Enige tijd geleden werd bekend dat er regelmatig theoretische rijexamens vervalst worden doordat een betaalde allochtone stroman de examens gaat afleggen in de plaats van allochtone jongeren die niet slagen of het vertikken te studeren.
Nu verscheen er een kort artikeltje in de kranten dat velen daarom niet zullen hebben opgemerkt.
De correctionele rechtbank van Antwerpen heeft woensdag 19 jongeren veroordeeld die gesjoemeld hadden bij hun theoretisch rijexamen. De jongeren die kwamen opdagen, kregen een werkstraf van 60 uur en een boete van 550 euro. Zij die bij verstek veroordeeld werden, kregen 8 maanden cel en een boete.
De rechter tilde zwaar aan de feiten, omdat rijden zonder dat je de verkeersregels kent de veiligheid in gevaar brengt. In april, mei en september komen nog tien gelijkaardige zaken voor de rechtbank.
In die eerst zaak ging het om 19 " jongeren" (we weten allemaal wel wie daarmee worden bedoeld), maar wanneer er voorlopig dit jaar nog zo tien gelijkaardige rechtzaken zullen plaatsvinden, dan gaat dit al gauw over honderden gevallen.Waarschijnlijk zijn zij dan de spreekwoordelijk top van de ijsberg, de klunzen die zich hebben laten pakken door de koe die de haas ving door er toevallig op te gaan zitten.
Hoe lang is dit al bezig? Hoeveel hebben er ooit zo een vervalst examen bij de overheid of examencentra al afgelegd? ( ook aanwervingsexamens, toelatingsexamens....?) Hoeveel rijden er in België rond met zo een onrechtmatig verkregen rijbewijs, en zijn een gevaar voor familie, kinderen en heilige koe, de auto? Maken de verzekeringsmaatschappijen zich daar dan niet druk om? Hoeveel vreemdelingen hebben hier in Belgïe een rijbewijs bekomen louter gebaseerd op het voorleggen van een buitenlands rijbewijs? Hoeveel buitenlanders rijden er hier rond met enkel een buitenlands rijbewijs?Heeft iemand de waarde daaarvan gecontroleerd, laat staan de rijvaardigheid en de talenkennis van de drager?
Want stel je maar voor dat die uit een streek komt waar er van een file wordt gesproken wanneer vijf auto's drie kamelen en de geit de straat gebruiken, en waar het verkeerslicht werd gejat om ermee de plaatselijke moskee te verlichten? Wat zijn de rijbewijzen uit al die landen waard, waar attesten, aktes, diploma's, documenten aan de lopende band vervalst worden in daartoe gespecialiseerde shops, incluis elke stempel die men zich kan dromen, en waar iedereen zich voor iedereen kan uitgeven.
Wat met die vervolgens in het verkeer gedropte vreemdelingen en de al dan niet hier geboren allochtonen en nieuwe Belgen die half of geheel analfabeet niet eens in staat zijn de cursus over de wegcode te lezen, laat staan in staat zijn die te begrijpen of er een examen in af te leggen. Terwijl onze kinderen hard mogen studeren en echte examens afleggen vooraleer aan de praktijk te beginnen, mogen de (allochtone)"jongeren" en andere fraudeurs al doende leren? Dit is het resultaat waaruit blijkt dat gelijke kansenbeleid, positieve discriminatie, en verlagen van de lat voor diploma's nog niet eens genoeg zijn. Dhimmies mogen immers volgens de enige rechter ongestraft bedrogen en belogen worden. Later krijgen ze daarvoor in de hemel een extra maagd cadeau. Mag het verbazen dat er sceptisch wordt gekeken naar de sollicitatie en de diploma's van allochtonen en dat er zo bijkomende examens en testen ontstaan, en parallel diploma evaluatie systemen ? Duur en belastend bovendien.
Iedereen,(want anders zou er sprake zijn van discriminatie), maar vooral de oprechte, eerlijke, hardwerkende en loyaal integrerende allochtonen zijn daarvan het slachtoffer. Misschien zien ze niet helder meer waar de oorzaak van dit wantrouwen door is ontstaan en wijzen ze in de verkeerde richting naar een een schuldige die er geen is, of omdat een geloofsgenoot steeds moet moet worden ontzien en de facto onschuldig. Zou Kathleen Van Brempt ons niet komen geruststellen met een multiculturele leugen, zodat ik haar met veel plezier kan ontmaskeren en ontbloten?
Zouden de verzekeringsmaatschappijen op basis van deze grootschalige fraude niet de mogelijkheid hebben dekking te weigeren op grond van statistische gegevens, en hogere risico's zodat onze premies wat naar beneden kunnen, want een premiesolidariteit wijs ik in dit geval absoluut af.
Ik vraag me zelfs af: hoeveel rijden er in Brussel niet rond zonder rijbewijs, zonder verzekering, en zonder keuringsbewijs? Zou de politie dit in de risicowijken/ghetto's wel systematisch en grondig durven controleren? Immers, hier is alles mogelijk.
