De chauffeur van lijn 40 sprak gistermorgen een zwartrijder aan. De jongen en een aantal andere passagiers pakten vervolgens de bestuurder vast en mishandelden hem, zo meldt AT5. De politie hield later op de dag één van de vermoedelijke daders aan in een bus.

@ Spitsnieuws.nl

De ouders zijn woest op de in hun ogen overijverige ambtenaren.

"De gemeente zei dat wij hierin geen keuze hebben", zegt Vincent van Saase tegen De Telegraaf.

Turkse leger

Het Amsterdamse echtpaar wil absoluut voorkomen dat hun zoon Friso over achttien jaar wordt ingezet voor het Turkse leger.

Maandag bleek al dat kinderen van Nederlands Marokkaanse stellen automatisch ook als Marokkaans burger worden aangemeld en dat je niet meer van die nationaliteit afkomt.

Schokkend

Amsterdam seint het buitenlandse consulaat van in dit geval Turkije in. "Schokkend", aldus VVD-Kamerlid Paul de Krom en het Amsterdamse gemeenteraadslid Robert Flos. "Dit betekent dat gegevens van Nederlandse staatsburgers aan buitenlandse mogendheden worden verstrekt. Dat moet acuut stoppen."

@ Spitsnieuws.nl

Oudere filmliefhebbers zullen het zich wellicht herinneren: topacteur Robert De Niro had de goede gewoonte zich vooraf obsessief in te leven in de sfeer waarin zijn eerstvolgende film zich zou afspelen. Zo was hij ooit actief in een staalgieterij, aard van bedrijf waarin later de eerste episode van The Deer Hunter werd opgenomen, de antimilitaristische Vietnam-film die in 1978 met de Oscar werd bekroond.

Maar een echte vernieuwer was hij niet: met een zekere zin voor overdrijving zouden we kunnen stellen dat hij in het spoor liep van Willem Elsschot, die zich dit gebruik had eigen gemaakt op gebied van literatuur. Aangezien het hem naar eigen zeggen mangelde aan elke vorm van fantasie, viel hij noodgedwongen terug op wat hij effectief gezien had. Dit betekent dat hij er praktisch toe verplicht was zich eerst onder te dompelen in het product waarin hij inspiratie zocht.

Helemaal in lijn met deze benadering is het beeld van Willem Elsschot zoals vooruit  geschoven door wijlen zijn dochter Adèle in een interview ooit (vermoedelijk) verschenen in Humo onder de titel “Herinneringen aan Willem Elsschot.”

Hierna haar relaas:

"Ik herinner me nog heel typische, maar ook zonderlinge gedragingen van vader. Ik woonde toen in Parijs.  Mijn zoon Tsjip was nog heel klein, begon amper te lopen  Zekere middag werd er gebeld en wie staat voor de deur? Vader. Ik vroeg wat er gebeurd was, want vader had een hekel aan reizen. Iets met moeder, broers of zussen?  Neen. Niets. Zakenreis dan? Ook niet. Neen, hij kwam zomaar eens langs. Dat was ongebruikelijk voor vader. Hij bleef, ging vroeg slapen op een sofa, en de volgende dag bleef hij ook. Ik moest boodschappen gaan doen.  Goed, zei hij, dan ga ik met de kleine een wandelingetje maken. ’s Middags was hij terug en na het middagmaal zei hij terug te keren naar Antwerpen. Ik begreep er niets van. Maanden nadien kreeg ik een pakje toegestuurd.  Er stak een boek in: Tsjip.  Toen ik mijn vader later ontmoette vroeg ik hem of zijn reis naar Parijs rechtstreeks verband hield met het boek. “Dat was inderdaad zo”,  zei hij. “Ik wou nog eens gaan wandelen met de kleine. Ik wou mij met hem afzonderen.  Aan een beek hebben wij samen steentjes in het water gegooid.” Nadat hij uit Parijs vertrokken was, had ik wel een brief geschreven naar moeder om haar op de hoogte te brengen van het ongewone bezoek. Het antwoord luidde: “Hij is de laatste tijd weer onuitstaanbaar”.  Dat betekende dat vader weer aan ’t schrijven was. Dat deed hij boven in zijn bureau.  Aan zijn humeur wisten we dus dat hij bezig was aan een verhaal, maar we hebben hem nooit zien schrijven.”

