Jasper Schuringa : er zijn nog Helden !

Rik en Naima, het werd niks. Rik en VLD, evenmin. Wat nu ?

Rik Vannieuwenhuyse-Remmery stapt uit de Open-Vld. De man is ontgoocheld omdat er in de partij naar eigen zeggen nooit naar hem werd geluisterd.

De 56-jarige Vannieuwenhuyse werd in 2005 bekend als zaakvoerder van het voedingsbedrijf Remmery uit Ledegem. Hij beweerde dat hij met de dood werd bedreigd omdat hij zijn werkneemster Naïma Amzil-met-de-hoofddoek niet wilde ontslaan. Keuning Albert, altijd geïntresseerd in gesluierde affaires, kwam zelfs op bezoek in het bedrijf van Rik. Als morele steungever, dat krikt onmiddellijk de geloofwaardigheid op.

Bij de Vlaamse verkiezingen van 2009 kwam Vannieuwenhuyse op voor de Open Vld en hij behaalde 5.094 stemmen in West-Vlaanderen. Ook de kiezers luisterden niet naar Rik.

"In the bleak Midwinter" is een gedicht uit 1873 van Christina Rossetti dat begin jaren 1900 op muziek gezet werd door Gustav Holst, u kent hem van "The Planets".  Een opname uit 1994 van Dame Kiri te Kanawa, de lieveling van onze vriend Hubert (of een van de velen).  Met dank aan mijn onvolprezen Kozze Guillaume die mij de tip bezorgde.

Tja, waarom zijn wij rijk want in den beginne, waren we allemaal arm ? En waarom blijven zij arm ?

Blijkbaar kan het humanisme het terrein, afgenomen van het Christendom niet goedmaken. Iedere halve meter die wij van ons verleden ontkennen, dus afgeven, wordt ingepalmd door de Islam. Niet dat we daarom allen tegen onze wil terug de kerken moeten platlopen, maar waar zijn die humanisten ? Aan wat zijn zij herkenbaar ? Aan hun stilzwijgen omwille van de correctheid ?

Het ligt er lijkendik bovenop dat de soixante-huitards hun experimenten met levende mensen niet meer in de hand hebben, de chaos is in aantocht, is er al.

Niet dat wij in het westen str... rijk moesten worden en blijven, maar wie heeft al jaren het ontwikkelingsbeleid in handen ? Soberder kan ook, mits goede besteding van onze belastingsgelden. Maar nee, het is opportuner voor de linkse haatkerk om mensen naar hier te lokken en ze valse hoop te geven, ze lui te maken, terwijl de zwakkeren ginder blijven en mogen verrekken blijkbaar.

Trouwens, of er nu een paar honderd de boottocht niet overleven, daar malen de linksen eigenlijk niet om. Ze staan bijna letterlijk en zeker figuurlijk vanaf de kust leugenachtig te roepen van  "Kom naar hier, wij hebben jullie nodig !" . En als dan een boot omkiepert, draaien ze hun groene rug en vernemen het nieuws  via hun eigen kranten. Huil ! Huil ! Huil ! Dubbele gewetensloosheid, dubbele medeplichtigheid, dubbele morele verantwoordelijkheid.
 
Als zelf pipo's zoals  de De Guchten en Tobbacken, Huyttebroeken, Di Rupo's en Onkelinxen hier aan de macht kunnen zijn, dan duidt dat op een versmachten van de werkelijkheid, op een ziekmakende collaboratie met de linkse haatzaaiers en maatschappijvernielers ter eigen zakkenvullerij. Anders kan het niet, je kan niet zo  dom zijn, dit is politiek berekend crimineel.

Met mijn excuses voor de misschien ietwat naïeve invalshoek, maar het wordt tijd dat er een inventarisering opgemaakt wordt in de eerlijkste en simpelste vorm :

Grenzen dicht,

koppen tellen

en onze wetten doen naleven.

