Dedecker brug te ver : VB-standpunt
18.04.2009 20.47u - Maandenlang heeft een privédetective de handel en wandel van familie De Gucht gevolgd. In opdracht van Jean-Marie Dedecker, die naar eigen zeggen een tip had gekregen over mogelijk gesjoemel bij de verkoop van het gerechtshof van Veurne. Het onderzoek liep uit op een sisser, maar lekte uit in de pers. De verontwaardiging in journalistieke en politieke kringen is vrijwel algemeen.
Dat de speurder geen misbruik heeft kunnen vaststellen, betekent nog niet dat De Gucht een brave communicant is. Maar in een rechtsstaat is iedereen onschuldig tot het tegendeel wordt bewezen. De laatste tijd zijn mijnheer en mevrouw De Gucht wat te vaak in opspraak gekomen, tot twee maal toe bij de mogelijke verkoop van beursaandelen met voorkennis. Telkens ging de minister vrijuit bij gebrek aan bewijzen. Zaak gesloten.
De Gucht reageert woedend op het inschakelen van een detective en spreekt van ‘Gestapo-praktijken’. Dedecker zegt dat het zijn recht en zijn plicht is om de regering te controleren. Dat laatste klopt wel, maar moet hij dan zelf inspecteur Clouseau spelen? Ware het niet beter met de informatie naar het gerecht te stappen?
De publieke opinie heeft al geen hoog petje op van de politiek. En dat zal er met deze zaak zeker niet op verbeteren. Heiligt het doel de middelen? “In liefde en oorlog is alles toegestaan”, wordt wel eens gezegd. En is politiek niet de voortzetting van oorlog met andere middelen? Daar lijkt het soms wel op. Rancune is een sterke drijfveer. Kijk naar Yves Leterme die uit is op wraak na zijn ontslag. Kijk naar Verhofstadt die zijn politieke afstraffing in de stembus nooit heeft verteerd. Kijk naar Dedecker die nog meer dan één ei heeft te pellen met de VLD-top.
Dat het er in de politiek niet altijd even net en beschaafd aan toe gaat, is een publiek geheim. Maar de laatste tijd worden grenzen overschreden. Een notoir dieptepunt in deze evolutie was zonder twijfel het boek waarin Jurgen Verstrepen meende te moeten afrekenen met zijn vroegere partij en waarin complete fictie, halve waarheden en hele leugens vlot door elkaar werden gehaspeld. Met als pikante smaakmaker de vermeende liefdesaffaire tussen Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Tegen het Vlaams Belang is alles toegestaan. Maar voor heel wat mensen, ook buiten onze partij. werden daarmee al de grenzen van het fatsoen overschreden. De ranzige vuilspuiterij zou binnen LDD zelf bijna tot een scheuring leiden…
Zeker: oppositie is onontbeerlijk in een democratie. Harde oppositie zelfs, zoals wij die al jaren voeren in en buiten het parlement. Maar hoort graven in het privéleven van politici daar ook bij? Dedecker én zijn medestanders moeten zich maar eens afvragen of dàt de manier is waarop aan politiek moet gedaan worden. Dat geldt overigens niet alleen voor het inschakelen van privédetectives, maar ook voor de staatsveiligheid, voor het cordon en voor politieke processen om tegenstanders het zwijgen op te leggen.
Vlaams Belang















Als IT professional kan ik beamen dat elektronische transacties nooit waterdicht zijn, het is de controle naderhand die een transactie veilig maakt. Er kan teveel fout lopen en ingegrepen worden tussen stem en uiteindelijke uitslag (op software niveau -OS én kiessoftware- hardware niveau -kaart, pc, kaartlezer, scherm, pen, ...) bij een betaling zie je geld van je rekening gaan, als dit teveel is kan je klacht neerleggen, op je stem heb je geen controle. Het systeem is niet transparant, wat je van potlood en papier niet kan zeggen. Als er problemen zijn kan je makkelijk hertellen bij papier en potlood. Bij twijfel over elektronisch stemmen helpt hertellen niet. Bepaalde bedrijven hebben natuurlijk grote contracten lopen die te maken hebben met e-voting, dus moeten belgische burgers via allerlei kanalen overtuigd worden van de veiligheid van dit systeem.