De echte Tsjip (Jan Maniewski) uiterst links voor het standbeeld van zijn grootvader

“Tsjip” was geboren en groeide spoedig uit tot een van zijn meest gesmaakte geesteskinderen met een aanzienlijk emo-gehalte.

Meer algemeen : Elsschot had de gewoonte, wat hij voltooide onmiddellijk aan een kleine groep getrouwen voor te lezen.  Dat geschiedde bij hem thuis in de Lemméstraat te Antwerpen, maar ook soms bij Jan Greshoff in Brussel.  Het aantal der aanwezigen was altijd zeer beperkt en wisselde weinig: De Ter Braaks, Jan van Nijlen, Nijkerk, Bob van Kampen en het echtpaar Greshoff.

Jan Greshoff:

Elsschot las voor zoals hij schreef: rustig, echt en zonder het geringste zweem van pathos.  Wanneer er een droevige passage in het boek voorkwam, kon hij plotseling niet verder gaan. Hij kreeg een brok in de keel en vocht tegen tranen. Hij schoof dan het manuscript naar Jan van Nijlen, die zijn taak overnam tot hij er zich weer toe in staat voelde.

Elsschot schaamde er zich niet voor te zijn zoals wij allen zijn, dubbele mensen.

Enerzijds een harde zakenman die niets over zijn kant liet gaan, het onderste uit de kan moest hebben en zijn schuldenaren vervolgde tot zij hun laatste cent aan hem betaald hadden, aan de andere kant een vrijgevig man, steeds tot hulp bereid.

Het prachtig Nederlands dat Elsschot schreef was voor velen een bron van bewondering en verwondering. “Hij schreef voorbeeldig Nederlands” tekent zelfs de venijnige Nederlandse criticus Jeroen Brouwers aan in “Mijn Vlaamse Jaren”. “Elsschot heeft een poos in Nederland gewoond, hij liet zijn werk nakijken en waar nodig corrigeren door de Nederlandse juffrouw Christina van der Tak, later door Jan Greshoff, en had ook voorts een grote bewondering voor het Nederlands.”

Alleen als hij dronken was wilde hij zijn vers Het Huwelijk in smetteloos Nederlands voordragen, en als hij heel zat was zijn gedicht over Borms. Elsschot zag de noodzaak van Nederlands praten in Antwerpen niet in, aangezien dit hem als een buitenbeen zou bestempelen, maar hij kon het wel, zelfs heel keurig. Bij hem thuis werd dialect gesproken. Fine sprak Berchems, Elsschot “gekuist” Antwerps.

Op taalgebied kon hij heel maniakaal zijn.  Als hij twijfelde aan een woord  vroeg hij Greshoff: “Jan, hoe zeg je dat?”  Hoorde hij een woord dat hij niet kende, dan liep hij daar dagen mee rond. Dat herhaalde hij vervolgens talloze keren totdat de semantiek van het woord hem vanuit de klank en de beweging van zijn lippen duidelijk werd. Het opnemen van de taal ging bij hem werkelijk door de zintuigen.  Hij moest de woorden proeven, eten. Eigenaardig genoeg las hij heel weinig.

 Meer in een volgende bijdrage

Raymond

Handschrift van Elsschot.

Klik op de afbeelding voor het artikel

Domkop Caroline Flint

Hier hebben we nog een mooi stukje om uw geloof in de traditionele politici definitief te begraven, mocht dat nog niet eerder gebeurd zijn.

In het Britse Lagerhuis gaf Labour-ministerin Caroline Flint gisteren toe, dat zij het Verdrag van Lissabon, dat zij uit naam van haar land  ondertekend heeft, nooit gelezen heeft. Wel een beetje doorbladerd en zo, links en rechts een flard weggelezen, maar helemaal tot zich genomen, neen dat heeft zij niet gedaan.  Die bekentenis kwam er stamelend uit en werd aangevuld met "Ja maar, men heeft mij voorgelicht...' Deze ministerin heeft slechts één enkele bevoegdheid : Europa.  Mevrouw is socialiste, zoals allen in de regering van Gordon Brown.  Het zit ze niet mee de laatste tijd, de rakkers van rood.

