Angeltjes

In de Turkse krant Hürriyet schreef een journalist, Mehmet Ali Birand, enkele ongebruikelijke opiniestukjes over de genocide op de Armeniërs.  Merkwaardige analyses, zonder de gekende dreigende Erdogantaal.  Integendeel.   In zijn artikel van 21 december  waarschuwt hij voor het jaar 2015: dan is het immers 100 jaar geleden dat de “genocide zou plaats gehad hebben”.  En hij gaat verder: “de stemming in het Franse parlement is slechts het tipje van de ijsberg.  Turkije moet zich bezinnen over de strategie die er achter schuilt.” 

Mehmet Ali Brand schrijft dat de stemming over het ontkennen van de genocide eigenlijk voor de interne Franse politiek bedoeld was:  Sarkozy zou de stemmen van voormalige Armeniërs willen binnenrijven en het maakt tevens deel uit van zijn strategie om Turkije buiten de EU te houden.  En hij stelt zichzelf en de lezers de vraag hoe Turkije daarop dient te reageren. 

De journalist is kritisch voor de harde woorden en dreigende taal van de regering, voor het verbreken van de diplomatische betrekkingen en het boycotten van Franse goederen.  Hij stelt dat Turkije hierdoor niet verder geholpen wordt, noch door het in herinnering brengen van ’s lands strategische waarde. 

Verwonderd over de meningsvrijheid van een journalist in Turkije, willen wij hier zijn woorden letterlijk aanhalen:

“Turkije heeft zijn strijd tegen de genocide verloren.  Gedurende bijna 100 jaar stak het eerst zijn hoofd in het zand, weigerde een discussie en liet de eigen bevolking onwetend.  Gedurende heel die tijd slaagde het land er niet in de internationale gemeenschap te doen geloven dat ‘er geen genocide geweest was’.  Het was net geen totale ontkenning.  We hebben de trein gemist.  Het internationale geweten heeft de volkerenmoord geaccepteerd en de Armeniërs geloofd. 

Aan de andere kant nadert in 2015 de finale: overal plannen zij acties om Turkije de schuld van de genocide te geven.  Als Turkije blijft verder vechten met de traditionele en niet-overtuigende middelen, dan zal het niet in staat zijn de tsunami te weerleggen.  Extreme reacties isoleren ons land en veroorzaken economische en politieke schade.“

En hij pleit voor publieke verontschuldigingen en een hernieuwing van de betrekkingen met Jerevan en roept op om voor één keer eens te handelen als een Europeaan en niet als een Turk. 

Het tweede gedeelte van het artikel behandelt de Turkse beschuldiging aan het adres van de Fransen over de vermeende genocide in de toenmalige kolonie Algerije.  Zijn gedachtengang stelt dat er altijd en overal, door iedereen, aan alle kanten wel volkerenmoorden gebeurd zijn.  De Amerikanen verweten de Russen hun deporaties naar Siberië, die op hun beurt de Amerikanen voor de voeten wierpen dat ze de Indianen gedecimeerd hadden.  En dat de verwijten over en weer totaal geen nut hadden.  Hij vergelijkt met de huidige Turks-Franse situatie.  Letterlijk schrijft hij: “Ja, voorwaar, de Franse geschiedenis was ook bloedig (refererend naar Algerije).  Maar deze redenering zal ons niet redden.  Het zal Frankrijk niet afschrikken.” 

Tot zover Mehmet Ali Birand op 21 december 2011.  Op het eerste zicht, zou men kunnen denken dat het met die persvrijheid in Turkije toch niet zo erg gesteld is.  Wie het artikel echter grondig leest, kan zonder meer vaststellen dat hier een perfide hersenspoelingspoging achter schuil gaat.  Eigenlijk zegt de journalist slechts dat Turkije pragmatischer moet handelen.  Hij gaat er zoals vanouds vanuit dat er geen genocide plaats gevonden heeft, dat de Armeniërs op de traanklieren der internationale gemeenschap gedrukt hebben, dat het deel uitmaakt van een scenario om Turkije te benadelen.  En hij pleit voor de aanpak van het gezond verstand. 

Tegelijkertijd steunt hij Erdogans beschuldigingen aan het adres van de Fransen, zonder enige nuance, zonder rekening te houden met het geschiedkundig verleden van drie eeuwen Turkse bezetting van het Regentschap Algiers.  Wat betreft zijn veronderstelling dat Narkozy op Armeense stemmenjacht gegaan is, dat is toch pure gekheid.  Er leven een pak meer Turken in Frankrijk dan Armeniërs.  Zijn oproep om te handelen als een Europeaan en niet als een Turk zou men kunnen interpreteren dat Europeanen komedianten zijn en Turken waarheidslievende mensen, die weliswaar weinig diplomatisch hun mening verkondigen. 

De dag daarop, 22 december, krijgt dezelfde Birand weer ruimte voor een opiniestuk in zijn krant: ditmaal met de veelzeggende titel “Sarkozy ruïneert een dierbare relatie”.  Gedaan met de bedaarde toon van de vorige dag.  Hij begint met de veelzeggende vaststelling dat politici denken dat alles veroorloofd is vanaf het ogenblik dat ze verkozen zijn.  Wanneer we verder lezen, dan krijgen we toch de indruk dat de heer Birand ofwel zijn pen leent aan de Ottomaanse leider ofwel zijn eigen verhaal gelooft.  Volgens hem bestaat er immers geen redelijke oplossing voor de stemming m.b.t. het onkennen van volkerenmoorden en de daarmee verbonden strafmaat.  Heel theatraal, in de dramaqueen-stijl die we van de Turkse opperhoofden gewend zijn, stelt hij dat de Turks-Franse betrekkingen een nieuw en dramatisch tijdperk ingaan.  Leest u even mee:. 