A GRIFFON
Zondag 2 maart 2008
Brussel / Eurabaia
Nederlandse islamkenner jaar lang undercover bij moslims in de hoofdstadJe hebt hier vreselijke boekhandels, vol antisemitische en opruiende lectuur. Racistisch en bij wet verboden, maar de politie laat begaan
In de ogen van 'echte' moslims is België een land van wulpse vrouwen, zatlappen en biggenvreters. Integratie is voor hen een ongelovige daad
«Ik zag in Brussel enkel getto's, vol moslims met middeleeuwse opvattingen die op geen enkele manier in contact staan met de Belgische samenleving. Sterker, ze verachten die samenleving. Brussel is het ideale broeinest voor extremisten, want de stad is complex, chaotisch en anoniem. Controle is er niet. Integratie al evenmin.» Dat zegt de Nederlandse islamkenner en journalist Arthur van Amerongen (48). Hij leefde een jaar lang tussen de radicale islamieten in de hoofdstad en schreef er een boek over. Een verbijsterend en verontrustend boek.
Je kan Arthur van Amerongen moeilijk verdenken van een aangeboren afkeer voor de islam en haar aanhangers of van bruine politieke keuzes. Als telg uit een streng calvinistisch nest dat op de Nederlandse Veluwe woonde, studeerde hij Semitische talen (waaronder Arabisch en Hebreeuws) aan de universiteit van Amsterdam. Hij behaalde zijn doctoraat met een scriptie over de heilige oorlog in Algerije. Zijn geschriften getuigden van enige sympathie voor de moslimstrijders. Hij stemde uitgesproken links. Als journalist werkte hij 15 jaar lang in het Midden-Oosten, tussen de (radicale) moslims. Een intellectueel met veel straatwijsheid. Hij publiceerde in Vrij Nederland, De Groene Amsterdammer en maakte het bekroonde radioprogramma 'De Inburgering'. Na de aanslag op scenarist Theo Van Gogh, gepleegd door een jonge islamist, nam van Amerongen het in zijn boek 'Kasba Amsterdam' vurig op voor de Marokkaanse gemeenschap, die na de moord door veel Nederlanders erg scheef werden bekeken. Hij werd voor zijn werk bekroond met de Prijs voor de Dagbladjournalistiek. Daarna, van maart 2006 tot de zomer van 2007, trok hij als kandidaat-bekeerling naar Brussel. Een kille ervaring die hem helemaal veranderde.
Waarom wilde je naar Brussel?
Arthur van Amerongen: «Brussel is een anonieme en kosmopolitische stad, waar moslims uit alle windstreken wonen. Een rare verzameling kostgangers. In Amsterdam of Antwerpen zijn die gemeenschappen veel homogener, er huizen daar vooral Marokkaanse Berbers. Ik dompelde me helemaal onder in het islamitische milieu in Brussel. Ik installeerde me in een oud huis in de volkswijk de Marollen. Ik leefde als geheelonthouder: ik at 'halal', dronk geen druppel alcohol, gebruikte geen drugs en ging niet uit. Ik schuwde elke verleiding en sliep met mijn handen boven de lakens. Ik bad vijf keer per dag, telkens voorafgegaan door de rituele reinigingen. Ik vulde mijn dagen voorts met diepgravende studie van de Koran, lange wandelingen door de Brusselse moslimwijken, bezoeken aan gebedshuizen en talloze avondlijke lezingen door allerhande Korangeleerden. Ik kwam rond met zes euro per dag. Erg opwindend was dat allemaal niet en ik werd er broodmager van, maar ik wilde nu eenmaal geen half werk doen.»
In welke milieus probeerde je te infiltreren?
«Ik begaf me tussen moslims die studeerden aan Koranschooltjes. Ik probeerde mensen te ontmoeten die invloed hadden of zouden hebben op de islamitische gemeenschap. Dat was niet moeilijk: het wemelt in Brussel van de moslims die zich verkleden in de Profeet en de godganse dag bezig zijn met hun geloof. Ik was als een vlieg op de muur overal aanwezig. Ik studeerde aan de Al Khaira-academie in Anderlecht en volgde het vak 'Islam' aan de Erasmushogeschool. Op die schoolbanken zaten moslims van de zogenaamde bovenlaag.»
Wat was hun visie op de islam in België, en bij uitbreiding in Europa?
«Hoe hoger opgeleid, hoe meer ze zich tegen de westerse wereld keren. Ze verachten het gastland, maar aanvaarden wel gretig de uitkeringen die ze genieten. Echte moslims voelen zich superieur aan de losbandige autochtonen. België is in hun ogen een land van wulpse vrouwen, hoerenlopers, zatlappen en biggenvreters. Dat menen ze echt en ze zeggen het ook met zoveel woorden. Nog sterker en gevaarlijker: ze prediken dat onophoudelijk bij ongeschoolde geloofsgenoten, die hun argumenten zonder nadenken slikken. Integratie is voor hen een ongelovige daad en bijgevolg onbespreekbaar. Je kan de redeneringen bij die bovenlaag nog het best vergelijken met de onwrikbare gedachten bij de getuigen van Jehova.»
«De gevaarlijkste plekken in Brussel zijn de talloze 'achterafschooltjes' en 'achterafmoskeetjes'. Daar wordt haat gepredikt. Veel meer dan in de officiële moskeeën, die doorgaans nog bevolkt worden door min of meer keurige mensen. In de onopvallende, kille zaaltjes worden bekeringen gedaan van Belgische vrouwen die met een moslim willen trouwen, van ex-criminelen die hun leven willen beteren en van labiele en verloren gelopen broeders en zusters die weer het licht willen zien. Voor de buitenwereld verkondigen bebaarde mannen de islam van de liefde en de vrede. Als ze onder elkaar zijn, gaan ze fel tekeer tegen het Westen, de joden en de boeddhisten. Ze kanten zich tegen de moderne wetenschap, vrije democratische politiek en nog het meest tegen de zeden. In Brussel vind je vreselijke boekhandels, zoals in de Lemonnierlaan en de Brabantstraat, vol antisemitische lectuur en opruiende boekjes met 'agitprop' (propaganda die tot agitatie leidt, red.). Die geschriften zijn racistisch en bij wet verboden. Ik heb dagen in die boekhandels rondgehangen, maar heb er nooit politie gezien.»
