Vandaag tijdens de Zevende Dag

Eindexamen filosofie aan de Katholieke Universiteit Leuven Afdeling
Kortrijk (KULAK ):

Onderwerp:

Maak een verhandeling, zo beknopt mogelijk,
die de volgende 3 domeinen raakt:

1. Godsdienst.
2. Seksualiteit.
3. Mysterie.

Eén juffrouw kreeg 20/20.

Haar antwoord:

'Mijn God! Ik ben zwanger! Maar van wie?'

Durfduivel Felix Baumgartner heeft het wereldrecord parachuteduiken op zijn naam gevestigd en tegelijk is hij de eerste die op deze iwjze de geluidsmuur doorbroken heeft. Vanuit een capsule op 39 km hoogte dook hij naar beneden en landde perfect. Liever hij dan ik. Hoe wist hij en zijn begeleiders waar hij ging terechtkomen ? 

De Mars op Rome was een mars die fascistische Zwarthemden van 27 tot 29 oktober 1922 uitvoerden op Rome, waarop Mussolini en zijn Partito Nazionale Fascista aan de macht kwamen.

Geïnspireerd door Gabriele D'Annunzio, die in 1919 de Joegoslavische stad Fiume had ingenomen met een groep fascisten (of Zwarthemden), keerde Mussolini zich met een sterk nationalistische groep oud-strijders – de Fasci di Combattimento – naar het ontevreden Italiaanse volk.

In 1921 werden de krachten van alle fascistische bewegingen in Italië gebundeld, en werd de Fascistische Partij samengesteld onder leiding van Mussolini, waarmee hij naar de verkiezingen ging. Mussolini leende van het Russische communisme een systeem van duidelijke hiërarchie binnen de partij – deze strikte organisatie zou kenmerkend worden voor alle fascistische regimes. De Zwarthemden kregen financiële steun uit de hoek van de gegoede klasse, die in hen een uitweg zag voor een mogelijke – maar niet zo’n waarschijnlijke – Sovjetachtige revolutie.

Alhoewel Italië tijdens de verkiezingen van 1921 maar matig op Mussolini’s Fascistische Partij stemde, kan dit toch worden gezien als een blijk van de alsmaar groeiende invloed van de fascisten op Italië. Fascisten bonden op straat de strijd aan met de communisten waarbij de gegoede burgerij en politie een oogje toeknepen. In Noord-Italië waren op deze manier zelfs steden veroverd op communisten en andere linkse elementen in straatgevechten die op miniveldslagen begonnen te lijken.

Mussolini had een blauwdruk opgesteld van wat er moest gebeuren:

1.Fascisten uit heel Italië zouden even buiten Rome samenkomen.
2.Alle belangrijke publieke gebouwen in Rome zouden ingenomen worden door de fascisten.
3.Mussolini zou het ontslag van de regering eisen en wilde een fascistisch regime instellen.
4.Gewapende legermachten zouden buiten de stad wachten op het slagen van deze operatie. Indien de regering de gestelde eisen niet inwilligde, zouden ze Rome binnenmarcheren en de macht met geweld overnemen .

Bij uitwerking bleek deze actie nogal naïef. Op drie punten buiten Rome concentreerden zich inderdaad fascisten. De militairen in Rome waren echter veel talrijker en beter getraind dan de Zwarthemden en zouden hen gemakkelijk hebben aangekund. Daarbij bleek er ook onvoldoende voedsel aanwezig en bleven de colonnes alle drie onderweg steken. Maar Mussolini had zijn kans gewaagd, hij was ervan overtuigd dat de regering elke vorm van conflict binnen Italië wilde vermijden. Premier Facta wilde hierop het leger laten oprukken tegen de Zwarthemden, maar dat was buiten Victor Emanuel III van Italië gerekend. Deze vreesde voor het behoud van zijn troon indien hij de Fascisten zou tegenwerken. Ook wilde hij tegen elke prijs een burgeroorlog binnen het onstabiele Italië vermijden. Mussolini, die zich gedurende de hele onderneming in Milaan had teruggetrokken, werd daags nadien door de koning opgeroepen om premier te worden en een kabinet samen te stellen. Op 30 oktober werd Mussolini officieel premier van de nieuwe regering. Op 31 oktober vond in Rome een grote intocht en triomfmars van Zwarthemden plaats.

Mussolini was officieel aangesteld als premier van een coalitieregering die gedurende één jaar de orde in Italië moest herstellen en hervormingen moest doorvoeren. Al snel bleek dat Mussolini de touwtjes strakker en strakker in handen nam, en vóór het einde van zijn regeringsperiode had hij een wet in stemming laten brengen die ervoor zorgde dat bij de volgende verkiezingen de meerderheidspartij twee derde van de zetels in handen kreeg. Bij de verkiezingen van 1924 wonnen ze drie vijfde van de zetels. Hiermee was een fascistisch regime ingeluid dat nog twee decennia lang Italië in zijn greep zou houden. Hoewel de Mars zelf dus een mislukking was werkte Mussolini's bluf, wat resulteerde in een totale strategische overwinning voor hem. De macht werd hem op een presenteerblaadje aangeboden.

De Bierkellerputsch van Hitler in november 1923 was gebaseerd op precies hetzelfde idee. Nazi's zouden München innemen en vervolgens naar Berlijn opmarcheren, gesteund door overlopende politie- en legereenheden. Dit plan faalde in de eerste plaats door het totale gebrek aan steun voor de nazi's.

Bron : Wikipedia

In de stad Aalst zal Karim van Overlopers de schepentaak van Vlaams belangzaken behartigen. Het koor linkse jakhalzen is zich aan het oefenen voor een aangepast huilconcert onder leiding van de 0000-nieuwsmanipulatoren en Hugo Concentratiecamps als brommende bassolist.

Hieronder copiëren wij een deel van het interview dat Het Nieuwsblad vandaag publiceert met Patrick Janssens. Hij profileert zich ditmaal als de trooster van weduwen, wezen en zijn medewerkers die allen in zak en as zitten, omdat hun idool van de Stadslijst ongevere 20% minder stemmen heeft behaald dan 6 jaar geleden. Noch Janssens, noch De Wever zijn onze vrienden : wij kijken toe hoe beiden proberen het laken naar zich toe te trekken, wat niet abnormaal is, en zich  vooral niet te bekommeren om de belangen van deze stad. Momenteel is het spelletje "de slimste mens van 't stad" aan de gang.  Met of zonder hoofddoek, want dat is de prioriteit waar de Antwerpenaren wakker van liggen, volgens Janssens althans want zonder de kerstekinderen van Groen wil hij niet meespelen. En De Wever die laat niets van zich horen, want hij speelt gewichtig de rol van "informateur". Alleen hier is geen keuning om te rapporteren, maar wel 500.000 burgers die afwachten.

‘De hobby van Bart De Wever? Zich verongelijkt voelen en de zwartepiet naar andere politici doorschuiven. Daarom speel ik open kaart over de coalitievorming. Als het niet lukt, ligt het niet aan mij’, zegt Patrick Janssens (SP.A). En of hij al over zijn nederlaag heen is? ‘Als ik evenveel stemmen had gekregen als steunbetuigingen de afgelopen dagen...’  ‘Lang gaat die tafel hier niet meer staan hoor’, zegt ontslagnemend Antwerps burgemeester Patrick Janssens (SP.A) wat gelaten. Sinds hij in maart aan een hernia is geopereerd, heeft hij een hoge designtafel in zijn kabinet, kwestie van zijn rug wat te sparen tijdens de zoveelste vergadering. In zijn gedachten is Janssens duidelijk al aan het inpakken.

Bent u al wat bekomen?  We zagen zondagavond een diep teleurgesteld man, zeer geëmotioneerde medewerkers ook. Had u het verlies niet zien aankomen?

Patrick Janssens: ‘Op basis van een peiling van enkele maanden geleden wist ik dat het niet gemakkelijk zou worden. Maar hoe meer onze campagne op gang kwam, hoe optimistischer we werden. Veel mensen klampten ons aan, ik mocht me niet laten doen, zeiden ze, ze wilden die andere niet als burgemeester. Dus ja, we hadden – zonder naïef te willen zijn – redelijk veel vertrouwen in de afloop.’

Misschien vandaar ook dat de emoties zo hoog opliepen?

‘Toegegeven, de schok was groot. Maar je moet die teleurstelling, ook bij mijn medewerkers, toch ook kaderen. Wij vormen al jaren een zeer hechte ploeg. Bij andere politieke partijen zou ik zondagavond meteen een mes in mijn rug hebben gekregen, brutaal van mijn stoel zijn geduwd door iemand die zijn kans schoon zag. Hier gaat het om een hecht team dat plots de belangrijkste voetbalwedstrijd die het speelt, verliest. Natuurlijk komt zoiets heel hard aan, ook bij de trainer.’

Hoe reageert de Antwerpenaar, wanneer u die op straat tegenkomt?

‘De e-mails met steunbetuigingen zijn niet bij te houden. Ook het aantal mensen dat op mijn Facebook staat, is in vier dagen tijd ineens verdubbeld. (lacht) Anderzijds had ik toch liever gehad dat ons stemmenaantal zondag was verdubbeld. De hele sfeer voelt wat aan als op een begrafenis. Iedereen zegt dat het ‘ne goede was, maar daar zijt ge natuurlijk niets mee na de begrafenis’.

(fijntjes) ‘Ik krijg ook andere reacties hoor, genre dat het hoog tijd was dat ik bij het oud vuil belandde. De mensen hebben heel verdeeld gestemd, de reacties zijn dat ook.’