“…In Frankrijk, kampioen vrijheid van meningsuiting, zal deze wet een beschamende situatie scheppen.  Kunt u zich dit voorstellen?  Wat zij willen is dat iedereen hetzelfde denkt, zonder de mogelijkheid van debat en zij willen geen andere meningen horen.  Dit heeft niets te maken met democratie of fundamentele rechten.  Het druist compleet in tegen de geliefde Franse principes van gelijkheid, zodat iedereen zijn eigen mening kan uiten.  Laat ons niet vergeten dat Frankrijk vrede gesloten heeft met Duitsland na WO II, een land dat zijn aartsvijand was. ..Een land dat de wonden uit het verleden kon vergeten.  De Franse president Nicolas Sarkozy gooit zo’n betekenisvol verleden zomaar over boord…” 

Als u het ons vraagt: straffe taal.  Hij gaat voorbij aan het feit dat in Turkije 80 journalisten opgesloten zitten… omdat ze een andere mening hadden, omdat ze debat wilden voeren, omdat ze hun recht op vrijheid van meningsuiting in de praktijk wilden omzetten.

En de journalist vindt dat Sarkozy’s kaarten niet goed liggen, want de socialist François Hollande en zelfs Marine Le Pen zouden het in opiniepeilingen beter doen.  Nogmaals trekt hij alle registers open over de Franse inwoners van Armeense oorsprong, goed voor 300.000 (cijfers van Hürriyet) stemmen, die Sarkozy’s hoofd doen duizelen.  En hij heeft het ook over woordbreuk: Sarkozy zou de motie in 2008 tegen gehouden en zelfs Erdogan erover geïnformeerd hebben.  Spijtig, vindt hij.

Tja, spijtig, dat vinden wij ook.  Vooral dan omdat het Internationaal Persinstituut net een rapport gepubliceerd heeft dat Turkije beschrijft als het land “met één van de slechtste vrijheidsbeelden in Europa".  Het land prijkt in de top tien van de meeste inbreuken tegen de vrijheid van meningsuiting samen met Azerbeidzjan, Ethiopië, Saoedi-Arabië, Oezbekistan, Turkmenistan, Kazakstan, Afghanistan, Pakistan en Hongarije. 

Op 27 december schrijft hij een vervolgartikel met als titel: “Nu laten de Armeniërs ons de ‘deportatiemars’ gaan”.  Na een korte samenvatting en herhaling van zijn vorige discours, gaat hij in een hogere versnelling.  Letterlijk deelt hij de wereld mee dat de Armeniërs de Turken verbannen: “deze keer laten ze ons de ‘deportatiemars’ gaan.  Ze hebben ons in rijen opgesteld voor het internationale publiek en doen ons marcheren.  Aan eender welk parlement we ook voorbijgaan, we worden gestigmatiseerd als de ‘volkerenmoordenaars’.  Die ‘deportatiemars’ kunnen we nu nog negeren, maar niet meer in 2015.  Dan krijgen de Armeniërs het laatste woord.” 

Hij gaat ervan uit dat de genocidewetten, die in 19 landen geaccepteerd werden, ook door het Amerikaanse Congress zullen geraken.  Nadien zullen anderen gemakkelijk volgen.

Birand tapt vervolgens uit een ander vaatje.  Hij wordt zelfs een beetje dapper, of doet alsof.  In plaats van problemen op te lossen door dreigementen in het rond te strooien, waarvan men niet weet of ze wel kunnen uitgevoerd worden, maakt hij de suggestie de naar schatting 70.000 Armeniërs (cijfers van Hürriyet) die in Turkije naar verluidt illegaal aan het werk zouden zijn niet te deporteren, maar deze mensen bescherming te bieden.  En hij gaat verder: “we zouden met hen kunnen lobbyen, hen lange termijnvisa en werktoelatingen geven.  Kortom: wie Turk wil worden, moet dat kunnen”. 

Wij zijn geen voorstander van het strafbaar maken van een meningsdelict, maar wij zijn als Europeanen wel zo pragmatisch om ons te verheugen over een toegevoegde drempel naar het EU-lidmaatschap van Turkije en een klein beetje leedvermaak over de terechtwijzing aan het adres van de Turkse macho’s is meegenomen. 

Die Mehmet Ali Birand zou onze Lex Molenaar hier serieus concurrentie kunnen aandoen!

Floriaan Terbeke

Spreken over zogenaamd gematigde moslims is fout want gematigde moslims bestaan niet.

Men is moslim of ex-moslim. De tweede categorie vreest vanaf het ogenblik dat hij dat wordt daadwerkelijk voor zijn leven.

De eerste categorie kan onderverdeeld worden in gegijzelde moslims en gijzelende moslims.

In tegenstelling met wat de main stream media en politiek correcte dhimmies bewust vals willen voorspiegelen is er in de islam helemaal geen ruimte voor gematigdheid of matiging in de doctrine. De islam is een totalitaire ideologie die zelfs geen enkele tegenspraak duldt en slechts onderwerpt. De leiders doen dat dus vanzelfsprekend ook niet.

Elke wederkerigheid met niet-onderworpenen is voor alle onderworpenen en dus alle moslims onmogelijk. Elke uitspraak over gematigdheid is in de mond van een moslim een gerechtvaardigde misleiding van ongelovigen uit vrees of verdediging

Het valse begrip gematigde moslim in het jihadistisch jargon is met andere woorden een flagrante leugen met oneerlijke bijbedoelingen: takiyya.

Van het ene op het andere ogenblik kan elke mohammedaan overgaan tot geweldpleging, net als de gespleten persoonlijkheid van dr. Jekyll en mister Hyde. Dat hij zichzelf als gematigd beschouwt of bestempelt speelt daarbij niet de geringste rol zolang hij -of zij- geen ex-moslim respectievelijk ex-moslima is geworden uit vrije individuele wilsbeschikking.

