Wij schrijven wat velen denken.
Meer en meer manifesteren een groot aantal in het Westen verblijvende aanhangers van de godsdienst van de vrede zich als uitgesproken tegenstanders, om niet het woord vijanden te gebruiken, van de Westerse beschaving,
De meeste vreemdelingen die niet uit de islamitische Prachtlanden afkomstig zijn, u roept maar een nationaliteit, vertonen een matige tot gemiddelde of zelfs enthousiaste bereidheid om zich te laten opnemen in onze gemeenschap. Wij veralgemenen met deze beoordeling : ras- en cultuurverschillen doen zich altijd voor maar zijn niet onoverbrugbaar. De echte problemen bestaan met hen die blijven zweren bij de achterlijke koran. Waarbij we niet over het hoofd mogen zien, dat de Marokkanen die hier een grote minderheid vormen, zelden in staat zijn tot genuanceerd oordelen en in vele gevallen geen enkele affiniteit willen vertonen met de maatschappij, die hen met open armen en overdreven tolerantie heeft opgenomen.
Zij genieten hier van alle voordelen, de geestelijke en de materiële, die ook de onze zijn en toch lopen velen rond met ontzettend wantrouwen, afkeer en haat. De overstap naar de Westerse, vrije en tolerante cultuur is té veel voor deze mensen. De sociale voordelen zijn echter niet te versmaden en dat veroorzaakt een ernstig conflict, dat nooit smeulend zal doven. Er komen steeds meer en meer islamaanhangers in onze verdraagzame maatschappij : zij rukken op, wij wijken.
Onze scholen worden gedomineerd door de grootste lawaaimakers en ongedisciplineerde kereltjes die opgroeien voor galg en rad. Figuurlijk, want wij hebben al eeuwen deze praktijken verbannen. Velen zijn rotverwende jong die zich superieur voelen en nauwelijks interesse vertonen voor wat zij gratis kunnen opsteken om iets anders te worden dan een norse, a-sociale buitenstaander. Politiek-correcte simpelen van geest, propageren vechtscholen om dit jonge tuig een gevoel van eigenwaarde te bezorgen.
De meeste moslims worden maatschappelijk geleid door een achterlijke, onverdraagzame en wrede religie, die de lijnen van het dagelijkse leven en de omgang met mekaar voorschrijft. Zo zitten zij met ons, ongelovige honden, en wij met hen, vijandige vijfde kolonners opgescheept, tegen ons beider zin in.
Tot zover niets nieuws, maar het is soms goed en nodig, op een bondige wijze, het grote beschavingsconflict terug tot zijn essentie te herleiden.
Een bijkomend en zeer pijnlijk gebeuren, is de verscheurdheid die er optreedt bij de eigen bevolking. Opgejaagd en opgejut door de politieke partijen die de teugels van het regime in handen hebben en de media die voor 90% linksig georiënteerd zijn, worden ons al jaren waanideeën opgelepeld om de vreemdelingen met open armen te ontvangen en hen te zien als de voorbodes van een rijke, gekleurde gemeenschap. Paradijselijk zullen wij met mekaar omgaan als broeders en zusters. Wie in die opgepepte leugens niet gelooft, is een racist.
So far, so good.
Intussen kent iedereen de codes waarmee journalisten de ware toedracht van criminelen verhullen. Heel wat misdrijven komen trouwens nooit aan het licht : zij worden binnenskamers geregeld en uitgedoofd. De Antwerpse schooldirecties hebben een rechtstreekse lijn met de politie om de talrijke "incidenten" op te vangen, zodat enkel de zware gevallen kenbaar gemaakt worden.
De taal die wij horen van jongeren, de opvattingen die zij aankleven, de ruwheid die in hun middens heerst, kan niemand optimistisch stemmen. De zucht van verlichting die Patrick Janssens slaakte tijdens de extra gemeenteraadszitting over de zoveelste rellen op de Turnhoutsebaan, spreekt boekdelen : "Binnenkort is het vakantie en dan vertrekken zij naar Marokko ..."
Dit jaar gaan "zij" in hun Prachtland hypocriet ramadannen en als zij gereinigd terugkeren, is de miserie weer voor ons.