Waar huizen de echte extremisten in Brussel?
«In het centrum van Sint-Jans-Molenbeek, Sint-Gillis, op de grens van Molenbeek en Anderlecht, in de Marollen en langs de as van het Noordstation naar het Zuidstation. Kortom: in het centrum van de Europese hoofdstad. Daar liggen de echte kweekvijvers van het extremisme. Ze zijn veel talrijker dan iedereen denkt. Het zijn buurten met een moordende sociale controle vanuit de islamitische gemeenschap. Een jonge moslima die op straat een sigaret rookt of een jongen zoent, wordt binnen de vijf minuten verklikt en krijgt ervan langs. De tamtam werkt perfect. Diezelfde sociale controleurs sluiten wél hun ogen voor iemand die wekenlang met jerrycans benzine rondzeult of verdachte pakjes naar zijn huis sleept. Zo iemand aangeven, vinden ze verraad. Hun laksheid is ook het gevolg van angst en schaamte. Een moslim hangt de vuile was niet buiten.»
«De extremistische buurten in Brussel zijn gedroomde schuiloorden voor het geboefte. Ik ken zware Algerijnse criminelen die al jaren rondhangen in Molenbeek zonder dat ze ook maar één keer gecontroleerd werden. Het verwondert me dan ook niet dat Abdelkader Belliraj zes moorden kon plegen in Brussel zonder dat iemand hem aangaf.»
Er wordt toch hard gewerkt aan integratie?
«Onzin. Ik heb dat nergens gezien in Brussel. Dat ze me eens aantonen waar die multiculturele samenleving bestaat! De enige interactie tussen moslims en autochtonen is de handel. Sommige Belgen kopen hun brood en groenten bij allochtone winkeliers omdat het goedkoper is. Het halalvlees is ook beter dan het Belgische. Van een echte ontmoeting tussen de culturen heb ik geen beginsel kunnen ontdekken.»
«Er lopen wel enkele knuffelallochtonen rond in de Belgische politiek. Die dienen enkel om allochtone stemmen binnen te halen, zoals in Nederland. Die mensen zijn evenwel niet representatief voor hun gemeenschap. Brussel heeft ook een Vlaams-Marokkaans Culturenhuis. Bespottelijk. Wie komt daar naartoe? Een kip en een half paard. Dat centrum kost 12 miljoen euro en dient tot niets. Weggesmeten geld. De meerderheid echte moslims zal je er niet zien. Een dergelijk cultuurcentrum ruikt naar alcohol en varkensvlees.»
«Moslims verliezen hun tijd niet met vermaak buiten hun eigen gemeenschap. Ik heb aan den lijve ondervonden dat het geloof van een ware islamiet vreugdeloos is. Aanvankelijk vond ik de islam een warme godsdienst, gedreven door naastenliefde, broederschap en onbaatzuchtigheid. In Brussel raakte ik verbitterd, naarmate ik me in de islam verdiepte. Ik ontmoette er talloze humorloze jonge Marokkanen die een bikkelhard geloof predikten, ontdaan van enige liefde en verdraagzaamheid. Het aantal agressieve en haatdragende extremisten overtrof mijn droevigste verwachtingen. Ik werd zo diep getroffen door die alomtegenwoordige haat dat ik als kandidaat-bekeerling het spoor bijster raakte. De visie van die jonge Marokkanen deed me terugdenken aan mijn jeugd op de calvinistische Veluwe, die in alle opzichten nog veel milder was. Maar toch... ook daar dicteerden kerk en religie alles en waren alle geneugten des levens uit den boze. Geheelonthouding en de daarmee gepaard gaande verveling maken van een mens een wrokkig wezen. Geen wonder dat jonge Marokkanen over alles mekkeren. Niets mag. Het zijn bikkelharde schriftgeleerden die dwepen met de catechismusislam. De nieuwe generatie Brusselse moslims verwerpt de prachtige islamitische cultuur die in veertien eeuwen tot stand is gekomen. Ze zijn geobsedeerd door verboden.»
Stel je het nu niet té somber voor? Als reactie op je mislukte bekering?
«Feiten zijn feiten. Ik zag in Brussel enkel getto's, vol moslims met middeleeuwse opvattingen die op geen enkele manier in contact staan met de Belgische samenleving. De weinige autochtone cafés en winkels in de extremistische wijken sluiten. Een beetje Belg komt er niet meer wonen. De getto's breiden zich als inktvlekken uit. De toon onder de allochtonen wordt met de dag aanvallender, de mensen worden er vromer en vromer. Ziet de politiek dat dan niet? Of wil ze het niet zien omdat het niet aangenaam is?»
Het valt op dat je je het meest stoort aan de Marokkaanse Brusselaars.