Zijn er dan geen moslims met een goede inborst? Ja, die zijn er zeker. Maar zij zijn per definitie slechte moslims en geen goede. Iemand die de koran en de hadith letterlijk opvat kan naar ethische normen geen goede inborst hebben. En de letterlijke interpretatie is de door de islam strak opgelegde regel. Op straffe van sancties uitgesproken door religieuze rechtbanken, want de islam erkent alleen de sharia als normatief en bindend.

Diegenen die dus spreken over gematigde moslims weten niet waarover ze spreken of trachten anderen leugenachtige fabeltjes voor waar te laten aannemen. Het zijn dus ofwel niet geïnformeerde idioten die raaskallen over iets waar ze weinig of niets over weten, ofwel rabiate leugenaars met een dubbele agenda.

Gematigde gegijzelden bestaan niet, machteloze gegijzelden daarentegen wel. De laffe islamofiele dhimmis weigeren al deze door de islam gegijzelde mensen elke steun. Indien ze in God geloven zal hun straf in het hiernamaals uitermate zwaar en verschrikkelijk zijn.

Lucky9

Pfft ... niks aan bij deze temperaturen

(tekening Manten)

Hartelijk dank voor de vele wensen waarmede u ons oversteplt hebt.

Voor ieder van u : veel liefde, gezondheid en voorspoed.

Angeltjes

Anoniempje

Die leeghoofdige smeerlappen kunnen meestal beter spellen dan jij."Onverdraagzame leugenaars. De grond in." Tja dat is wat brave verdraagzame modelburgers als jijzelf, mensen met een andere mening toewensen op nieuwjaarsdag. Ik, de onverdraagzame leugenaar daarentegen, wens jou en je geletterd, filantropisch clubje waar je toe behoort een voorspoedig jaar toe en hoop dat je een Groen Boekje cadeau krijgt.

p0p

*****

Leuke Vlaamse naam

Wij zijn zo langzamerhand bezig ,meneer Ray' leuke Vlaamse naam trouwens, te verheffen tot een godheid. Moet dat nou? Persoonsverheerlijking noemt men dat, geloof ik. Toch het beste voor 2012.

Wouter

NvdR Angeltjes : helemaal akkoord

*****

@ een anonieme held

Wat is het toch "moedig" om anoniem scheldwoorden toe te sturen.Normaal noemen ze dergelijke personen lafaards en broekschrijvers.Maar kom, God heeft er voor gezorgd dat hij van alles en allen voldoende varieteiten heeft geschapen en zonder laafards waren er geen moedigen En, laffe,bange anonieme broekschijter,alvast bedankt dat gij Ageltjes leest,ge kunt misschien nog gered worden.

Hubert

*****

Ach, ach, ach

Beste vrienden,

Anoniem moet anoniem blijven om al zijn tekortkomingen te bedekken buiten deze die we hier al hebben kunnen vaststellen in zijn kort berichtje: verkeerd geschreven woordjes, verkeerd begrepen situatie en verkeerd begrepen geschiedenis. Maar Angeltjes geeft iedereen een kans om zijn mening te uiten zelfs al is die totaal onlogisch en gebaseerd op onwetendheid.

Foxy

*****

Beste Anoniem

Ik wens u hetzelfde en een kramp in uwen dikke darm!(apropos,wat is een "faCsist"?)

Joos

*****

Een spetterend 2012 gewenst !

Dag Beste Ray en medewerkers. Wij wensen jullie allemaal het beste toe in dit nieuwe jaar, en blijf ons elke dag maar weer verrassen met de prachtige artikels en de kommentaar die altijd 'no nonsens' en 'to the point' is. Petje af voor al jullie inspanningen. Ik zou dat nooit kunnen opbrengen.Proficiat

Theo en Echtgenote

*****

@ Anoniem.

Hé daar anoniempie,

Leuke post ... zelf uitgevonden? Toch eens proberen om zonder kemels (fouten) te schrijven. Alleszins ook van mij een tof "krampenjaar" toegewenst met véél spasmen in uw ballenkorf. Zielig rukkertje.
 
Senior

*****

Een gelukkig twintig twaalf!

Aan de Redactie en aan alle Angeltjeslezers en lezeressen,

Vrienden en vriendinnen een gelukkig, voorspoedig en gezond Nieuwjaar gewenst en verder een algemeen Vlaams "wakker worden" aan hen die het nog niet zijn om onze Vlaamse onafhankelijkheid af te dwingen. Het is ons recht en rechten krijgt men niet, die moet men eisen en afdwingen.

foxy.

*****

Beste wensen

Aan Ray ,die nog steeds aan de kar blijft trekken en ook aan de medewerkers : Een succesvol nieuwjaar in volle gezondheid gewenst .

Vriendelijke groet
Etienne

*****

Beste Ray,

Gefeliciteerd met uw verjaardag. Hopelijk komen er nog veel jaren bij in goede gezondheid en enorme strijdlust om het kwwad te blijven bestrijden. Uit de vorige reacties blijkt nogmaals de waarde van uw blog. Proficiat.

Jean

*****

Verjaar

Lekker verjaar, jy sal lekker verjaar!

marc

*****

2012

Beste wensen en tevens een gelukkige verjaardag Ray ... en mogen er volgend jaar veel zeepbellen openspatten. 

BDDG - France

*****

Hallo amigos,
 
Net een mailtje gekregen van een Canadese vriend die in de Dominicaanse woont :
 
Gelukkig en gezond 2012
amand en Cindy
 
Remembering all my old friends at this time of year.
Wishing you a happy and prosperous year.

This song by Ronnie Hawkins says it all.
http://www.ronniehawkins.com/videos/00s/daysgoneby/001.cfm

Happy New Year

Amand

*****

Hey facsistjes,

Krijgt in 2012 de kramp in uwen gestrekten arm. Leeghoofdige smeerlappen, onverdragsame leugenaars.  De grond in.