Jade

Ik durf er wat op verwedden, dat vele lezers van deze blog niet erg koningsgezind zijn, zonder dat we daar een poll moeten voor inrichten.  In Nederland ligt dat nog enigszins anders. Aan de kreet "Leve de koningin" kleeft een aftandse sfeer maar hij stuit weinigen tegen de borst.

In het land B en VL is het ondenkbaar dat een bijeenkomst besloten wordt met de oproep :  "Hoera voor de Keuning en zijn officiële Madame, en voor alletwee een nieuwe boot".

Mijn afkeer van de monarchie neemt met het ouder worden alleen maar toe.  Deze week stond de roofprins Laurent (blijkbaar de minst erge van de club) in het glazen huis in Gent voor het Malaria-programma van de malaria-omroep en hij mocht het eerste muziekje starten, iets van Coldplay, toevallig een favoriet van de hansworst. De jeugdige massa joelde en was ontroerd : "De roofprins is in ons midden".  Met de kritische opleidingen in het onderwijs op de tonen van de Vogeltjesdans en met afbeeldingen van Marokko waar onze Leidcultuur gevestigd is, kunnen we niet meer verwachten. Een paar dagen later stond de prins er terug in zijn colbertje dat om zijn lijf spant als een velletje om een worst , om het telefoonnummer af te bedelen van een van de omroepgrietjes, Miss Bonobo, althans volgens prinselijk oordeel.

Naar de kerstboodschap uit Laken van de uitgetelde Albert II heb ik dit jaar niet gekeken, noch geluisterd.  Die man doet absoluut niets om aanspraak te kunnen maken op enig moreel of intellectueel gezag. Al wat hij frazelt, klinkt onwaarachtig, het zou moeten verboden worden. Vroeger heb ik nog wel eens genuanceerd over hem gedacht, sedert een aantal jaren zit hij in de map "streng te mijden".

Vandaag heeft in Nederland de arroganteBeatrix haar volk toegesproken.  De Oranjes hebben de laatste jaren veel aan populariteit ingeboet. Historisch kijken Nederlanders positiever aan tegen hun koningshuis, gezien er geen twee verschillende volkeren in één natie samengeperst zitten. Een simpel feitje : de Nederlandse royals spreken dezelfde taal als het volk. En als er een migrante uit Argentinië opgenomen wordt, spreekt die binnen de kortste keren onbersipelijk en accentloos Nederlands.  (Voor de rest is die prinses Minima een sympathieke kwebbel uit Zuid-Amerika, waar klassebewustzijn en onderhuids racisme de kenmerken van de bovenlaag vormen waar zij uit voortkomt.)  De Coburgs zitten al 180 jaar op de troon en geen enkele loot van die stam is bekwaam tot het uitspreken van een normale Nederlandse zin. Wat moet dat zijn als ze schrijven ?  Toen Hugo de Ridder in 1989 in audiëntie werd ontvangen bij Boudewijn, had deze laatste speciaal enkele typische uitdrukkingen aangeleerd, om de Standaardredacteur te imponeren. Zo zegde hij : "Op communautair vlak bent u een minder scherpe slijper dan uw voorganger ..." *

Beatrien sprak tijdens haar Kerstrede haar onvrede uit over de mogelijkheid tot anoniem reageren op internet. Zij had het over "domweg agressief" reageren op gebeurtenissen. Deze tendens gaat volgens haar de verkeerde kant op. Deze vrouw die wèl de taal van haar volk spreekt, staat er echter even ver af als onze Lakense botte slijpers.

De monarchen zijn de buikspreekpoppen van hun respectieve regeringen.  Als Albert II afleest van de autocue, dat hij vertrouwen heeft in Leterme, dan is dat Leterme die zichzelf tooit met een koninklijke pluim. Idem dito voor Beatriens bekommernis over de communicatie die de wereld overspoelt via internet. Haar afkeer is die van Balkenende.