«Ja, omdat zij de hevigste extremisten zijn. De meesten zijn Berbers uit het Rifgebergte. Ze voelden zich in hun thuisland Marokko verstoten. Hun koning vinden ze maar niks, hun taal werd verboden en hun cultuur afgewezen. Hun nieuwe identiteit is de islam, die ze hier zo radicaal mogelijk verdedigen. Hun islam - en die overheerst helaas in Brussel - staat echt contact tussen de culturen in de weg. Het is een splijtzwam.»
Marokkaanse organisaties klaagden je aan wegens racisme. Begrijpelijk?
«De mensen met wie ik in Brussel optrok, hebben geen boodschap aan mijn boek. Ze zullen het zeker niet lezen, want voor hen bestaat er maar één boek en dat is de heilige Koran. De rest van wat aan het papier toevertrouwd wordt, is bullshit. Wie in Vlaanderen ook maar één kritische vraag durft te stellen over de vermeende multiculturele samenleving, wordt onmiddellijk weggezet als racist, fascist en Vlaams Belanger. Waarom stelt de politiek geen kritische vragen bij de activiteiten van extremisten? Vlaanderen is op dat vlak wel erg bekrompen. De multiculturele samenleving is een heilig huisje, waaraan je niet raakt. Ik ben helemaal niet rechtser geworden door mijn ervaringen in Brussel, wél kritischer. De schellen zijn van mijn ogen gevallen. Ik besef nu dat ik tijdens mijn verblijven in de moslimgemeenschappen in het Midden-Oosten en Nederland te veel geloofd heb in de zalvende praatjes van vooraanstaande moslims, die gespecialiseerd zijn in het masseren van westerse journalisten.»
Weten onze politiediensten wel wat er leeft in die gevaarlijke Brusselse wijken?
«Met de politie valt het nogal mee, denk ik. Ze hebben de jongste jaren toch belangrijke terroristen kunnen arresteren in Brussel. Youssef Belhadj, betrokken bij de aanslagen in Madrid, Nizar Trabelsi, die aanslagen beraamde op Kleine Brogel, en Tarek Maaroufi, die Belgische moslims rekruteerde voor de jihad. Niet van de minsten. Het probleem is dat de politie- en veiligheidsdiensten in hun werk geremd worden door de politiek. Er moet dringend nagedacht worden over moderne opsporingsmiddelen om gevaarlijke moslims te detecteren. Ouderwetse infiltratie werkt al lang niet meer, want geen enkele Belgische flik kan doordringen in de extremistische milieus. Ze ruiken hem daar vanop kilometers afstand. Daardoor komen extremisten pas in het vizier als het (bijna) te laat is. Op die manier zullen ze in Brussel nog eens een echte aanslag meemaken.»
'Brussel: Eurabia', Uitgeverij Atlas, 160 pagina's, 18,50 euro.
Foto's Jo Voets. Hij kreeg steun van het Fonds Pascal Decroos om een fotoreportage te maken over de moslimgemeenschap in Brussel (www.jovoets.eu).
Volgens Van Amerongen zijn de gevaarlijkste plekken niet de officiële moskeeën, «die doorgaans nog bevolkt worden door min of meer keurig mensen», maar de talloze 'achterafmoskeetjes'.
© 2008 De Persgroep Publishing.
«Ik zag in Brussel enkel getto's, vol moslims met middeleeuwse opvattingen die op geen enkele manier in contact staan met de Belgische samenleving. Sterker, ze verachten die samenleving. Brussel is het ideale broeinest voor extremisten, want de stad is complex, chaotisch en anoniem. Controle is er niet. Integratie al evenmin.» Dat zegt de Nederlandse islamkenner en journalist Arthur van Amerongen (48). Hij leefde een jaar lang tussen de radicale islamieten in de hoofdstad en schreef er een boek over. Een verbijsterend en verontrustend boek.
Je kan Arthur van Amerongen moeilijk verdenken van een aangeboren afkeer voor de islam en haar aanhangers of van bruine politieke keuzes. Als telg uit een streng calvinistisch nest dat op de Nederlandse Veluwe woonde, studeerde hij Semitische talen (waaronder Arabisch en Hebreeuws) aan de universiteit van Amsterdam. Hij behaalde zijn doctoraat met een scriptie over de heilige oorlog in Algerije. Zijn geschriften getuigden van enige sympathie voor de moslimstrijders. Hij stemde uitgesproken links. Als journalist werkte hij 15 jaar lang in het Midden-Oosten, tussen de (radicale) moslims. Een intellectueel met veel straatwijsheid. Hij publiceerde in Vrij Nederland, De Groene Amsterdammer en maakte het bekroonde radioprogramma 'De Inburgering'. Na de aanslag op scenarist Theo Van Gogh, gepleegd door een jonge islamist, nam van Amerongen het in zijn boek 'Kasba Amsterdam' vurig op voor de Marokkaanse gemeenschap, die na de moord door veel Nederlanders erg scheef werden bekeken. Hij werd voor zijn werk bekroond met de Prijs voor de Dagbladjournalistiek. Daarna, van maart 2006 tot de zomer van 2007, trok hij als kandidaat-bekeerling naar Brussel. Een kille ervaring die hem helemaal veranderde.
Waarom wilde je naar Brussel?
