Dit anachronisme en schoolvoorbeeld van centralistische rechtsbedeling dat niet alleen in strafzaken maar vooral in burgerlijke zaken een etterende anomalie is, moet gecorrigeerd worden. Na 180 jaar wordt het tijd en het zou iedereen ten goede komen zonder uitzondering. Tenzij men de usurpatoren en de misdaad individueel zowel als collectief georganiseerd absoluut de hand boven het hoofd wil houden.
Elke poging om een wijziging aan de gerechtelijke organisatie aan te brengen zonder aan deze lakmoesproef te voldoen bewijst het bestaan van en de deelname aan een fascistoïde samenzwering teneinde de belangen en de potentie van het volk en al haar burgers te beschadigen om hun middelen en vermogens verder ongestoord te kunnen blijven roven.
Elk stilzijgen van de media en de pers over hetgeen voorafgaat moet men dan ook beschouwen als medeplichtigheid en verraad tegenover de hele maatschappij en als aanslag op de kern van de democratie zelf. Dit geldt uiteraard ook wat betreft de vaudeville die nu al decennia wordt opgevoerd met betrekking tot de zogenoemde gerechtelijke achterstand die in vele gevallen een verkapte vorm van rechtsweigering is geworden.
De nutteloze aanwending van bijkomende en schaarse financiële middelen ter installatie en bemanning van een supplementaire, controlerende en adviserende Hoge Raad heeft allicht tijdelijk wel de schijn gered maar bracht geen enkele belangrijke fundamentele trendbreuk in de noodzakelijke zin, en is dus achteraf en objectief gezien uitgedraaid op een fiasco.
Onder de titel ‘nu of nooit’ meent minister Stefaan De Clerck te mogen stellen dat grondige hervormingen van justitie nodig zijn, en wel zo snel mogelijk. Hiervoor moet men “ nu echt werken aan een moderne justitie, op de maat van elke mens.”
Waarom nu pas ? Was dat dan voordien niet het geval ? Waarom werd er niet tijdig ingegrepen ? “Elke mens”, behelst dat ook de inwoners van Vlaams-Brabant ?
Het plan van de minister, merkwaardig genoeg ontstaan zoals hij zelf verklaart ten gevolge van een mentale klik vorige zomer, komt samengevat hier op neer: “Grotere arrondissementen leiden tot meer specialisatie en efficiëntie zonder in te boeten op de nabijheid van de rechter. Dat zal de kwaliteit van de rechtspraak en de snelheid van de dienstverlening serieus (sic) ten goede komen.”
Beter een rijkelijk late klik dan helemaal geen klik in hoofde van de verantwoordelijke minister. Maar het resultaat van de hervorming van een staatsmacht omschrijven als snelle dienstverlening getuigt -op zijn zachtst gezegd- van een totaal gebrek aan respect voor de democratie en de waarheid. Elke bestuurder weet dat hij niet zo maar aan het stuur van een twintig ton zware vrachtwagen kan rukken zonder ernstige gevolgen.

Afgezien van het feit dat elke hervorming per definitie best na rijp beraad en met instemming van de betrokkenen gebeurt , grijpt de inhoudelijke contradictie vanwege het simultaan gebruik van de adjectieven “snel” en “grondig” elke nadenkende rechtvaardige persoon naar de keel.
Laat me toe om aan de heer minister duidelijk te maken dat dit niet kan. Hij gelieve mij bovendien te verontschuldigen om het feit op te merken dat het niet alleen een contradictie is maar ook een leugen. Aan het roer van een supertanker rukt men niet. Ook niet willekeurig aan de stuurknuppel van een volle Boeing of Airbus vlak voor de landing.
Afgezien van het detail dat vele magistraten dagelijks vaststellen dat er bij voorbeeld geen enkele politieke wil aanwezig blijkt te zijn om een normale informatisering te financieren is het probleem veel diepgaander, veel gecompliceerder en in de eerste plaats inderdaad structureel maar uitgerekend helemaal niet op het banale niveau van het aantal arrondissementen.
Een hervorming van een staatsmacht is geen kinderspel en geen probleem om te regelen tussen de soep en het hoofdgerecht.
Gaius
Morgen aflevering elf: “Het fundamenteel probleem.”