Een lang verhaal en een triest verhaal : u moet dit niet lezen, want ook al is het een waar verhaal, het is een deprimerend verhaal.  Jammer dat het geen science fiction is.

Ik las de 'ontbieding aan het bureau' die jij een paar dagen geleden ontving. Niet zolang geleden maakte ik iets mee bij een Amsterdams politiebureau dat een paar kilometer verderop ligt: het bureau August Allebéplein. Ik vind het belangrijk daarvan verslag te doen. Want mijn belevenissen bij dat bureau zeggen het een en ander over de weg die de Amsterdamse politie in is geslagen. Ik zal er in mijn verslag zorg voor dragen feitelijk te zijn. En ik zweer nu al, bij voorbaat dat alles waar is dat ik schrijf en dat ik in niets overdrijf. Waar ik speculeer zal ik dat duidelijk aangeven.

Op 26 Maart, in de middag filmde ik voor een groot Amerikaans televisiestation op het August Allebéplein. Ik was bij de opnamen betrokken als lokale producer. Zodra de camera stond opgesteld werden we door rondhangende Marokkaanse jeugd op de meest afschuwelijke wijze uitgescholden en bedreigd. Bedreigingen zoals roepen dat je kop er af zal worden geslagen. Beledigingen als kanker journalist, hoer, je moeder dit en je zuster dat. We kwamen op dit pleintje terecht nadat we een interview met Marcouch hadden opgenomen. Ik vroeg zijn assistente (ja, met hoofddoekje) waar wij het best wat opnamen konden maken van het stadsdeel Slotervaart waarvan Marcouch de voorzitter is. Zij adviseerde dit pleintje. Ik meende dat zij het kon weten. Mogelijk heeft zij bij vergissing inderdaad dé plek aangewezen waar de pers kan zien hoe de toestand in Slotervaart is.

We vertrokken van het August Allebéplein want we voelden ons danig bedreigd. We reden om de winkels van het peintje heen en daar zag de Amerikaanse producer de moskee naast het politiebureau August Allebéplein. Hij suggereerde hier een paar opnamen te maken. Terwijl we de camera opstelden zagen we een grote groep typisch islamitische mannen, op hun grijze jassen stond 'straatcoach'. Zodra deze mannen ons zagen vertrokken ze allemaal naar binnen, het politiebureau in. We begonnen wat shots te maken.  Een geheel in wit trainingspak geklede Marokkaanse jongeman sprak me aan. Op dreigende toon uitte hij alsmaar dreigender taal. Ook zijn houding was dreigend, hij stond overdreven dicht bij me. Veel dichterbij dan je normaal tijdens een gesprek doet. Hij vertelde over een fotograaf die de week daarvoor een foto van hem had gemaakt. Die man, zo zei hij, had hij in elkaar moeten slaan maar hij had het uiteindelijk toch niet gedaan.

Een kameraad arriveerde en die schreeuwde niets dan de meest ellendige beledigingen. Het spijt me dat ik het hier nog eens moet noemen: Je moeder is een kut, je zuster is een kut, kanker, en nog veel meer van dit soort uitingen. Hij schreeuwde zo hard als een mens maar schreeuwen kan en sprong daarbij op en neer, daarbij zijn eigen kruis vasthoudend en dit met een handgebaar als het ware in onze richting werpend. Kennelijk met de bedoeling zijn woorden kracht bij te zetten. De sfeer was zeer dreigend, ik meende dat er ieder moment klappen konden vallen. Omdat ik me verantwoordelijk voel voor de veiligheid van de medewerkers besloot ik dat we moesten gaan.

Tijdens de brulpartij stond een agent vanaf een meter of dertig toe te kijken. Hij deed niets. Pas toen wij afdropen, vrezend voor onze veiligheid sprak de agent enkele woorden: 'Jossien', zo sprak hij de jongen toe, kennelijk kende hij deze bij naam, 'Jossien, zo is het wel genoeg'. De agent sprak op vaderlijk bedaarde toon. Hij herhaalde deze zin een paar maal. Precies dezelfde zin.

De jongen, kennelijk Jossien trok er zich niets van aan en ging door met de ergste beledigingen schreeuwen tot wij wegreden.

