Fantasia in blue
Een politiek kortverhaal met 3 intermezzi
In de hoofdrollen :
Alexandertje, de keuning, Patriek, de papa en de mama
In kleinere rollen : de Feldwebel, Patries en Monseigneur van Gheluwe, de Deftige Dame, Leuteraar Leterme, de keuningin vanuit haar keuken, Ket Vanhengel, Piet van Roe en Phara
We hebben zelden een politieke persconferentie op tv gezien, zoals die van Open-VLD waarbij een zichtbaar super gestresseerde voorzitter mededeelde, dat zijn partij uit de regering treedt. De stem van Alexandertje Decroo klonk schor en hij haperde bij het voorlezen van zijn boodschap. Naast hem zat minister Van Quickenborne met een ijzeren facie als een Feldwebel, nadrukkelijk aanwezig om zijn nerveuze voorzitter bij te staan als die mocht bezwijken. Aan de andere kant hing Patries Ceyssens, gezicht en hals vol couperose vlekken, alsof ze net een onderhoud had gehad met monseigneur Van Gheluwe.
Het gebeuren had iets onwezenlijks : 3 acteurs deden een auditie voor een stuk waar zij totaal niet in geloofden : "De blauwe Leeuwen van Noord-België"
We leven echter in Grotemensenland en het kwaad was geschied : Open-VLD hield woord en stapte uit de regering na het ellendige getalm en gesleur van de Franstaligen. Politiek belgië was verrast en geschokt. De hypocriete Franstaligen nog het meest van al : na 47 jaar onderhandelen, stonden ze klaar om een akkoord te bereiken. Echt waar.
De Deftige Dame van de CD&V, die een partij leidt met een traditie en jarenlange ervaring in de politieke prostitutie, was uit haar gewone doen : "Hoe kan dit nu ? Dit is woordbreuk ..." sprak ze bleek en ontdaan. Het is de eerste keer dat we de Deftige Dame zagen zonder dat ze een nummertje opvoerde. Laat ons zeggen, opdat u het goed zou begrijpen, zoals ze thuis is, in de keuken als ze de meid gul een uurtje vrijaf geeft, of in de salon naast haar deftige echtgenoot terwijl ze van een glaasje sherry nippen, na een uitgeregende wandeling. Gewoontjes, echt. Ontluisterend.
Haar reactie was trouwens die van elkeen uit de politieke wereld. Een Vlaamse partijvoorzitter, in casu Alexandertje Decroo, kan toch niet verwachten dat Franstaligen rekening zouden houden met afspraken : Franstaligen zijn Franstaligen, dat wil zeggen, heersers zonder eer. Heel de geschiedenis door hebben zij zich geen bal aangetrokken van de Vlaamse meerderheid in dit land : zij liegen, zij kronkelen en zij zeggen alleen "oui" als er veel geld op tafel komt, zoals echte "croqueuses de diamants" dat doen, jonge vrouwen die met oudere vermogende weduwnaren optrekken.
Alexandertje Decroo had de boter gegeten. Als het even had gekund, had men hem in een cordon sanitaire opgesloten, maar dat zit vol.
De aalvlugge reactie van de keuning was knap, il faut le dire. Direct nadat hij voor de vijfde keer Leuteraar Leterme met zijn beteuterd ontslagbriefje had wandelen gestuurd, convoceerde hij Patriek Dewael, Opperhaan over de kippenren, ook wel Kamer van Volksvertegenwoordigers genoemd, met een paar hitsige kippen, die als zij op de knieën gaan in de vergaderzaal berispt worden door de voorzitter, en veel pronkerige hanen, altijd paraat om te kraaien en nadien te graaien.
(Intermezzo I. Leterme komt bij de keuning aan in het paleis. "Zijt ge er nu weer ? Ik zal mij beraden, of ik ditmaal nog eens een body-guard voor u kan inhuren zoals de vorige keren" - Paolo vanuit de keuken : "Ché c'è, Alberto ?" (wat is er Albert ?) "Niente, het is die Leuteraar van Leterme weer, die door zijn zetel is gezakt" Paola (ineens, in vertaling) : "Ik moet die kerel niet, als die gondelier was in Venetië, hij verzoop elke week in het een of het ander kanaal").
Met Patriek heeft de keuning een goede verstandhouding, mannen weten waarom. Wij mogen de kroon niet ontbloten (alhoewel de kroon de eigen juwelen soms tentoonstelt) en gaan nu over tot een fictief gesprek.