Hoe wist u overigens zo snel dat het een verloren zaak was, ook Bart De Wever was daarover verbaasd.

‘Toen de allereerste uitslag binnenliep, wist ik meteen dat het bijzonder moeilijk zou worden. Die gaf ons overigens nog 4 procent voorsprong op N-VA. Dat eerste stembureau was echter aan het Museum voor Schone Kunsten, op het Antwerpse Zuid. Daar haalden we bij de vorige verkiezingen enorm hoge scores. Dat we daar nu maar 4 procent voorlagen op N-VA, deed bij mij alle alarmsignalen afgaan. Toen 5 minuten later de tweede uitslag binnenrolde, wist ik dat het spel gespeeld was.’

Veel mensen binnen uw partij waren geshockeerd door de overwinningsspeech van Bart De Wever. U ook?

‘Neen.  (ironisch) Het enige wat me verraste, was dat de partij die gewend is om elke verplaatsing met de auto te maken, zondagavond te voet naar het Antwerpse stadhuis op de Grote Markt is gewandeld. Maar ook die optocht leek me perfect geregisseerd.’

U hebt zich geen seconde geërgerd aan die speech, of zijn zege-gebaren vanop het balkon van het stadhuis?

(afgemeten) ‘Neen, ik was op dat moment met andere zaken bezig, met mijn medewerkers te troosten. Mijn verstandhouding met Bart De Wever is na zondag nog steeds dezelfde.’

Niet goed dus.

‘Ik omschrijf ze eerder als zakelijk maar correct.’

Hoe was het om uw uitdager donderdag voor de eerste keer weer te zien, toen hij u ontving in het kader van zijn coalitiegesprekken? Jullie hebben tijdens de campagne allebei lelijke dingen over elkaar gezegd.

‘Dat was een kort, zakelijk gesprek.’

De radio had het over een ijzige sfeer.

(zucht) ‘Dat zijn zo van die omschrijvingen. Ik had geen thermometer op zak. Het belangrijkste is dat we duidelijkheid hebben kunnen scheppen over hoe onze Stadslijst de zaken ziet. Want de hobby van De Wever is zich verongelijkt voelen en de zwartepiet naar iemand anders doorschuiven. Op het moment dat je in de burgemeestersstoel plaatsneemt, stop je beter met dat soort gedrag, vind ik. En met mijn verklaringen van donderdag heb ik enige garantie ingebouwd dat hij de schuld voor een eventuele mislukking van de coalitiegesprekken niet op een ander kan steken, en al zeker niet op de Stadslijst. Aan ons zal het niet liggen: wij gaan niet blokkeren, wij gaan de zaken niet vertragen.’

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20121019_00341477

Alpha Centauri is het zonnestelsel dat het dichtst bij het onze staat : op een afstand van 4,6 lichtjaar. Een lichtjaar is de afstand die het licht aflegt gedurende één aards jaar aan 300.000 kilometer per seconde.  Tamelijk snel en ook tamelijk ver. Met de huidige stand van onze ruimtetuigen zouden die er 40000 aardse jaren over doen om in de buurt van Alpha Centauri te komen.

Waar de mensheid de laatste jaren enorme vooruitgang in boekt inzake astronomie is het opsnorren van onzichtbare planeten in het heelal.   Men ziet sterren, sterrenstelsel of melkwegen maar planeten ontdekkken was tot hiertoe uitgesloten :  planeten geven zelf geen licht af.  Maar toch is het mogelijk dankzij een vergevorderde observatietechniek van lichte schommelingen die sterren ondergaan ingevolge de aantrekkingskracht die veroorzaakt wordt door onzichtbare planeten, deze laatste te observeren. Via die voor leken moeilijk te vatten technieken, kan ook de grootte, de structuur (gasvormig of rotsvormig) bepaald worden en andere eigenschappen.

 Bijna wekelijks worden meldingen gemaakt van planeten die op diverse afstanden van de aarde hun rondjes draaien.  De grote vraag is natuurlijk, wanneer ontdekken wij een tweeling-aarde ?  Een rotsachtige planeet, met een atmosfeer die de straling van de zon filtert, is er water aanwezig, bevindt de planeet zich op een juiste afstand van zijn zon om niet te heet of te koud te zijn, hoeveel omwentelingen maakt hij, en zijn er voldoende elementen die leven moglijk maken ?  Welk soort leven dat kan zijn, is dan weer een volgende stap.