Dat Verdrag IS onleesbare knudde en  het hangt aan mekaar met oppervlakkigheden, vervat in saaie teksten met verwijzingen en voetnota's naar andere ingewikkelde teksten, maar daar gaat het niet om.  Het is uitgerekend de taak en verantwoordelijkheid van een hoge Mie met een dikke wedde en veel praats, om die saaie lectuur tot zich te nemen en te begrijpen.

Zeker omdat Caroline Flint in oktober vorig jaar in het Lagerhuis stond te toeteren als een marktkraamster, dat het Verdrag van Lissabon een absolute noodzaak betekent voor de soepele werking van de Unie, en dat er patati en patata redenen zat zijn om die unieke kans niet te laten voorbijgaan. De hoge Mie deed bijna alsof zij eigenhandig de nonsens bij mekaar had geschreven. Er van uitgaande dat het verschrikkelijk verwarrende teksten zijn, klonk dit zelfs niet onwaarschijnlijk.

Hoeveel van onze parlementairen hebben dat Verdrag van Lissabon gelezen, denkt u ?  En dan kijken de politici verontwaardigd op, dat de bevolking hen de middenvinger geeft. 

Savat

@ BNP

Vandaag is Aspiravi begonnen met het proefdraaien van de 14 nieuwe windturbines op de oostelijke havendam van Zeebrugge. Het oudste windmolenpark van België wordt hiermee vernieuwd.

Karel de Stoute - Pracht en praal in Bourgondië

Karel de Stoute (1433–1477), de hertog die koning wilde worden, een ambitieus man op een keerpunt in de Europese geschiedenis. In zijn stoutste dromen zag hij zijn Bourgondische rijk van Brugge tot Dijon reiken. Hij holde van de ene oorlog naar de andere maar ging al vroeg aan zijn ambitie ten onder, op het slagveld van Nancy. In zijn korte leven was hij een van de rijkste vorsten van Europa geworden, symbool van de pracht en praal van Bourgondië, exponent van een verfijnde cultuur.

Deze tentoonstelling plaatst deze belangrijke figuur in de schijnwerpers. Het Brugse Groeningemuseum laat de pracht en praal weer schitteren aan de hand van de eigen Vlaamse Primitieven en uitzonderlijke bruiklenen uit de belangrijkste museumcollecties ter wereld, onder meer schilderijen, harnassen, wandtapijten, manuscripten en schitterende objecten van edelsmeedkunst. Het is voor het eerst in meer dan 500 jaar dat de befaamde Burgunderbeute (Bourgondische buit) Zwitserland mag verlaten, de duizelingwekkende kunstschat die Karel de Stoute kort voor zijn dood aan de Zwitsers verloor.

Het Groeningemuseum is het perfecte decor voor deze prestigieuze tentoonstelling. Niet alleen is het de thuishaven van de Vlaamse Primitieven, net om de hoek, in de Onze-Lieve-Vrouwekerk, bevinden zich ook de praalgraven van Karel de Stoute en zijn dochter Maria van Bourgondië.

Het huwelijk van Arnolfini door Jan van Eyck bevindt zich in het Groeninghemuseum te Brugge

Gazet van Antwerpen publiceert vandaag 1 april een aantal moppen die geselecteerd werden door Gaston Berghmans. We zullen in de komende dagen nog enkele malen uit de voorraad putten. Mercikes, dadakes en salukes.

Twee Antwerpse dames gaan shoppen naar Gent en na een vermoeiende dag gaan ze nog iets drinken in een gezellige gelegenheid nabij de Kouter. Ze luisteren met veel genoegen naar het sappige dialect van de Gentenaars die om hen heen zitten, tot de ene Antwerpse tot haar vriendin zegt : "Das aaigelàk spaaiteg da waai in 't stad gien dialect emme hé".

Enkele dagen geleden maakte de Britse denktank "Open Europe" bekend dat leden van de Europese Commissie een ontslagvergoeding van ongeveer 1,1 miljoen euro opstrijken indien hun mandaat na de komende Europese verkiezingen niet verlengd wordt. De Belgische EU-commissaris Louis Michel kon schijnbaar zijn oren niet geloven en beweerde van deze regeling niet op de hoogte te zijn.