Elke burger die bezorgd is over om het even wat, heeft dankzij internet een eigen stem, kan nu zaken opdiepen die vroeger verborgen bleven.  Kan met anderen overleggen. En daar houden de regenten niet van. Dat is gevaarlijk. De kritische massa neemt toe en contesteert. Gaan we 1789 nog eens overdoen, zonder guillotine ditmaal maar met de hulp van Madame Tussaud ?

Beatrix (en haar zoon, evenals de belgische prins Filips) vinden het perfect in orde, dat zij lid zijn van de ondemocratische Bilderbergclub die tegen de wereld complotteert, maar Jan en Marina mogen geen commentaar leveren of informatie opvangen via internet. Internet mag enkel dienen om naar blote mensen te kijken, da's best leuk, en moet voor de rest in handen zijn van de regenten, en de openbare omroepen. 

Koningen zijn verwende en overbodige symbolen. Het zijn slechte acteurs, ze kennen hun teksten niet eens uit het hoofd, ze zien er uit als opgekalefaterde mummies en ze spreken met opgetrokken neus alsof ze iets rieken. Het zijn beklagenswaardige en overbodige profiteurs.

Wat moeten wij, in Vlaanderen,  trouwens met koningen, als we niet eens een eigen land bezitten ?

 Ray

* Hugo de Ridder "Geen blad voor de mond" - Lannoo 2001

BBC 2 om 17.10 uur : de meest recente La Bohème verfilming met de Angeltjes' lieveling (en van miljoenen anderen) Anna Netrebko en Rolando Villazon.  Als u aan de feestdis zit, laat de video snorren.

Opschudding donderdagavond in Vaticaanstad. Aan de start van de middernachtmis, die dit jaar uitzonderlijk twee uur vroeger van start ging, werd paus Benedictus XVI ten val gebracht. De paus bleef echter ongedeerd en kon de misviering voortzetten.

Bij het binnentreden van de tot de nok gevulde Sint-Pietersbasiliek wist een jonge vrouw in jeans en rood jasje de beveiliging te omzeilen en stortte ze zich op de 82-jarige paus. Die verloor daarbij het evenwicht en kwam ten val. Benedictus XVI liep echter geen verwondingen op aan het incident en kon de misviering gewoon voorzetten zoals voorzien. Een Franse kardinaal brak wel zijn dijbeen bij het incident.

De bewuste vrouw zou volgens de eerste berichten verward zijn en aan een mentale stoornis lijden. Ze zou vorig jaar ook al eens geprobeerd hebben om de paus aan te vallen en werd opgepakt.Door het incident worden heel wat vragen gesteld bij de veiligheid in het Vaticaan.

Bron : Vandaag.be

Rossini componeerde deze "kleine plechtstatige mis" in 1863 toen hij  zijn grote operasuccessen reeds decennia achter zich had en hij terugetrokken leefde in Passy (F) waar hij zich zich bezighield met het ontwerpen van keukenrecepten - de tournedos Rossini is nu nog een klassieker - maar tussendoor nog wel eens teruggreep naar zijn échte passie, de muziek.  Toen deze compositie klaar was, schreef Gioacchino (in het Nederlands klinkt dat veel makkelijker : Joachim) volgende opdracht in de partituur : "Lieve God, hier is het afgelopen met deze arme kleine mis. Ik ben geboren voor de komische opera, dat weet u wel. Een beetje kennis, mijn hart, dat is alles ... Moge u gezegend zijn en sta mij een plaats in uw Paradijs toe ..."   Mooi toch ?

La petite Messe solennelle is geen groots, pompeus muziekstuk geworden, wat het soms is bij klassieke componisten die hun geloof verklanken als een dramatische dreiging uit de hemel. Bij Rossini blijft het enigszins lichtvoetig, zeer zuiver en ontroerend oprecht.  Ieder luisteraar maakt voor zich zijn interpretatie en ondergaat de sfeer die uitgaat van deze muziek. Er bestaat niet zoiets als een verplichting om allen eenzelfde emotie te veinzen. Tenzij we met de karwats bedreigd wordt door de onbehouwen pummels van het ongenuanceerde denken. En dan doen we met zijn allen wat we heel de geschiedenis door hebben gedaan : "alsof".

