Nog enkele dagen te gaan en we trekken met zijn allen naar de stembus voor de Vlaamse en Europese verkiezingen. Als we de peilingen mogen geloven, zou CD&V daarbij nog steeds met voorsprong de grootste partij in Vlaanderen zijn. Vrolijk wordt je niet van die voorspelling en eigenlijk is het ook volstrekt onbegrijpelijk. De partij en het kartel met de N-VA hebben immers geen enkele verkiezingsbelofte waar gemaakt. De mislukking stond in de sterren geschreven van het ogenblik dat CD&V en N-VA hun dure eed om niet in de regering te stappen zonder een grote staatshervorming en de onvoorwaardelijke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde overboord kieperden. Van het beloofde goed bestuur kwam al even weinig in huis. Niets dus. Intussen leidt Herman Van Rompuy een regering van stilstaande zaken. Een regering die gedomineerd wordt door de Franstaligen. Een regering die onze laatste ‘kroonjuwelen’ aan soldenprijzen verpatst aan Parijs en die koppig plannen klaarstoomt om een aantal regionale bevoegdheden weer over te hevelen naar België. Maar dat alles lijkt de trouwe CD&V-achterban weinig te deren. Sommige mensen willen blijkbaar bedrogen worden.
In Wallonië vechten de Parti Socialiste en de liberale MR een strijd uit op leven en dood. Een niets ontziende strijd om de politieke macht. Na de recente golf van politieke, financiële en nu ook zedenschandalen is de PS een vogel voor de kat, denk je dan. Maar ook dat zou wel eens een zware misrekening kunnen zijn. Volgens de meest recente peilingen zou de PS in Wallonië wel licht achteruit gaan, maar nog altijd de grootste politieke formatie blijven. Het geeft te denken.
Dat CD&V en PS in de peilingen stand houden, zou er op kunnen wijzen dat beide partijen hun bodem hebben bereikt. Niet alleen qua geloofwaardigheid maar ook qua verkiezingsresultaat. De populariteit van een pathologische leugenaar als Guy Verhofstadt of de vleesgeworden arrogantie Jean-Luc Dehaene, stemt tot nadenken. Het doet soms denken aan het wielerpeloton. Iedereen wéét dat die renners in de Ronde van Frankrijk niet op boterhammekes met choco drie weken lang cols op en af rijden. Iedereen vermoedt wel dat ze slikken, maar de wielerliefhebber blijft in dichte drommen opdagen om hun favorieten toe te juichen. Wat er ook gebeurt. Inderdaad, het lijkt er wel op of sommige mensen willen bedrogen worden…
Meer Europa? Meer België? Waar gaan de verkiezingen van 7 juni over? Willen we – zoals Dehaene, Verhofstadt en al de rest – “méér Europa”? Wij in elk geval niet. Wij willen vooral een ander Europa. Met minder corruptie en geldverspilling, met meer transparantie en een efficiënte besteding van het geld. Met meer inspraak en democratie. Met meer respect voor de eigenheid van de Europese volkeren en lidstaten. Meer respect ook voor de wil van de kiezer. Een superstaat naar Belgisch model? Nee, dank u !
De keuze gaat ook over meer België of méér Vlaanderen. Onze keuze is duidelijk. Meer Vlaanderen! En wat ons betreft: véél meer. Omdat alleen Vlaanderen kan zorgen voor een efficiënte justitie, voor een gezondheidsbeleid op maat, voor kwaliteitsonderwijs, kortom voor werk, welvaart en welzijn.
En ja, deze verkiezingen gaan – al zullen de media en de traditionele partijen het niet graag horen – over geloofwaardigheid. En neen, dan hebben we het niet alleen over politieke overlopers of het beschamende moddergevecht tussen LDD en VLD, of tussen PS en MR. Neen, dan hebben we het in de eerste plaats over de leugens en het kiezersbedrog van de voorbije jaren. Over de arrogantie van de macht, gisteren in een blauw VLD-jasje, vandaag in een oranje vestje van de CD&V. Over het gemak waarmee politieke kopstukken hun principes begraven en hun kiezers verraden. Iedereen zal verkiezingsbeloftes wel met een korrel zout nemen, maar de boulevard van gebroken beloftes die Verhofstadt én Leterme hebben achtergelaten is zó lang dat het toch alleen maar een fikse afstraffing verdient in de stembus.
Status quo Het schijnt dat mensen in tijden van onzekerheid kiezen voor zekerheid. Voor traditionele partijen dus. Welnu, mag ik dan een keer het volgende vragen: welke zekerheid bieden CD&V, VLD, SP.A en de anderen? Toch alleen de zekerheid dat alles straks weer bij het oude blijft: de Belgische status quo. Terwijl Vlaanderen, onze economie, onze mensen snakken naar verandering. Wie vandaag het einde van het Vlaams Belang voorspelt, neemt zijn dromen voor werkelijkheid. Want al die problemen die wij op de politieke agenda hebben gezet, zijn nog altijd niet opgelost, nog altijd even acuut. Welke zekerheid bieden CD&V, VLD en SP.A? Zij zijn verantwoordelijk voor het tekort aan gevangeniscellen, de ontsnappingen en de vervroegde vrijlatingen, voor het klimaat van straffeloosheid. Zij zijn verantwoordelijk voor de mislukte integratie van grote groepen vreemdelingen en de massale aanwezigheid van illegalen. Zij zijn verantwoordelijk voor de wachtlijsten in de gehandicaptenzorg, voor het gat in de schatkist en de totale ontsporing van de begroting. Zij zijn verantwoordelijk voor de jaarlijkse miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië. Die milde ontwikkelingshulp (12,5 miljard euro per jaar) heeft de Waalse economie geen vleugels gegeven, maar alleen het corrupte regime van de Parti Socialiste in het zadel gehouden. En met die partijen zou het straks “anders” moeten worden?