Nochtans werden door Europarlementslid Frank Vanhecke reeds talrijke parlementaire vragen aan dit onderwerp gewijd. Daaruit bleek onder meer dat de voormalige Europese Commissarissen, zelfs wanneer zij bijvoorbeeld maar enkele maanden in functie waren, gedurende drie jaar een uittredingsvergoeding krijgen van minimaal 40% en maximaal 65% van hun bijzonder groot basissalaris van ongeveer 16.000 euro per maand. Zo kreeg ex-Europees Commissaris Busquin (PS) gedurende drie jaar 50% uitbetaald, en Karel van Miert (SP) 60%. De diensten van de Europese Commissie weigerden steeds juiste bedragen op deze procenten te plakken, onder meer omdat ook andere vergoedingen bovenop de normale uittredingsvergoeding worden uitbetaald, slechts onderhevig aan een zeer lage Europese belasting, en er bovendien riante pensioenrechten worden opgebouwd.

Voor Louis Michel komt dit neer op een maandelijks basisbedrag van ongeveer 8.000 euro per maand, gedurende drie jaar, maar daar komen dus talrijke andere vergoedingen en uitkeringen bij, zodat er voor de belastingbetaler inderdaad ruim 1 miljoen euro mee gemoeid is. Bovendien zijn deze uitkeringen perfect combineerbaar met het uitoefenen van een nieuwe job want pas wanneer uitkeringsvergoeding + nieuwe verloning hoger zou uitvallen dan de inkomsten van een zetelend eurocommissaris wordt een andere regeling voorzien.

Deze bijzonder schaamteloze vorm van zelfbediening is des te minder aanvaardbaar nu politiek en media terecht de bonussen en uittredingsvergoedingen van CEO’s van door de staten gesteunde ondernemingen aanklagen. Frank Vanhecke heeft dan ook heden bij het Europees Parlement een resolutie voorgelegd om de Raad op te roepen hieraan paal en perk te stellen. Een uittredingsvergoeding van 25%, beperkt tot maximaal één jaar kan best volstaan.

@ Philip Claeys

Deel 2 vindt u bij ons bijhuis : klikken

Gisteren ondervroeg Vlaams volksvertegenwoordiger Wim Van Dijck Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Keulen in het Vlaams Parlement over de nieuwe erkenningsronde van moskeeën. Vlak voor de Vlaamse verkiezingen wil de Vlaamse regering nog kost wat kost een ganse reeks van 17 bijkomende moskeeën erkennen en dus subsidiëren. In het najaar van 2008 stuurde de Vlaamse overheid de 17 dossiers van de nieuw te erkennen moskeeën door naar gemeenten en provincies voor advies. Zo goed als al deze dossiers waren onvolledig.

Dat deze dossiers in behandeling worden genomen zonder dat ze volledig zijn, is manifest onwettelijk. Artikel 3, paragraaf 2, van het erkenningsbesluit van 30 september 2005 stelt immers: “Is het aanvraagdossier niet volledig, dan deelt de Vlaamse overheid dit aan de aanvrager mee en verzoekt hem het dossier te vervolledigen. Zij neemt de aanvraag in behandeling na ontvangst van al de ontbrekende dossierstukken”. In de omzendbrief B.A. 2006/04 van 10 maart 2006 wordt het nog scherper gesteld: “Als één of meer stukken of inlichtingen die vermeld worden in artikel 2, §2 in het dossier ontbreken, wordt het dossier als ‘onvolledig’ beschouwd, met als gevolg dat de aanvraag niet geregistreerd wordt en dus ook niet in behandeling genomen wordt. Een behandeling wordt pas mogelijk vanaf het ogenblik dat de ontbrekende stukken en inlichtingen zijn toegevoegd”.

Bovendien blijkt uit de dossiers dat de moskeeën ook inhoudelijk niet kunnen voldoen aan de wetgeving. Zo blijken van diverse moskeeën de imams Nederlandsonkundig te zijn, terwijl het erkenningsbesluit voorziet dat de moskeeën de taalwetgeving moeten respecteren. Ook blijkt uit de dossiers dat een aantal moskeeën zich manifest vrouwonvriendelijk opstelt en zelfs in enkele gevallen vrouwen botweg de toegang weigert tot de moskee. Zo stelt de Oostendse moskee Jamia Islamia in een schrijven: “Omdat mannen en vrouwen volgens het islamitische geloof niet in dezelfde ruimte hun geloof mogen uitoefenen, is er in de huidige moskee geen plaats voor vrouwen. De vrouwelijke moslims kunnen dus niet naar de diensten”.