In de jaren '60 van vorige eeuw lanceerde astronoom Frank Drake een formule (die tot hiertoe niet weerlegd is) en waarmede hij berekende dat enkel in ons melkwegstelsel er 10332 beschavingen moeten zijn met wie wij kunnen communiceren.  Is dit juist, is dit science fiction, wij weten het niet. U kan via dit bruggetje meer vernemen over de formule van Drake :  
http://buitenaardsleven.webs.com/vergelijkingvandrake.htm

Deze week kwam het grote nieuws binnen dat bij onze buren van Alpha Centauri, het dichtst bijzijnde zonnestelsel een planeet ontdekt is, die quasi dezelfde grootte en vorm van de aarde heeft.  Hij zou echter te heet zijn om leven te bevatten, althans volgens onze normen van wat leven is.

Alpha Centauri bestaat uit drie sterren: een stelsel van twee Zonachtige sterren die op geringe afstand om elkaar draaien, een zogenaamde dubbelster Alfa Centauri A en B, en een zwakke rode ster op grotere afstand: Proxima Centauri. Zie afbeelding.

De planeet heeft een massa die iets groter is dan die van de Aarde, en draait op ongeveer zes miljoen kilometer om zijn ster, een afstand die aanzienlijk kleiner is dan de afstand van Mercurius tot de Zon in ons zonnestelsel, dus ontzettend heet. Maar het is mogelijk dat er meer planeten om deze ster cirkelen, die zouden mogelijk wel leefbaar kunnen zijn.

Ray

Dit is één van de bekende moedergedichten van Elsschot. Zoals steeds windt hij er geen doekjes om: geen sentimenteel gedoe maar op de man af, ongegeneerd. Het gedicht wordt hier gelezen door de warme stem van wijlen Gerard Vermeersch. De opname dateert van ongeveer 1970 en werd destijds geplukt van de radio (BRT) uit een literair programma met als titel 'Poëzie in 625 lijnen'.

Productie Metrisch  http://www.youtube.com/watch?v=Twmsdv9oN8k&feature=g-u-u ..

Rustige herfstbeelden

 Fazil Say is een pianist van wereldklasse. Maar enkele weken terug sloeg hij een valse toon aan. Vandaar dat de Turkse virtuoos nu voor de rechter moet verschijnen. Wegens het beledigen van de islam. Een verslag van Stefanie Rosenkranz en Tobias Schmitz.

Om zijn muziek is hij heel geliefd. Maar voor zijn vijandige uitspraken over de islam ligt hij zwaar onder vuur. Nu staat hij dan voor de rechter. Kijk eens goed naar hem, hoe hij over het podium naar zijn vleugel sloft, gebogen als een oude man. Je krijgt gewoon de indruk, dat Fazil Say de loodzware last van het Avondland op zijn schouders meetorst. Maar hoe gek het ook klinkt, die ondraaglijke last verdampt, zodra hij begint te spelen. Zo wild en met zoveel kracht speelt hij, dat iedereen in de zaal intuïtief begrijpt, dat daar op dat podium achter die vleugel vele harten aangeraakt worden. En het verstand voor even wordt uitgeschakeld. Een rusteloze ziel is hij. Telkens, opnieuw, van concert naar concert, geeft hij zich, voor 150%. En – tja, het kan toch zomaar gebeuren, soms slaat hij een paar valse toetsen aan.

Enige weken geleden is het deze Fazil Say, geboren in 1970 in Ankara, weer gelukt. De componist en pianist, die zo veel furore heeft gemaakt, heeft het geduld van de Turkse justitie weer eens danig op de proef gesteld. En niet zonder gevolgen. Op grond van wetsartikel 216 wordt hij strafrechtelijk vervolgd, omdat hij „de religieuze gevoelens van een deel van de bevolking beledigd heeft en daarmee de onderlinge vrede op het spel gezet. Sinds afgelopen donderdag staat Say voor de strafrechter. De aanklacht luidt: Islam-Belediging Hem hangt tot wel 18 maanden hechtenis boven het hoofd. Zijn misdaad? Een opiniedelict. Hij had het bestaan om een bijna 900 jaar oud gedicht van de Perzische dichter Ommar Khayyam rond te twitteren. En daarin staat letterlijk: „Gij zegt, dat door uw riviertjes wijn zal stromen.“ En Say voegt er doodleuk aan toe: „is het paradijs dan een zuiptent?“„Gij zegt, dat elke gelovige met twee maagden beloond wordt,“ En Say weer: “is het paradijs dus een hoerentent?“ Verder zou hij ook nog de imam, die het avondgebed afraffelde, hevig bespot hebben. „“Waarom die haast?“ vraagt hij zich af. „Is er liefde in het spel? Of had hij te diep in het glaasje, gevuld met Raki, gekeken?”

 Say laat alleen zijn muziek spreken.