Anoniem

De Strangers zijn een Antwerpse groep die vooral bekendheid verwierf door humoristische, vaak maatschappijkritische teksten in het Antwerps dialect op bekende hitmelodieën te zingen. Hun bekendste hits zijn ‘Schele Vanderlinden’ en ‘Bij de Rijkswacht’.

Het laatste optreden van de groep vond plaats op 14 mei 2002 in de Koningin Elisabethzaal ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de groep. In 2006 vond nog een herinneringsconcert plaats ter gelegenheid van het Bal van de Burgemeester in Antwerpen. 

De Strangers werd opgericht op 8 mei 1952 door Gust Torfs, Alex Boeye, Pol Bollansee en John De Wilde en hun eerste optreden vond plaats op 7 januari 1953 in Hoboken. Tussen 1953 en 1965 traden ze 1000 keer op. De Strangers zongen een hele reeks gouden platen bij elkaar die samen goed waren voor een verkoop van een miljoen albums en singles.

Daarnaast hadden De Strangers ook een cameo in het Kiekeboealbum De snor van Kiekeboe (1984): ze wandelen voor Kiekeboe uit als die weer weg wandelt van de Antwerpse Vogeltjesmarkt. Ze hebben ook een cameo in het Suske en Wiskealbum De Krimson-crisis waar ze hun nummer ‘Oh mijnen blauwe geschelpte’ zingen. In 1991 zond VTM de komische serie De Strangorianen uit, waarin de groepsleden de rol van paters vertolken.  

Herwig Waterschoot, vertegenwoordiger van VIW Alicante, ontmoette in Calpe Alex Boeye, mede-oprichter van De Strangers.
Alex Boeye werd op 12 oktober 1934 geboren te Haasdonk. Hij schreef een aantal teksten voor De Strangers, speelt zelf gitaar en ontwierp een aantal platenhoezen van de groep.

VIW: Tijdens de ‘Week van het Antwerps Dialect’ traden De Strangers nog eens op in zaal De Roma. Was dit het begin van een comeback?

Alex Boeye: Nee, zeker niet, want we hadden in 2002 al een afscheidsconcert gegeven. Maar ik spreek natuurlijk niet voor al de leden van de groep. We werden gevraagd door de organisatoren van de ‘Week van het Antwerps Dialect’ en dat was een initiatief dat we wel zagen zitten. Het was een soort uitnodiging die we eigenlijk niet konden weigeren. Luc Kaals, die wereldberoemd is in Vlaanderen en die de peter van De Strangers is, is met het voorstel naar ons gekomen. Na het optreden in De Roma hebben we voor de zoveelste keer gezegd: dat was de allerlaatste keer. Maar direct daarna las ik iets in de krant over de ‘comeback van De Strangers’ en dat vond ik nogal hinderlijk.
VIW: Is het behoud van het Antwerps dialect dan zo belangrijk voor jullie?

Alex Boeye: Ik denk van wel. We zijn zelf schuldig geweest aan het verdwijnen van het dialect en nu spreken we zo’n soort ‘verkavelingsnederlands’. Ik weet niet of we daar goed aan gedaan hebben, want het dialect is de voedingsbodem van iedere taal. Er bestaat geen enkel land ter wereld waar geen dialect gesproken wordt. Als een taal vrijgemaakt wordt van dialect dan is het een dode taal.
VIW: In 1985 bracht u een soloplaat uit, ‘Alex Alleen’. Maar het is bij die ene soloplaat gebleven...

Alex Boeye: Dat gebeurde op aandringen van de producer, Frans van Dam, die toen in het Vlaamse muziekmilieu een soort ‘tycoon’ was. Gedurende heel onze platencarrière is hij onze producer geweest. We brachten elk jaar een LP uit en op elke LP stond een zogezegd ‘ernstig nummer’. Omdat gebleken was dat de mensen daar goed op reageerden, zag Van Dam het zitten om een LP op de markt te brengen met uitsluitend deze liedjes. Zelf was ik er niet zo gelukkig mee, want ik vreesde een beetje voor de reactie van de andere Strangers.
VIW: U heeft ook een aantal platenhoezen van de groep ontworpen?

Alex Boeye: Ik heb ze niet allemaal ontworpen, maar tekenen was mijn beroep. Ik was jarenlang tekenleraar in een rijksmiddelbare school in Antwerpen. Het ontwerpen van platenhoezen was dus eigenlijk een logisch gevolg van mijn beroep.
VIW: Van jullie muziek leven was nooit mogelijk?

Alex Boeye: Absoluut niet. Alle leden van De Strangers combineerden hun muzikale carrière altijd met een full-time job. We konden helemaal niet van onze optredens en van onze platenverkoop leven, we konden er in het beste geval onze sigaretten van kopen.
Als we horen wat zogenaamde ‘artiesten’ tegenwoordig verdienen, dan vallen wij achterover van het verschieten. Dat zijn bedragen waar wij alleen maar van konden dromen. Ons hoogtepunt lag in de jaren zestig en zeventig en toen had je nog veel zogezegde ‘bonte avonden’, met een orkest, een presentator, een zangeres, een clown en met De Strangers. De organisatoren moesten toen een hele reeks medewerkers betalen. Nu zijn ze al content als ze de deejay kunnen betalen.
We moesten er natuurlijk wel met vijf gezinnen van leven. De meeste mensen weten dat niet meer, maar tussen 1968 en 1975 is er altijd een vijfde Stranger geweest, René Van Laken. In 1964 verliet Gust Torfs De Strangers om familiale redenen, maar hij bleef wel nog teksten schrijven. Gust werd toen vervangen door Bob Van Stayen.
VIW: Hoe heeft u Calpe ontdekt?

