Een stem uit Nederland

Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meep Meeeeeeeeeep Meep-Meep  

Mooi begonnen ...

De tijd raast in sneltreinvaart voorbij, de mens en zijn omgeving passen zich aan

Wie lang in het buitenland vertoefd heeft, komt in een heel andere wereld terecht en gelooft nauwelijks wat hij hoort en ziet.  Niet alleen zijn vroegere omgeving is grondig veranderd, maar ook de mensen. Zij bedienen zich van andere woorden, klemtonen verschillen en ook de toon is gewijzigd.  Dat komt omdat de mens zich door de jaren heen heeft aangepast, ook aan zijn taal.

Hierna enkele voorbeelden van nieuwe woorden die gedurende de laatste jaren aan onze taal toegevoegd werden :  chatten   deletetoets   dodehoekspiegel   bodyscan   lowbudgethotel   downloaden

Maar ook wie de wijzigingen dag na dag mee beleefd heeft, begint soms te twijfelen aan zijn taalgebruik. Vergis ik mij? Heb ik dat vroeger niet anders geleerd?

Woorden en uitdrukkingen die vroeger nog als fout beschouwd werden, hebben intussen bestaansrecht gekregen.  Dit geldt onder meer voor leenwoorden, dat zijn woorden en uitdrukkingen die aan een vreemde taal ontleend werden en in strijd zijn met het taaleigen van de overnemende taal.  Enkele voorbeelden:

 Uit het Duits (dit zijn germanismen) : vanzelfsprekend (selbsverständlig)  begeestering (Begeisterung).

 Uit het Engels (dit zijn anglicismen) : beforehand (op voorhand)

Andere leenwoorden worden dan weer nog steeds als fout beschouwd : bijvoorbeeld uit het Frans (dit zijn gallicismen) : laten weten (faire savoir)

Nog een opvallende verandering : woorden die jaren geleden nog van een bepaald geslacht waren, kregen er een geslacht bij. Enkele voorbeelden:

Wereld : vroeger vrouwelijk.  Nu vrouwelijk en mannelijk.

Wet: Idem

Brug: Idem

Het merendeel van de Vlamingen herinnert zich wel het ruggensteuntje ontleend aan het dialect (vooral in het Antwerpse) om in de meeste gevallen het geslacht van zelfstandige naamwoorden te bepalen

Wanneer men zegt: ne vent is het geslacht mannelijk.

Wanneer men daarentegen zegt: een vrouw is het geslacht vrouwelijk.

En wanneer men zegt: e kind is het geslacht onzijdig.

Nederlanders, die in hun omgangstaal veel dichter aanleunen bij de standaardtaal dan wij, bezitten dit hulpmiddeltje niet of in veel mindere mate. Vandaar dat er vanuit onze Noorderburen een permanente zij het eerder latente druk is op de geslachtsbepaling van zekere zelfstandige naamwoorden. En dat heeft dan weer tot gevolg dat de Vlamingen zich niet te veel mogen blindstaren op hun ruggensteuntje.

Zo zien we dat onze taal steeds in beweging is.  En dat is zowat het enige aan taal wat nooit verandert.

Raymond

Kent u haar nog, Gigliola Cinquetti, het prachtige Italiaanse meisje dat in 1964 het Eurovisie-Songfestival won met Non ho l'età ?  45 jaar geleden.  Inmiddels heeft ze haar età gevonden (leeftijd) want dat mooie ding is  nu 62 jaar, maar dat gelooft u nooit als u haar ziet.  Echt goed zingen, heeft ze nooit gekund, en het is er niet op gebeterd met ouder worden.  Dat verwacht ook niemand van haar.  En zeveren tegen mekaar, die Italianen... en doen of heel de wereld aan hun achterste hangt.  Maar Gigliola Cinquetti is in orde. Benieuwd of we weer denigrerende commentaren zullen krijgen in het week-end van de Platenruiter. Arrogante kerel, met zijn schreeuwerds en zijn commentaren van "ga-er-naast-liggen-maar-blijf-er-af."