Say weigert zijn mond te houden in een omgeving waar anderen zwijgen. Ook tegenover de strafrechter. Hij wijst de aanklacht af. Net als zijn vader Ahmet vroeger. Schrijver en academisch geschoold musicoloog. Die zat vaker dan eens wegens kritiek op het regime in de gevangenis. Zijn zoon Fazil, geboren met een akelige aandoening aan kaak, lip en gehemelte, groeide niettemin, als stotterend wonderkind, in een vrij klimaat op. Hij begon zijn studie in Ankara, daarna ging het naar Duesseldorf. Daar probeerden aanhangers van de islamistische "Kalifen von Köln", Metin Kaplan, hem tevergeefs voor hun zaak te winnen en hem te bekeren. Maar dat is aan de atheïst Fay niet besteed. Hij laat alleen zijn muziek spreken. Hij liet zich contracteren in Amerika, verhuisde daarop naar New York. Daar kwam in het jaar 2000 zijn dochtertje Kumru (tortelduifje) ter wereld.

Van een afstand bekijkt hij met argwaan de politiek-religieuze ontwikkelingen in zijn land. En bits is zijn commentaar in een vraaggesprek. „De islamisten,” aldus Fay, “hebben allang gewonnen, want wij zijn met 30%, zij met maar liefst 70%. Ik denk er sterk over voorgoed te verhuizen. En even later vraagt hij: „moet mijn dochter straks een hoofddoek dragen? En kan ik dan nog wel Beethoven spelen?“ Hij vindt dat Turkije naar de Middeleeuwen afglijdt. Tot op de dag van vandaag wordt de 42 jarige kunstenaar innerlijk verscheurd. Weliswaar woont hij sinds 2011 in Istanbul, maar de twijfel slaat keer op keer toe. Laatst nog schold hij op de Arabesk, de muzikale kitsch, een door en door sentimentele lievelingsmuziek van het volk. Zijn volk. Het geliefd refrein is meestal, aldus Say: „hellep, Ik sterrref…,“ om vervolgens op te merken: “wat is dat toch onoprecht.“ Hij besluit simpel, dat wie daar naar luistert, is „een proleet vol zelfmedelijden.“

Maar dit is wel een enorme schoffering voor de overtuigde liefhebber van de Arabeske stijl. Dat voelt ook minister-president Recep Tayyip Erdogan, 58 jaar, op pijnlijke wijze. Hij is een groot fan van de Arabesk. Hij was het, die vroeger eens geprobeerd heeft, de Koran met de moderniteit te laten verzoenen. Nu propageert hij, dat de staat zich moet inspannen de jeugd op het juiste religieuze pad te brengen. Hij dreigt de door de staat betaalde theaters en podia te privatiseren als ze weigeren antieke stukken te spelen die graag door het volk bekeken en beluisterd worden. Maar ondertussen heeft Fazil Say veel voor datzelfde volk betekend.

 Zijn ‚roots‘ doen Fazil Say pijn. Veel pijn.

Hij toerde door 40 steden en stadjes in Anatolië. Hij gaf gratis concerten weg. Benedikt Stampa is beheerder van het Dortmundse muziektheater. Hij kent Say goed. Hij zegt: „ Fasil is een hele eenzame man die ongelooflijk naar liefde hunkert. Hij gaat onder veel dingen gebukt. En hij kan behoorlijk met zichzelf worstelen. Zijn vaderland kwelt hem. Juist omdat hij zich op en top een Turk voelt."

En wat zegt Fazil Say zelf hierover? "Ik kan niet meer", schreef hij een paar weken geleden op Facebook. Hij vraagt aan al diegenen die hem aan de schandpaal hebben genageld, „even alleen maar een paar momenten aandacht te geven aan mijn muziek.“ Say geeft bijna iedere dag een concert. Misschien is het wel waar, dat tegen islamisme alleen nog maar Mozart en zijn Turkse Mars tegenwicht kunnen bieden.

Bewerking : Wes Hardin

Bron: © Der Stern 2012

http://www.stern.de/panorama/kuenstler-auf-der-anklagebank-ein-islam-witz-zu-viel-1911990.html

Een getalenteerd pianist-componist en dan nog grapjes maken over de islam ? Dat is te veel, die man moet achter de tralies.  Turkije is tenslotte een islamitisch Prachtland waar vrije geesten niet welkom zijn.

Schrap Hombre! en Coño! en Bueno! uit het discours van gelijk welke Spanjaard en er blijft weinig over dat het vermelden waard is. Of niet? Hombre! Coño! Bueno! Stopwoorden zijn het, alsof Spaans enkel bestaat uit stopwoorden.

Alles is politiek, zei mijn oude grootmoeder op het eind van haar leven. Mijn grote teen doet pijn? Schuld van de politiek! De wind waait uit de verkeerde richting? Politiek!

Soms denk ik dat verkiezingen een symbool zijn voor België.

Eerlijk, ik weet niet of ik in België stemrecht heb of niet. Begin jaren tachtig van de vorige eeuw ging ik er voor het laatst naar de stembus. Ik herinner mij niet voor wie of welke partij ik heb gestemd. Ik werd opgepakt wegens kunstfraude en in de gevangenis van Antwerpen gestopt, in de beruchte Begijnenstraat.