Voor het Vlaams Belang is het duidelijk dat Keulen er blijkbaar zo op gebrand is te scoren bij moslimkiezers dat hij zijn eigen wetgeving schaamteloos aan de kant schuift en zelfs een loopje neemt met de fundamentele waarden en normen van onze samenleving. De capitulatie voor de islam is volledig. 

Vlaams Belang zal erkenning aanvechten bij Raad van State

@ Filip Dewinter

Het is ons al dikwijls gevraagd, om een foto te publiceren van onze redactie-medewerkers.  Juffrouw Ellen, die heeft u al vaak gezien, maar wie zijn de anderen ?  Wij laten ons voor een keer vermurwen door de vele vragen en smeekbedes : hier zijn we dan, de redactie van Angeltjes

    

Foto verwijderd in verband met rechten van de auteur.

Karzai begroet Nederland op 31 maart 2009. De mevrouw met rood haar, helemaal links op de foto, is lid van de beveliging, zij gaf het signaal dat de auto met de Afghaanse president in aantocht was.  Hoe weten wij dat allemaal ?  Tja ... Relaties stoppen niet aan de grens.

Op 28 april vinden in Afghanistan (vervroegde) presidentsverkiezingen plaats.  De kans dat Karzai herverkozen zal worden is zeer groot .  Deze man heeft in een ver verleden nauw aangeleund bij de Taliban, en als krijgsheer gaf hij blijk  van militair-strategisch inzicht,  terwijl hij evenmin diplomatiek overleg schuwde.  Hij weigerde destijds op te treden als ambassadeur voor de Taliban, wat die hem niet in dank afnamen. Later werd Karzai beloond voor zijn bemiddelende houding door de internationale gemeenschap die hem als voorlopig president aanstelde in 2002.  Intussen werd zijn mandaat via een officiële, democratische (?) verkiezing in 2004 bevestigd.  Op 28 april aanstaande zal de Afghaanse bevolking zich opnieuw uitspreken over een nieuwe termijn voor president Karzai. 

Dat de internationale gemeenschap op hem rekent, bleek duidelijk tijdens de voorbije Afghanistan-Top in den Haag. Of de vele miljarden steun die gegeven worden aan dit strikt islamitische land iets zullen milderen aan de houding van de fanatieke moslim-extremisten, zal de toekomst uitwijzen.  De vaak in de mond genomen term "Gematigde Taliban-aanhangers" is even geloofwaardig als "socialisten die niet geïntresseerd zijn in geld" want de harde realiteit in het Prachtland blijft vaak mensonwaardig voor de man en vooral de vrouw in de straat.

De geroemde Karzai is in zijn binnenlandse politiek ver van gematigd, laat staan progressief.  Zo ligt er een wet klaar,  die de positie van de vrouw nog meer onderuit haalt dan men in het Westen vermoedt. Hierin staat expliciet vermeldt, dat vrouwen enkel werk mogen  zoeken, studeren of zelfs een afspraak maken met de dokter als mijnheer de echtgenoot zijn toestemming verleent. In plaats van echtgenoot kan men net zo goed eigenaar zeggen.  Vaders en grootvaders zijn de enige verantwoordelijken over de kinderen.  Het ministerie van Justitie bevestigt dat de wet ondertekend is en zal gepubliceerd worden na het opruimen van enkele technische details.  Karzai heeft deze discriminerende wet laten goedkeuren om een bepaalde gemeenschap (de Shia's die zowat 10% van de bevolking uitmaken) te vriend te houden.  Met het oog op zijn herverkiezing.

Uiteraard heeft de grote voorvechtster van de vrouwenrechten, de Amerikaanse Buza-ministerin Clinton, met geen woord gerept over deze kaakslag tijdens het Top-overleg. Evenmin als de Nederlandse Maxime Verhagen die zich bijna in tweeën plooide van onderdanige blijdschap met al deze belangrijke buitenlandse gasten. Wie evenmin ontbrak op het appel was onze bloedeigen Napoleon die het -terecht- had over de schandelijke veroordeling van een Afghaanse journalist. Met dit protest zal niemand rekening houden. Het zal weer gezellig zijn bij de terugkeer in Brussel op het kabinet.

