjas over.

Alweer een nieuwe medewerker, na H.E.M, is het nu de beurt aan Frank Vanhecke, voorzitter van het Vlaams Belang.

Belgische vakbondsputch

02.02.2008 - Etienne Schouppe heeft op de nieuwjaarsreceptie van de CD&V het laatste restje Vlaamse illusies over een ingrijpende staatshervorming weggeblazen. De staatshervorming kwam in het hele stuk niet voor. Alerte commentatoren schreven dan ook dat de CD&V de kar gekeerd heeft. De communautaire eisen verhuizen naar het achterplan. Het moet nu gaan over – u kent het jargon - 'de dingen waar de mensen echt wakker van liggen': de stookoliefactuur, de koopkracht, werkgelegenheid. Geen staatshervorming dus, maar een linkse regering met vakbonden en de PS – terug van weggeweest.

Putch

Schouppe is de verpersoonlijking van de brutale machtsgreep van ACV en ACW binnen de partij. "Bij de NMBS (waar Schouppe door de vakbond was benoemd en jarenlang de lakens uitdeelde) was Schouppe allesbehalve Vlaamsvoelend", schrijft Walter Pauli in De Morgen. Ruim 40 jaar na de invoering van de taalwetten, zijn er nog altijd geen wettelijke taalkaders vastgelegd binnen de NMBS, zodat de Franstaligen massaal Franstaligen aan het werk konden helpen, of aan promotie. Schouppe deed als baas van de NMBS jarenlang of zijn neus bloedde. Het interesseerde hem niet. Walter Pauli: "Hij investeerde in Wallonië als de PS dat vroeg. Dat gaf hem macht, en daar draait het voor Schouppe om. Met Schouppe neemt het apparaat de touwtjes weer in handen, één na één. Het ACV-ACW manoeuvreerde naar een regering met Franstalige socialisten."

"Iedereen weet dat Schouppe de staatshervorming geen warm hart toedraagt, integendeel", schrijft Paul Geudens (Gazet van Antwerpen). "Hij is één van de symbolen van het oude België. Gaat liever op de communautaire rem staan dan gas te geven."

Totale machtsgreep

Weinig kranten en commentatoren hebben stil gestaan bij de machtsgreep van de vakbondsvleugel op of binnen CD&V, maar Mark Grammens doet er in zijn 'Journaal' (17 januari 2008) gewoontegetrouw geen doekjes om. "Het ACV-ACW heeft beslag weten te leggen op alle belangrijke partijfuncties." Etienne Schouppe werd – in strijd met de partijstatuten – gebombardeerd tot voorzitter. Jo Vandeurzen en Inge Vervotte (nooit betrapt op een Vlaamse reflex of uitspraak) werden minister. Hetzelfde geldt voor Hilde Crevits (Vlaams minister van Volksgezondheid) en Steven Vanackere (Vlaams minister van Welzijn). Vanackere is de man die in interviews zegt dat hij geen Vlaming is, maar Brusselaar... Servais Verherstraeten werd fractieleider in de Kamer. De machtsgreep is totaal. De linkse en Belgischgezinde vakbond heeft de touwtjes stevig in handen. 'Le nouveau CVP est arrivé'...

ACV en ACW hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ze geen heil zagen in een 'grote staatshervorming'. De machtige Belgische strekking in CD&V-rangen wil geen grote staatshervorming, laat staan zoiets als een Vlaamse staatsvorming, en ze hebben de lakens naar zich toegetrokken. "Zodra het scenario voor een 'noodregering' achter de schermen in elkaar was gezet, ging het zo snel dat slechts een naïeveling niet zag dat het afgesproken spel was", stelt Grammens vast. "Onmiddellijk stond een regering met de PS in de steigers, zodat het veto van Di Rupo tegen de Vlaamse zelfstandigheid wet kon worden."

ACV-voorzitter Renders stak zijn vreugde niet onder stoelen of banken en juichte triomfantelijk dat de buit binnen was: "de rol van de vakbonden als uitbetaler van de werkloosheidsvergoedingen is veilig gesteld". Vergeet de Vlaamse beloftes en de Vlaamse kiezer, vergeet het leugenachtige discours over 'de koopkracht van de mensen'. Het gaat om de macht en de profijtjes. En die werden veiliggesteld. Inclusief het in de wereld unieke voorrecht om werkloosheidsuitkeringen uit te betalen, een onbegrijpelijke maar lucratieve bron van inkomsten, zodat de vakbonden er alle belang bij hebben dat de werkloosheid niet wordt opgelost...

