De regering in Saudi-Arabië heeft vrijdag een veroordeelde moordenaar op een plein in Riyadh laten onthoofden. Na de doodstraf werd het onthoofde lichaam nog eens gekruisigd. Dat meldden de overheid en mensenrechtenorganisaties.

De man was onder meer veroordeeld voor de moord op een vader en zijn zoon eerder dit jaar, meldde het Saudische staatspersbureau SPA. Rechtszaken in Saudi-Arabië vinden meestal achter gesloten deuren plaats. Verdachten zijn vaak niet op de hoogte van ontwikkelingen in hun zaak. Veroordeelden horen pas over de executie op de dag zelf.

Praktisch alle terdoodveroordeelden worden onthoofd, maar dat het lichaam daarna wordt vastgebonden of vastgenageld aan een kruis is zeldzaam. In het Arabische koninkrijk is de streng-islamitische wetgeving (sharia) van kracht.

@ de Telegraaf

PST ... Afhankelijk van de politieke, religieuze en identitaire aanhorigheid van de dader is bij ons  de strafmaat een ietsje lichter. In het Prachtland Arabië  heerst mensonterende wreedheid, in het Westen partijdige onnozelheid, beoefend door een karikaturale justitie. Monseigneur Luc van Balberghe heeft hierover zonet een scherpe analyse gepubliceerd. U weet het intussen : onze bruggetjes zijn geel-zwart.

Vandaag is het dag op dag 49 jaar geleden dat literatuurmonument en Antwerpenaar Willem Elsschot overleed in de leeftijd van 78 jaar. Tijd om in alle ingetogenheid terug te denken aan het niet in te schatten verlies dat zijn heengaan voor Vlaanderen betekende. Als schrijver produceerde hij werken op topniveau, die in talen allerhande mondiaal hun weg vonden. Aldus Antwerpen, en bij uitbreiding Vlaanderen,  op de wereldkaart zettend. 

Wij eren hem des temeer omdat de weg van deze zachte anarchist en volbloed humanist met non-conformistische trekjes niet steeds over rozen liep. In Nederland en Engeland had men heel vroeg zijn weergaloos talent ontdekt. In onze eigen contreien genoot hij veel later erkenning. Literatuurminnend Vlaanderen ging ook niet steeds even zachtzinnig om met dit wereldtalent. Na een fout begrepen gedicht kwam hij ooit in een wolk van verdachtmakingen, kwaadsprekerij en afgunst terecht, wat tot gevolg had dat het merendeel van zijn vrienden en kennissen hem de rug toekeerde. Het duurde jaren vooraleer het getij keerde en toch is zijn palmares indrukwekkend:

-de Prijs der Vlaamse Provinciën

-de Driejaarlijkse Staatsprijs van België

-de Nederlandse Constantijn Huygensprijs

Postuum werd hem dan nog ter bekroning van zijn schrijversloopbaan de Vijfjaarlijkse Staatsprijs voor Vlaamse Letterkunde toegekend in het jaar 1960, het jaar van zijn afsterven.

Met Willem Elsschot ging de grootmeester van de beeldspraak heen, de man van het grote, kleine oeuvre met de tot het allerbelangrijkste gereduceerde schrijfstijl.

De legende wil dat dichters nooit sterven. Willem Elsschot was dichter én prozaschrijver En nog veel meer. Voor ons zal hij nooit verdwijnen. Nooit ofte nimmer.

Raymond

Met dit artikel sluiten wij de reeks over Willem Elsschot door Raymond af. Onze medewerker verlaat echter Angeltjes niet.  Er komen van hem nog andere besprekingen en/of kennismakingen aan de beurt met Nederlandstalige auteurs. Inmiddels onze oprechte dank aan Raymond voor zijn opzoekingen waarvan hij ons de uitkomsten in zijn beheerste stijl aanbood.

Op deze vijftigste dag na Pasen, de laatste dag van de paastijd, wordt in de chistelijke kerken herdacht, dat de Heilige Geest neerdaalde over de apostelen.

Deze geschiedenis wordt beschreven in het Nieuwe Testament. Op wat later de Eerste Pinksterdag is gaan heten, gebeurde concreet het volgende. De gelovigen waren in een huis bijeen toen er binnen plotsklaps een geluid van een grote windvlaag zich voordeed en er een soort vlammen verschenen die zich boven de hoofden van de aanwezigen verspreidden - beter bekend als "vurige tongen". De gelovigen werden met de Heilige Geest vervuld en begonnen buiten het huis op luide toon het evangelie in allerlei vreemde talen te verkondigen met als gevolg dat er een grote massa mensen afkomstig uit allerlei windstreken op hen afkwam. De apostel Petrus nam vervolgens het woord en hield een lange toespraak waarna zich ongeveer drieduizend mensen  bij hen aansloten.