Enkele dagen later kwam ik op de site van de gemeente Amsterdam terecht en zag daar een uitnodiging iets te schrijven aan onze burgemeester. Ik schreef ongeveer: 'Burgemeester Cohen heeft zijn gezag in Slotervaart overgedragen aan Imams en hangjongeren. Schande! Cohen heeft daar niets te vertellen.'

Tot mijn verbazing werd ik binnen enkele dagen gebeld door een medewerkster van de gemeente. Mevrouw L. T. Zij stelde zich zeer geïnteresseerd op. Zij zei mij dat zij de zaak zou onderzoeken. Zij verzocht mij aangifte te doen want anders kon de gemeente er niets mee. Ik belde het bureau Allebéplein en maakte een afspraak voor aangifte. Omdat ik in een grote productie vast zat maakte ik die afspraak voor 6 Mei.

Ik had de telefoon nog niet neergelegd of ik kreeg meneer K. aan de lijn. De baas van het bureau. Hij smeekte mij om toch vooral geen aangifte te doen want op dit soort zaken zaten ze echt niet te wachten vooral nu het veel beter ging in de wijk. Zo zou de statistiek laten zien dat er veel minder auto-inbraken werden gepleegd. Ik vertelde hem dat ik al een afspraak had voor aangifte en dat ik een en ander dan graag verder met hem zou bespreken.

Op 6 Mei om 10.00 uur 's ochtends meldde ik mij bij het bureau. Een vriendelijke agent zei mij dat meneer K. er niet was. K. wist niets van een afspraak. Ik deed mijn verhaal bij de vriendelijke agent en hij zei mij dat hij alleen aangifte voor belediging kon aannemen. Want er was geen sprake van bedreiging. Ik zei hem dat ik mij helemaal niet beledigd voelde. Hoe kan iemand mij beledigen door te krijsen dat mijn zuster een hoer is? De schreeuwer kent mijn zus helemaal niet en bovendien heb ik twee zussen. Evenmin voel ik mij beledigd als een of andere gek roept dat mijn moeder een hoer is. Ik voelde iets veel ergers bij al dat geschreeuw: ik voelde mij bedreigd. De agent ging het uitzoeken, ik vermoed dat hij met K. belde om te horen of hij voet bij stuk kon houden voor het niet aannemen van een aangifte wegens bedreiginig. Ook ging hij op zoek naar de agent die het allemaal van nabij had meegemaakt en de naam van de schreeuwer kende.

Terwijl ik zat te wachten maakte ik het volgende mee: Het bureau Allebéplein is gebouwd volgens het idee van 'de openheid'. Iedereen is welkom in het bureau, je loopt makkelijk in en uit en je kan zien wat er gebeurt. Deze naïeve, idealistische architectuur kwam in een kwaad daglicht te staan toen ik, wachtend op mijn agent, getuige was van de aangifte die twee zeer ontdane vrouwen van islamitische herkomst kwamen doen van huiselijk geweld. De zeer bezorgde, ontredderde vrouwen werden door de politieagente vanachter de receptie toegesproken met de woorden: Kunt u morgen om kwart over zeven 's avonds terugkomen? Het was mij glashelder dat de vrouwen al hun moed verzameld hadden om op dit moment naar het bureau te komen. Het was gewoonweg zichtbaar dat de vrouwen een kans te baat hadden genomen om het huis uit te glippen zonder dat de echtgenoot dit kon zien. Ik weet het, dit is speculeren maar alleen een totaal gevoelloos iemand zou dit niet hebben opgemerkt. Terwijl de vrouwen hun uiterste best doen de agente over te halen nú de aangifte af te wikkelen komt er een grote man binnen gekleed in een islamitisch gewaad: 'Salaam Aleikum', zegt hij, de zaak, het bureau rondkijkend. Hij ziet de vrouwen, schrikt een beetje. De vrouwen zien hem. Er gebeurt iets ergs op dat moment. De man, naar mijn indruk de imam van de naastliggende moskee laat merken dat hij alles heeft gezien en vertrekt weer. Zijn gezag zweeft nog even in de vertrekruimte.