Arthur van Amerongen: «Brussel is een anonieme en kosmopolitische stad, waar moslims uit alle windstreken wonen. Een rare verzameling kostgangers. In Amsterdam of Antwerpen zijn die gemeenschappen veel homogener, er huizen daar vooral Marokkaanse Berbers. Ik dompelde me helemaal onder in het islamitische milieu in Brussel. Ik installeerde me in een oud huis in de volkswijk de Marollen. Ik leefde als geheelonthouder: ik at 'halal', dronk geen druppel alcohol, gebruikte geen drugs en ging niet uit. Ik schuwde elke verleiding en sliep met mijn handen boven de lakens. Ik bad vijf keer per dag, telkens voorafgegaan door de rituele reinigingen. Ik vulde mijn dagen voorts met diepgravende studie van de Koran, lange wandelingen door de Brusselse moslimwijken, bezoeken aan gebedshuizen en talloze avondlijke lezingen door allerhande Korangeleerden. Ik kwam rond met zes euro per dag. Erg opwindend was dat allemaal niet en ik werd er broodmager van, maar ik wilde nu eenmaal geen half werk doen.»
In welke milieus probeerde je te infiltreren?
«Ik begaf me tussen moslims die studeerden aan Koranschooltjes. Ik probeerde mensen te ontmoeten die invloed hadden of zouden hebben op de islamitische gemeenschap. Dat was niet moeilijk: het wemelt in Brussel van de moslims die zich verkleden in de Profeet en de godganse dag bezig zijn met hun geloof. Ik was als een vlieg op de muur overal aanwezig. Ik studeerde aan de Al Khaira-academie in Anderlecht en volgde het vak 'Islam' aan de Erasmushogeschool. Op die schoolbanken zaten moslims van de zogenaamde bovenlaag.»
Wat was hun visie op de islam in België, en bij uitbreiding in Europa?
«Hoe hoger opgeleid, hoe meer ze zich tegen de westerse wereld keren. Ze verachten het gastland, maar aanvaarden wel gretig de uitkeringen die ze genieten. Echte moslims voelen zich superieur aan de losbandige autochtonen. België is in hun ogen een land van wulpse vrouwen, hoerenlopers, zatlappen en biggenvreters. Dat menen ze echt en ze zeggen het ook met zoveel woorden. Nog sterker en gevaarlijker: ze prediken dat onophoudelijk bij ongeschoolde geloofsgenoten, die hun argumenten zonder nadenken slikken. Integratie is voor hen een ongelovige daad en bijgevolg onbespreekbaar. Je kan de redeneringen bij die bovenlaag nog het best vergelijken met de onwrikbare gedachten bij de getuigen van Jehova.»
«De gevaarlijkste plekken in Brussel zijn de talloze 'achterafschooltjes' en 'achterafmoskeetjes'. Daar wordt haat gepredikt. Veel meer dan in de officiële moskeeën, die doorgaans nog bevolkt worden door min of meer keurige mensen. In de onopvallende, kille zaaltjes worden bekeringen gedaan van Belgische vrouwen die met een moslim willen trouwen, van ex-criminelen die hun leven willen beteren en van labiele en verloren gelopen broeders en zusters die weer het licht willen zien. Voor de buitenwereld verkondigen bebaarde mannen de islam van de liefde en de vrede. Als ze onder elkaar zijn, gaan ze fel tekeer tegen het Westen, de joden en de boeddhisten. Ze kanten zich tegen de moderne wetenschap, vrije democratische politiek en nog het meest tegen de zeden. In Brussel vind je vreselijke boekhandels, zoals in de Lemonnierlaan en de Brabantstraat, vol antisemitische lectuur en opruiende boekjes met 'agitprop' (propaganda die tot agitatie leidt, red.). Die geschriften zijn racistisch en bij wet verboden. Ik heb dagen in die boekhandels rondgehangen, maar heb er nooit politie gezien.»
Waar huizen de echte extremisten in Brussel?
«In het centrum van Sint-Jans-Molenbeek, Sint-Gillis, op de grens van Molenbeek en Anderlecht, in de Marollen en langs de as van het Noordstation naar het Zuidstation. Kortom: in het centrum van de Europese hoofdstad. Daar liggen de echte kweekvijvers van het extremisme. Ze zijn veel talrijker dan iedereen denkt. Het zijn buurten met een moordende sociale controle vanuit de islamitische gemeenschap. Een jonge moslima die op straat een sigaret rookt of een jongen zoent, wordt binnen de vijf minuten verklikt en krijgt ervan langs. De tamtam werkt perfect. Diezelfde sociale controleurs sluiten wél hun ogen voor iemand die wekenlang met jerrycans benzine rondzeult of verdachte pakjes naar zijn huis sleept. Zo iemand aangeven, vinden ze verraad. Hun laksheid is ook het gevolg van angst en schaamte. Een moslim hangt de vuile was niet buiten.»
«De extremistische buurten in Brussel zijn gedroomde schuiloorden voor het geboefte. Ik ken zware Algerijnse criminelen die al jaren rondhangen in Molenbeek zonder dat ze ook maar één keer gecontroleerd werden. Het verwondert me dan ook niet dat Abdelkader Belliraj zes moorden kon plegen in Brussel zonder dat iemand hem aangaf.»
Er wordt toch hard gewerkt aan integratie?
«Onzin. Ik heb dat nergens gezien in Brussel. Dat ze me eens aantonen waar die multiculturele samenleving bestaat! De enige interactie tussen moslims en autochtonen is de handel. Sommige Belgen kopen hun brood en groenten bij allochtone winkeliers omdat het goedkoper is. Het halalvlees is ook beter dan het Belgische. Van een echte ontmoeting tussen de culturen heb ik geen beginsel kunnen ontdekken.»