Als het er op aankomt, de Marokkaanse bipatrides over de krullenbol te aaien, dan staat Lex Molenaar en zijn poco-redactie op de eerste rij.  Als binnenkort elke originele Antwerpenaar zijn abonnement heeft opgezegd bij de Frut, kan Concentra zijn drukpersen omschakelen om een Arabische stadskrant te worden.   De afdeling documentatie (foto's en afbeeldingen) kan dan opgedoekt worden, dat zal een flinke besparing opleveren. Of er nog veel kranten zullen verkocht worden aan de bipatride vrienden, zal moeten blijken.  Voor het moment alleszins, is de Pravda van Linkeroever niet populair in de allochtonenwijken ; trouwens geen enkel Vlaamse krant.

De stadsredactie doet maar : ieder heeftt echt op zijn eigen afgrond.

Onder de gedurfde titel "Waarom Mohamed geen Jan mag heten" laat een van de lijfeigenen van Molenaar zijn licht schijnen over de bemoeienissen van Marokko op onze burgerlijke stand. Met een artikel waarin iedereen evenveel gelijk als ongelijk krijgt, besluit de grote voorstander van de diversiteit als volgt :

En dan nog even dit. De verplichte namenlijst is ook in België nog niet zo heel erg lang geleden verdwenen. Tot diep in de jaren zestig circuleerde er ’bij ons’ een lijst met katholieke voornamen, waaruit papa’s en mama’s een keuze moesten maken. Officieel werd die lijst pas in 1987 afgeschaft, al was er waarschijnlijk toen al jaren geen enkele burgerlijke stand meer die de namenlijst nog gebruikte.

Het progressieve volkje met de beperkte herseninhoud heeft het nog steeds niet begrepen. En wij zijn het beu te blijven herhalen, dat al de toegevingen die gracieus gebeuren, enkel aanleidingen zijn voor de moslims, om Europa verder te islamiseren.

De islamonderdanige Frut

De Tsjechische president Vaclav Klaus heeft donderdag tijdens een geladen toespraak in het Europese Parlement in Brussel het 'ondemocratische en elitaire karakter' van de Europese Unie op de korrel genomen. Verscheidene Europarlementsleden liepen boos weg uit het halfrond.Volgens Klaus is de kloof tussen de burger en zijn vertegenwoordigers in Europa veel groter dan in de lidstaten. De werking van de EU wordt volgens de notoire euroscepticus gekenmerkt door 'een democratisch deficit, een verlies van democratische verantwoordelijkheid en een besluitvorming door een onverkozen elite'.

Gisteren keurde de Tsjechische Kamer het Lissabon-verdrag goed. Eind april moeten de Senaat en de president zich nog uitspreken, en het is allesbehalve zeker dat die de Kamer volgen. De president doet er alles aan om het verdrag te blokkeren.

Donderdag uitte hij nogmaals zijn kritiek op een sterker Europees Parlement. Aangezien er geen Europees volk bestaat, is het versterken van de rol van het Europees Parlement geen oplossing. Dat zou de vervreemding tussen de burgers en de instellingen van de Unie nog verder doen toenemen', zei hij.

Terwijl Klaus op de eurosceptische banken applaus oogstte, stapten talrijke andere Europarlementsleden boos op. Nog anderen schudden meewarig het hoofd.

EP-voorzitter Hans-Gert Poettering wees zijn gast erop dat het verdrag van Lissabon van het rechtstreeks verkozen Europees Parlement een volwaardige medebeslisser maakt. 'In een parlement in vroegere tijden had u deze toespraak niet kunnen houden. Godzijdank leven we in een democratie waar iedereen zijn mening kan geven.'

@ de Standaard

Hieronder volgt een fragment van 16 december 2008 uit een incident in het EP tussen de Brit Nigel Farage van de euroscepticische United Kingdom Independence Party.  de Franse president en acteur Sarkozy, de grapjas Barroso, de Duitse  woordvoerder van de socialistische fractie, een charismatische persoonlijkheid  en de eveneens Duitse parlementsvoorzitter.  Kortom heel het politiek-correct zootje springt Farage in de nek, omdat die enkele lastige onthullingen doet.

Het was net op het einde van het Franse voorzitterschap en voor Tsjechië zou overnemen op 1 januari 2009. De arrogantie waarmede de traditionelen zich in Europa over de landsgrenzen heen, de macht hebben toegeëigend, komt schitterend tot uiting in dit 10 minuten durende (en gemonteerde) fragment. 

