Wij gaan ons niet in bochten wringen en onze teleurstelling afreageren door kwaad te zijn op "de anderen", de nederlaag te minimaliseren en bittere ontgoocheling te laten blijken.
Daar bereiken we niets mee. Geen rancune, een beetje naweeën en wellicht wat zeuren maar verder fris aan de slag.
Vlaanderen heeft gekozen voor het voorzichtige middenpad dat vertegenwoordigd wordt door de kopman van CD&V en de populaire conférencier van de NV-A. De een straalt redelijkheid en vertrouwen uit, de andere slaagt erin elk probleem samen te vatten in een grappige one-liner, die bij nadere analyse weinig oplossingen biedt. Maar ook wij zijn ervan overtuigd, dat de kiezer steeds gelijk heeft. Ook al is zijn of haar mening gevormd door manipulatieve ingrepen.
De rol die de media en vooral de openbare omroep in de verkiezingen van 2009 gespeeld hebben, is overrompelend. In het Limburgs Dagblad maakt de verslaggever van dienst een komische verspreking als hij het heeft over de liberale partij Open-VRT. De openbare omroep heeft inderdaad bevestigd, wat wij al jaren aanklagen : dit medium treedt op als regisseur én presentator en klopt een overigens makke verkiezingscampagne op tot een boeiend kijkspektakel. De politici schijnen dit niet eens te beseffen : zij laten zich schofferen en misbruiken vanaf ze in de schminkstoel neerzakken tot ze beaat glimlachend de studio verlaten. De gewieksten met tv-training weten dat zij meespelen in een aflevering van Thuis of Familie. Het script ligt vast en wordt op de set gesouffleerd door beroepsjournalisten die enkel de verlangde antwoorden toelaten. U kent onze stokpaardjes : we halen ze helaas maar weer eens van stal.
Eindelijk, na meer dan 20 jaar kuipen is men erin gelukt de ondubbelzinnige pleiters voor een belgische scheiding, een nederlaag toe te brengen. Men heeft dan wel een afgezwakte versie moeten creëren in de persoon van Bart De Wever, die over voldoende soepelheid en cynisme beschikt om geen gevaar te betekenen voor de eenheid van het land. Meer dan ooit ligt de schaduw van de Volksunie, na zovele jaren, opnieuw over het Vlaamse politieke landschap.
De kiezers hebben beslist om de weg van de middelmatigheid te bewandelen, wat in tijden van grote economische crisis begrijpelijk is. De boodschap, dat wij in een zelfstandig Vlaanderen meer kansen op economische en sociale welvaart zouden kennnen, heeft niet luid genoeg geklonken.
Het is ook niet moeilijk, want in het strategische scenario van de VRT stond nadrukkelijk, dat het programma van Vlaams Belang enkel bestond uit de one-liner over de pocket van Mohammed en de boerkadames. En als er wat anders te berde kwam, moest het weggeschamperd worden.
De problemen die zich vandaag en morgen in onze samenleving stellen, zijn geen andere dan deze die er gisteren waren. De staatsschuld groeit met de dag, ons onderhoudsgeld naar Wallonië wordt stipt overgemaakt, de Vlaamse begroting krimpt in mekaar en er is geen ruimte voor nieuw beleid, integendeel. De gevangenissen puilen uit, de stroom vreemdelingen neemt niet af, de multiculturele maatschappij verdringt compleet onze Vlaamse identiteit en we worden geacht hier goedkeurend om te glimlachen : wat een verrijkingen allemaal !
Iets wat de bewuste Vlamingen, die wij ongetwijfeld zijn en blijven, geleerd hebben, is : incasseren. We zijn niet met een klein groepje, maar met vele honderdduizenden. De overwinnaars zijn gekend, het is aan hen om het beleid te bepalen.
Vlaanderen heeft gisteren zijn gidsen met of zonder ervaring aangeduid. Maar ook zijn trouwe wachters. Het zijn er enkelen minder maar ze staan op scherp.
Savat
Europa