«Er lopen wel enkele knuffelallochtonen rond in de Belgische politiek. Die dienen enkel om allochtone stemmen binnen te halen, zoals in Nederland. Die mensen zijn evenwel niet representatief voor hun gemeenschap. Brussel heeft ook een Vlaams-Marokkaans Culturenhuis. Bespottelijk. Wie komt daar naartoe? Een kip en een half paard. Dat centrum kost 12 miljoen euro en dient tot niets. Weggesmeten geld. De meerderheid echte moslims zal je er niet zien. Een dergelijk cultuurcentrum ruikt naar alcohol en varkensvlees.»
«Moslims verliezen hun tijd niet met vermaak buiten hun eigen gemeenschap. Ik heb aan den lijve ondervonden dat het geloof van een ware islamiet vreugdeloos is. Aanvankelijk vond ik de islam een warme godsdienst, gedreven door naastenliefde, broederschap en onbaatzuchtigheid. In Brussel raakte ik verbitterd, naarmate ik me in de islam verdiepte. Ik ontmoette er talloze humorloze jonge Marokkanen die een bikkelhard geloof predikten, ontdaan van enige liefde en verdraagzaamheid. Het aantal agressieve en haatdragende extremisten overtrof mijn droevigste verwachtingen. Ik werd zo diep getroffen door die alomtegenwoordige haat dat ik als kandidaat-bekeerling het spoor bijster raakte. De visie van die jonge Marokkanen deed me terugdenken aan mijn jeugd op de calvinistische Veluwe, die in alle opzichten nog veel milder was. Maar toch... ook daar dicteerden kerk en religie alles en waren alle geneugten des levens uit den boze. Geheelonthouding en de daarmee gepaard gaande verveling maken van een mens een wrokkig wezen. Geen wonder dat jonge Marokkanen over alles mekkeren. Niets mag. Het zijn bikkelharde schriftgeleerden die dwepen met de catechismusislam. De nieuwe generatie Brusselse moslims verwerpt de prachtige islamitische cultuur die in veertien eeuwen tot stand is gekomen. Ze zijn geobsedeerd door verboden.»
Stel je het nu niet té somber voor? Als reactie op je mislukte bekering?
«Feiten zijn feiten. Ik zag in Brussel enkel getto's, vol moslims met middeleeuwse opvattingen die op geen enkele manier in contact staan met de Belgische samenleving. De weinige autochtone cafés en winkels in de extremistische wijken sluiten. Een beetje Belg komt er niet meer wonen. De getto's breiden zich als inktvlekken uit. De toon onder de allochtonen wordt met de dag aanvallender, de mensen worden er vromer en vromer. Ziet de politiek dat dan niet? Of wil ze het niet zien omdat het niet aangenaam is?»
Het valt op dat je je het meest stoort aan de Marokkaanse Brusselaars.
«Ja, omdat zij de hevigste extremisten zijn. De meesten zijn Berbers uit het Rifgebergte. Ze voelden zich in hun thuisland Marokko verstoten. Hun koning vinden ze maar niks, hun taal werd verboden en hun cultuur afgewezen. Hun nieuwe identiteit is de islam, die ze hier zo radicaal mogelijk verdedigen. Hun islam - en die overheerst helaas in Brussel - staat echt contact tussen de culturen in de weg. Het is een splijtzwam.»
Marokkaanse organisaties klaagden je aan wegens racisme. Begrijpelijk?
«De mensen met wie ik in Brussel optrok, hebben geen boodschap aan mijn boek. Ze zullen het zeker niet lezen, want voor hen bestaat er maar één boek en dat is de heilige Koran. De rest van wat aan het papier toevertrouwd wordt, is bullshit. Wie in Vlaanderen ook maar één kritische vraag durft te stellen over de vermeende multiculturele samenleving, wordt onmiddellijk weggezet als racist, fascist en Vlaams Belanger. Waarom stelt de politiek geen kritische vragen bij de activiteiten van extremisten? Vlaanderen is op dat vlak wel erg bekrompen. De multiculturele samenleving is een heilig huisje, waaraan je niet raakt. Ik ben helemaal niet rechtser geworden door mijn ervaringen in Brussel, wél kritischer. De schellen zijn van mijn ogen gevallen. Ik besef nu dat ik tijdens mijn verblijven in de moslimgemeenschappen in het Midden-Oosten en Nederland te veel geloofd heb in de zalvende praatjes van vooraanstaande moslims, die gespecialiseerd zijn in het masseren van westerse journalisten.»
Weten onze politiediensten wel wat er leeft in die gevaarlijke Brusselse wijken?
«Met de politie valt het nogal mee, denk ik. Ze hebben de jongste jaren toch belangrijke terroristen kunnen arresteren in Brussel. Youssef Belhadj, betrokken bij de aanslagen in Madrid, Nizar Trabelsi, die aanslagen beraamde op Kleine Brogel, en Tarek Maaroufi, die Belgische moslims rekruteerde voor de jihad. Niet van de minsten. Het probleem is dat de politie- en veiligheidsdiensten in hun werk geremd worden door de politiek. Er moet dringend nagedacht worden over moderne opsporingsmiddelen om gevaarlijke moslims te detecteren. Ouderwetse infiltratie werkt al lang niet meer, want geen enkele Belgische flik kan doordringen in de extremistische milieus. Ze ruiken hem daar vanop kilometers afstand. Daardoor komen extremisten pas in het vizier als het (bijna) te laat is. Op die manier zullen ze in Brussel nog eens een echte aanslag meemaken.»