De dames en heren vinden dat er voldoende democratie bestaat,als zij tussendoor de kans geven aan nieuwe, oppositionele  en kleinere partijen om kritiek te uiten. Het reglement is bovendien opgesteld in het voordeel van de drie grote groepen.  Gelukkig zijn er naast Nigel Farage nog enkele anderen die de moed hebben tussendoor de vuile was buiten te hangen.  In de marge van dit ontluisterend gebeuren : als LDD met Eppink  in de liberale fractie zal opgenomen worden, is het duidelijk dat het enkel zal zijn om de meerderheid te ondersteunen en de aanwezigheidsregisters te ondertekenen.

 Enkele uitspraken

Jozef De Mey, de nieuwe voorzitter van de Fortis-holding is van plan te 'vechten voor iedere eurocent'. Maar hoeveel een aandeel Fortis waard kan worden, durft hij niet te voorspellen.

(heeft de nieuwe voorzitter geen balans ingekeken, of een financieel verslag ?  Of koopt hij enkel lotto-formulieren ?)

.

***

.

"Maar waar zit Maurice Lippens ?"

(Pierre KROLL, winnaar van de Perscartoon Prijs)

Leterme: "Vanaf april treed ik terug op voorgrond"

@ de Morgen

Ook de keuning is blij

DIT IS EEN WETENSCHAPPELIJKE TEST !

Willem Elsschot met Godfried Bomans (1946)

Of we het nu hebben over zijn proza of over zijn gedichten, voor Willem Elsschots oeuvre zijn de kenmerken identiek: beknopt, glashelder, beeldrijk, recht-voor-de-raap en een gezonde mengeling van ironie, bitterheid, leedvermaak en mededogen.

Zijn gedichten stonden aanvankelijk wel- mede door toedoen van zijn vroegere leraar Nederlands Pol de Mont- sterk onder de invloed van de Tachtigers. Hij studeerde aan het Hoger Handelsinstituut  in Antwerpen.  Gedurende deze periode was hij al geruime tijd actief als dichter. Sommige van zijn gedichten tonen aan dat Elsschot opging in het laat-romantische impressionisme van vooral Willem Kloos. Onder meer zijn gedichten als Heimwee, Regen of Zomerverlangen konden zeker de vergelijking aan met Willem Kloos en andere leden van deze beweging. Ter illustratie hierna een weergave ervan:

 Heimwee 

Ik loop te treuren

in mijmerigheid,

mijn klaaglied te zeuren

in eenzaamheid

‘K heb heimwee naar kussen,

naar dromerig sussen,

m’in vrouwenarmen

te warmen!

O, ‘k wacht zo angstig het uur,

dat mijn dwalende ziel,

wie al’t zaalge ontviel,

moog kussen weer rood,

weer in vuur!

Regen.

Turend zit ik alleen

voor het raam.

Nevellucht wasemt geween

door het raam;

de Zon is toegeloken,

de winden bestoken

de bomen.

‘K voel ze weer komen,

m’n rare dromen

van heil en beminnen;

Ze dringen mijn zinnen,

de leege, weer binnen,

weer binnen mijn hart,

en wekken weer smart.

Ik doe mijn oogen toe,

’t is mij zoo bang te moe.

Zomerverlangen.

In starre beweegloosheid

ligt het kreupele heivlak,

met vijveroogen te turen

naar het hemeldak,,

waar witte wolkjes in optocht gaan,

waar wolkeknaapjes aan ’t stoeien gaan

langs de hemelbaan.

Hun gespeel staat de zon te bekijken

haar warme stralen strijken,

aaien mijn gezicht,

ik ben zoo licht van zonnenlicht;

en in dat zonnige,

 zomerwonnige

voel ik eene zaligheid

en eene verlangerigheid

De gedichten die Elsschot tussen 1907 en 1910 schreef (vooreerst in Parijs en later in Rotterdam), brengen een vormelijke versobering en inhoudelijke ontnuchtering.

Naar de inhoud kan men Elsschots poëzie indelen in “familiale” verzen zoals “Moeder” of “Het Huwelijk”, “sociale verzen” zoals “Tot den arme”, en “opstandige verzen” zoals “Brief” of “Borms”

Een bepaalde bron bestempelt Elsschots poëzie als “gedramatiseerde lyriek”: de dichter die iemand (retorisch) aanspreekt “ en “die van zijn gedichten minitoneeltjes met een hoog dramatisch gehalte maakt”.