Wat wij beschrijven is niet baanbrekend nieuw. Tien jaar geleden bestonden die toestanden ook, maar minder geprononceerd. Niets is verbeterd, noch verzacht. Integendeel, in de steden behoren de onveilige toestanden tot het dagelijkse leven. En de nabije toekomst zal niet roziger worden voor wie de cijfers van de demografische explosie eerlijk durft onder ogen nemen.
Gelukkig zien we in Europa overal politieke partijen of partijtjes opstaan die zich verzetten tegen de overgave van ons continent aan Mohammedanen. Dit is de enige redding voor het avondland, tenzij we over enkele tientallen jaren in burgeroorlogen ten ondergaan.
Neen, wij zijn geen racisten, absoluut niet, wij zijn Vlamingen die in een eigen Vlaanderen willen wonen en Europeanen die hun Verlichting niet laten doven door barbaren. Men zegge het voort, ook aan de vrienden van de NVA.
Ray












6 reacties op dit bericht
Jongeren
De media verdraaien/verzwijgen constant de feiten door het steeds over ''jongeren' te hebben terwijl ze goed weten wie of tot welke bevolkingsgroep die jongeren behoren. Af en toe begint er toch iemand dat ook in te zien.
Is het u ook opgevallen hoezeer onze 'weldenkende' media bij dit soort voorvallen soms angstvallig het begrip 'allochtoon' vermijden? Dat was al zo bij de rellen in Hofstade, bij de rellen na Real-Barcelona, en het was nu niet anders. Op deredactie.be komt het begrip niet voor in het verslag over de onlusten na Marokko-Algerije. De berichtgeving op demorgen.be lijkt een woordenschatoefening 'hoe vermijd ik het woord allochtoon?' Amokmakers, relschoppers, herrieschoppers, heethoofden, mensen, jongeren nooit allochtonen, Marokkanen of Marokkaanse Belgen. Iedereen wéét dat het geen Algerijnen waren, toch? Als het niet geschreven mag worden, vervallen we dan niet in een soort virtuele en politiek hypercorrecte schijnjournalistiek? Sommige journalisten verschuilen zich graag achter de journalistieke code die discriminatie en stereotypering (heel terecht) afkeurt. De meest voorkomende vormen van discriminatie zijn gebaseerd op herkomst/nationaliteit, geslacht of leeftijd. Als je dan 'allochtoon' vervangt door 'jongere', ruil je gewoon de ene discriminatiecategorie in voor de andere. Blijkbaar is de ene discriminatie politiek correcter dan de andere.
Niet vergoelijken
Nochtans bestaat er een journalistiek correct alternatief: gebruik 'allochtoon' als een neutrale, beschrijvende categorie, net zoals jongere, man/vrouw, roodharige. Mochten die paar honderd relschoppers allemaal roodharig zijn geweest, had elke journalist dat ook geschreven. We beschrijven groepen immers altijd aan de hand van distinctieve of onderscheidende kenmerken. Maar vooral: wie beschrijvend journalistiek bedrijft, gebruikt de term zowel in positieve als in negatieve omstandigheden. En stereotypeert bijgevolg niet.
Er zijn hoe langer hoe meer prachtaanleidingen voor positieve berichtgeving over allochtonen. Als ik een top-5 maak met mijn beste en meest gemotiveerde Masterstudenten, staan daar enkele allochtone jongedames bij. Afgelopen weekend schreef Tom Naegels een boeiende reportage over de Idool-achtige competitiegeest bij een Koranwedstrijd. Zo zijn er tientallen, honderden aanleidingen. Maar er is ook een keerzijde, en laten we die vooral niet toedekken. Binnen de allochtone gemeenschappen lijkt een groeiende dualiteit te bestaan, contrastrijker dan bij de autochtonen. Enerzijds een heel gemotiveerde, verrijkende en op integratie gerichte groep (waar het onderscheid tussen autochtoon en allochtoon snel verdwijnt), anderzijds een groeiende groep radicalen met absolute onwil tot integratie. Tot voor kort hoorden we in Antwerpen spreken over 'enkele tientallen', tijdens de recente rellen ging het om 'enkele honderden', tegen dit tempo zal het snel gaan om enkele duizenden. Tot voor kort enkel in de buurt van de Turnhoutsebaan, nu ook op het Kiel.