'Brussel: Eurabia', Uitgeverij Atlas, 160 pagina's, 18,50 euro.
Foto's Jo Voets. Hij kreeg steun van het Fonds Pascal Decroos om een fotoreportage te maken over de moslimgemeenschap in Brussel (www.jovoets.eu).
Volgens Van Amerongen zijn de gevaarlijkste plekken niet de officiële moskeeën, «die doorgaans nog bevolkt worden door min of meer keurig mensen», maar de talloze 'achterafmoskeetjes'.
© 2008 De Persgroep Publishing.
5 reacties op dit bericht
@Jeanine bis
Ik heb uw aangegeven links bekeken en stel vast dat ik met mijn tekst hopeloos achterop loop. Jammer dat ik niet meer tijd heb, maar voor het werk ben ik minstens 12 per dag van huis. Vermits jij aan de bron zit, denk ik dat de lezers van Angeltjes het zeer op prijs zouden stellen moest je dit eens in een overzichtsartikel verwerken. Ik wil daar met alle plezier aan meewerken. Wat denkt ge, it's a deal ??
@ Jeanine
Dank en proficiat.
p/s @ Pim
The Cairo Declaration on Human Rights in Islam
Adopted and Issued at the Nineteenth Islamic Conference
of Foreign Ministers in Cairo
on 5 August 1990.
geplaatst. Misschien over het hoofd gezien ?
Article 25
The Islamic Shari'ah is the only source of reference for the explanation or clarification to any of the articles of this Declaration.
Das duidelijk zeker !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
'Pittig détail: art. 25 staat NIET in de vertaling van Wikipedia !!!!!!!!!!!!!!!!
@ pim
Daarna heb ik een officiële kopie aangevraagd bij de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Ik had er 6€ voor over.
Het onderwerp is hier al te sprake gekomen.
Stradi maakte ons ook attent op recentere 'resoluties'
Ik voegde er een reactie aan toe met een link want 20 jaar later in 1995 deed men het nog eens over.
Geheimgehouden EU-afspraken met 10 Aziatische en Noord-Afrikaanske landen
Uit de Barcelona-Verklaring van 1995:
Euro-Mediterrane afspraken ingegaan tussen de EU, Marokko, Algerije, Tunesië, Egypte, Jordanië, het Palestijnse Zelfbestuur, Syrië, Libanon, Turkije en Israël.
Voorzien is o.a.:
Het oprichten van een handelszone en vanaf het jaar 2010 het begin van een economische sammensmeltning.
Wezenlijk meer EU geld voor partners en
Cultureel partnerschap.
Respect voor de Islam door de EU gegarandeerd
Er worden garanties gegeven voor respect voor verscheidenheid, dwz. het bevordering van verdraagzaamheid tussen verschillende bevolkingsgroepen.
Het belang van een gemeenschappelijke veldtocht tegen racisme, xenofobie en onverdraagzaamheid wordt onderstreept. [Breaking News - Alarm - Januari 2008 !!!]
Dicht wederzijdse Europese-Islamische beïnvloeding tussen radio, televisie, kranten, bladen moet cultureel begrip scheppen. De EU zal deze ontwikkeling actief steunen.
lees meer:
http://www.balder.org/avisartikler/Barcelona-Verklaring-Euro-Mediterrane-Partnerschap-Geheime-Afspraken.php
Eric Derijcke tekende voor de Belgische burger ....
http://ec.europa.eu/external_relations/euromed/bd.htm
En ook Louis Michel was bij de pinken ...
Naar een totalitair Europa
Door Fjordman Publicatiedatum: 04-05-2007
In 2002 vertelde Louis Michel, de toenmalige Belgische Minister van Buitenlandse Zaken, die tegenwoordig lid is van de Europese Commissie, het Belgische Parlement, dat de EU uiteindelijk Noord-Afrika, het Midden-Oosten als ook Europa zal omvatten.
Het MEDA programma, het belangrijkste financiële instrument voor de implementatie van het Euro-Mediterrane Partnerschap, spendeerde volgens de officiële website van de EU tussen 2000 en 2006 €5,35 Miljard aan verschillende programma’s. Tijdens de periode 1995 – 1999 werd 86% van de fondsen die MEDA ter beschikking had naar Algerije, Egypte, Jordanië, Libanon, Marokko, Syrië, Tunesië, Turkije en de Palestijnse Autoriteit gesluisd.
Lees meer...
http://www.libertarian.nl/NL/archives/001769.php
Rien ne va plus ...
Is het 5 voor of 5 na twaalf ?
Wat hier te lezen staat is beangstigend en sterkt mij in mijn overtuiging dat het 5 NA twaalf is. Dit is wat Derk Jan Eppink zei in een interview in maart 2007.
In Eurabia wijst onderzoekster Bat Ye’or de Europese Unie zelf aan als veroorzaker van de problemen rond de islamitische immigratie.