 Ray

Bron : The Telegraph 

 Dit is Naseeba Bibi (63) van Pakistan, maar gelukkig levend in Blackburn (Lancashire).  Ze hield haar 3 schoondochters, die een gearrangeerd huwelijk waren aangegaan met de zonen van Bibi, gevangen in haar huis. De vrouwen moesten niet alleen het huishouden doen maar ook naaiwerk verrichten van in de vroege ochtend tot voor middernacht.   Voor de oudste schoondochter duurde deze calvarieberg 13 jaar.Bibi klopte er ook op los, trok aan de haren en uitte bedreigingen als het niet naar haar zin verliep.  Finaal is de zaak aan het licht gekomen en de vrouwelijk tiran staat nu terecht voor een Britse rechtbank. De zonen trokken zich van het gebeuren niets aan, want ze waren al getrouwd, wat niet verhinderde dat ze wel eens hun echtelijke rechten kwamen opeisen bij de tweede echtgenotes. Ach ja, die diversiteit, nietwaar.

Bron : Daily Mail

De zegswijze ‘Aprilse grillen' verraadt al dat tijdens deze maand nog tamelijk lage temperaturen kunnen voorkomen. De normale maandwaarden voor de minimumtemperatuur liggen rond de 5°C in laag- en midden-België en rond de 1°C op de hoogplateaus van de Ardennen. In Ukkel is vorst nog altijd mogelijk: gemiddeld telt de maand april in Ukkel nog 0,2 vorstdagen. Het kwik daalde er tot de recordwaarde van -4,7°C voor die maand op 12 april 1986. Elders in het land komen nog temperaturen voor van rond -10°C in de Ardense valleien en in de Hoge Venen. In Ukkel liggen de normale waarden voor de daggemiddelden van de maximumtemperatuur tussen 10 en 15°C. Nochtans komen ook temperaturen van meer dan 20 graden tamelijk vaak voor: in Ukkel overschreed de temperatuur deze drempel gedurende vier opeenvolgende dagen en bereikte zelfs 26°C de 4de van de maand. Het kwik steeg tot de recordwaarde van 28,7°C op 17 april 1949. De temperatuurschommelingen kunnen groot zijn tijdens de maand april. In 1991 bijvoorbeeld registreeerden we aan het begin van de tweede decade zeer aangename maxima (23,4°C op de 12de). Enkele dagen later, de 19de, bedroeg de maximumtemperatuur slechts 7,1°C en de minimumtemperatuur bedroeg op de 21ste slechts -2,4°C. Tijdens deze tijd van het jaar kan de late vorst nefast zijn voor de vegetatie, temeer daar de temperaturen aan de grond nog lager kunnen zijn.

De normale waarden voor het maandelijks neerslagtotaal zijn relatief laag, rond 50 mm in laag- en midden-België en rond 90 mm op de Hoge Venen. Gemiddeld gaat de neerslag in het land ongeveer 6,6 dagen gepaard met onweerachtige fenomenen. In die gevallen kunnen de dagelijkse neerslagtotalen groot zijn: op 24 april 1903 viel er in Ukkel 36,6 mm in de pluviometer.

Ook sneeuwbuien kunnen nog voorkomen tijdens deze maand: gemiddeld tellen we in Ukkel nog 2,4 sneeuwdagen. In 1970 waren er daar zelfs 9 sneeuwdagen.

De normale zonneschijnduur in Ukkel bedraagt 155 uur. In 1976 werd de recordwaarde van 255 uur geregistreerd en de laagste waarde werd in 1970 waargenomen en bedroeg 67 uur.

@ KMI

De briljante auteur van een schitterende biografie van François Mitterand, de heer Vincent Gounod, op handen gedragen door Canvas, Klara en alle linkse intellectuelen uit Vlaanderen is hier in gezelschap van een jonge vrouw die verdacht veel lijkt op een Vlaams Belang politica.  Het is vanzelfsprekend uitgesloten dat onze briljante schrijver, Vlaams-nationale politici in zijn vriendenkring zou hebben. Klikt u even op de foto, dan vertellen wij u meer.

Savat