De vriendelijke agent komt terug en deelt mij mede dat aangifte wegens bedreiging niet mogelijk is. Hij voegt hier nog aan toe, niet als agent sprekend maar als privé persoon dat hij wel begrijpt dat 'die jongens' niet graag televisiecamera's zien want ze komen altijd zo slecht in het nieuws.

Ik vertrek van het bureau zonder aangifte te doen want aangifte van belediging, daar zie ik niets in. Als later Gregorius Nekschot wordt opgepakt ben ik helemaal blij dat ik geen aangifte van belediging heb gedaan. Dan zou mij immers kunnen worden voorgehouden dat islamieten net als ik het recht hebben beledigd te zijn en daarvan aangifte te doen.

Ik win hier en daar wat juridisch advies in en hoop op een gesprek met K. Ik wil graag de agent spreken die erbij stond. Ik ben benieuwd waarom hij niets deed. Ik benader opnieuw mevrouw L T. Zij zegt mij dat K zegt dat hij al met mij gesproken, dat de agent die erbij stond niet te vinden is en dat de straatcoaches allemaal een dringende afspraak op het bureau hadden en dat hiermee de zaak rond is.

Ik denk dat het waar is wat ik schreef aan Cohen: hij heeft zijn gezag overgedragen aan de imams en de hangjongeren. Alles is verder gericht op het bagatelliseren, of, zoals Cohen dat noemt: 'het klein houden'. De volgende keer dat ik in Slotervaart ga opnemen zal ik van tevoren politiebescherming vragen. Dat zal geweigerd worden 'we hebben het veel te druk' en zo blijft Slotervaart buiten beeld. In Slotervaart wordt intussen een complete parallelle samenleving gesticht.

Roelf-Jan [achternaam bekend bij Hoeiboei]

Gepubliceerd op 23 juni 2008 om 20:22 in Brieven aan Annelies | Permanente

@ Hoeiboei

Sint Gillis. Tot ons spreekt een verontwaardigde, verscheurde en geschandaliseerde vader. “Mijn dochter werd verkracht in het Zuidstation. In Brussel. De hoofdstad van Europa. En volslagen straffeloos.”

We zijn 12 juni. “Mijn dochter kwam terug van Waterloo. Negen uur in de avond. Toen ze de trein uitstapte, ging ze naar Bancontact. Een plek waar volk voorbijkomt. Nochtans is het daar dat het drama is gebeurd.

“Midden in een station. Hoe is zoiets mogelijk?”, gaat de papa van de éénentwintigjarige Lola verder. “Twee man hebben haar verweten dat ze geen hoofddoek droeg. Mijn dochter is mooi. Ze is blond met blauwe ogen.”

Daarna ging het snel allemaal. “Eén van de aanvallers haalde een mes tevoorschijn. Mijn dochter werd tegen de wand van de Bancontact gedrukt. Met het mes op haar keel werd ze door één van de kerels verkracht. De andere keek toe.” Het was negen uur. Buiten is het nog licht en het station is op verre na niet leeg. “Er passeerden mensen. Mijn dochter weet zeker dat ze minstens drie mensen heeft gezien. Geen van hen maakte halt om haar te redden.”

Als de verkrachting voorbij was zijn de aanvallers in alle rust verdwenen. “Het waren twee Noord-Afrikanen. Ze hadden zich niet eens vermomd. En vertel mij niet dat ik een racist ben als ik je vertel waar ze vandaan kwamen! Mijn dochter werd verkracht omdat zij geen hoofddoek droeg. Zo is dat!”

Lola is naar een vriendin gevlucht. “Moet ik je vertellen in wat voor toestand zij was?” Een paar minuten later werd de jonge vrouw in het ziekenhuis opgenomen. Vanzelfsprekend is er klacht ingediend. “De mensen van de politie waren zeer professioneel. Op de kleren werd beslag gelegd, en er werden DNA-stalen genomen.”

Maar helaas, de schuldigen zijn nog op vrije voeten… “In de nasleep van de dood van Joe Van Holsbeeck heeft men bij hoog en laag uitgeroepen dat er in de stations meer veiligheid zou komen. Het bewijs is er nu, met mijn dochter, dat er niets is veranderd. Camera’s op alle plekken in het Zuidstation zijn er niet, nochtans één van de drukste stations.”