“Het grootste probleem is de neiging tot culturele capitulatie. Daar heeft Bolkestein bij de presentatie van mijn boek op gewezen. Er is, vooral bij de Europese elite, een schuldcomplex vanwege de Tweede Wereldoorlog en het kolonialisme. Arabische en Afrikaanse landen spelen daarop in. ‘Alles is jullie schuld en als je die schuld wilt verlichten moet je ons geld geven en de dingen doen die wij willen.’ Zo ontstaat een proces van capitulatie, zeker als de islam in het spel is, een religie met zeer uitgesproken principes. Kijk naar die Duitse rechter die uitspraak doet op basis van de koran. Als je zo doorgaat, zal binnen tien jaar in de grote steden van Europa niet meer het Wetboek van strafrecht gelden, maar de sharia.”
“Er zit spanning tussen de Europese cultuur en de islam. Op drie plaatsen wringt de schoen. Dat is de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst en de positie van de vrouw. De vraag is nu: welke waarden gaan voor? De Europese waarden, of die van de islam? Op dat kruispunt staat Europa nu.” Dixit Eppink.
Intussen zijn we op dat kruispunt al een straat ingedraaid, maar wel een met éénrichtingsverkeer. De sharia IS al een feit. Er zijn voorbeelden in de Duitse rechtspraak, de sharia banking in de UK is al geen uitzondering meer en ook Foertis gluurt met begerige ogen naar de olie-dollars. Dat daarbij een hele beschaving op de helling wordt gezet kan hen blijkbaar niet schelen.
Hierboven wordt verwezen naar onderzoekster Bat Ye’or. Zij wijst op het bestaan van officiële overeenkomsten tussen Europa en de Arabische wereld. In ruil voor olie mag en mocht de Arabische immigratie en de verspreiding van de islamitische cultuur in Europa geen strobreed in de weg gelegd worden. Lees het volledige interview van 2 jaar geleden met haar. Een must. Ik haal er dit stukje even uit:
Het dieperliggende probleem is dat ze onder invloed staan van een boosaardige ideologie, die met haar eigen middelen bestreden moet worden. De premier van Turkije, Erdogan, hanteert een andere tactiek dan Osama bin Laden, maar hun aspiraties zijn dezelfde: de sharia en de islamitische orde wereldwijd vestigen. Het hoort tot het hart van de islam, het valt op te maken uit de koran, de hadiths, de biografie van Mohammed en de vier leerscholen, dat de wereld islamitisch moet worden, zoals een van de sprekers opmerkte. Soerat 9 (Al-Tauba) van de koran leert ondubbelzinnig dat "strijd", "afstraffing", en "uitrukken tegen" ongelovigen de juiste middelen zijn.
De bron van de islamisering van Europa, de bron van dit kwaad, ligt in de Resolutie van Straatsburg die gepubliceerd werd in het tijdschrift Eurabia van juli 1975. Het is naar deze resolutie waar Oriana Fallaci en Bat Ye’or verwijzen. Ik heb na wat zoekwerk de tekst van deze resolutie hier gevonden. De tekst stond in de reactiemodule op vraag van een zekere Jeanine uit België. Onze Jeanine?? Als Jeanine dit leest, laat eens weten of dit klopt.
Wat ook klopt is wat de 2 moedige dames schrijven in hun werk. Ik citeer een stukje uit deze Euro-Arabische resolutie.
Convinced that significant results are possible in the cultural field of the Euro-Arab dialogue, recognising the historic contribution of Arab culture to European development, emphasising the contribution which Arab culture can still give to European countries especially in the field of human values, regretting that cultural relations between European and Arab countries are still infrequent and limited in scope, regretting the relative neglect of the teaching of Arab culture and Arabic in Europe and looking forward to its development, hoping that European governments will help Arab countries to create the resources needed for the participation of immigrant workers and their families in Arab culture and religious life, asking the European press to show a sense of responsability so that they may inform public opinion objectively and more fully about the problems of the Arab world, recognising the important role which Friendship groups and Tourism can play in improving mutual understanding
Calls on the governments of the Nine (Europa, nvdr) to approach the cultural aspect of the Euro-Arab dialogue in a constructive spirit and to give a higher priority to the popularisation of Arab culture in Europe.
Als je dit leest dan vallen er heel wet puzzelstukjes naadloos in mekaar en begrijp je pas echt wat er aan de gang is. Politici die dit laten gebeuren of zelfs meewerken aan de bevordering ervan noem ik misdadigers. Ik heb er geen ander woord voor. Deze resolutie dateert van meer dan 30 geleden. En de afhankelijkheid van Noord-Afrikaanse olie is nog steeds even groot. Een verantwoordelijk politicus met een beetje ethisch bewustzijn, strategisch inzicht en lange termijnvisie, zou sinds meer dan 30 jaar alle wetenschappelijk onderzoek inzake energie gestimuleerd hebben om die olie-afhankelijkheid zo snel mogelijk ongedaan te maken of tenminste drastisch terug te dringen. Maar ja, politici met visie en durf, die vind je meestal niet bij de klassieke partijen en nog minder bij het linkse deel ervan.
En wat krijgen we in ruil voor al dit gepamper? Een vat ruwe olie kost vandaag 102 dollar. Drie jaar geleden was dit nog minder dan 40 dollar. Prijzen van de ruwe olie kan u overigens continu hier volgen.
Eerlijk gezegd, ik zie het somber in. Steun daarom de Sioe in hun strijd tegen de islamisering van Europa door deze petitie te tekenen.Want... dit willen wij niet!