|
Helmut Lotti, niet precies “my liewelingspersoon” en niet altijd even logisch, kreeg volgens Gazet van Antwerpen gisteren “sommige Vlamingen” over zich heen vanwege uitspraken die hij deed in het RTBF-programma “Bonnie & Clyde”.
Hij kreeg daar onder andere volgende vraag te verwerken: “In hoeveel talen zing je eigenlijk ?”. Waarop hij antwoordt: “Zestien of zeventien”. “En in welke het liefst ” ? “Engels en Spaans”, antwoordt Lotti. “En”, nu komt het, “in het Vlaams” ? “Nee, Vlamingen spreken Nederlands met een verschrikkelijk accent, een beetje zoals Oostenrijkers Duits spreken. Voor mij zou het niet natuurlijk klinken om in het Nederlands te zingen, en niet in het Vlaams. Je moet Nederlands zingen, want het moet geciviliseerd klinken. Vlaams dat klinkt … het is eigenlijk een dialect”. En toen kreeg hij dus een aantal “flaminganten” over zich heen. Die hadden hem verkeerd begrepen, zei Lotti nadien: “Waar ik van baal, is dat Vlamingen zeggen dat ze Vlaams spreken. Wij zijn Vlaams, maar wij spreken Nederlands. Vlaams is een verzameling van dialecten, waar ik op zich niks tegen heb, maar dat is niet onze standaardtaal.” En daar heeft Lotti gelijk in. Hij heeft ongelijk als hij veralgemeent en zegt dat (alle) Vlamingen “ Nederlands met een verschrikkelijk accent” spreken en vergeet dat de meeste Nederlanders (zeker zij die denken dat zij de standaard uitmaken) dat eveneens doen. Hij heeft ongelijk als hij zegt dat je in het Algemeen Nederlands, met de correcte uitspraak, moét zingen en vergeet dat je er ook voor kan kiezen slechts een beperkt publiek te bereiken door in een, vanzelfsprekend streekgebonden, dialect te zingen (ik versta als West-Vlaming zelfs de overal in Vlaanderen bejubelde Flip Kowlier niet). Hij heeft ongelijk als hij zegt dat Vlaams “eigenlijk een dialect” is of “een verzameling van dialecten”, want dat is het niet. En hij had ongelijk door niet meteen op de vraag van de RTBF te antwoorden wat hij later zei: “Waar ik van baal, is dat Vlamingen zeggen dat ze Vlaams spreken. Wij zijn Vlaams, maar wij spreken Nederlands. Vlaams is een verzameling van dialecten, waar ik op zich niks tegen heb, maar dat is niet onze standaardtaal”. Want in dat laatste heeft hij gelijk: er is niet zoiets als een “Vlaamse taal” of “het Vlaams”. Onze gemeenschappelijke taal, al spreken we dan thuis en in onze streek een dialect, is het Nederlands. Als Vlamingen zeggen dat ze “Vlaams” spreken, praten ze alleen maar het Franstalige Herrenvolk na. Dat laatste heeft het immers al een paar eeuwen over “le flamin”, het patois dat de Vlaamse keuterboertjes spreken. Alleen al de gedachte dat de Vlamingen én de Nederlanders tot het besef zouden komen dat ze dezelfde taal spreken (en dat ze daarom, bijvoorbeeld, eindelijk mogen ophouden tv-series die in het Algemeen Nederlands zijn gesproken - wat geldt voor bijvoorbeeld “Flikken” of “Flikken Maastricht” - te ondertitelen) en zo uiteindelijk misschien weer tot de conclusie dat ze tot een en hetzelfde volk behoren, bezorgt dat Franstalige Herrenvolk namelijk de koude rillingen. Vlamingen die het hebben over hun “Vlaamse taal” praten het Franstalige Herrenvolk naar de mond. Ze bevestigen de franskiljons in hun grootheidswaanzin. Zij spreken immers toch maar mooi (beweren ze toch, al is dat niet zo) het Frans dat “overal ter wereld” wordt gesproken, terwijl “le flamin” nergens anders dan in het aan Belgisch-francofone grenzen gebonden Vlaanderen wordt gehanteerd. Zolang Vlamingen niet leren inzien dat ze, onder andere, via hun taal deel uitmaken van hetzelfde volk als de Noord-Nederlanders, de Zuid-Vlamingen en de Afrikaners, zullen de Franstaligen geen enkel probleem hebben ze te kleineren. Wat zichzelf kleineert, hoeft niet eens meer gekleineerd te worden. Wel, ik laat mij niet kleineren. Ik ben Nederlandstalig. En u ? Björn Roose
|
Woensdag 8 oktober 2008
Vlaams-Waals huwelijk in de eindfase - Carl Devos in de Voksrant
http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1075331.ece/Vlaams-Waals_huwelijk_zit_in_de_eindfase
‘Vlaams-Waals huwelijk zit in de eindfase’
Marc Peeperkorn
gepubliceerd op 08 oktober 2008 06:01, bijgewerkt op 8 oktober 2008 08:45
GENT - De veelgevraagde verklaarder van ‘de Belgische toestanden’ houdt rekening met de ontploffing van het land.