Zo lezen we in zijn volgens velen beste gedicht “Het Huwelijk”:

Toen hij bespeurde hoe de nevel van den tijd

in d’oogen van zijn vrouw de vonken uit kwam dooven,

haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven,

toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij den baard

en mat haar met den blik, maar kon niet meer begeeren,

hij zag de grootste zonde in duivelsplicht verkeeren

en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helsche mond

het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen,

zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,

en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand,

Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wasschen

en rennen door het vuur en door het water plassen

tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad

staan wetten in den weg en praktische bezwaren,

en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,

en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zoo gingen jaren heen.  De kinderen werden groot                     

En vonden dat de mensch dien zij mijn vader heetten,

bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,

een godvergeten en vervaarlijke’ aanblik bood

                                                           Rotterdam, 7 Mei 1910

                                                           Opmerkelijk is dat dit nu niet meteen van levensblijheid en romantisme getuigende gedicht geschreven werd tijdens zijn Rotterdamse periode in 1910. Hij was toen dag op dag 28 jaar. Het dient dan ook volgens de schrijver zelf vooral niet gezien te worden als autobiografisch. Zijn lange huwelijk met zijn vrouw Fine spreekt dit ook tegen. (Al heb ik daar ook mijn bedenkingen bij, waarover later meer).

.August Borms met René de Clercq

Maar we kunnen onmogelijk over Willem Elsschot spreken zonder daar ook het fel omstreden Borms-gedicht bij te betrekken, dat hij schreef naar aanleiding van de tragische dood van August Borms, die in opspraak was gekomen wegens collaboratie met de vijand tijdens de bezetting. Hier gaat het:

Ge zijt me vreemd geweest, vermetele oude vriend,

maar dat gij onversaagd ons Vlaanderen hebt gediend

dat  weet ik niettemin,  zoals ’t een ieder weet

die nu, in dit ons Land, zijn brood in schaamte eet.

Voor rechters- soldeniers, beroepen door de Staat,

is het u dan vergaan zoals het dapperen gaat.

En de Regent keek toe, stilzwijgend, onverstoord,

maar nam zijn pen niet op voor ’t schrijven van één woord.

Uw gratie lag gereed voor ’t buigen van uw nek,

voor ’t beven van uw lip, voor ’t eten van uw drek.

Goddank, gij hebt dat tuig misprijzend genegeerd

En noch uw dierbaar volk noch uwe naam onteerd.

Dat kon, dat wilde of dorst men niet verstaan.

Men riep het peloton en ’t peloton trad aan.

Maar dat het salvo, dat finaal is losgebrand,

ons allen heeft geraakt, dat voelt heel Vlaanderland.

En dat geen enkele stem tot u is opgegaan

toen ieder in zijn geest u voor die muur zag staan.

De Paus heeft niet geroerd, wij allen zwegen stil

als was die snode daad des Heren eigen wil.

Een ieder zwoer bij God: “Ik heb hem niet gekend,

die oude, door de pest geslagen krukkenvent”

O lafheid ongehoord, o niet te delgen schand,

waarvan ‘t infame merk ons op het voorhoofd brandt.

Nog glom een laatste sprank: Oranje’s vrome telg

verheft des Zwijgers stem en schut die stoere Belg.

Uw nood, helaas, drong niet tot in de troonzaal door:

wie eenmaal is gedoemd vindt nergens meer gehoor.

Al werd uw oude romp in allerijl vermoord,

de echo van uw stem wordt door geen schot gesmoord.

En wat van u resteert wordt éénmaal, naar de Wet

van Vlaanderens eergevoel, met staatsie bijgezet.

Voorop de Kardinaal, gedost in vol ornaat.

Herzegend en verkist zijt gij zijn kameraad.

Hij zal na ’t eersaluut, liturgisch henengaan:

en zo heeft dan het Land zijn plicht gedaan.

OPDRACHT:

Gij dacht, o lijdzaam volk, dat ’t gruwelijk getij

der oude tirannie voor immer was voorbij.

Weet nu dan dat uw stem door niemand wordt aanhoord,

zolang gij stamelend bidt of bedelt bij de poort.