Na enkele weken kwam ik vrij onder voorwaarden: ik mocht het land niet verlaten en diende mij eens per week aan te melden bij de lokale politie. Dat was enkele dagen voor nationale verkiezingen in België. Er bestond nog grenscontrole toen, ook op de luchthaven van Zaventem.
Om de controle te ontlopen, liet ik mij met de auto naar Parijs brengen, vanwaar ik het vliegtuig nam naar Barcelona. Interpol vroeg mijn aanhouding middels een internationaal aanhoudingsmandaat.

Van zodra ik voet aan de grond zette in Spanje, bood ik mij aan op het Belgisch Consulaat in Barcelona, om er mijn stemplicht te vervullen. De consulair gevolmachtigde hield zijn twee handen voor zijn ogen en zei: “Ik heb je niet gezien, Stan, je bent hier niet geweest, maak dat je hier wegkomt, zo snel mogelijk. Het consulaat is een stukje België in Spanje, hier is de Belgische strafwet van toepassing. De consul verplicht je aan te houden in afwachting van je uitlevering aan België.” Ik laat mij zoiets geen twee keer zeggen. Haastig verliet ik het consulaat, zonder mijn stem uit te brengen.

In België werd ik veroordeeld tot twee jaar effectieve gevangenisstraf. Toch bleef ik zeven jaar in Spanje. Mijn oude paspoort was vervallen, ik leefde als stateloze, hoewel ik op aanraden van een bevriende Spaanse politieker rondreed in een dure Alfa Roma waarvoor ik geen IVA (de Spaanse BTW) had betaald. Zeven jaar na mijn veroordeling ontving ik een officiële brief met de melding "dat het Zijne Majesteit de Koning [Boudewijn] heeft behaagd U gratie te verlenen." Ik bood mij opnieuw op het Belgische Consulaat aan en kreeg een nieuw, geldig Belgisch paspoort.

Hombre! Coño! Bueno! riep ik van pure blijdschap.

Voor het eerst in al die jaren voelde ik mij weer een echte Belg hoewel ik inmiddels een halve Spanjaard ben geworden.  http://www.viw-costablanca.com/

Politiek is handjes drukken,
dreigen, sjoemelen en bukken,
katten uit de bomen kijken,
overreden, over-lijken,
schipperen of schaakmat zetten,
lange speeches, korte metten,
witte voetjes, pan uit vegen,
passen, meten, wikken, wegen,
lachjes, dansjes, Judas-kusjes,
loeren draaien, dooie musjes,
veel beloven, vleien, paaien,
de kunst om om iets heen te draaien,
d'r is geen liefde, regelrecht,
en daar is alles mee gezegd.

Toon Hermans

Bourgeois de verantwoordelijke Vlaamse minister voor de voorbije verkiezingen volhardt in zijn mening dat elektronisch stemmen veilig en betrouwbaar is. Als het fout liep, is dat de schuld van de domme kiezers, die te lang op het scherm drukten. Neen dus, de kiezer moet apparatuur voorgeschoteld krijgen die hij onvoorwaardelijk kan betrouwen, dàt is de kern van de zaak. Nu zitten er in een onbekend aantal gemeenten verkozenen die normaliter niet hadden gezeteld omdat de onfeilbare stemcomputers uit zichzelf voorkeurstemmen hebben toegekend. Betrouwbaar systeem ? Is er onder de duizenden kiezers die het slachtoffer waren van deze toestand dan niemand die opgemerkt dat hij méér voorkeurstemmen heeft toegekend dan hij werkelijk deed ?  Zeer onwaarschijnlijk, niet waar. 

De onzekerheid die voordien aangeklaagd werd over de overdracht van de uitgebrachte stemmen naar de uiteindelijke verzameling van alle stemmen, blijft bestaan, daar wordt gewoonweg niet over gerept.  Vele tientallen Angeltjeslezers (en hopelijk ook anderen) hebben een protestbrief afgegeven die de voorzitters van de stembureaus hebben moeten opnemen in hun processen-verbaal.  Ook daar wordt niets over gezegd. Natuurlijk niet, die controle bestaat gewoonweg niet en omdat hij niet bestaat, is er reden om aan te nemen dat er een kans bestaat op fraude.  Het is de taak van de overheid om die kans op fraude weg te nemen.

Wij blijven op de nagel kloppen : elektronisch stemmen heeft in de grootste stad van het land de definitieve uitslag aanzienlijk vertraagd (nogmaals herhalen : maandagavond om 20 uur was die pas gekend, dat is 29 uur na het sluiten van de bureaus)  Wat was er precies aan de hand ? Wat si er misgelopen ?  Werd er "herteld" ?  Hoe is dat in zijn we(k gegaan ?   Waarom is er niemand die daar een duidelijk antwoord op geeft  aan de burgers ?   