Marc is bitter. “Ik heb mijn buik vol van dat België, waar werkelijk àlles kan. Zones van wetteloosheid, die zomaar worden overgelaten aan jongeren op drift. Die verkrachters wilden maar één ding: mijn dochter misbruiken, haar bezitten en vernederen, omdat zij niet was zoals zij denken dat jonge vrouwen moeten zijn… Het is een schande.”

Emmanuelle Praet
La Dernière Heure, 20/6/2008.
.

@ www.geenstijl.nl

23/06 "Gooi Turkije uit EK en ook uit Europa"

Filip Dewinter heeft in Munchen het achterste van zijn tong laten zien. En niet alleen over voetbal. Hij wil Turkije uit het EK en ook uit de Europese Unie, want de Turkse vlaggen "ergeren" hem. Op een congres in Duitsland trok hij hard van leer.

“De massale aanwezigheid van Turkse vlaggen in onze Europese steden heeft mij geërgerd en geschokt", aldus Dewinter in zijn polemische stijl. De kopman van het Vlaams Belang sprak in Munchen als gast op een congres van de de Duitse rechts-conservatieve Republikaner partij.

Dewinter bespeelde zijn publiek: “Kiezen de Europeanen voor een Europees Europa of voor een geïslamiseerd Eurabia?” Daarbij vraagt hij zich af wat de Turkse ploeg op het EK voetbal komt doen? “De overwinning van de Duitse ploeg woensdag aanstaande tijdens de halve finale van het EK voetbal zou een symbolische overwinning voor Europa zijn.”

"Turkije wil niet alleen lid worden van de EU, maar wil Europa koloniseren. Laten we Turkije daarom niet alleen uit het EK, maar ook uit Europa gooien”, maakte Dewinter zijn boodschap duidelijk.

@ Gazet van Antwerpen

Kom uw minister van Oorlog toejuichen en bewonderen en nadien lekker luieren op het strand of een heerlijke wandeling in de mooiste stad van Vlaanderen,
Brugge, die scone. U bent gegarandeerd niet de enige die dag, maar doe de kleine straatjes waar de anderen voorbijlopen.







Programma en andere info :

http://www.mil.be/navycomp/subject/index.asp?LAN=nl&ID=184&FILE=subjecttext&MENU=0&PAGE=8

Uitgeverij Egmont stelt dinsdagavond in Antwerpen het nieuwe boek van Gerolf Annemans voor. Het gaat om het verslagboek van de communautaire evaluatiedag van november vorig jaar waar, bij gebrek aan een staatshervorming, vier grote dossiers werden belicht: bevoegdheidsoverdrachten, fiscale autonomie, de Vlaamse Rand en Brussel. In zijn voorwoord schrijft Gerolf Annemans: “Belgische staatshervormingen zijn tijdverlies. Zij zijn tijdverlies dat we met een rechtstreekse lijn naar onafhankelijkheid zouden kunnen vermijden.” Dat einddoel wordt in dit boek geconcretiseerd en gerationaliseerd.

De voorstelling vindt plaats op dinsdag 24 juni 2008 om 20 uur in congrescentrum ’t Elzenveld, Kannunik van Gesselzaal, Lange Gasthuisstraat 45, 2000 Antwerpen. Johan Vanslambrouck (Voorpost) en Bart De Valck (TAK) zullen bij wijze van inleiding de juiste toon zetten.

U kan zich vanaf vandaag ook inschrijven op de elektronische nieuwsbrief van Uitgeverij Egmont.

Angeltjes.

"WELL, LET THEM GO IF THEY DON'T LIKE IT HERE..." 

"Laat ze vertrekken, als het hen hier niet aanstaat" antwoordde James MC Grath, een assistent van de Londense conservatieve burgemeester als reactie op een journalist die vreesde dat "heel wat Caribische immigranten massaal zouden opstappen na de Tory overwinning." Well, let them go if they don’t like it here.’”

James Mc Grath mag zélf opstappen, want zijn antwoord ontketende een storm van protest bij de onvoorstelbare  poco-lafaards, die de eigen Britse bevolking het Kanaal zouden induwen, om het de vreemdelingen makkelijk te maken het land binnen te stappen. 