 Wij hebben vier fragmenten onder mekaar geplaatst, er zijn geen beelden, u kan gewoon dit venster verkleinen en de muziek zijn gang laten gaan.  Het is kerstdag en dan is enige ingetogen schoonheid best op zijn plaats.  In plaats van "Peter Live" is dit "Simpelweg Rossini". Ook al zijn er maar enkele Angeltjesvrienden die wij hiermee gelukkig maken, dan is dit de moeite waard.  Et pour les autres, il y a autre chose, mais pas ici. Waarom in het Frans ? Omdat het Noël is en wij iedereen eventjes willen liefhebben, maar  niet te lang.

De Platenruiter zonder karwats

Wat is en blijft die goeie ouwe Frits Bolkestein, een voortreffelijk analyticus van onze samenleving. Dit soort politici van traditionelen huize (liberaal) kennen wij niet in het land B of VL.  Als "onze" staatsmannen ouder worden, vergenoegen zij zich met een clownsrol of kunnen ze enkel over hun eigen vroegere prestaties leuteren, als waren ze Churchill, De Gaulle of Kees Pruis. 

Bezadigd, afgewogen en vlijmscherp fileert de gewezen EU-commissaris de Westerse gebochelde gewoonte om voor iedereen te wijken, zeker voor de aanhangers van de islam.  Een schuldgevoel ingegeven door 19de eeuws kolonialisme ? De vraag is niet: waarom zijn arme landen arm? De juiste vraag is: waarom zijn rijke landen rijk? Want in het begin waren we allemaal arm.

Het was de intelligentsia die in toenemende mate de ontkerkelijking en het verdwijnen van het christelijk geloof en christelijke cultuuruitingen toejuichte. En het was de intelligentsia die het concept van multiculturalisme als alternatief opdrong en ervan profiteerde.

En al de overige nuchtere vaststellingen kan u lezen via dit bruggetje naar de Volkskrant.

 Ray

 Ein Lied geht um die Welt

We ontdekten dit fragment uit een film van 1933 met de  kleine tenor met de geweldige stem, Joseph Schmidt. Deze langspeelfilm is in goede staat met prima geluid en een voor die tijd zeer moderne regie : de Duitsers moesten tussen de beide wereldoorlogen cinematografisch niet onderdoen voor Hollywood. Dat was een bewuste politiek van de nazi's die de eigen filmindustrie stevig ondersteunden.

Joseph Schmidt was gedurende de jaren '30 een wereldberoemdheid. Hij was geboren in 1904, in wat nu Oekraïne is,  uit arme Joodse ouders. Met zijn fenomenale stem veroverde hij de harten van miljoenen : van hem werd gezegd dat hij de nieuwe Caruso was.  In 1929 trad hij reeds op in Antwerpen en in 1932 zong hij in Hilversum voor de Vara.  Maar het was in Duitsland dat hij zijn triomfen vierde.  De grootste handicap van Schmidt was zijn gestalte, hij mat slechts 1,42 meter wat hem heel erg frustreerde.  U zal het zien in deze film, hoe klein hij is.  Toch trad hij ook op in theaters en er werden verschillende speelfilms voor hem geschreven.  Zijn Joodse afkomst bezorgde hem vele problemen in Nazi-Duitsland, net zoals vele andere Joodse artiesten die massaal hun vaderland verlieten.  Schmidt hield het lange tijd vol, tot hij in 1942 clandestien naar Zwitserland trok en daar opgesloten werd in een vluchtelingenkamp voor Joden.  Enkele weken later is hij gestorven, ingevolge een slechte medisch verzorging van een hartkwaal.

De Platenruiter

O Kerstnacht, schooner dan de daegen,

Hoe kan Herodes 't licht verdraegen,

Dat in uw duisternisse blinckt,

En wort geviert en aengebeden?

