Wurlitzerdromen
Goede morgen lieve vrienden,
Eén van de grote zangers uit de vijftiger jaren was Frankie Laine.
Een nobele onbekende bij de jeugd: bij ons maakt hij herinneringen los aan liedjes, die wekenlang in de hitparade stonden, en aan bioscoopbezoeken. Wie herinnert zich niet de kaskraker High Noon met de legendarische Gary Cooper en Grace Kelly en het lied “Do not forsake me, oh my darling” als leidmotief ?
Frankie Laine werd geboren in Chicago op 30 maart 1913 als Francesco Paolo LoVecchio als oudste van acht kinderen. Zijn ouders waren Italiaanse migranten uit Monreale, Sicilië. Vader Giovanni was de persoonlijke kapper van Al Capone. Laine maakte kennis met de muziek door op de lagere school in het kerkkoor te zingen. Als 15-jarige tiener begon hij op te treden in nightclubs, trok door het land als zingende kelner en dansleraar, aangevuld met andere jobs zoals autoverkoper.
Op 17-jarige leeftijd zong hij voor een zevenduizendkoppig publiek en werd hij vijf maal teruggeroepen voor een toegift. Hij moest echter nog jaren wachten op het échte succes. Zijn grote kans kwam toen hij Perry Como mocht vervangen bij de big band van Freddy Carlone. Midden 40-er jaren trad hij weer solo op en werd ontdekt door Hoagy Carmichael. Die zorgde voor een vast contract bij Hollywood’s Vince Street Club en financieerde zijn eerste platenopname.
De trein was vertrokken : het plaatje “We’ll be together” kende succes, gevolgd door de ene hit na de andere. Vooral in Groot-Brittanië was Frankie Laine zeer geliefd. In de jaren vijftig maakte Frankie een soort tweede carrière door een flinke lijst titelliedjes voor Hollywoodfilms in te zingen. Zijn krachtige versie van het (oorspronkelijk door Tex Ritter gezongen) titellied van de westernfilm “High Noon” uit 1952 leverde hem op slag internationale bekendheid op. Andere films waarvoor hij liedjes inzong waren “Gunfight at the OK Corral” en “Bullwhip”.
Zijn vertolking van Mel Brooks film “Blazing Saddles” zorgde voor een Oscarnominatie. Ook het beginlied van de bekende televisieserie “Rawhide” werd door hem gezongen. Zijn populariteit was in die tijd veel groter in Europa dan in de VS. Frankie Laine zou onder de invloed van orkestleider Mitch Miller meer populaire nummers gaan zingen: “Jezebel”, “I believe”, “Hey, Good Lookin’”, “Anwer me” werden evergreens wereldwijd.
Nadien nam hij meer spiritueel en religieus materiaal op. Rond het midden van de jaren 80 trok hij zich terug in zijn huis in San Diego, Californië. Dan kon hij terugblikken op de verkoop van ca. 250 miljoen grammofoonplaten. Frankie overleed aan een hartinfarct op de respectabele leeftijd van 94 jaar op 6 februari 2007.
Hij was gezegend met een zeer krachtige bariton en kon concertzalen vullen zonder microfoon. Hij was één van de grootste 'hitmachines' uit de jaren veertig en vijftig, met meer dan 70 hitnoteringen en 21 gouden platen. Frankie Laine was van origine een door blues beïnvloede jazz-zanger, maar beheerste nagenoeg iedere muziekstijl. Hij maakte dan ook muzikale uitstapjes naar gospel, folk, country, americana en rock’n roll. Frankie liet zich inspireren door de zwarte muziek en zijn zangstijl leek aanvankelijk niet aan te slaan. In plaats van zich keurig aan de maat te houden, plaatste hij juist graag de nadruk op de 'downbeat', in tegenstelling tot zijn tijdgenoten. Ook zijn voorkeur voor een melodielijn die niet exact dezelfde was als de melodie van de muzikale begeleiding zorgde ervoor dat het publiek erg aan hem moest wennen. Echter toen het publiek hem eenmaal had omarmd, werd hij ook een echte superster.
In tegenstelling tot menig succesrijk zanger leidde Frankie Laine een serieus leven als getrouwd man. Zijn eerste huwelijk met actrice Nan Grey duurde 43 jaar, tot het overlijden van Nan. Hij adopteerde haar dochters uit een vorig huwelijk. Na haar dood huwde hij een tweede keer op 86-jarige leeftijd Marcia Ann Kline in juni 1999. Mag ik jullie onverdeelde aandacht en applaus voor Mr. Rhythm – Frankie Laine – met één van zijn grootste successen: “I believe”.
Dikke zoen van jullie Lolita
. .