Alex Boeye: In 2003 kwamen we voor het eerst in Calpe, want in 2002 waren we officieel opgehouden met De Strangers en dus hadden we plots meer vrije tijd. We zijn in Calpe terecht gekomen dankzij René. Hij verblijft regelmatig in Calpe, net zoals wij de laatste jaren. Het valt ons hier goed mee.
VIW: De Strangers zijn een oer-Antwerps fenomeen, maar u bent eigenlijk geen Antwerpenaar. U bent in Haasdonk geboren...

Alex Boeye: Ik ben in Haasdonk geboren, maar toen ik anderhalf jaar was, ben ik naar Antwerpen ‘geëmigreerd’. Via de scouts heb ik Gust leren kennen, want dat was eigenlijk een vriend van een van mijn broers. Gust heeft mij mandoline leren spelen. Later heeft Gust zich toegelegd op het accordeon.
Op het Kiel werden er toen in familiekring regelmatig ‘bonte avonden’ georganiseerd en we begonnen ook op te treden voor de KAJ en voor andere jeugdbewegingen, want dat klitte toch allemaal bij elkaar in die tijd.
Uiteindelijk zijn we op zoek gegaan naar een derde man en zo kwamen we terecht bij wijlen Pol Bollansee. Pol had een warme baritonstem, terwijl Gust en ik meer tenoren waren. We hebben toen een trio gesticht en later is John De Wilde erbij gekomen. Aanvankelijk zongen we in het ABN, het Frans, het Spaans, het Duits, het Engels... We noemden ons toen The Strangers, Vocal Quartet.
In het begin zag ik de overgang van een trio naar een kwartet niet zo zitten, want de overgang van 3 naar 4 stemmen is een hele stap. Maar John drong aan en uiteindelijk werden De Strangers een kwartet.

VIW: Heeft u nog altijd een speciale band met Antwerpen?

Alex Boeye: Wel, nu ik een paar dagen geleden voor de eerste keer Valencia bezocht heb, moet ik zeggen dat de band met Antwerpen heel sterk verminderd is. Met ouder worden relativeer je dat allemaal een beetje. Antwerpen is een prima stad, maar het is zeker niet het centrum van de wereld.
VIW: Is het Vlaams engagement van De Strangers gebleven?

Alex Boeye: Absoluut, het Vlaams engagement is er nog steeds. Dat was er trouwens altijd, ook bij De Strangers die er nu niet meer zijn. Ik vind het nog altijd een schandaal dat we voor een optreden op een feest van het Vlaams Belang verketterd werden door de zogenaamde democratische partijen. Het ‘cordon sanitaire’ bestaat trouwens nog altijd, daarover waakt de Belgische ‘gedachtenpolitie’.  

januari 2009

Vlamingen in de wereld  -Costablanca

(studio Rony)

Wel wel wel, hebben die rode vakbeungden hun leden goe liggen, hahahahaha!

Ze hebben mét Di Rupo aan en onder tafel gezeten, en hebben dan samen een manifestatie van verontwaardigden in scène gezet om iedereen dan uiteraard 'objectief' te laten filmen. Wat een grap ! Goe gelukt ! Prachtige samenwerking en complete verrassing ! Het kan niet anders dan dat de journalisten van de VRT, altijd zo goed geïnformeerd via diezelfde vakbeungden, via hun Tobbacken en De Leeuwen hun geheime medewerking verleenden aan dit proest- en protest spektakel samen met de kwaliteitskranten.

Het beste, de onthulling, zal misschien nog komen: het is mogelijk dat het tweede deel van de gefilmde grap, het beste dus en het onderste uit de kan, voor het jaaroverzicht van 2012 bewaard wordt. De basis, de benen van de meelopers, die andere helft van de beelden: alle militanten zonder broek, met rode billen.

Meesterlijk gewoon van journalisten die de neutraliteit en onderzoeksjournalistiek hoog in het vaandel voeren, het kan niets anders dan een reuze grap zijn.

En dan nog in de marge : er zal nog meer humor volgen binnen dit en twintig jaar, in navolging van Alex Agnew en Urbanus zal Bart De Wever het sportpaleis vullen met zijn one-liners en latijnse spreuken, na aanvraag bij de overheid in Anvers ou Merxem.

Jade

Of er een Nederlandse volksaard bestaat of niet, één karaktertrek hebben bijna alle welopgevoede en hoogopgeleide Nederlanders gemeen: een kleinerende blik op de eigen cultuur. Uitdrukkingen als 'we zijn maar een klein landje' en het weinig complimenteuze 'op zijn Hollands' getuigen daarvan, maar ook onze buitensporige bewondering voor dominante buitenlandse culturen. Omstreeks 1900 domineerde Frankrijk, dus wilde elke kunstenaar naar Parijs, kwam er facultatief Franse les op de lagere school en adverteerde bijvoorbeeld magazijn de Bijenkorf met lange lappen geheel in het Frans gestelde tekst.

Sinds de Tweede Wereldoorlog ligt Nederland kritiekloos in katzwijm voor de Engels-Amerikaanse cultuur: Populaire radiostations brengen vrijwel uitsluitend Engelstalige muziek ten gehore, bioscopen tonen vrijwel uitsluitend films uit de Hollywoodstal en we volgen de Amerikaanse presidentsverkiezingen alsof het om de president van Nederland gaat. Maar ook onze politici kijken in het algemeen vooral over het water en staan meer dan in welk ander continentaal Europees land ook met de rug naar Europa.

Heel bijzonder is hoe we ons van onszelf vervreemden en ons daarover ook nog eens vol zelfoverschatting op de borst kloppen met onze mythische talenkennis. Pardon: onze kennis van het Engels, want iemand die een woordje Duits of Frans spreekt, moet je tegenwoordig met een lantaarntje zoeken. Maar ook dat Engels bestaat vooral in onze verbeelding, het niveau ervan overstijgt lang niet altijd dat van een automatisch vertaalde Koreaanse gebruiksaanwijzing.