Het is gemakkelijk, maar schandelijk,  zoals Bourgeois doet, de burgers verantwoordelijk te houden voor de stommiteiten van het systeem en hen te verwijten dat het domoren zijn. En tegelijk Hendrik Bogaert een veeg uit de pan te geven als die beweert dat er met de democratie niet mag gesold worden.  Bourgeois doet niet anders met zijn koppige halsstarrigheid.  Die man zit niet op de juiste plaats. Iedereen weet dat Bourgeois een azijnpisser is die door zijn betweterige, zure houding mensen afschrikt.  Dat hij nu ook de basis van onze democratie, de verkiezingen, opffert aan zijn eigen ongelijk, is een brug te ver. Die man moet opstappen.

Ray

PST : Met onze verontschuldigingen, dat wij op deze zaak blijven terugkomen, ze is dan ook fundamenteel.

Een schepen van Vlaamse Zaken en Inburgering moet er in Aalst over waken dat de Nederlandse taal gebruikt wordt in het bestuur en als instrument voor integratie. Dat stelt toekomstig burgemeester Christoph D'Haese, waarmee hij krantenberichten in die zin bevestigt.

"We worden in Aalst, amper dertig kilometer van Brussel, geconfronteerd met een toenemende verfransing", aldus D'Haese. "Dat heeft te maken met wat het 'spoorwegfenomeen' genoemd wordt, waarbij alle steden en gemeenten langs de spoorlijn Gent-Brussel geconfronteerd worden met anderstaligen die Brussel verlaten."

D'Haese benadrukt dat N-vA daar op een positieve manier meer wil omgaan. "Taal is het instrument bij uitstek voor integratie", klinkt het. "En dat is geen provocatief verhaal maar een positief verhaal. Het is voor ons belangrijk dat mensen die naar Aalst komen welkome zijn, maar de Nederlandse taal moeten spreken."

De schepen van Vlaamse Zaken en Inburgering, die bevolking, burgerlijke stand en eventueel onderwijs tot zijn bevoegdheid krijgt, zal er bijvoorbeeld over waken dat het Nederlands consequent gebruikt wordt in bestuurszaken en aan loketten, in de kinderopvang en scholen. Ook het aanbod om de taal te leren zal uitgebreid worden, naast straatnaamborden die een Vlaamse Leeuw en opgestickerd stadsschild krijgen.

D'Haese onderstreept verder dat het ambt niet tot een symbolenkwestie herleid mag worden. "We willen de eigenheid van de sympathieke toffe stad Aalst bewaren en taal is daarbij het instrument bij uitstek voor integratie. Het gaat dus om een andere inslag dan het louter communautaire."

Een schepen voor Vlaamse zaken, lijkt ons alleszins een goede zaak voor Aalst.

Bron : Gazet van Antwerpen

De bevolking heeft Patrick Janssens intussen leren kennen als een  fantast die zijn dromen voor werkelijkheid neemt.  Voor zijn grote nederlaag hield hij per se vol dat hij en niemand anders zichzelf zou opvolgen : dat was geen punt van discussie, eigenlijk waren de verkiezingen overbodig. Het volstond een ridicuul magzine uit te geven met bladzijden vol lof door 42 Antwerpse slijmballen die op een of andere manier afhangen van de gunsten van het stadhuis en de partaai.  Voor de rest wat vlotte gemeenplaatsen over "de ravissante" nummer 2 op de lijst en de onfeilbaarheden van Patrick. Op de vraag wat gaat u doen, als u de verkiezingen verliest, mijnheer Janssens, kwam steeds een meewarig glimlachje  :"Ik blijf burgemeester".

In 2006 behaalden de socialisten 35.3% (met de onbetekenende Spirit) van de stemmen en de CD&V 11.2% (met de toen onbetekenende Nv-A). Samen scoorden zij 46.5%  Vorige zondag behaalde de Stadslijst met Sp-a, CD&V + een losgeslagen Groene ex-schepen én een 85-jarige franskiljonse liberale barones  28,6%, ofwel bijna 20% minder dan in 2006.  Het kan tellen zo'n achteruitgang.

Na een emotionele uitbarsting  toont Janssens nu een ander aspect van zijn karakter : dat van slechte verliezer. Kijk, voor ons mag De Wever best een moeilijke periode doormaken. De Sinjoren hebben hem royaal de kans geboden om de socialisten uit het bestuur te kegelen.  Aan hem om de verwachtingen van velen in te vullen. Hopelijk voor de belangen van de stad, wordt het geen heruitgave van de federale onderhandelingen waarbij De Wever van dag 1 af zijn troeven uit handen heeft gegeven om finaal aan de zijlijn te eindigen. Hij heeft voor zichzelf en zijn kiezers nu reeds voor het moeilijkste pad gekozen.  Er is een verschil tussen grappige one-liners lanceren en een handige politieke strategie volgen.  Trouwens de grappige zinnetjes worden raar en maken vaak plaats voor nijdige sneren en Calimero-kreten.