Tevens wordt de geboorte van de (katholieke) kerk herdacht. In tegenstelling tot Kerstmis en Pasen kent Pinksteren tegenwoordig geen wereldse uiterlijkheden meer. Oude gebruiken zoals vanuit de nok van de kerk duiven loslaten en vurige ballen en bloemen naar beneden werpen, zijn in de loop der tijd verloren gegaan.

 http://www.beleven.org/feest/pinksteren

Onze Manten weet van Wanten : Kleer & Matil

Poor whites applying for food-aid, housing told by black social workers: 'you whites can suffer now...'

Arme blanken die in Zuid-Afrika beroep moeten doen op voedselbedeling en huisvesting, worden door zwarte sociale helpers toegesnauwd : "Jullie blanken mogen nu lijden."

Eigenlijk zijn wij stikjaloers op die man : hij ziet er uit als een filmster (allez, een beetje toch), hij is beschaafd en ernstig en hij woont verdorie in de mooiste stad van Vlaanderen. Bovendien is hij politiek zo incorrect dat hij de meest correcte politicus van het land is.  En moeten wij nu reclame maken voor die man ? Gratis nota bene, want in de sperperiode is alles voor noppes.  Dat is misschien een goede slogan voor de traditionelen volgende keer : "Bij ons, alles voor noppes" en daaronder dan CD&V, VLD, sp-a, enz. Kom, genoeg geleuterd : klikken en kijken. In Breughe zeggen ze "klékk'n en kikk'n"

Paul Meeus -  Fractievoorzitter VB Turnhout

8ste plaats Vlaams Parlement  (Antwerpen)

Wij dachten gelezen te hebben in de vrolijke gazet de Morgen, dat uit solidariteit met de ontslagen pesoneelsleden, de columnisten en andere beste pennen van Vlaanderen, gedurende een maand hun azijnpis zouden inhouden. Wij dwaalden.

Vandaag is het al afgelopen met de solidariteit van Hugo Concentratiecamps.  Hij produceert, wellicht geïnspireerd door het Pinkstergebeuren, zijn versie van een "Lijdensverhaal". Wij kunnen u niet met een bruggetje bij deze pennenvruchten brengen, want zij verschijnen als echte primeurs enkel in de gedrukte versie, die ons bereidwillig toegestuurd werden door een attent lezer.

En, u kan het raden, de pennenvrucht -de smeuïge dadel zo u wil- gaat over de huiveringwekkende politici van rechts. De vernielers van onze beschaving, de moordenaars van de democratie, de graaiers en bedriegers van de mensheid. U kent ze ongetwijfeld, want hun lof wordt hier regelmatig bezongen. 

Hugo Concentratiecamps noemt enkelen bij naam : de blonde, blaffende geverfde toeter Geert Wilders die hij omschrijft als "pervers tot in de kut". Het is niet direct onze taal, wij citeren een van de beste pennen van Vlaanderen.

En Gerolf Annemans die ongegeneerd zijn gedacht mag zeggen over de invasie van vreemdelingen. "Niemand protesteert, de camera bleef draaien" (Hugo is ook technisch een beetje achterlijk).  En Jean-Marie Dedecker is een gierkar, alhoewel Catherine Moerkerke bij VTM hem toelacht als ware hij een poedel.

Concentratiecamps spuit als the Old Faithful in Yellowstone zijn misprijzen uit over het verlies aan fatsoen, ethiek en welvoeglijkheid.  "Democratie is een lijdensverhaal".  Als ik dat lees, ben ik blij het niet te moeten aanhoren uit de bek van deze man met zijn geaffecteerde, onnatuurlijke tristesse. De bewaker van de zedelijkheid die er zelf op los hoereert en boeleert met een woordenschat om Herman Brusselmans jaloers te maken.

Concentratiecamps omschreef ten tijde  van de Amerikaanse presidentsverkiezingen de gemartelde oorlogsheld McCain als "een zak cement".  Vandaag is hij op zoek naar "een leider met de glans van een oude viool". Hij heeft ongetwijfeld naar de koningin Elisabethwedstrijd gekeken dezer dagen.