Tekenend is hoe het Amsterdamse GVB zich al jaren onsterfelijk belachelijk maakt met 'leaving the vehicle, don't forget to check out...', maar meer nog dat dat de NCRV in de opvoedende jeugdserie Spangas een lerares Engels doodleuk het tenenkrommende 'I think I will go soon to bed' laat uitbraken (22 december 2011).

Ook onze hogescholen en universiteiten laten zich niet onbetuigd. Al decennia koeterwaalsen daar hele congreszalen in onverstaanbaar Dutchglish omdat er mogelijk een buitenlander in de zaal zit (dat mag dan best een Italiaan, Argentijn of Algerijn zijn, daar zijn we ruimhartig in). Erger is dat ze grote delen van hun onderwijs ook zo aanbieden - malligheid als Engelstalige colleges Turks aan Nederlandse studenten. In Maastricht zijn zelfs de inschrijvingsformulieren alleen nog in het Engels verkrijgbaar. Dit alles ter wille van de 'internationale uitstraling' en het aantrekken van buitenlandse studenten. Tja.

Geen ander land benadeelt de eigen bloem der natie moedwillig zo ernstig. Dat Engels is een handicap omdat studenten, ook als hun Engels zo goed zou zijn als ze zelf denken (quod non), nodeloos moeten meehobbelen in een taal die niet de hunne is. Bovendien is het Engels van het collegegevend personeel doorgaans van het niveau kolenhok.

En nu ontdekte het Nuffic ook nog dat die felbegeerde buitenlanders zich als sprinkhanen gedragen: ze komen, vreten de collegeruif leeg en hoppen verder. Geen wonder, want we trekken precies de verkeerden aan. 'Onze sterke kant is onze Engelstaligheid', zei Nuffic-directeur Van den Eijnden in de Volkskrant van 23 december. Maar dan toch alleen voor studenten die niets met Nederland hebben maar te arm zijn voor de draconische collegegelden van Engeland en Amerika. Daartegenover maken we het buitenlanders die gemotiveerd naar Nederland komen zo onaantrekkelijk mogelijk door ze geen toegang te geven tot onze taal.

Zo'n twintig jaar geleden ontwierp de Rotterdamse hoogleraar Sciarone cursussen Nederlands voor studenten uit China waarbij onder meer veel woordjes geleerd moesten worden. De Nederlandse onderwijswereld, waar men toen al op kennis neerkeek, verguisde hem, maar zijn Chinezen waren er dolblij mee en leerden de taal vlot. Het is tijd om eindelijk de waarheid onder ogen te zien en op te houden met dat rare Engels. Tijd om te investeren in goede voorzieningen voor buitenlandse studenten om Nederlands te leren en onze cultuur te leren kennen.

29-12-2011 - Rik Smits - De Volkskrant

.

2011 is bijna voorbij en we maken ons niet meer druk over de vele pijnlijke momenten die we meegemaakt hebben en waar we ons gedacht hebben over neergeschreven, soms bitter, cynisch of satirisch.

Jammer genoeg kondigt 2012 zich niet beter aan. We hebben eindelijk een federale regering (waar de vakbonden fel op aangedrongen hebben om er na enkele dagen een staking tegen te organiseren) en we weten dat we financieel zullen gestroopt worden. Het gaat niet alleen om geld.  De geniale generatie partijvoorzitters heeft Vlaanderen verkocht aan de franskiljons van Brussel en Wallonië. Onze Vlaamse identiteit, onze Nederlandse taal, de grenzen van ons moeizaam verworven Gewest, dat we nauwelijks officieel Vlaanderen mogen noemen, dat alles wordt op de helling gezet. De zweep van Vlaams Belang zal moeten blijven knallen en hopelijk komt met de vermageringskuur het gezond verstand terug bij sommigen.

Daarom, beste vrienden van Angeltjes, moeten wij meer nog dan voorheen, samen blijven en op een fatsoenlijke maar duidelijke manier de Vlaamse Republiek eisen. En tevens zullen we onze onwetende medeburgers blijven wijzen op de waanzin die de islam is en die de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen bedreigt. Wij zijn niet de agressors door dag na dag feiten voor te leggen waar nooit over gerept wordt in de regimemdia ; de agressie, het bloed, de wreedheden komen onveranderlijk van de kant van de islam die de wereld wil veroveren.

Wij hopen dat er voor ieder van u individueel een  ruime portie geluk is weggelegd. Het leven blijft een wonder en zich nestelen in de warmte van het gezin, de familie, de vrienden of op zichzelf zijn, dat laten we ons niet ontnemen. Ieder in zijn cocon om de kleine en grote vreugdes te beleven en de liefdes te  koesteren. Lieve vrienden, lezers en lezeressen, probeer zoveel mogelijk te genieten van de goede en mooie dingen in 2012.

En hier bij Angeltjes vinden we mekaar terug als de vrienden die rechtdoor gaan voor de eerlijke zaak van de waarheid.

Gelukkig Nieuwjaar.

Ray, hoofdredacteur Angeltjes

Hans Teeuwen is een van de weinigen die zich niet voor de islamkar laat spannen ; integendeel. Soms is hij uitgesproken grof, en op andere momenten teder. Hij staat mijlenver van én boven de verzuurde politiek-correcte moraalridders zoals Freek De Jonge of de chagrijnige Youp Van 't Heck. Brrr ...

(dank aan Stradi voor de tip)

Het is een genoegen via Vlamingen in de Wereld :  Costablanca te stuiten op een artikel geschreven door Stan Lauryssens, de gewezen Antwerpse journalist bij De Niuewe Gazet, met een aangebrand verleden en tevens verdienstelijk Vlaams auteur van o.m thrillers, die best spannend zijn. Ook zijn biografie over de Antwerpse die met Aldous Huxley getrouwd was, leverde boeiende lectuur op. Stan heeft jarenlang in Catalonië gewoond (naast Dali), is later verhuisd naar Londen en nu blijkt hij rond te hangen aan de Costablanca.