                                               Antwerpen 1947

            Willem Elsschot tilde er enorm zwaar aan dat ze “een oude kreupele vent doodschoten” en ventileerde zijn woede in het Borms-gedicht dat hij bij Rommelpot, een satirisch weekblad van rechtse signatuur, wou laten publiceren. Hij- of iemand anders, dat is nooit duidelijk geworden- deponeerde het bij hun redactie, die na rijp beraad- de naoorlogse sfeer zat er nog goed in- besloot ervan af te zien.

Elsschot herwerkt zijn gedicht nog enkele keren en stuurt er een kopie van naar communist L.P. Boon aan wie hij het wil opdragen. Omdat Boon zich daar in vrij kritische bewoordingen over uitliet verdween de opdracht, maar ze bleven even goede vrienden. (dit laatste wordt door een andere bron dan weer ontkend).

            Vervolgens wendt hij zich tot het Nieuw Vlaams Tijdschrift, maar ook hier vangt hij bot.

Tot plots totaal onverwacht Rommelpot het op 9 april 1949 toch publiceert, ondertekend met de voornaam Willem. Het is daar wel drie jaar in een lade blijven liggen en de gepubliceerde versie is na die tijdspanne dan ook voorbijgestreefd.

Het was intussen een publiek geheim geworden wie de auteur ervan was en de publicatie veroorzaakte dan ook een vernietigend effect. Ook thuis bij hem in de Antwerpse Lemméstraat was de ontsteltenis enorm. Niemand had dit verwacht Elsschot zelf evenmin. Het merendeel van zijn vrienden en kennissen draaide hem de rug toe tot grote ergernis van “de dader”. Zijn dochter Ida nam voor hem de handschoen op: in het Vlaamse weekblad Markant betoogde ze dat de Rommelpot-publicatie deel uitmaakte van een rechts-katholieke machinatie ten einde de groeiende waardering voor de atheïstische auteur te fnuiken.

Elsschot zelf probeerde nog de kritiek af te wimpelen als zou het gedicht op “zijn lyrische waarde” moeten beoordeeld worden en zijnde het product van “de ingevingen van zijn gemoed”. Vergeefs echter, rond hem heerste voortaan de leegte en hij trok zich in diepe verbittering terug.

Ten slotte denk ik dat het Mark Eyskens nog is die heel de Borms-affaire en de nasleep ervan op de meest serene wijze beoordeelde. Ik citeer:

“Na de bevrijding had Elsschot een huldegedicht laten verschijnen in het tijdschrift “Rommelpot”, gewijd aan August Borms, die wegens collaboratie met de vijand ter dood was veroordeeld.

Dit geschrift werd Elsschot bijna fataal, want hij werd nu door heel wat Vlamingen tot het zwarte kamp gerekend.  Jaren waren nodig om deze blunder goed te maken of te doen vergeten. Elsschot had nooit nazi-sympathieën vertoond, maar bleek het slachtoffer van veel kwaadsprekerij, door afgunst geïnspireerd.

Maar in 1948 scheen er toch wat licht toen zijn roman “Dwaallicht” werd bekroond met de Driejaarlijkse Staatsprijs van België voor Vlaams verhalend proza. Ter gelegenheid van zijn 70^ste verjaardag werd het literaire oeuvre van  Willem Elsschot, tot zijn eigen grote verrassing, bekroond met de Nederlandse Constantyn Huygensprijs”.

 En  ik denk dat de meeste geïnteresseerden zich daarbij kunnen aansluiten.

 RAYMOND 

DRINGEND BEVEL VOOR ONZE VRIENDEN VAN DE KORAN DIE HIER VAAK EN GLUNDEREND MEELEZEN

Het Davis Cup-duel Zweden-Israël wordt komende maand zonder publiek gespeeld. Dat heeft de organisatie woensdag bekend gemaakt. Aanleiding voor de maatregel zijn zorgen om de veiligheid.

Mevrouw Sharapova had net een nieuw ensemble gekocht. Dat zal ze nog even moeten opbergen . Binnen enkele jaren mag ze optreden in boerka.

Rondom de wedstrijden in de Zuid-Zweedse havenstad Malmö zijn al diverse anti-Israëlische demonstraties aangekondigd, als protest tegen de aanvallen van dat land op de Gazastrook. 