Wie beslist bekaaid uit deze belachelijke geschiedenis komt, is de  Tory-burgemeester Johnson, die voor  een zucht wijkt en zijn adviseur verloochent. Ook al overlaadt hij hem met lof. Temeer daar uit de gehele samenhang blijkt dat de geschreven uitspraak kadert in een quasi uitgelokte en geschreven dialoog.

Arm Groot-Brittannië ! 


 

Die Amerikanen toch ... wat een lef hebben ze. 
Of is dit een geheime anti-campagne van de Republikeinen ?

http://www.boobsforbarack.com/

Gisteren een interessante voordracht bijgewoond van Bat Ye'or, de schrijfster van ‘Eurabia’. Deze Joodse historica is met haar ouders moeten vluchten uit Egypte en werd wereldbekend door haar publicaties over het Midden-Oosten en de positie van Joden en Christenen in de islamitische landen. Van haar komt de term ‘dhimmitude’: het statuut van onderworpene dat niet-moslims wordt opgelegd.




In ‘Eurabië’ (ook in het Nederlands beschikbaar) legt ze uit hoe ons werelddeel dreigt onderworpen te worden aan de achterlijke godsdienst die de islam is en dat met de medewerking van ‘dhimmi-notabelen’: Europese politici die zich nu al als vazallen gedragen.

Tussen haakjes: Bat Ye’or kreeg het gisteren aan de stok met Jean-Marie Dedecker, die zoals bekend partij heeft gekozen voor de Palestijnen. Eigenaardig toch dat een ‘rechtse liberaal’ kiest voor een club die baalt van het vrije denken en zelfkritiek. Dat zijn nochtans de waarden die onze beschaving groot gemaakt hebben.

@ Filip De Man

In zijn hoofdartikel kraakt Yves Desmet vandaag, 23 juni 2008 de nieuwe koers die minister Decrem wil uitzetten voor het ABL en tegelijk verkoopt hij enkele terechte sneren over de talrijke ongelukkige afwezigheden van de bewindsman in de Kamer en in de commissie van landsverdediging. Decrem biedt  inderdaad het socialistisch deel van de oppositie de kans zich te laten betitelen als de nieuwe minister van oorlog.

Onder Flahaut was het leger een snoepwinkeltje voor de Franstalige socialisten en een groot promotieteam voor de fratsen van de kleine Stalin uit Waals-Brabant. Er werd afschuwelijk geknoeid met geld, tot zelfs de  Vlaamse socialistische pin-up van begroting, Freya, haar Waalse ideologische evenknie Flahaut beschuldigde  ruim tweehonderd miljoen euri verdonkeremaand te hebben.  Dat we niets meer horen van die verschwunden centen, is normaal.  Socialisten zijn sukkels als het er op aankomt, geld te beheren.  En kampioenen om de sjoemelarij onder de rode loper te vegen. Kijk maar in de stad van Allah naar de 50 of 100  miljoen (men zal het nooit weten)  die onder verantwoorelijkheid van schepen en federaal volksvertegenwoordiger Monica de Coninck uit de OCMW kassen verdwenen zijn.  Bij de socialisten geldt het motto : "Weg is weg" en daarmee uit. De basisgedachte van de moderne socialisten zou men bondig kunnen samenvatten als :  "Het Verleden trok op niets, het Heden is een passage langs de geldkluizen en van de Toekomst trekken we ons niets aan." 

Wij zijn weer van de hak op de tak aan het wippen, maar dat is de schuld van onze rode medemensen.  Zij jagen onze bloeddruk de hoogte in en dan beginnen onze hersencircuits te hollen, maar tegelijk zijn we niet  ondankbaar :  het stalinistisch  geknoei van de sociaal democraten wordt in gans Europa door de burgers ontmaskerd en eindelijk hebben velen het in de smiezen, dat er bij volkse, identitaire partijen meer hoop, gehoor en overtuiging  te rapen valt dan bij de gediplomeerde roodvonkers met hun syndicale paleizen, kadaverdiscipline en negatie van wat ware democratie is.

Zelfs Yves Desmet is wanhopig-grappig vandaag.  Zo ondertekent hij zijn vroeg geschreven stuk.

