Het is me wat met de liberalen van Lijst De Decker : Jean-Marie geeft er de brui aan als voorzitter na de pijnlijke afgang van gisteren. Als enige verkozene van zijn fractie zetelt hij in de Kamer.
De Decker is er nooit in geslaagd een duidelijk profiel aan zijn partij te geven. De populaire judocoach begon zijn politieke carrière bij de VLD. In plaats van braaf aan het handje te lopen, sloegen zijn vele, voorkeurstemmen hem naar het hoofd. Hij moest per se minister worden en dat werd op zijn VLD's beloofd : "Jazeker, Jean-Marie, oefen nog wat geduld". Elke partij telt gewetenloze intriganten, bij de VLD is die karaktertrek een vereiste om naar boven te klauteren. Met in het rugzakje voldoende zwarte boekjes met intieme feiten van iedereen rondom u : de beste garantie voor een voorspoedige carrière.
De Decker moet ergens onderweg zijn rugzakje verloren zijn, want niettegenstaande hij maar blééf tegen de kar rijden van Napoleon de Gucht, Guynokkio en loverboy Patrick de Wael, werd hem geen ministerszetel onder het achterste geschoven. Wél een stamp tegen het achterste : Jean-Marie vloog eind 2006 buiten bij de VLD. Genoeg gezeverd, genoeg tegengestribbeld, genoeg last veroorzaakt.
Dedecker begon aan zijn solo-carrière. Na enig getreuzel en gezoek bij Vlaams Belang, werd hij binnengehaald bij de NVA. Na iets meer dan een week werd de partij van Bart Dewever verplicht door haar kartelpartner, CD&V, om elke samenwerking met de Oostendse ruziemaker stop te zetten. Hier liet Dewever een stuk van zijn fraai karakter zien : ontrouw en genadeloos als een echte Jago dumpte hij de nieuwe vriend, in functie van zijn positie tegenover de (toen nog) grote CD&V.
In januari 2007 startte Dedecker zijn eigen partij onder zijn eigen naam : een beetje pover, tamelijk tragisch maar vooral ijdel. Een aantal losse pionnen uit andere partijen die weinig toekomst hadden, vlogen de LDD om de hals. In de peilingen steeg de ultra-liberale nieuweling tot 16% en tegelijk steeg de gloriol in het hoofd van de op wraak zinnende Dedecker. Het is nooit duidelijk geweest, waarom hij in die periode de slagzin lanceerde dat hij het VB zou uitroken. Heeft een hooggeplaatste intrigant van het belgische regime hem dat in het oor gefluisterd ? Als politiek project is een dergelijke opgave, een weinig eerbaar doel. In de praktijk was ook lang niet duidelijk waar Dedecker zich situeerde : ultra-liberaal met tegelijk socialistische en nationalistische penseelstreken. Of streken zonder meer. Met een ander discours in Franstalig belgië dan het meer opruiende Vlaamse programma liet vermoeden. Dubbelzinnigheid troef ; iedereen gaf zijn eigen invulling aan het politieke programma van LDD. De complete mislukking, de dee-jay uit Wilrijk kon zijn geluk niet op : wat hij ook bij mekaar sprokkelde aan warrige ideeën, hij koppelde ze terug naar het programma van zijn voorzitter met wie hij binnen het jaar trouwens overhoop lag. Het ging ook over centen, ja. Dat heb je altijd bij een bepaald soort figuren.
Toen het establishment doorhad dat die De Decker in feite een ordinaire tafelspringer was, een plebejer die graag aanschoof bij de groten maar geen manieren had, werd hij zonder veel plichtplegingen gedumpt. Gezocht en spoedig gevonden, werd een andere uitroker die uit de coulissen van een televisiestudio naar voren werd geschoven : onze Vlaamse Susan Boyle, Bédéwee.
LDD heeft met zijn partij en zijn ambitieuze avonturiers niets dan miserie gekend. Eén degelijk mandataris is ontdekt in de rangen van de LDD : professor en Vlaams parlementslid, Lode Vereecke. Misschien zouden er nog meer uit de schaduw getreden zijn, zoals bv een Piet Deslé, maar helaas het lied is uit. Er zijn heel wat carrières gebroken van mensen die hoop en geloof hadden in het vage project : Monique Denhaan en Mathias Daneels, de hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, die beiden hun carrière opgaven voor een uitzichtloos politiek avontuur.
Een ding willen wij nog graag zeggen : Dedecker is een gevaarlijk man, emotioneel, ontrouw, ijdel maar ook iemand met lef. De manier waarop hij zonder aanzien des persoons politici hun ongezouten waarheid vertelt, wekt bewondering bij velen. Hij is helaas geen teamspeler en wellicht is het beste van zijn carrière wat hem nu in deze legislatuur te wachten staat : los van partijbeslommeringen, op zijn eentje de Kamer op stelten zetten. Tot ze hem ook daar buitendragen. Eigenlijk kan ik hem best hebben maar niet te dicht.
Ray
10 reacties op dit bericht
lieve Lies en Victor
lieve victor
Groetjes
Lies
@ Lieve Lies,
vervolg op koppekes schudden
VB
Mijn oproep naar VB : mest de stal uit en gooi de mensen die het VB beschadigen buiten dan kunnen jullie tegen de volgende verkiezing weer als een sterk en eendrachtig blok naar buiten komen.
BDW
In Terzake...
Iets anders, valt het ook iedereen op dat die franskiljons het steeds hebben over respect!!!! Laten we ze het respect geven wat zij al 180 jaar hebben voor de Vlamingen, dan begrijpen ze misschien wat het woord 'respect' betekend.
Hopelijk maakt de NVA niet teveel woorden vuil aan die bende paria's en trekt ze de deur achter zich dicht want wij zijn die chantage van dat franskiljons zootje spuugzat. Ze vertegenwoordigen ± 40% en zo worden ze dan ook behandeld w.w.z. niet minder of slechter dan een Vlaming maar wel gelijk, dus géén faciliteiten, geen privéleges, geen voorkeurbehandelingen, geen pariteitenwaanzin, 40% = 40%, punt.
Dat de Vlaamse partijen dat maar eens eerst klaarmaken, maar na dat holle blauwe vat en zoon van.... gehoord te hebben is het wel duidelijk, allen azen op de postjes en de poen, niet de welvaart van "de mensen" interesseert ze, ben je gek, eerst ik en de rest kan stikke, kijk maar naar de smoelen van de vertrekkers, oe oei oei wat doet dat pijn niet meer kunnen vangen en klaplopertje spelen!!!
Eerst zien.
zoals Roeland het schrijft
@Roeland