Zijn hooghmoed luistert na geen reden,

Hoe schel die in zijn ooren klinckt.

Hy pooght d'onnoosle te vernielen

Door 't moorden van onnoosle zielen,

En werckt een stad en landgeschrey,

In Bethlehem en op den acker,

en maeckt den geest van Rachel wacker,

Die waeren gaet door beemd en wey,

Dan na het westen, dan na'et oosten.'

Wie zal die droeve moeder troosten

Nu zy haer lieve kinders derft?

Nu zy die ziet in 't bloed versmooren,

Aleerze naulix zijn geboren,

en zoo veel zwaerden rood geverft ?

Aan allen een zalig, vrolijk, prettig kerstfeest zoals u het zelf verkiest 

De dames en heren van het parlement jaagden er op 24 uur tijd deze week, miljarden euri door, zonder in de meeste gevallen te beseffen waar het over gaat : "Dat is de prijs van de democratie, mijnheer, mevrouw, vertrouw deze regering en beknibbel niet op uitgaven. Het is tenslotte geld van ons allen dat verbrast wordt."

De voorzitter van de Kamer, Patrick Dewael, beklaagde zich na de clownsmarathon, dat dit niet meer zou mogen gebeuren. Dewael, is een pion van de regering en de meerderheid, in plaats van een beschermer van de belangen van het parlement en zijn verkozen vertegenwoordigers van het volk.  Waar is de tijd dat de Franstalige liberaal Defraigne tenminste de schijn van onafhankelijkheid poogde op te houden en niet aarzelde de ministers op hun vingers te tikken ?

In heel het parlementaire geharrewar van het jaareinde,  zijn veel stiekeme zaken doorgesluisd zonder controle, zonder kritisch onderzoek, gewoon beslissingen die door de administratie en de partijpolitiek (leg het verschil eens uit ?) gewenst worden.  Zaken waarvan geweten is, dat ze beter het daglicht niet zien. En die nu een officiële wettiging meegekregen hebben via massale goedkeuring. Wij keuren massaal de invoer van vreemdelingen goed en gooien even massaal centen door deuren en vensters. Kortom, wij zijn een bende massaal onverantwoorden in een klein landje.

Zo vernemen wij via de media dat een gebouwencomplex aangekocht is waar de diensten van de Kamer zullen in ondergebracht worden. Kostprijs 139.5 miljoen euri en datzelfde pand, waar de Nationale Dienst voor Statistieken en het Belgisch Staatsblad waren ondergebracht,  was in 2005 aangeboden voor 22.5 miljoen door de Regie der Gebouwen. Omdat het toen te duur was, verkocht de Regie het aan Immobel voor 32 miljoen.

Immobelis een beursgenoteerd bedrijf met baron Paul Buysse als voorzitter van de Raad van Bestuur, u kent hem, de vriend van het paleis en van iedereen die meestapt met het regime. We zijn gaan neuzen in de jaarrekeningen van Immobel om enige duidelijkheid te krijgen en omdat we gewoonweg nieuwsgierig zijn.

Het complex dat nu aangekocht werd, bevindt zich in de blok van de Parlementsstraat, Drukpersstraat, Leuvenseweg en IJzerenkruisstraat en het beslaat 40530 m2 kantoorruimte en 3600 m2 woonruimte.  Hiervoor werd 32 miljoen euri betaald  door Immobel in de periode 2005/2006 aan de onkreukbare Regie der Gebouwen, zijnde € 790/m2.

De renovatie/restauratie/vernieuwing wordt in 3 fases uitgevoerd :

Fase 1 : omvat de gebouwen van de federale politie en startte op 20.02.08 - oppervlakte 16.239 m2

Fase 2 : deze heeft betrekking op de gebouwen van het Staatsblad en de Nationale Statistiek - de werken beginnen in juni 2010 en de oppervlakte bedraagt 17.807 m2. Dit is waar het over gaat, althans dat denken we, voortgaande op de commentaren in de poco-pers.