Yves Desmet
(sorry, even vergeten wat ik momenteel ben)
23/06/08 06u40
 

Octopus na twee uur vergaderen over B-H-V uit elkaar

De deelnemers losten geen woord aan de eksters van de pers.  Velen glimlachten geheimzinnig en uit hun lichaamstaal bleek overduidelijk, dat ze snakten naar "nog eens".   Wij zijn er inmiddels bijna helemaal van overtuigd dat er een nieuw land B zal geboren worden : unitair, tweetalig (in het Noorden) met als  leidende cultuurtalen  Frans en Arabisch.  Gebruik van Nederlands zal ontmoedigd worden.  Eindelijk zal dit land terug een rol van Grote Importantie spelen in de Weireld.  Dank u, Nonkel Kruk. Vive la Belle Chique.

We hebben het al vaker gehad over de situatie van de Joden in onze multiculturele steden die dichtslibben met (hoofdzakelijk) moslims.

De overheid slingert iedereen die één woord kritiek uit op de onaangepaste islamieten het uitgeholde verwijt van racist naar het hoofd.  Inmiddels doet diezelfde politiek-correcte overheid er alles aan om het hoofd af te wenden voor het échte uitgesproken racisme dat bij de moslims bestaat ten overstaan van de Joden. 

Mochten wij Marokkanen en Turken behandelen zoals zij omspringen met Joden, de Blauwhelmen zouden in onze straten patrouilleren.  In Antwerpen, waar tussen de zestien- tot  twintigduizend Joden wonen, zijn er al meerdere laffe aanvallen  gebeurd zonder enige aanleiding.  Joodse kinderen worden afgeslagen  en met messteken geveld.  Iedereen weet inmiddels als er messen aan te pas komen, in welke hoek de daders vermoedelijk moeten gezocht worden.

Minder erg  dan het fysieke geweld, maar meer voorkomend is de verbale agressie : "jongeren" die  in groepen Joodse passanten de huid volschelden of stiekem naast hen lopen om ze stilletjes te bedreigen.  We herinneren ons ook de incidenten in Genk, waarbij tijdens een schooluitstap de kinderen bekogeld werden met stenen door Turkse lieverdjes.  De moslimgemeenschap zwijgt in alle toonaarden, want de Joden zijn en blijven hun aartsvijanden. En vanzelfsprekend hoor je de adepten van de linkse kerk niet over deze schandalige toestanden.  Zij hebben de handen vol met bewuste Vlamingen te beschuldigen

In Parijs en omgeving is het probleem nog prangender, omdat de Joden verspreid leven over diverse wijken.  Het potje van dit rauwe racisme wordt zorgvuldig dichtgehouden   Heel wat Joden zijn elders gaan wonen om de ellende te ontvluchten. Wij hebben deze wantoestanden al meermaals beschreven.  Gisteren werd een Joodse jongen door vijf moslims in mekaar geslagen met ijzeren staven. Het is een kenmerk dat Noord-Afrikanen steeds in groep optreden.

Dergelijke zware incidenten kunnen de poco-media niet verzwijgen.  Dit is ook het moment voor de politici om heftige verklaringen af te leggen, dat zij dergelijke optredens  niet dulden. Voilà. En we sluiten opnieuw de ogen.

Toen in Antwerpen een gek had rondgelopen met een geweer om compleet onschuldige mensen neer te knallen ,moest deze stad   het boetekleed van het racisme aantrekken.  De reporters van de onvermijdelijke 0000 stonden tijdens en na het proces elke dag te gillen alsof zij zich bevonden in de Wereldhoofdstad van het Racisme.  De populistische asissenpleiter Vermassen ging zich elke avond voor de camera's te buiten aan beschuldigende algemeenheden, waarvoor in een normaal land de Orde hem zou schrappen. Over het échte racisme dat stil voortwoekert in Europa en dat  naarstig gevoed wordt in islamitische kringen, wordt gezwegen in alle toonaarden.

De mythe van de multiculturele kleurtjes moet ongeschonden blijven.  Tot de maatschappij  vanzelf  zal barsten.

Angeltjes.

Wij hebben geen Nederlandstalige versie of ondertitelde versie gevonden, alhoewel ze bestaat, van deze erg leuke montage. Opgedragen aan de vele betweters op deze planeet, dus ook een beetje aan onszelf.