Wilders leeft al jaren ondergedoken en is 24/24 en 7/7 onder bewaking, omdat de vrienden van Concentratiecamps hem naar het leven staan.  Annemans ontvangt doodsbedreigingen omdat hij zijn kritiek geeft op de multicriminele maatschappij.  Heel de wereld kreunt onder het geweld en de opdringerigheid van een als godsdienst verpakte terreur.  Daar mag echter door democratisch verkozenen niet over gesproken worden uit naam van de welvoeglijkheid. Althans volgens een man die er zelf uitziet als een zak aardappelen.

Ray

  

 

Het zoveelste socialistische gesjoemel wordt door het Rekenhof blootgelegd in een verslag met betrekking tot gelden die bestemd waren voor de slachtoffers in Sri Lanka na de tsunami.

Het is een ingewikkeld verhaal met als centrale figuur de socialistische minister voor Biza van het Waals Gewest, Philippe Courard en verder de sjoemelbaron, ex-minister Didier Donfut (deze maand tot ontslag gedwongen nadat gebleken was dat hij zich maandelijks onterecht 11000 euri liet uitkeren), Michel Daerden (de boemelbaron) en onrechtstreeks Anne-Marie Lizin (de socialistische graai-barones, die opgenomen werd in spoed toen ze vernam dat graaien niet langer kon). 

Er wordt heen en weer geschoven met gelden bij "Wallonie pour Asie" en de VZW "Hôpitaux Solidaires", op hetzelfde adres in Hoei (Huy) waar Lizin haar exuberante onkostennota's indiende. Op zeker moment schakelt men een studiebureau Sri Lanka in, waar het Rekenhof zich vragen bijstelt.

Bovendien worden al de acties uitgevoerd van op het kabinet van de minister van binnenlandse zaken Courard, wat maakt dat er van controle nauwelijks sprake  is, zegt het Rekenhof.  Er worden betalingen verricht zonder onderliggende stavingsdocumenten.  Een bedrag van bijvoorbeeld 55000 euri wordt overgemaakt aan Hoei zonder duidelijke bestemming.  Maar ook andere betalingen roepen vragen op. Het Rekenhof is een deftige instelling, die zelden zwaar uithaalt in haar beschrijvingen.  Als er "vragen rijzen" bij de auditors van het rekenhof, wees zeker, dat er dan wat aan de knikker is.

Uit de verwarde "boekhoudingen" blijkt dat 22% van de gelden besteed worden aan eigen onkosten, daar waar een gelijkaardige vereniging 7% onkosten berekende.

Eind 2008 zijn de ministers Courard en Donfut naar Sri Lanka gevlogen om de resultaten te gaan bekijken van hun giften.

Wie meer wil weten over deze zoveelste socialistische sjoemelaffaire kan het vervolg HIER lezen

Ray 

Naar aanleiding van de uitzending van Terzake09 op de VRT van woensdag 27 mei jl. heeft Gerolf Annemans per email doodsbedreigingen ontvangen.

Tijdens het debat in Terzake09 uitte Gerolf Annemans zeer scherpe kritiek op het inburgeringsbeleid van Vlaams minister Marino Keulen. Annemans wees erop dat de Vlaamse minister verschillende moskeeën laat erkennen, zelfs wanneer de staatsveiligheid de grootste bedenkingen bij sommige van de imams in die moskeeën heeft. In dat verband wees Annemans erop dat Marino Keulen niet meer of minder is dan het schaamlapje van het uit de hand gelopen regularisatie- en inburgeringsbeleid van Guy Verhofstadt en de open-VLD.

De vinger werd pas echt op de wonde gelegd toen Gerolf Annemans met enige beeldspraak zei dat het Vlaams Belang het “syndicaat van de inboorlingen is” en dat het beleid van de traditionele partijen er voor zorgt dat wij  met de gezinshereniging vaak “primitieven” importeren. Bovendien schetste Annemans het beeld van Antwerpen waar meer en meer vrouwen in boerka gekleed het straatbeeld verschijnen. Tot slot maakte Gerolf Annemans de opmerking dat de islam anders is dan alle andere godsdiensten. Niettegenstaande hij en het Vlaams Belang voor godsdienstvrijheid zijn, kan men niet anders vaststellen dan dat de islam zich wereldwijd toont als een bijzonder vijandige godsdienst die niet zelden oproept tot geweld tegen andersgelovigen.