Regering van verliezers

De vakbonden, de media, het Hof, het Belgische establishment en alle Belgischgezinde krachten hebben de handen in elkaar geslagen. Het resultaat is een monsterverbond, een coalitie tegen de Vlaamse kiezer. Overdreven? Nee, geenszins. Verhofstadt en de PS - de grote verliezers van de verkiezingen van 10 juni - zijn weer aan de macht. Alsof er geen verkiezingen geweest zijn. De kiezer wordt uitgelachen, in het gezicht gespuwd. Wat een hemeltergende schande. Wat een gebrek aan elementair respect voor de spelregels van de democratie.

'Leterme heeft het begrepen'

Niet alleen Etienne Schouppe heeft de koerswijziging van CD&V ingezet. Ook Yves Leterme heeft de bocht al lang gemaakt en het geweer van schouder veranderd. "Ik ben hier voor het geluk van de Belgen", zong Leterme in Le Soir, op de tonen van de Brabançonne. Waarop Le Soir juichte dat Leterme – eindelijk – de juiste, Belgische toon had weergevonden...

"Yves Leterme heeft het begrepen", klinkt een al even optimistische Rudy Demotte (PS). "Hij heeft begrepen dat je geen beslissing kan nemen tegen een andere gemeenschap in." Dat zegt Leterme nu trouwens ook in Vlaanderen. Met andere woorden: Leterme heeft zich neergelegd bij de dictaten van de Franstaligen. Als de Waalse minderheid 'neen' zegt, moet de Vlaamse meerderheid zich daar bij neerleggen. Want 'je kan nu eenmaal geen beslissing nemen tegen een andere taalgroep in'...

Tussen haakjes mag opgemerkt worden dat Pieter De Crem aan het hoofd van de Kamercommissie Binnenlandse Zaken vervangen werd door een PS'er. Zodat het nooit meer tot een eenzijdige stemming/goedkeuring – Vlamingen tegen Franstaligen – kan komen in communautair gevoelige dossiers zoals Brussel-Halle-Vilvoorde.

Broek op de enkels

Daarmee ligt het democratische deficit van België nog eens open en bloot op straat. Of, zoals een journalist ooit opmerkte in een interview met Elio Di Rupo, dat de Vlamingen desnoods gewoon hun meerderheid zouden kunnen gebruiken om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen. "Dat is", repliceerde Di Rupo, "het einde van België". De journalist: "Neen, dat is democratie." Waarop Di Rupo: "Dan zal democratie het einde van België zijn"...

Dáár gaat het om. België is geen democratie. En Leterme weet het nu. Een Vlaming die zich ook als dusdanig gedraagt, kan in dit land geen minister en zeker geen eerste minister worden. Hij moet zich braaf neerleggen bij de grillen en veto's van zijn Waalse regeringspartners. Leterme heeft het begrepen. En hij staat met de broek op de enkels. Een fraai zicht is dat niet. Benieuwd wat zijn (Vlaamgezinde) kiezers daar van denken?

Frank Vanhecke
voorzitter@vlaamsbelang.org

Naar aanleiding van ons artikel over de moslim die verwijtend vaststelde dat Vlaanderen en Antwerpen in het bijzonder, de ogen sluit voor de niet-integratie van de Joden, ontvingen wij volgende bijdrage  die we tegen onze gewoonte in, niet in de vuilbak kieperen maar pal middenin de etalage plaatsen.  Joke van Leeuwen zal het moeilijk hebben om zich te handhaven met zulke concurrenten. Let u op de boeiende stijl, de grappige taalfouten en de kromme redenering ?  Gezien ?  Toch 10 op 10 en een dikke kus. Beter kan niet.

02-02-2008, 11:55 geschreven door H.E.M

Indien gewenst kan men elke dag een feuilletonaflevering  laten verschijnen over de aanslagen in Bagdad en andere steden van het fijne land.

Irak, zoals de meeste islamitische naties, kleeft het tegenovergestelde aan van de Verlichting, namelijk de Verduistering met als slogans : "Ongelijkheid, Onvrijheid en Haat".  Wie geloofde daar gewapenderhand de democratie te kunnen invoeren, heeft zich vergist.  De simpelen van geest in Irak blijven aan de gang mekaar met ongekende wreedheid af te maken.  Met tegenzin, omdat het zo onmenselijk is, brengen we u dit bericht :

By Damien McElroy in Baghdad

Two women with Down's Syndrome were used to deliver remote-controlled bombs to the heart of Baghdad's thriving markets, killing at least 93 people and shattering the Iraqi capital's fragile peace