Turken in Frankrijk
Op 9 maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk en wij gaan het niet hebben over Neuilly waar een zoon van Sarkozy zich kandidaat stelt in de gemeente waar papa jarenlang de scepter heeft gezwaaid en waar er allerlei partijproblemen zijn. Politiek in de Westerse "democratieën" begint dynastieke trekken te vertonen.
In Lyon de tweede grootste stad van het Franse land, zijn er de nodige autochtonen die zich opwerpen als woordvoerders van hun gemeenschap bij deze verkiezingen. En ook daar is rel, lezen wij in de Turkse pers, die met arendsblikken overal binnenloert in de EU-landen of hun uitgeweken landgenoten niets tekort wordt gedaan. Ankara gedraagt zich nu al als de hoofdstad van de Unie en de domoren van Europa merken het niet.
Het Lyonese incident handelt over het al dan niet erkennen van de Armeense genocide. Stel je toch eens voor. De socialistische burgemeester maakt zijn beklag over aan het Turkse consulaat omdat kandidaat Dikke Snormans weigert aan een plechtigheid deel te nemen, die van ver iets te maken heeft met de Armeense volkerenmoord. Dikke Snormans riep echter de hulp in van alle Turken uit de stad en van het consulaat om de genocide in geen geval te laten erkennen. Ai-ai-ai !
Turkije nog maar eens op zijn achterste poten ... Wij korten het verhaaltje in, omdat het te gek is voor woorden maar wel uitermate illustratief voor wat er gaande is : de Turken zijn in eigen land bezig de klok van de lekenstaat terug te draaien, ze respecteren langs geen kanten het bestaan van andersdenkenden en -gelovigen in hun land, ze vervolgen minderheden en ze bombarderen en treden militair op in buurland Irak. Ze beweren mordicus dat ze modern zijn en als er iemand ze uitlacht of tegenspreekt gaat die voor drie jaar de kerker in.
Ze eisen echter wel dat de uitgewekenen die geen enkele toekomst hadden in het vaderland en voor wie ze zelf niet kunnen zorgen, niettegenstaande al hun geveinsde moderniteit, overal in Europa binnengehaald worden als volwaardige burgers die zich best niet aan passen aan de lokale zeden en gewoontes.
Staat er op onze voorhoofden gekerfd : "Onnozelaars" ?
http://www.turkishdailynews.com.tr/article.php?enewsid=96209
Ray, den-Toerk-in-wording














4 reacties op dit bericht
Hoelang nog?
Wakker worden Decadenten!!!
Onnozelaar
goede journalistiek zegt peter vandermeers (SIC) !
Het opperwezen heeft kuren
Het almachtige opperwezen heeft wijs gehandeld.
De olierijkdommen heeft hij gesitueerd in landen die bevolkt zijn met een verpauperde grootmacht om de wereld nogmaals te laten ondervinden wat macht betekend in handen van een niet verlichte enkeling of onderontwikkelde volkeren.Dictatuur. Wanneer zullen we het leren.
Vandaar hun kort lontje, ze willen bewijzen aan de wereld dat ze iets voorstellen, en dat denken ze te kunnen opleggen via massa oliedollars.
Macht in handen van ongeletterde cultuurbarbaren, zonder moraal en beroofd van ieder vrijheid van denken door een aanname van een totalitaire doctrine, is gedoemd tot een rampscenario.
In alle discussies met islamieten over samenleven is het nooit duidelijk of men het heeft over politiek of over godsdienst. Het westerse denken gaat uit van de scheiding der machten, het oosterse denken gaat uit van het theocratische denken.Wij zijn bereid toegevingen te doen ten voordele van de samenleving, maar negeren onverstandig het totalitaire aspect van de islam.
Nooit zullen toegevingen van islamitische zijde gedaan worden.De kruik zal vollopen tot ze barst.
We moeten goed beseffen dat een theocratie als samenlevingsvorm enkele gevaarlijke trekjes heeft. Dat hangt samen met het gegeven, dat God verondersteld wordt, die samenlevingsvorm te regeren. Als in een theocratisch systeem God niet werkelijk rechtstreeks en actueel spreekt, dan moeten er een of meer mensen zijn, die Hem vertegenwoordigen en die ook in zijn naam en met zijn gezag spreken en handelen. Kan iemand mij één islamitische autoriteit aanduiden die deze eigenschappen heeft? Tegen deze autoriteit ingaan, is tegen God zelf ingaan. Achter deze autoriteit is nl. niets hogers meer. Er is geen beroep meer mogelijk. Misbruik of verkeerde interpretatie liggen op de loer, brengen onduidelijkheid en zo angst onder de volgelingen. Ze werken hun frustraties af op gastlanden die hen welkom heten.
Elke theocratie moet – wil zij zichzelf niet ontrouw worden – de pretentie hebben om de hele wereld te beheersen. Immers, God is de Schepper van hemel en aarde en Heer over alles en allen, en in de theocratie wordt dat gerealiseerd en is er voor relativatie geen plaats.
Het christelijke pauselijk gezag hebben we wel gerelativeerd in zijn juiste waarde, die ellende willen we niet meer meemaken, niets zal er ons van overtuigen om terug onder de knoet van een theocratische samenleving te moeten overleven.