De dag na de uitzending van Terzake09 ontving Annemans via zijn persoonlijke webstek een email van iemand die zich voorstelt als een Turk en die stelt dat Gerolf Annemans en zijn familie “eraan zullen gaan”, als hij nog eens kritiek op de islam uitoefent. Gerolf Annemans zal hiertegen onmiddellijk klacht indienen bij de bevoegde gerechtelijke diensten zodat de verzender snel geïdentificeerd en vervolgd kan worden.

Een Vandaag

Giacomo Puccini werd geboren op 22 december 1858 in Lucca (Toscana). Tot vijf generaties terug in mannelijke lijn waren er musici, voornamelijk organisten die kerkelijke muziek componeerden.  Zijn vader stierf op jonge leeftijd en de jonge Puccini werd opgevoed door moeder en vijf zussen.(Zijn oudere broer Michele is omgekomen bij een ongeval in Zuid-Amerika).  De jongeman had een sterke muzikale aanleg en met veel "sponsoring" van hogerhand kon hij in Milaan naar het Conservatorium waar hij ondermeer les kreeg van Amilcare Ponchielli.  Hij was een toegewijd maar slordig student wiens partituren zeer moeilijk leesbaar waren : die slordigheid -ook in zijn handschrift- heeft hem zijn ganse leven parten gespeeld.

 Op 22-jarige leeftijd componeerde hij voor zijn examen dit Preludio Sinfonico, waarin men onmiddellijk de latere operacomponist herkent met zijn melodieuze gevoeligheid en felle dramatische uithalen en een geweldig gevoel voor instrumentatie.  Puccini heeft trouwens bij de compositie van zijn derde opera, Manon Lescaut, waarmede hij definitief doorbrak, dankbaar gebruik gemaakt van elementen uit deze korte jeugdsimfonie.

Het zal intussen geen geheim meer zijn dat wij nogal felle aanhangers zijn van het oeuvre van de heer Puccini. Dat is dan zo.  Op de foto ziet u hem in zijn woning in Torre-del-Lago (nabij Viareggio) die thans ingericht is als museum, waar de componist begraven ligt met zijn echtgenote Elvira en zijn enige zoon Tonio.  Elk jaar vindt nabij het meer een openlucht operafestival plaats en wie graag eens de stem van de maëstro beluistert kan dit doorhier te klikken. Hij heeft de ganse wereld afgereisd, maar kende uitsluitend Italiaans.  De klankopname is uit 1912 in New-York.

U zal zich herinneren dat vorige week de lijst Union des Francophones (UF), een kindje van het FDF, in de Vlaamse gemeente Halle,  Franstalige affiches wilde aanplakken.

Een tiental overmoedige franskiljons kwamen aangereden onder leiding van enkele fascistische kopstukken, onder wie de koekoek Damien Thiéry van Linkebeek : zij zouden even hun illegale actie met veel bravoure tot stand bengen.

Helaas, Brusselse platte kaas, de jongens van Voorpost en Tak stonden hen op te wachten, evenals diverse mandatarissen van Vlaams Belang en N-VA en het illegale aanplakfeest ging niet door. De Brusselse fascisten werden ferm uitgelachen en  zoals in 1302 konden ze afdruipen.

Nu, zowat een week later, leggen de fascisten klacht neer bij Comité P, omdat de politie niet is opgetreden en hen niet beschermd heeft om hun illegale actie door te voeren ...

De libre belgique is er als de kippen bij om dit triomfantelijke nieuws te brengen. Wij ook, want we lachen graag.

Ray

Vorige week vrijdag overleed de 73-jarige Antwerpenaar François Budts in het ziekenhuis, tengevolge van de verwondingen die hij opliep bij een gewelddadige overval drie weken eerder. De heer Budts werd door twee mannen in de inkomhal van zijn woning in Borgerhout geslagen, beroofd en bewusteloos achtergelaten. Een meerderjarige en een minderjarige verdachte werden aangehouden. Het parket communiceerde evenwel niet over deze zaak met de media, in de hoop dat er geen ruchtbaarheid aan gegeven zou worden.

Vandaag heeft een delegatie van het Vlaams Belang, in aanwezigheid van de familie, bloemen neergelegd aan de woning van François Budts. “Het Vlaams Belang wil met deze bloemenneerlegging de heer Budts, maar ook alle andere slachtoffers van de criminaliteit, herdenken. Overvallen, inbraken, handtasdiefstallen,… het loopt weer de spuigaten uit. De overheid ligt er schijnbaar ook niet echt wakker van. Het Vlaams Belang wil korte metten maken met de hoge jeugdcriminaliteit in Antwerpen”, aldus Filip Dewinter in een reactie.