U neemt het ons hopelijk niet kwalijk, dat we even onze toevlucht nemen tot het simpele, sarcastische dialect van de stad van Allah ? Met vraag en antwoord in drie woorden : "Watkostda ? Daweetekikni, zeune. In Nederlandse vertaling : "Wat kost het ? Dat weet ik niet, hoor."
We hebben het over de massale pardonregeling die over ons is uitgeroepen door de onzalige niksdoener Van Rompuy en zijn herschikte ministriële kliek centenjagers en centendoorjagers. Zelfs tot in het buitenland klinken kritische geluiden op over de gulle belgische regularisatie-tsunami. De buitenlanden vrezen dat het land B zo overvol zal geraken, dat heel wat nieuwe tafelschuimers de fictieve grenzen zullen oversteken tot bij hen. De belgische ex sans-papiers, avec papiers die noodgedwongen Willkommen, Bienvenue, Welcome, zijn zoals in het liedje.
Het was de tjeven-vice-premier Steven van Ackere die bij de regimezender de eerste resultaten van het politieke akkoord mocht komen uitleggen. Hij had de pech in handen te vallen van een van de zeldzame journalistes van de 0000, Annelies van Herck, die zonder liflafjes noch onderscheid, vijanden en vrienden kastijdt als dit nodig is. Van Ackere, een typisch CVP-product uit de studiedienst, had het niet onder de markt met de gerichte vragen van tante Annelies : "Wat is het verschil tussen een omzendbrief en richtlijn ?" vroeg zij niet onvriendelijk, want zo is zij niet, maar onaangedaan zoals een bioloog een levende kikker vilt. Vooral haar niet-aflatende nieuwsgierigheid omtrent de aantallen mensen die zouden genieten van deze uitzonderlijke maatregelen, lieten Vanackere zuchten en schuiven op zijn stoel.
De tjeven-vicepremier ziet er iemand uit, die met overtuiging zijn familie zou doorverkopen aan een ouwe Arabier en daar een geweldige uitleg bij leveren over de noodzaak van dergelijke transactie, die de menselijke betrekkingen ten goede komt. Het is slechts een symbolische vergelijking, uiteraard, want in werkelijkheid is Vanackere een goed en beminnelijk huisvader, die niet veel thuis is. Als die kerels van de Grote Tjevenpartij hun hoofd schuin houden (u moet daar eens opletten, dat is écht een partijkenmerk, zonder die fysieke eigenschap, is het ausgeschlossen een lidkaart te krijgen), verwacht u dan maar aan een proeve van hypocriete woordenstroom. "Wij praten niet over cijfers" sprak de goede huisvader, terwijl hij met zijn lichaamstaal uitdrukte, dat hij inderdaad met heel andere gedachtes in zijn hoofd zat, Annelies taxerend op een ruime 8 1/2. "Wij hebben het over mensen die ook als zij niet aan de wetten tot opname voldoen, door ons begenadigd worden". Van Ackere kan meesmuilen alsof hij de opvolger zal zijn van Danneels. Hoofd schuin, gezalfde taal, de middelmaat en het compromis representerend, maar vooral de macht nooit uit handen gevend.
Vandaag vindt in de Kamer het debat plaats over deze onzalige beslissingen. Alom rijzen inmiddels vragen en twijfels op bij de ondergeschikte besturen : de financiële putten die deze nieuwe ingezetenen zullen veroorzaken, zijn niet gering. Niemand heeft een exact idee van de omvang, maar de grote steden die thans reeds gebukt lopen onder grote schulden en tekorten, hun OCMW's evenals de gewesten die ook hun part moeten dragen, jammeren en janken en eisen bijkomende middelen
En de burgers ? Wel, de burgers, die hebben voor dit soort beleid gekozen, zie. En zij hebben altijd gelijk. Want zo is de democratie. De volgende, aub.
Savat