In Knack neemt ene Désiréée de Poot, hoofdredactrice van het blad "De Apotheker" en gewezen parketmagistrate het Paul Marchal erg kwalijk dat hij, volgens haar, het recht in eigen handen zou nemen als 3M (Monster Michelle Martin) vrijkomt.
Ik krijg het vreselijk op mijn heupen als ik het politiek-correcte gezwam van De Poot lees. Dit mens staat verheven boven de massa en zij alleen wéét waarover het gaat in de zaak Dutroux & C° : de toepassing van de wet op de Voorlopige Invrijheidsstelling van dit krakkemikkige land, dat van gruwelijke kindermoordenaars beklagenswaardige slachtoffers maakt, laat geen plaats voor discussie of verzet. Punt en uit.
Weet u wel, domme lezer, welke vernederende voorwaarden opgelegd worden aan 3M in ruil voor haar vrijheid ? De opsluiting in de gevangenis wordt eigenlijk vervangen door een opgelegde verbanning. Ho, wat erg ! En welke kansen hebben de vermoorde kinderen nog, Désirée de Poot ? De ouders zouden hun armen en benen weggeven en zelfs hun eigen leven, als hun kinderen konden terugkeren maar verbannen zouden worden.
Kan dit mens vanuit haar ivoren toren zich proberen voor te stellen, wat het betekent voor de ouders (en voor de andere familieleden) dat het laffe onmens dat kinderen die door haar man misbruikt werden en opgesloten zaten als dieren in een kooi, heeft laten verhongeren en verdorsten ? Dat kan zij niet, want De Poot laaft zich aan de rechtvaardigheid die zij met haar muizenverstand meent te vinden in de belgische justitie. De Poot is een licenciate psychologische en pedagogische wetenschappen, een linkse trut, te dom om zelfs begrip op te brengen voor de pijn van medemensen die na een ijselijk wedervaren opnieuw door een rivier van verdriet gesleurd worden. De wet primeert op alles.

De domme arrogantie in beeld
En dan het geleuter over de rechtstaat belgië ... en onze geweldige democratische politici die wetten maken diie door hun partijvrienden, de rechters, toegepast worden. Wij moeten respectvol het hoofd buigen voor het belgische rechtsysteem en Mijnheer Marchal moet zijn emotionele bek dichthouden. Maar dit is nog niet alles : de arrogante dommerd deelt nog enkele smerige meppen onder de gordel uit aan de families van de slachtoffers van Dutroux : "ik heb ook de pijn en het verdriet van de ouders van Loubna Benaïssa gezien, op 9-jarige leeftijd vermoord door Patrick Derochette, maar pas jaren later gevonden. Ik ben meegegaan met Marie-Noëlle Bouzet naar de Canarische Eilanden, in een vruchteloze zoektocht naar haar 12-jarig dochtertje Elisabeth Brichet. De vrouw van Elisabeths moordenaar – Monique Olivier – werd tot levenslang veroordeeld, maar met de mogelijkheid tot vervroegde vrijlating. Ook zij zal op een dag onder voorwaarden vrij komen. Is het lijden van de ouders van Loubna en Elisabeth anders of minder? Is het lijden van ouders die minder mondig, minder ‘pers’-gevoelig of minder prominent publiek aanwezig zijn minder groot?"
Met andere woorden gezegd : Vader Marchal en de andere families wordt verweten, dat zij opkomen voor hun rechten (zij zijn mondig, stel u dat eens voor, burgers die durven de middenvinger opsteken tegen het corrupte belgische gerecht) en zij bezitten dankzij hun vermoorde kinderen een soort vedettenstatus, terwijl andere ouders braaf en stilletjes niet revolteren tegen justitie. Je moet geen lef hebben om dergelijke smerige redenering te ontwikkelen, je moet dom zijn, verwend en helemaal ingekapseld zitten in het systeem dat neerkijkt op de wriemelende massa die niet gehoorzaamt aan de elite. De Poot is de advocate van die elite. Zoals Kati Verstrepen de advocate is (maar dan een echte) voor leugenaars en bedriegers die hier komen parasiteren. Dit soort universitaite nitwits leiden ons naar de afgrond, de gidsen van het regime, de mooipraters van al wat krom is.
Ik ga een term gebruiken, die ik zelden in de mond neem, omdat hij vaak misbruikt wordt en daardoor veel aan woordkracht verloren heeft : ik walg van dit vrouwmens. Als tegengewicht volgt hieronder een artikel uit Vandaag.be waarin Paul Marchal aan het woord komt.

Paul Marchal, de vader van de vermoorde An, reageerde dinsdag verbolgen en vol ongeloof op het nieuws over de vervroegde vrijlating van Michelle Martin, de ex van seriemoordenaar- en verkrachter Marc Dutroux. "Het is schandalig dat dit in ons land kan. Iemand, die dergelijke gruwelijke feiten gepleegd heeft, kan al na de helft van zijn straf vervroegd vrijkomen. Dit is meer dan een brug te ver", aldus Marchal.
"Wij als slachtoffers worden wel gehoord, maar ik vraag me af of ze wel naar ons luisteren. Misschien is het tijd dat de stem van de slachtoffers meer kracht krijgt om mee beslissingsrecht te hebben", voegt hij eraan toe.
"De rechters die deze beslissing nemen en de advocaten die handig gebruikmaken van de wet zoals die bestaat, hebben geen voeling met de gruwelijke feiten die Martin gepleegd heeft. De rechters hechten er geen emotionele waarde aan. Ze zouden eens van dichtbij geconfronteerd moeten worden met dergelijke daden."
Marchal stelt zich ook vragen over de religie "die dergelijke mensen opvang biedt", hoewel hij religieus opgevoed is. "Michelle Martin heeft al zoveel kansen gekregen. In de jaren 80 is ze al correctioneel veroordeeld wegens betrokkenheid bij ontvoeringen. Juridisch gezien wordt dat niet beschouwd als recidivisme, want ze is nadien door een hof van assisen veroordeeld. Toen haalde ze ook religie aan om aan te tonen dat ze haar leven gebeterd had."
"Ze had destijds de kans vier kinderen te bevrijden, maar ze liet twee van hen verhongeren. Ze doet daarentegen wel inspanningen om vervroegd vrij te kunnen komen. (...) Je ziet dat als de publieke opinie gesust en de storm geluwd is, dat dan weer alles mogelijk is", zegt een erg boze Paul Marchal nog.
Ray