Ontbinding Het voorbije jaar was Brussel het schouwtoneel van tricolore oprispingen. Her en der verschenen Belgische vlaggen aan balkons en appartementsgebouwen. Er trok een pro-België betoging door de straten. En artiesten en BV’s deden hun duit in het zakje met een Belgicistisch muziekfeestje, onder het mom van de ‘solidariteit’. “Een zoveelste poging om de jaarlijkse shot door Vlaanderen gesponsorde pijnstillers voor Wallonië te verwarren met geneesmiddelen, alsof onze zuiderburen hulpeloze terminale patiënten zijn in de palliatieve vleugel van het Belgische huis”, merkte Peter De Roover (VVB) gevat op. Het Belgische wanhoopsoffensief kan niet verdoezelen dat het erg snel bergaf gaat. In een internationale merkenenquête eindigde België achter Libië, Eritrea en Zuid-Ossetië. Om maar te zeggen… Karel de Gucht moest toegeven dat België een gigantisch ‘imagoprobleem’ heeft. Voor het buitenland is ons land “in staat van ontbinding”. Maar eerlijk gezegd: het is géén imagoprobleem. België is het probleem!
“Vlaams frietkot”
België is het probleem. Maar wat is dan de oplossing? In elk geval niet nog eens een rondje staatshervorming. Dat recept hebben ze nu genoeg geprobeerd en – zo moet ook de N-VA toegeven – een gematigde opstelling van de Vlamingen en hun ‘participatiestrategie’ hebben niets maar dan ook niets opgeleverd. Ook Bart De Wever gelooft niet meer in onderhandelingen met de Franstaligen. Dat zegt hij tenminste in Vlaamsgezinde of –radicale kringen. In televisiedebatten klinkt het heel wat minder scherp, al is het maar om de brave achterban van de CD&V niet te bruuskeren en de kansen op de herrijzenis van het kartel of regeringsdeelname niet te hypothekeren… Onze boodschap is tenminste duidelijk en ze luidt ook overal hetzelfde. Van het kleine café, tot de nokvolle schouwburg voor een verkiezingscongres, van publicaties voor de leden tot het debat in de televisiestudio. Bij ons geen dikke mist, maar Vlaamse onafhankelijkheid !
Louis Tobback haalde vorige week nog eens zwaar uit in de kranten. Hij verlustigde zich in het beeld van “een Vlaams Parlement dat zich de allures van een viersterrenrestaurant aanmeet, terwijl het slechts de bevoegdheden heeft van een ordinair frietkot.” Dat klinkt niet fraai, maar Tobback heeft natuurlijk wel een punt. Vlaanderen heeft lang genoeg gewacht. Het Vlaams Parlement moet zelf ons lot in handen nemen en een doorbraak forceren. Bart De Wever zegt (in Vlaamse kringen) dat “de klassieke manier van staatshervorming voorbij is” en dat het ‘non’ van de Franstaligen niet meer doorbroken kan worden aan de onderhandelingstafel. “Wij zullen dus het Belgische legalisme moeten doorbreken en op eigen kracht de condities van het samenleven veranderen.” Kijk eens aan. Het berouw komt na de zonde, nietwaar. Wij hebben Bart De Wever en de N-VA gewaarschuwd. Wij geloven al lang niet meer in Belgische onderhandelingen. Het fameuze ‘consensusmodel’ is begraven. Wij zeggen al lang dat Vlaanderen – in navolging van de Franstaligen – moet kiezen voor het confrontatiemodel. Als de Franstaligen perse België willen redden, zullen ze zich moeten schikken naar de wensen van de Vlaamse meerderheid. Het is buigen of barsten.
De vraag is of Bart De Wever en Jean-Marie Dedecker straks na de verkiezingen kiezen voor Vlaanderen of braaf binnen de Belgische lijntjes blijven kleuren. Of zij een vrijage met CD&V en VLD verkiezen boven het vormen van een Vlaams politiek front dat een koevoet kan zijn om de deur open te breken naar een vrij en bevrijd Vlaanderen. De N-VA pleit officieel voor een onafhankelijk Vlaanderen, maar ze maken helaas wel een omweg langs Europa of de Belgische onderhandelingstafel. Onze GPS maakt géén omweg. Wij kiezen de kortste weg naar Vlaamse onafhankelijkheid. Er is genoeg tijd verloren. Wij gaan alleen aan de onderhandelingstafel zitten om de boedelscheiding te regelen. Als de Walen niet meewillen, moet het maar zonder hen. Dan moet het Vlaams Parlement onze welvaart en de toekomst van Vlaanderen veilig stellen. Dan moeten we – onverwijld – werk maken van een E.O.V., de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring. De boodschap voor 7 juni is duidelijk: kies voor Vlaanderen. Bezorg de opiniepeilers, de media en het Belgische establishment een kater. Zorg voor een zwart-gele zondag. Stem Vlaams Belang!
Bruno Valkeniers
Mislukkeling