Of het beschrevene allemaal waar is, dat weet je nooit met Lauryssens, maar één zaak is zeker : je hebt altijd een goed geschreven stuk.

Toen ik voor de krant werkte, in het begin van de jaren zeventig (van de vorige eeuw, wat worden wij oud, mensen!) riep mijn hoofdredacteur mij bij zich, achter zijn gecapittonneerde deur, en zei: “Stan, het mosselseizoen begint, schrijf een pagina over de beste mosselrestaurants in Antwerpen.”

Dat moet in september zijn geweest, in die tijd waren er alleen mosselen in maanden met een “r” in de maand. Iedere middag en iedere avond trok ik op kosten van mijn krant naar een van vele mosselrestaurants op de Suikerrui en in de buurt van het Centraal Station. Kritiek bestond niet in die tijd, dus alle mosselen waren altijd overal even lekker, mijn pagina over de beste mosselrestaurants beperkte zich tot de hoeveelheid ajuin en selder in de mosselpot en de kwaliteit van de achtergrondmuziek in het etablissement.

Na enkele jaren op de krant had ik genoeg mosselen gegeten voor de rest van mijn dagen, tot ik door de grimassen van het leven mijn land ontvluchtte om in Spanje een nieuw bestaan op te bouwen. Mosselen in Spanje, dat is garnituur in paella of en escabeche, mosselen in blik in een waterige, rode saus.

Toen vrienden op bezoek kwamen - Xaus, de kunstschilder, met zijn rondborstige Teresa - besloot ik in een bui van heimwee en vaderlandsliefde om moules-frites klaar te maken, mosselen op zijn Vlaams. In de plaatselijke mercado kocht ik enkele kilo’s Spaanse rotsmosseltjes zonder baard, mejillónes de roca, klein maar fijn, plus een potje mosterd en een flesje wijnazijn. Ik kookte de rotsmosseltjes in eigen nat, met zout, ajuin en selder, nada más, en serveerde er zelfgemaakte mosterdsaus bij, versgesneden frietjes tweemaal gefrituurd en naar keuze een Belgisch biertje of een jonge witte wijn, lekker koel.

Enkele dagen later vond in heel Spanje het bekende fiesta van San Juan of het feest van midzomernacht plaats, de dag - of juister gezegd, de nacht - waarin de voorbije winter en lente als oude meubels op de brandstapel worden verbrand. Het was lome avond na een zonovergoten dag in juni. Xaus gaf een feestje bij hem thuis.

“Stan, doe mij een plezier, maak nog eens mosselen op zijn Vlaams, por favor,” zei hij. “Met hoeveel zijn jullie?” vroeg ik. “Veertig,” zei Xaus. “Allemaal Spanjaarden?” “Nee,” zei hij, “Catalanen en Valencianen.” Die avond heb ik, onder de vijgenboom, in de hitte van een enorm vreugdevuur, voor veertig uitbundige Catalanen en Valencianen mosselen op zijn Vlaams klaargemaakt, overheerlijk, met zelfgemaakte mosselsaus en versgesneden frietjes tweemaal gefrituurd, en zelfs al was er geen achtergondmuziek tenzij het knetteren van de vlammen en was er geen “r” in de maand, het waren de lekkerste mosselen die Spanje ooit heeft gegeten, beter dan in de beste mosselrestaurants op de Suikerrui en in de buurt van het Centraal Station.

http://www.viw-costablanca.com/stan29.shtml

Het is best grappig (of pijnlijk ontluisterend) te lezen wat grote voorstanders van de multicriminele sof soms neerpennen om hun standpunten duidelijk te maken.

Socioloog Hertogen neemt de politieke houding van de N-VA op de korrel inzake naturalisaties en hij hekelt  de stilzwijgendheid van deze fractie wanneer een gans reeks vreemdelingen de B-nationaliteit verwerven. Probeer dan eens goed te doen, Theo Francken & C°, dan word je door linxe professoren in je hemd gezet. Een zaak is zeker en wordt bewezen met cijfers door Hertogen : sinds de N-VA in de Kamer en in de commissie de grootste fractie vormt, gaan de naturalisaties er percentsgewijze goed op vooruit. Wij, de grote tegenstanders van massale naturalisaties,  moeten het niet meer zeggen, de linkse garde nagelt in onze plaats, de toeters van de N-VA ana het kruis. Ook Monseigneur Léonard wordt aan een nageltje opgehangen in verband met zijn politieke uitspraken.

Sta ons toe ook een woordje te plaatsen over de reactie van De Wever op Léonards uitspraken over Zijne Persoonlijkheid Bart.  De Vlaamse katholieke Bart werd terzijde geschoven als een onverantwoord en stout kind door de belgische primaat die zijn diepe respect betuigde voor de Waals-Italiaanse vrijdenker, socialist en homoseksueel, Don Elio.  Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En hoe reageerde Bart : de Monseigneur heeft recht op vrije meningsuiting en de katholieken moeten hun besluiten trekken.

Wat is dat toch met die historicus uit Deurne ?  Telkens hij een confrontatie moet aangaan met gevestigde machten, verliest hij zijn mondigheid en wandelt hij heen.  Na de verkiezingen stond hij gracieus zijn eerste plaats af aan de Waalse meesters, tot die na lang maneuvreren, Bartje tot zijn eigen verbazing, buitensloten.   Nu hij grof en beledigend door het instituut Kerk (zijn eigen club, nota bene) behandeld wordt, laat hij het weer afweten. Mààr Vlaams Belang, dat zal door De Wever gekeeld worden. Bart is een ongelukkige jongen : hij valt altijd op de verkeerde.

Jan Hertogen, kom hier met uw gesubsidieerde praat, dan kunnen wij wat uitblazen.