Met stijgende verbazing en ‘vechtend tegen de afkeer’ heeft de Gentse politicoloog Carl Devos het afgelopen jaar de Belgische politiek gevolgd. De lawine aan crises die over het land raasde, sloeg hem – en de kiezer – murw. ‘Wat we nu meemaken is cruciaal voor België. We zitten in de eindfase.’
Devos (38) wordt veel gevraagd, ook in het buitenland, om ‘de Belgische toestanden’ te verklaren. Nooit huilde hij mee met de wolven die het einde van België verkondigden. Maar nu? ‘Voor het eerst houd ik er rekening mee dat België ophoudt te bestaan.’
Is het zo erg om in België te wonen?
‘Als ik in het buitenland ben zijn er niet veel mensen die spontaan zeggen: wat een kutland! Kijk, dit is een behoorlijk aangename plek om te leven, zeker in Vlaanderen. Het is er veilig, we hebben een excellente sociale zekerheid en uitstekend onderwijs. Toch slagen we er niet in dit imago – België, het Zwitserland zonder bergen – internationaal uit dragen. Integendeel. De buitenstaander denkt: wat is dat voor een gedoe? Er zijn weinig andere Europese staten waar de burger zich afvraagt of zijn land over twintig jaar nog bestaat.’
Sinds de verkiezingen van vorig jaar wordt België verlamd door geruzie over staatshervorming. Wat is er aan de hand?
‘Dit is een ongelooflijk spannende en fascinerende tijd. We zijn van een eenheidsstaat in 1830 via vijf rondes staatshervorming geëvolueerd tot een soort van federaal land. Dat is allemaal fatsoenlijk verlopen.
‘Maar nu gaat het niet langer over het doorstorten van beleidspakketjes van nationaal naar Vlaams en Waals niveau. We zijn op een punt beland waar de twee partners in hun huwelijk zeggen: we deden al veel alleen, is er nog wel een huwelijk?’
‘Maar nu gaat het niet langer over het doorstorten van beleidspakketjes van nationaal naar Vlaams en Waals niveau. We zijn op een punt beland waar de twee partners in hun huwelijk zeggen: we deden al veel alleen, is er nog wel een huwelijk?’
En, is er nog een huwelijk tussen Vlamingen en Walen?
‘Dit is een absurd federaal land. Er zijn geen federale politieke partijen die in heel België opereren. Er zijn enkel Vlaamse en Waalse politici die elkaar schofferen. Walen en Vlamingen hebben geen communicatiekanalen om elkaar te leren kennen.
‘Er is geen Belgische televisie, radio, of krant. Als je zegt: ‘Ik ben Belg’, doe je een politieke uitspraak. Als iets het Belg-zijn symboliseerde, was dat het talent om samen te leven ondanks al die verschillen. Dat talent erodeert nu. Er is iets fundamenteels gebroken in de verhouding tussen Walen en Vlamingen.’
‘Er is geen Belgische televisie, radio, of krant. Als je zegt: ‘Ik ben Belg’, doe je een politieke uitspraak. Als iets het Belg-zijn symboliseerde, was dat het talent om samen te leven ondanks al die verschillen. Dat talent erodeert nu. Er is iets fundamenteels gebroken in de verhouding tussen Walen en Vlamingen.’
Waarom nu?
‘Deels is dat toeval: de dagelijkse naijver tussen politici. Maar belangrijker is dat de bereidwilligheid bij politici weg is om de federale staat ten koste van alles in stand te houden.
‘Het is een generatiewissel. Voormalig premiers als Martens, Dehaene en Verhofstadt hadden België als nummer één in hun hoofd. Degenen die nu aan het roer staan niet. Zij zijn groot geworden in hun steeds onafhankelijker regio’s, hebben nauwelijks contacten over de taalgrens. Neem federaal premier Leterme: die was hiervoor minister-president van Vlaanderen.’
‘Het is een generatiewissel. Voormalig premiers als Martens, Dehaene en Verhofstadt hadden België als nummer één in hun hoofd. Degenen die nu aan het roer staan niet. Zij zijn groot geworden in hun steeds onafhankelijker regio’s, hebben nauwelijks contacten over de taalgrens. Neem federaal premier Leterme: die was hiervoor minister-president van Vlaanderen.’
Het zijn vooral Vlaamse politici die zich afkeren van de federale staat.