Gisteren werd Janssens in de gezagsgetrouwe media alweer opgevoerd als de nieuwe Held die De Wever klem rijdt. Wij hebben die stelling genuanceerd door te wijzen op de onvrede en verdeeldheid in de rangen van de Stadslijst-kandidaten en de verscheurdheid bij de Sp-a.  Daar wordt natuurlijk niet over gerept in de gazetten, want die verlenen enkel het woord aan de grote mannen, Janssens en Whisky van Peel, die een beetje te véél en te dikwijls de nadruk leggen op de éénheid en verbondenheid.  We zullen zien.

Er is echter meer. Janssens is weer aan het pokeren en dan schuwt hij uiteraard geen leugens. Zo vermeldt De Standaard het volgende : " Een gedoogsamenwerking met het VB lijkt uitgesloten, maar een splitsing van de Stadslijst is op termijn misschien wel realistisch. Dat zou een coalitie N-VA-Open VLD-CD&V mogelijk maken. ‘Ik heb De Wever gezegd dat hij zijn tijd daar niet aan moet verspillen', zegt Janssens. ‘Als CD&V,  schepenen wil leveren in een bestuur zonder SP.A, zullen wij daar nooit de handtekeningen voor leveren. En die handtekeningen zijn nodig.".

Deze laatste dreiging van Janssens is weer blufpoker.  De burgemeester wordt voorgedragen door de helft van de verkozenen van zijn eigen lijst en door de meerderheid van de voltallige gemeenteraad. In principe is het perfect mogelijk dat de CD&V-ers (5 in totaal) of een aantal van hen hun handtekening plaatsen onder de voordracht van De Wever als burgemeester. Zo lang er maar 28 handtekeningen zijn en die zijn er.  De wanhoop en onzekerheid bij Janssens moet wel erg groot zijn, om zich te verlagen tot dergelijke uitspraken die kant noh wal raken. 

http://abb.vlaanderenkiest.be/sites/default/files/ECG_ABB_draaiboek_installatievergadering.pdf

Politieke opschudding gisteren in Schilde, want de geplande coalitie tussen N-VA (negen zetels) en CD&V (vijf zetels) gaat niet door.

De reden daarvoor is dat N-VA en Open Vld (eveneens negen zetels) al een voorakkoord hadden gesloten. Omdat N-VA beloftes heeft gedaan en afspraken heeft gemaakt met zowel CD&V als Open Vld besliste het N-VA-bestuur de handdoek te gooien en bewust te kiezen voor de oppositie.

"We hebben een inschattingsfout gemaakt en willen ons daar nu voor verontschuldigen. Vandaar die stap terug. Eerlijk is eerlijk", zegt N-VA-lijsttrekker Dirk Bauwens.

Eerlijk is eerlijk en dom is dom.

Bron : Gazet van Janssens

Staatssecretaris voor Ambtenarenzaken Hendrik Bogaert (CD&V) wil in 2014 liefst terug overal met potlood en papier laten stemmen. "Problemen met stemcomputers zijn geen details meer", tweette hij donderdag, na berichten over onbekende kandidaten die dankzij de specifieke wijze van stemmen met de stemcomputers onverwacht veel voorkeursstemmen kregen.

"De verkiezingen zijn de hoeksteen van onze democratie, maar ik heb het gevoel dat er vroeg of laat iets serieus zal mislopen", verduidelijkt Bogaert aan Belga, onder meer ook verwijzend naar de problemen met USB-sticks in Brugge. 

In Antwerpen liep  ook een en ander fout. De officiële uitslag was pas klaar op maandagavond om 20 uur, na heel wat geknoei waar wij niets over weten. En met een aantal verkozenen in de raad van wie het niet zeker is of zij werkelijk verkozen zijn. Volgens Boerke Naas uit Izegem, excellentie Bourgeois, is alles kits. Wie gelooft zo'n man nog ?

Ray 

Gewezen Antwerps burgemeester en voormalig federaal staatssecretaris Leona Detiège (70) heeft donderdag in de Senaat de eed afgelegd in opvolging van Marleen Temmerman, die benoemd is als directeur van de Wereldgezondheidsorganisatie in Genève. Bij de recente gemeenteraadsverkiezingen duwde Leona Detiège de sp-a lijst in Kalmthout, waar zij nu woont en 199 voorkeurstemmen verzamelde.

In 2002, in de nasleep van de Visa-affaire, die door Filip Dewinter werd aangezwengeld, werd Detiège door de stadsgreep van Janssens tot ontslag gedwongen.  Tussen de clan Detiège en Patrick zal het nooit meer goed komen.