Als het er op aan komt de wet toe te passen los van grote woorden en politieke berekening loopt ook de NV-A schoon in het rijtje mee. Op 22/11/2011 werden in de 3de vergadering van de naturalisatiecommissie in 2011 de laatste beslissingen voor 2011 genomen. Deze werden in de laatste parlementaire vergadering op 22/12/2011 goedgekeurd. Als het niet erg in de politieke kraam past dan wordt daar veel ruchtbaarheid aan gegeven, en dat is  waarschijnlijk het geval met de 4.205 goedkeuringen op 5.804 dossiers waarover in 2011 een beslissing genomen werd door de naturalisatiecommissie, of een goedkeuringspercentage van 72,50 %. Dat is meer dan de 69,46% van 2010 en een goed stuk meer dan de 56,00% in 2009 wat een absolute dip was. Met de NV-A in de commissie naturalisatie gaat het goedkeurings% er dus terug op vooruit, dat mag ook wel eens gezegd, het hoeft niet altijd negatief te zijn.

Werkwijze naturalisatiecommissie

In 2011 zijn er 3 vergaderingen geweest van de naturalisatiecommissie, nl op 01/02, op 28/06 en op 22/11. Telkens worden de geagendeerde dossiers voor het einde van de vergadering op 4 hoopjes gelegd:

1. Goedgekeurd
2. Definitief verworpen
3. Verdaagd
4. Voorgesteld voor verwerping

De verdaagde dossiers en de voorgestelde dossier voor verwerping worden in een volgende commissie vergadering behandeld, maar niet in de eerstvolgende, daar moet minstens één commissievergadering tussen zitten, hetgeen moet toelaten om het dossier te vervolledigen of aan te vullen met elementen die het voorstel van verwerping kunnen wijzigen. Blijven dus de dossiers die definitief goedgekeurd of definitief verworpen worden en dat zijn voor 2011 72,50% goedkeuringen.

De ‘snel-Belg’-wet versnelt

Vóór de ‘snel-belg’ wet lag het % goedkeuringen in de naturalisatiecommissie op 88,90% (1998-2001), na de snel-Belg wet zakte dit tot 73,69% (2002-2009) – we noemden het al eens de langzaamaan-Belgwet – en na de verkiezingen van 2010 tot 70,99% (2010-2011), maar dat zit dus nu opnieuw in een stijgende trend, 73,28% voor de periode 2002-2011. Deze stijging is een kleine tegemoetkoming aan de duizenden aanvragers die jaren op de behandeling van hun dossier moesten wachten, inbegrepen de vele Antwerpse dossiers die door onnodige en onwettelijke acties jaren werden in de koelkast gezet.

Is het niet naturalisatie, dan andere wegen naar Belgwording en integratie

Het is ook goed om zien dat van de jaarlijks zo’n 13.000 binnenkomende aanvragen er uiteindelijk 15 tot 20% niet vervolledigd worden om welke reden dan ook en nog eens 20% waar de aanvrager in de loop van de procedure verzaakt. Beide komen ondermeer voort uit het overschakeling op andere wegen van Belgwording gezien de vertraging, het tijdsintensieve of het onnuttig, onnodig opvragen van documenten of bijkomend onderzoek. Uiteindelijk komen de aanvragers langs naturalisatie of andere wegen waar ze moeten zijn nl. de Belgwording die de beste garantie vormt voor de integratie in de Belgische samenleving, iets waar de OESO België trouwens van harte voor proficiat wenst. En door de vertraging en de uitval van aanvragen stijgt uiteraard ook het goedkeuringspercentage.

Nog 21.700 aanvragen tot naturalisatie in behandeling

Op het naturalisatiesecretariaat in het federale parlement wachten momenteel nog 21.700 naturalisatieaanvragen op behandeling en beslissing: 4.000 zijn gereed voor een beslissing en komen de volgende commissievergadering op tafel. 12.000 aanvragen zijn omwille van verdaging of voorstel van verwerping in afwachting van een volgende commissievergadering maar niet de eerstvolgende en 5.700 aanvragen worden gereedgemaakt voor behandeling.

Wijzigingen aan de naturalisatiewetgeving

Voor alle documenten over de op stapel staande wijzingen in de naturalisatiewetgeving en de verwerving van de Belgische nationaliteit kan men terecht op dekamer.be: naturalistiewetgeving

En dan is er nog aartsbisschop Leonard

“Persoonlijk voel ik veel sympathie voor de ‘verontwaardigden’, die op vele plaatsen in de wereld protesteren tegen de kwalen (nvdr: ‘malfaits’, de ‘misdaden’ vertaalde de vrt) van het neoliberalisme, dat vandaag de wereld overspoelt. De gevolgen hiervan zijn pijnlijk: groeiende werkloosheid, uitsluiting, materiële en spirituele armoede, omdat de economie van de winst wordt verafgood ten koste van de meest kwetsbaren. En dan mogen we zeker de financiële crisissen niet vergeten die veroorzaakt worden door het ongebreidelde streven naar onmiddellijk rendement, en waarvan de rekening voornamelijk zal worden betaald door de zwaksten;” En Léonard pleitte meteen voor “een gemeenschapseconomie, waarin de meer bemiddelden verplicht bijdragen voor de minderbedeelden, waarvan de Belgische sociale zekerheid een mooi voorbeeld is”. Dat alles komt redelijk overeen met de analyse van religie waarop Marx patent heeft en die wij aanhaalden in de lezing Moslims in Brussel: toekomst en invloed bij de toekenning van de 14de emancipatieprijs van VOEM, de Vereniging voor Ontwikkeling en Emancipatie van Moslims in Brussel op 25/11/2011.

Jan Hertogen, socioloog
Bron: secretariaat naturalisatiecommissie federale parlement

NIEUW !  Speel alsof u de profeet Mohammed bent

Voor + 6 jaar en NIET voor meisjes

De set bevat 23 vrouwen, inbegrepen de 6 jaar oude Aisha

(made in Denmark)