De beslissing komt enkele dagen nadat de Israëlische tennisster Shahar Peer een visum werd geweigerd voor de Verenigde Arabische Emiraten, waar ze wilde deelnemen aan het tennistoernooi van Dubai. Dinsdag stelden de organisatoren dat de veiligheid van de Israëlische een van de redenen was voor dat besluit.

De wedstrijd in de eerste ronde van de Davis Cup staat voor 6 tot 8 maart op het programma in de Baltic Hall in Malmö. Daar is ruimte voor vierduizend toeschouwers.

@ Nu.sport

***

Dit is een terechte reactie van de organisatoren van de Davis Cup.  Waarom sluiten ze Israël niet uit van deelname ?  Gelukkig blijven de talrijke sportieve evenementen in de islamitische landen toegankelijk voor het grote publiek : ophangingen, stenigingen, openbare geselingen.

In de wachtzaal van de Burgerlijke Stand       

De Antwerpse bevolkingsdiensten zullen de
namenlijst die de Marokkaanse overheid hanteert voor naamgeving niet meer
aan ouders voorleggen bij de geboorte-aangifte van hun kind in Antwerpen.
Dat bevestigt Antwerps schepen Monica De Coninck aan Belga. "We zullen de
mensen nog wel informeren dat Marokko hierover eisen oplegt, maar hen voor
meer informatie doorverwijzen naar het Marokkaanse consulaat in
Antwerpen", aldus De Coninck.
   Marokkanen die hier wonen en hun kind de Marokkaanse nationaliteit
willen geven, moeten hun zoon of dochter daarvoor aanmelden bij de
Marokkaanse ambassade of het consulaat. De Marokkaanse overheid verplicht
ouders daarbij te kiezen uit een beperkte lijst met enkel Arabische
voornamen.
   De Antwerpse bevolkingsdiensten boden die lijst tot nu aan aan ouders
bij de geboorte-aangifte van hun kind. Ze wezen de ouders erop dat een
andere naamgeving problemen kan opleveren voor het verwerven van de
Marokkaanse nationaliteit en bijvoorbeeld visumvragen om naar Marokko te
reizen.
   "De bevolkingsdiensten deden dat uit klantvriendelijkheid", zegt De
Conick, "maar voortaan zal het niet meer gebeuren. Die beslissing komt er
omdat de lijst regelmatig verandert, maar ook en vooral omdat we vinden
dat iedereen vrij een naam moet kunnen kiezen. We gaan na hoe we mensen
kunnen informeren over het bestaan van de lijst en hen vervolgens
doorverwijzen naar het consulaat indien ze meer informatie willen. De
komende weken wordt bekeken hoe dat best in de praktijk kan worden
gebracht."
   De Coninck voegt er nog aan toe dat de Stad Antwerpen een brief zal
sturen naar de bevoegde ministers, omdat de namenlijst federaal moet
worden besproken.

Twee nieuwe moslims staan te glunderen voor hun moskee

Eind 2007 werden de eerste twee Antwerpse moskeeën erkend door de Vlaamse overheid, waarna zij gesubsidieerd kunnen worden: de Pakistaanse moskee Noor Ulharam en de Turkse moskee Mehmet Akif. Een derde moskee die toen een positief advies kreeg van de stad Antwerpen – de Marokkaanse moskee El Mouslimin – werd uiteindelijk niet erkend, wegens het uitblijven van een positief advies van de staatsveiligheid. Ondertussen is de tweede erkenningsronde bezig. Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Keulen (VLD) wil nu 17 moskeeën laten erkennen en subsidiëren met Vlaams belastingsgeld. De stad Antwerpen werd door de Vlaamse regering gevraagd een advies af te leveren voor wat betreft drie Antwerpse te erkennen moskeeën: de moskee Imam Bûhari (Antwerpen-Noord), de moskee El Mohsenien (Berchem) en de moskee Attaqwa (Deurne).