Leg dat uit aan een buitenlander :  Vlamingen betogen in eigen land om de wetgeving te laten respecteren en hun taal te behouden als officiële bestuurstaal.

De vriend Duplo van Aanklacht is mede op stap met de onbuigzame jongens (en meisjes)  van Voorpost en hopelijk zullen wij straks op zijn blog enkele mooie foto's kunnen bekijken. Deze is van oudere datum.

Op deze foto ziet u hoe twee Iraanse Gestapovrouwen een jong meisje opleiden, dat tegen de vestimentaire regels in haar kapsel te veel ontbloot heeft.  Vermoedelijk heeft ze ook een zweem van schmink op en wat haar grootste zonde zal zijn, is dat ze knap is. 

Heel dit onvoorstelbare gebeuren is ontzettend erg, maar het is het probleem van Iran.  Solidariteit met de onderdrukten in deze islamitische dictaturen drukt zich natuurlijk niet uit door zélf een hoofddoek om de blonde haren te knopen.  Zielig en onverstandig is zoiets. 

Savat, de Vlaamse Conservatief.

In augustus 2007 trad het Osnabrück Symfonie-orkest op te Teheran, na onvoorstelbaar hinderlijke en onmogelijke  problemen uit de weg geruimd te hebben.  Tot en met de programmatie werd gecontesteerd en uiteindelijk mocht enkel Brahms en Beethoven gespeeld worden.  De muzikanten mochten hun hotel niet uit en contacten met de Iraanse bevolking waren VERBOTEN.  Dat is taal die de Duitsers kennen en begrijpen.  Het was een fijne multiculturele ontmoeting, want muziek brengt de mensen dichter bij mekaar. 

Zoals in 1944 bij het verlaten van de bezette contreiën zegden de Duitsers : "Wir kommen niemals wieder". Maar ja, dat hadden ze ook in 1918 gezegd.

Fotootje van het orkest in aangepaste kledij. Selbestverständlich. 




http://www.nrc.nl/buitenland/article760888.ece/

Sedert we een stukje scheldproza geproduceerd hebben over Electrabel (wat niet tot onze gewoontes behoort overigens) hebben wij dagelijks slechts enkele uren  electriciteit  op de redactie.  Vandaar dat we van de Zevende Dag enkel het slot hebben kunnen zien.  Philip Claeys leek verdacht veel op Frank Vanhecke, maar dat kan aan onze contactlens liggen, sinds we in proces liggen met onze opticien.
 
Wie alleszins glorieus en matroneus schitterde  tijdens het fragmentje dat we mochten aanschouwen, was het blauwe EP-lid Annemie Neyts.  Mijn god, wat een présence en wat een arrogance !  De degelijke journaliste Goedele de Vroy  (u ziet dat wij best objectief kunnen zijn, als het maar niet te lang duurt) vroeg juist, toen onze televisie aanfloepte aan het Brusselse slagschip : "Hoe komt het, dat de prijzen van de voedingswaren in ons land veel meer stijgen dan in de buurlanden ?" Neyts staarde met  een blik vol wiet-verdwazing in het rond en Ivo Belet, die op zijn eentje heel het Europees Parlement overbodig maakt, begon al met een uitleg over bananenschimmel, een onderwerp waar hij bij zijn dokter alles van geleerd heeft,  toen Neytrs losbarstte : "Hoe kan ik dat nu weten over die dure prijzen in dit land, denkt u soms dat ik zelf boodschappen doe ?  Wij eten in het restaurant van het parlement, en dat is gratis.  De mensen zeveren over van alles en als de patatten duur zijn, is dat de schuld van het Vlaams Belang."

Er ontstond enige gêne bij de aanwezigen na deze demonstratie van maatschappelijke en economische scherpzinnigheid. Behalve bij Belet, die op zijn tenen getrapt was, wegens de onbeleefde onderbreking. Dat is nu nog altijd hetzelfde bij de VRT zag je hem verongelijkt denken.  De anderen keken van uiterst geamuseerd tot meewarig naar het gekapseisde slagschip.   

Volgend jaar bij de Europese verkiezingen denkt u er aan ? 

Ray