‘Vlaanderen is de vragende partij. Dan word je snel gezien als de veroorzaker van de problemen. Ik verwijt Vlaamse en Waalse politici dat ze de staatshervorming na de verkiezingen tot hoofdprobleem hebben gebombardeerd. Nu kunnen ze niet meer terug. De politici zitten gevangen in hun eigen kooi.’
Vandaag begint de dialoog tussen de regio’s over het voortbestaan van België. Wat levert die op?
‘Dit wordt niet dé doorbraak. We zitten te dicht op de regionale en Europese verkiezingen volgend jaar. De partijen doen geen grote concessies. Maar iedereen heeft er baat bij de dialoog gaande te houden. Dus zullen de deelnemers af en toe kleine snoepjes naar buiten gooien waarvan ze zeggen dat het heel grote geschenken zijn. De dialoog is op een lelijke maar ook aandoenlijke manier de Belgische politiek. België is een rammelende kar. Dan zeggen de politici: kom naar onze garage! Ze kruipen eronder, sleutelen wat en de kar rijdt verder. Maar hij rammelt nog steeds.’
Wat bindt Vlaanderen en Wallonië nog?
‘De angst voor het onbekende. Wat moet je als onafhankelijk Vlaanderen en Wallonië? Daarbij moet je bij een scheiding heel moeilijke gesprekken voeren. Wat doe je met Brussel? Met de staatsschuld? Ik onderhandel liever over tien staatshervormingen dan over één scheiding.
‘Maar bovenal blijven we, ondanks alle miserie, landgenoten. Kijk, ik vind België een behoorlijk lelijk land. Er is weinig natuur en de steden zijn een warboel. Maar het is wel mijn lelijkheid, mijn warboel. Datzelfde geldt voor het huwelijk tussen Walen en Vlamingen. Niet iets om trots op te zijn, maar het is wel óns huwelijk.’
‘Maar bovenal blijven we, ondanks alle miserie, landgenoten. Kijk, ik vind België een behoorlijk lelijk land. Er is weinig natuur en de steden zijn een warboel. Maar het is wel mijn lelijkheid, mijn warboel. Datzelfde geldt voor het huwelijk tussen Walen en Vlamingen. Niet iets om trots op te zijn, maar het is wel óns huwelijk.’
Is er een oplossing voor België?
‘Er is Vlaamse druk opgebouwd. Zolang die niet kan ontsnappen in de vorm van een staatshervorming, groeit hij verder. Ik hoop en denk het niet, maar het kan ontploffen. Er loopt door dit land een taalgrens die eigenlijk al een staatsgrens is. Dit land is niet onsplitsbaar.’
.
2 reacties op dit bericht
De 'Veelgevraagde'
Het 'veelgevraagd' zijn zoals bij een JMDD en zijn enfant-pseudo-terrible, stationsromannekes schrijvertje Jürgen bruine-verf-strepen bewijst zo klaar als een strontvlieg in een potje onteerd natuur hoeveroom het zwart op wit gehalte van deze stelling. 'Veelgevraagd', 'ongevaarlijk', 'nuttig' of 'bruikbaar'? Maar nooit neutraal of belangeloos onder dit régime.
In het geval van Carl Devos zal niemand hem ooit op enige stemmingmakerij hebben kunnen betrappen, eenvoudig omdat hij zich aan de regels hield van zijn professioneel gebied maar ook nooit ver buiten het door de VRT toegelaten gebied duidde, lees: zich niet liet gaan in emoties of zich tenminste niet liet kennen. Dat is al een reuzepluim waard. Maar daar is geen heldenmoed voor nodig, voor dat 'veelgevraagd' op de VRT. Laten we die mens dus vakmanschap toewijzen, zij het verdacht steeds in diezelfde kringen.
Maar...
Waar zijn die andere afgestudeerde politocologen al die tijd geweest? Werden zij niet 'veelgevraagd'? Bestaan zij niet? Hebben zij allemaal het charisma van een toiletbril op het partijsecretariaat van de CD&V, of erger nog... de N-VA?
... of bedanken zij voor het wespennest en weten zij wat 'veelgevraagd' bij de VRT betekent en zijn zij simmer dan Devos? Bedanken zij stilzwijgend voor een opgedrongen politieke keuze zonder terugweg, een leven van onderdanigheid aan de Reyerslaan?
Is Devos een democraat?
Professor Devos heeft blijkbaar een probleem met "democratie". Als de Vlamingen massaal stemmen voor partijen die op de verkiezingsdag voor dit thema kiezen dan is dat louter een democratisch gevolg. En heeft Devos zich daarbij neer te leggen. Het is ook waar dat bepaalde partijen zoals CD&V de verkiezingen hebben gewonnen door op het thema van de Vlaamse autonomie te spelen, maar daar na de verkiezingen niets van in huis is gekomen. Kortom, dat zal 1 keer lukken om de mensen te bedriegen, maar geen 2 keer. Want "wie gelooft die mensen nog"???