(Intermezzo II. "Ha, Patriek, oewist met Kreet Indebeek ?". De keuning is een expert in social talk. "Gij moet zorgen dat die kippenren in géén enkel geval de splitsing van BéHaVé stemt en nu moogt ge mij eens vertellen hoe is dat zover gekomen dat mijn trouwe blauwe onderdanen mij in de steek laten ?". Waarop Patriek uiteenzet, dat hij zich samen met Ket Vanhengel heeft verzet tegen de dwaze beslissing. En dan knipoogt hij naar zijne majesteit, die gruwt van parvenus die met hem op vertrouwelijke voet willen omgaan : "U moet met papa Herman telefoneren, dat hij zijn bengel aan zijn oren trekt en dan komt het wel goed, Sire")
In de wandelgangen van het parlement lopen de kippen en de hanen kakelend en doelloos door mekaar, want zij hebben niemand om de regie van hun ondermaats spel te leiden. Papa Decroo wordt door de media opgevorderd om de strapatsen van zoonlief toe te lichten en dat doet hij met gênante aanhankelijkheid. Hij verdedigt niet zijn partijvoorzitter, maar zijn kindje. Ontroerend. Beschamend. Ongepast. En vernederend voor Alexandertje.
Niet boeiend voor de parlementaire en mediatieke meute die zich verveeld wegdraait van die verwaande uil die zijn zoon als een paradijsvogel probeert aan te prijzen. Met de drift, die verveling en onzekerheid oplevert, werpen zij zich gezamenlijk op de Brusselse Ket Vanhengel, die op het punt staat zijn aanhankelijkheid aan Yves Leterme per nota te betuigen en zich te verontschuldigen voor zijn stomme voorzitter en dito partij.
Als Dewael terugkomt van het paleis, opgekikkerd door de dankwoorden van de keuning en gevleid door de overrompelende media-aandacht, is hij plots niet meer de Eerste Burger van de Natie maar een ordinaire Lakei van Alberto, die de om democratie tierende verkozenen, de toegang tot de vergaderzaal ontzegt. De wensen van de keuning zijn wet. Punt.
(Intermezzo III. Alexandertje zit klappertandend bij de keuning. "Hé bien, fiston" zegt deze monkellachend "gij hebt dat goed gedaan en de burgers zullen u belonen in het stemhokje, maar nu gaan we Nonkel Kruk -zoals men op het paleis van Laken de huidige premier gemeenlijk noemt- terug in het zadel helpen en gij gaat onderhandelen over BéHavé met mijn Waalse vrienden, want anders krijgt uwe poepa zijn belangrijke titel niet ... en dat willen we die brave man niet onthouden, Alexandertje." Deze laatste mompelt iets terug, maar dat kunnen we zelfs fictief niet begrijpen).
Het paleis neemt contact op met de regimezender 0000 en beveelt dat in een van hun programma's (liefst niet de Kinderpuzzel) Alexandertje zijn excuses zal komen aanbieden en dat moet verschillende keren herhaald worden in de loop van de komende dagen. Piet van Roe, ook een Open-VLD-er, zweert plechtig het nodige te doen voor Vorst en Vaderland. Die avond zit Phara te grijnslachen, met naast zich haar schandknaap en aan haar tafel de kladschilder uit Leuven én Alexandertje die bereid is terug te praten.
De volgende dag heeft de pers een onderhoud gevoerd met de mama van Alexandertje, Françoise Desguin. Ook zij leeft mee met haar kindje. "Ik hoop dat hij de juiste beslissing heeft genomen, maar dat is typisch voor moeders. Altijd een bang hartje als hun kinderen iets doen." Lees het mamaverhaal door hier te klikken.
Er wordt vaak gezegd dezer dagen, dat de politiek niet meer gevoerd wordt in een geest van wederzijds begrip en vertrouwen, zoals dat tot voor de opkomst van Vlaams Belang het geval was (dat laatste zeggen wij). Het is juist, vroeger heeft nooit één regimejournalist het durven bedenken naar de moeder van Jan Verroken te trekken, toen die de regering Vanden Boeynants had laten vallen, om Janneman in bescherming te nemen. Toen waren politici volwassen venten (en vrouwen) en geen verwende fils-à-papas die als ze in de problemen kwamen, op de hulp van papa en mama konden rekenen. De keuning weet dat zeer goed, want hij zit ook opgescheept met zo'n geval.
EINDE
Ray
Het kan verkeren
2 reacties op dit bericht
De keuning
Eén woord: