Vrijdag, vaste marktdag,
Voor alle veiligheid toch nog even langs onze financiële instelling geweest om te kijken of ze nog open was, en wat het belangrijkste was nog even gecheckt of onze zuurverdiende spaarcenten nog aanwezig waren. Oef, wat een opluchting, bij de bank waar wij klant zijn, schenen er nog geen problemen te zijn. Nog wat centjes afgehaald voor ons marktbezoek, en voor het weekeinde. Zo konden we met een “gerust” hart en ( half ) gevulde geldbeugel richting markt en daarna naar “ De Krokefant”. Het was toch nog even wennen dat het terras weg was, zeker omdat het nog een mooie zonnige dag was, zij het wat fris en winderig, maar kom, de “ zomer “ is dan ook voorbij. Wij plaatsten onze bestelling bij de altijd charmante en vrolijke dienster, die schrok zich zowaar een hoedje omdat ik een warme choco bestelde en geen ice tea. Caro die nam zoals altijd een koffie. Er was vandaag veel geroezemoes in “De Krokefant” , en waar zou dat zoal over gaan, dacht ik.
Het antwoord liet uiteraard niet al te lang op zich wachten. De meeste bezoekers hadden het over de toestand van de banken, en vooral wat dat voor hen persoonlijk betekende.
Naast ons zat een vrouw die een wit wijntje aan het drinken was, en ze zei, ik laat het niet meer aan mijn hart komen hoor, ik pak het er van en wat de toekomst brengt zien we wel. Als mijn centen op zijn, dan ga ik maar naar ’t OCMW, mijn man zaliger en ik wij hebben altijd een zaak gehad, hard gewerkt 12 tot 14.u. per dag. Slechts 14 dagen verlof per jaar en 6 dagen van de 7 open.
Wij hebben ook altijd braafjes onze belastingen betaald, en centjes opzij gezet voor den ouden dag. Mijn man heeft er niet van kunnen genieten. De zaak was 3 maanden gesloten en hij is ziek geworden.
Geloof mij of niet meneer, maar hij is ziek geworden omdat we de zaak niet konden overgeven. Geen van de 3 kinderen hadden interesse. Ja, daar zat heel ons leven in, onze energie en een deel van ons gezin, en wij hebben dat altijd met plezier gedaan. Na zijn overlijden is voor mij pas alle zever begonnen. Al dat papierwerk, de bank , de belastingen, pensioen, de verzekeringen, enzovoort, enzovoort. De kinderen hebben mij goed geholpen daar niet van, maar je zit altijd met van alles en nog wat in je hoofd. Maar dat is nu gelukkig voorbij. En ik zeg maar, nu genieten niet als het te laat is. Dat zeg ik trouwens ook tegen onze kinderen dat ze dat moeten doen.
Ik vroeg haar wat voor zaak zij en haar man uitgebaat hadden, maar ze was zo diep in haar verhaal verzonken dat ik daar geen antwoord op kreeg.
Ze ging verder, en zei, awel mijn moeder die heeft jaren geleden nog eens 320 fr. ontvangen van een bank die ze niet kende, dat was ook niet te verwonderen want ze bestond niet meer Dat was het bedrag dat haar moeder, mijn grootmoeder op een spaarboekje had staan. Die bank is toen bankroet gegaan en de mensen waren hun centen kwijt. Toen was 320 fr. veel geld. Floeps alles kwijt. Mijn grootmoeder heeft sindsdien banken nooit meer vertrouwt.
Is dat niet erg mijnheer toen zij niet meer leefde is het geld na jaren toch nog uitgekeerd, aan mijn moeder dus. Wie zegt dat mijn kinderen of kleinkinderen later geen bedrag zouden ontvangen van mijn bank die nu over de kop dreigde te gaan.
Ik trachtte haar gerust te stellen, en vertelde haar dat ik een afbeelding had gezien met W. Martens en M. Smet, met de tekst “FORTIS heeft zijn deuren moeten sluiten nadat ze het bedrag van hun voorhuwelijkssparen hebben afgehaald”, maar dat hielp blijkbaar niet.
Meneer zei ze, het zal in de genen zitten maar ik vertrouw ze ook niet meer. De banken.
De laatste slok witte wijn ging binnen, en zij ging buiten. Toch gaf ze nog vlug een laatste opmerking.
Moesten wij vroeger zo zaken gedaan hebben, wie zou ons bijgesprongen hebben ?
Met Vlaamse groet,
Walter
Geen rampenscenario, geen happy end.