Fase 3 : 6484 m2 volgt later

Wat behelst de aankoop door de regering ? Werd het volledige complex van 40530 m2  aangekocht voor 139.5 miljoen ? Dat komt neer op  € 2.370/m2.  Bevat dit de fase 1, 2 en 3 volledig afgewerkt of komen er supplementaire afrekeningen ? En uiteeraard de onvermijdelijke meerwerken ?   Mocht de regering enkel Fase 2 aangekocht hebben dan betaalt zij € 7.834 per m2 wat we nauwelijks durven geloven.  Maar ja ...

Is de staat een domme immobiliënfirma geworden ? Die een onafgewerkt (?) pand tegen 6 x de waarde van 5 jaar geleden koopt ?  En vermoedelijk nog zeer veel kosten te dragen heeft ...

Is het niet hemeltergend dat uitgerekend op ogenblikken dat alles financieel kraakt en kreunt, dergelijke misselijke beslissingen afgedwongen worden van een slapende bende kamerleden ?

Het zijn maar enkele simpele vragen. Waar wij uiteraard nooit antwoord zullen op krijgen. Want morgen, volgende week, volgende jaren zijn er weer massa's andere vragen. Daarom zeggen wij nu al tot de regering :  "Slechtste wensen voor het nieuwe jaar, veel ongezondheid en zeker geen succes."  

Ray

+ Aanpasing 14.15 uur

Erik Moreel, bestuursdirecteur bij de Kamer van Volksvertegenwoordigers zegde op Radio 1 :

"Wat de prijs van het gebouw vier jaar geleden ook was, in 2005 was het nog te duur voor de Kamer om aan te kopen. De prijs valt niet te vergelijken met nu. Toen moest dat gebouw nog volledig verbouwd worden. Een gigantische operatie, waarvoor de Kamer in 2005 geen knowhow en potentieel had."

Wat is dat voor een uitleg van sukkel-de-pukkel, geen know-how ?  Moeten de bodes en het andere personeel zélf de verbouwingen doen ?

 1. GEERT WILDERS

.Nummer 1, Goud voor Europa's schildwacht

2. GEROLF ANNEMANS

.Nummer 2, Zilver  voor Vlaanderens meest rechtschapen verdediger en grootste redenaar

.

3. FILIP DEWINTER.

 .

Nummer 3, Brons  voor de man die zegt wat wij denken en die zich niet laat temmen.

.

Iets meer dan 300 personen hebben deelgenomen aan deze aangename verkiezing, die toch ietwat een barometer is voor wat onze lezers denken. Aan allen veel dank en aan Geert Wilders, Gerolf Annemans en Filip Dewinter onze oprechte felicitaties. 

Hierna het grote en eveneens eervolle peloton met de politici die meermaals genomineerd werden (zonder volgorde) :

Hugo Coveliers - Frank Vanhecke  - Jan Penris - Bruno Valkeniers - Bart de Wever - Barbara Pas - Marie-Rose Morel -  Joris van Hauthem - Philip Claeys - Rita de Bont

En vervolgens de politici die tenminste één hart sneller hebben doen kloppen :

Caroline Gennez - Herman van Rompuy - Rudy Aernoudt - Jürgen Ceder- Fleur Agema - Marijke Dillen- Bart Laeremans

De meeste deelnemers meldden ons gewoon een naam zonder meer. Vrij velen voegden er een stukje commentaar bij en daaruit plukten wij deze bloemlezing (los van de reacties die een aantal onder u reeds plaatsten bij de oproepen) :

 De nieuwe windmolens verslinden het duizelingwekkende bedrag van 55.000.000.000 euro  (55 miljard) tijdens de bouw, het onderhoud en – als het tegenzit – gedurende hun volledige levensduur van circa vijftien jaar, omdat de kostprijs van windenergie mogelijk veel hoger blijft dan die van stroom uit fossiele brandstoffen, zoals kolen, olie en gas.
       

De Telegraaf