In de gemeenteraadscommissie van 10 februari kregen de gemeenteraadsleden een voorstel tot positief advies vanwege het stadsbestuur voorgeschoteld. Wim Van Osselaer trok tijdens de commissie scherp van leer tegen dit positief advies. Een week later vond de gemeenteraad plaats, waarop Filip Dewinter het woord voerde. Groot was de verbazing van de voltallige gemeenteraad toen het stadsbestuur plots zijn positief advies wijzigde in een globaal negatief advies. Geen van de drie moskeeën bleek bij nader inzien in orde met de brandveiligheid. Het stadsbestuur liet echter en achterpoortje open: indien de moskeeën zich alsnog in regel stellen met de brandveiligheid, krijgen ze toch een positief advies. Het staat in de sterren geschreven dat met hulp van het stadsbestuur de moskeeën zich binnen enkele weken of maanden toch nog in regel zullen stellen. Het stadsbestuur werft immers een personeelslid aan om de moskeeën te begeleiden met allerlei praktische zaken. De stad heeft echter bekomen dat de indruk wordt gewekt dat het een kordaat beleid voert, maar meer niet.

Filip Dewinter klaagde in de gemeenteraad aan dat er tal van andere argumenten zijn om de erkenning negatief te adviseren. De moskee Imam Bûhari is eigendom van de Turkse staat, de imam wordt voor vier jaar aangesteld door de Turkse overheid en het toezicht gebeurt door een attaché van de Turkse ambassade. Filip Dewinter citeerde in de gemeenteraad ook de Turkse premier Erdogan die vorig jaar in Keulen de Europese Turken nog opriep niet te integreren in de samenleving. Moet een dergelijke Turkse staatsmoskee die aanzet tot niet-integratie worden gesubsidieerd met Vlaams en Antwerps belastingsgeld? Moet de belastingbetaler opdraaien voor verbouwingen aan een gebouw van de Turkse overheid? Uiteraard niet! De tweede moskee, de Berchemse moskee Mohsenien, werd tenminste een tijdlang bezocht door de extremistische organisatie Jongeren voor de Islam. Van de Deurnese moskee Attaqwa werd in een OCMW-verslag gesteld dat “de slechte werking het sociale weefsel niet ten goede komt”. Allemaal geen redenen voor het stadsbestuur om een toekomstige positieve erkenning uit te sluiten.

@ Vlaams Belang Antwerpen

Dag Mijnheer Van Rompuy,

Ik weet dat u er tegen uw zin aan begonnen bent, na de afschuwelijke afgang van Yves Leterme, maar u wekte al vlug de indruk dat het eerste-ministerschap u wel lag.  U bent een plichtsbewust man, u kan afstandelijk zijn, geestig zelfs en u bent intelligent. En u houdt uw ambities binnen redelijke perken.

U bent bijna een uitzondering in de wereld van de politiek. Waarom bent u niet verzeild in het bedrijfsleven of in het bankierswezen ?  U zou beslist niet de arrogante hebzucht van Graaf Lipmans geëvenaard hebben. Met uw ascetische uiterlijk bent u net het tegendeel van die fielterige edelman.

Kortom, niettegenstaande u een trouw lid bent van de tjevenclub heb ik toch een zeker waardering voor u.  Of moet ik nu al schrijven "had" ?

U heeft geen regeringsploeg overgenomen van uw voorganger maar een krabbenmand, met scharrelende, graaiende en onbeheersbare egotrippers.  U bent daar niet tegen opgewassen, want u speelt zelf in een hogere klasse. Alweer een compliment.  Binnenkort ben ik al mijn lezers kwijt en moet ik een tjevenblog beginnen.U kijkt met een zeker dédain neer op de ruziënde en intrigerende ministers en staatssecretarissen die zichzelf verheffen tot kampioen-politiekers-voor-de-eigen-zaak en u laat ze in hun drabbige omgeving krioelen.

Dat is niet goed voor het land noch voor uw beleid maar uw opdracht is vooral het schip niet laten kapseizen en zoveel mogelijk herstellingswerken uitvoeren aan de gehavende reputatie van uw partij. Bovendien wordt de wereld ondersteboven gehaald door de onverantwoorde geldjacht in Wall Street die bijna  àlle internationale, commerciële banken in hun blootje heeft gezet : geld is plots duur geworden. De financiële instellingen die er voorheen wuft mee pronkten, zijn nu gierig als Scrooges.  Ze eisen het belastingsgeld van de burgers op bij elke regering die de wereld telt, regeringen die zelf op zoek moeten in het buitenland om geruststellende waarborgen te kunnen verlenen.

Zo is de financiële en economische werkelijkheid van dit ogenblik toch, Mijnheer van Rompuy ?  Ik overdrijf niet.  En daar moet u, met uw mand vol krabben onder de arm, mee omgaan. U heeft bovendien de grote pech, dat uw Financiekrab een onvoorstelbare flierefluiter is, die er zich juist niets van aantrekt.  "Oewe zien oewel" of "Het is lastig", zijn zowat de standaard-antwoorden van Didier Reynders die regelmatig honderden miljoenen verkeerd telt, naast de schatkist in de put gooit, of doorschuift naar een volgende periode.  Er is toch geen krab die er meer van af weet dan hij.

Deze week wordt vastgesteld welk tekort er zou kunnen zijn op de lopende begroting. Alleszins meer dan 3%, dus meer dan 10 miljard euri.  Ik gok op 12, dat is bijna 500 miljard frank. En wat zegt de Financiekrab terwijl u, Mijnheer van Rompuy, goedkeurend knikt : "oewij gaan niet besparen, oewij schrijven de cijfers oep en oewij zien oewel".

En zo verliest u mijn achting, ik schreef bijna, u verliest mijn krediet, maar in de omgeving van de Financiekrab, is dat een gevaarlijke uitdrukking.

U bent tegen uw zin begonnen (en tegen die van velen) aan het premierschap  maar eens u aan het roer staat, moet u vooruit.  Het is een schande dat u niet eens de moed opbrengt om drastisch te snijden in de uitgaven van deze regering. Uw oorlogskrab was deze week op de Zuidpool om een compleet nutteloos prestigeproject te laten invriezen en ondersneeuwen.  Zo zijn er duizenden verborgen uitgaven in uw federale begroting, waar wij mogen voor opdraaien, terwijl handel en nijverheid van het land B in de soep gedraaid wordt en duizenden hun werk verliezen.

Zet uw krabbenmand overboord en doe wat de burgers van u verwachten. Dag, Mijnheer van Rompuy.

Savat 

Labiele Draaikont Dedecker, zo hoorden wij in de week de succesvolle partij LDD omschrijven en we schrokken er eerlijk gezegd van. 

"Dat moogt ge toch niet zeggen, jongen" spraken we tot onze spiegel.

Op een bijeenkomst van de Limburgse werkgeversorganisatie VKW sprak de Leider, dat hij tegen subisidies is voor het bedrijfsleven.  Ook Ford Genk, dat in het verleden aanzienlijke financiële steun verwierf, moet zijn eigen boontjes doppen.  "Er is in de voorbije 10 jaar, gelegenheid genoeg geweest om reserves aan te leggen, wie dat niet gedaan heeft, is het niet waard een ondernemer genoemd te worden" lanceerde de Leider.

Uitgerekend op het moment dat de ultra-liberale denker deze belangwekkende ideologische verklaring afgaf, zaten in Washington de bazen van General Motors, Ford en Chrysler met een dossier van 800 pagina's de administratie van Obama te pramen om zowat 30 miljard dollar te lossen.

De autoconstructeurs wezen er op dat als hun nijverheid failliet gaat, de sociale, financiële en menselijke gevolgen veel zwaarder zullen wegen dan de thans becijferde steun van 30 miljard.   Zij hadden natuurlijk nog geen kennis genomen van de stevig onderbouwde economische bevindingen van de Labiele Draaikont Dedecker : "ieder voor zich" en geen subsidies. En daar heb je geen 800 pagina's argumenten voor nodig.

Deze zaak is extreem gecompliceerd en wij steunen alle initiatieven  die erop gericht zijn de werkgelegenheid in Vlaanderen te behouden.  Als Dedecker voor werkgevers spreekt, trekt hij de ultra-liberale kaart van "ieder voor zich".  Als hij morgen met de arbeiders van Opel of Ford Genk mocht praten, zal hij de regering de huid vol schelden omdat ze niet tussenkomt. De politiek die LDD bedrijft, is inderdaad een copie van wat de VLD of de CD&V er van bakken : de mensen naar de mond praten. 

Bij FOX NEWS vonden wij een uitgebreid artikel over de problemen en de voorstellen van de automobielnijverheid in de VS.

Ray