Vergoelijkende journalistiek over deze groep is intussen contraproductief, vrees ik. Er wordt wel eens beweerd dat we dat vergoelijkende tijdperk voorbij zijn, maar niets is minder waar. Na Real-Barcelona werd in De Standaard een ACOD-vakbondsman opgevoerd met de historische woorden: 'Dergelijke agressie kan op elke plaats in Antwerpen voorkomen.' Tja. Een medewerker van het Platform Allochtone Jeugdwerking legde de schuld bij de kleine huizen waarin ze wonen. Zou er dringend wat meer journalistiek weerwerk mogen komen tegen dit soort zinledigheid? Enkele suggesties voor tegenvragen: Waarom zijn er geen rellen in het Antwerpse Chinatown als China voetbalt, maar wel op de Turnhoutsebaan en op het Kiel als Marokko voetbalt? Waarom komen die vele honderden of duizenden andere Antwerpenaren die klein wonen geen amok maken als de Rode Duivels spelen?
Gemakkelijkheidsjournalistiek
Naast de positieve reportages moet de journalistiek dus ook de andere kant belichten: wantoestanden aanklagen en daarbij naar de kern van de zaak gaan. In dit geval betekent dat: naast de sociale ook de integratie- en samenlevingsproblematiek. Daarbij mogen de adresboekjes best wat gekleurder zijn, ook voor kritische reportages. Waar zijn de items over de ouders en leraars van deze jongeren? Over hun schijnbaar falende opvoeding? Over de stuitende macho-cultuur in sommige allochtone gemeenschappen? Om nog even de reportage van Tom Naegels aan te halen: zelfs hij ging wel opvallend makkelijk heen over het feit dat de finale in Dubai niet toegelaten is voor vrouwen. Evenwichtige journalistiek zou betekenen: de dag nadien een heel kritisch stuk over dit soort manifeste genderdiscriminatie. Ja, daarmee expliciteren we een aantal normen en waarden waar niet aan te tornen valt. Tenzij iemand ervoor pleit om die terug te schroeven?
Lange tijd heeft een Vlaams B-juk ons belet om een aantal van die progressieve verwezenlijkingen te verdedigen. Nu die partij verschrompeld lijkt, is dit het ideale moment om dat eindelijk weer onbezwaard te doen. En ja, dat betekent ook dat de allochtone gemeenschappen in de journalistiek volop aan bod moeten komen: hun positieve én hun negatieve kanten. De voorbije weken heeft een programma als Terzake bij herhaling uitvoerig gefocust op kindermisbruik, en dat telkens ook verbonden met het instituut Kerk.
Journalistiek móet wantoestanden aanklagen. Benieuwd of nu dezelfde koppeling gemaakt zal worden met het instituut Marokkaanse gemeenschap. Of met het instituut islam als de volgende christenen of VN-vredeshandhavers vermoord worden. Zoniet, dan ruikt het een beetje naar bange gemakkelijkheidsjournalistiek. En dat wil geen enkele journalist gezegd hebben, toch?
LUC VAN DOORSLAERWie? Vertaalwetenschapper en onderzoeker in 'journalism studies' (KULeuven, Lessius Antwerpen). Wat? De adresboekjes van de journalisten mogen best wat gekleurder, ook voor een kritische aanpak. Waarom? Ontwijkende journalistiek zal het integratieproces niet vereenvoudigen.
Paljas
Voor de gestrafte thuisblijvers zullen er ter compensatie tal van activitieten voorzien zijn zekerst,( onder leiding van broeder Talouil) om de gastjes wat in toom de houden.
Allle belastingbetalende Antwerpenaars zouden Paljas Janssens moeten aanklagen, voor het niet beschermen van zijn burgers;en nog zoveel meer.
Ondervinding van jaren.
Persoonlijke ondervinding.
Tussen mijn vrienden en kennissen komen inwijkelingen (m/v) voor, meestal tweede generatie, uit Hongarije, Oekraïne, Rusland, Italië, Hongkong, Korea, Duitsland, Japan, VS, ex-Jougoslavië, Zuid-Afrika, Griekenland en Equator. Allen zijn volledig geïntegreerd, denken en spreken zoals wij en hebben een job, sommigen zelfs een heel goed betaalde.
Verder kwam ik op regelmatige basis in contact met vier islamitisch opgevoede sujetten (m). Hun mentaliteit is zo verschillend van de onze dat ik er in eerste instantie kop nog staart aan kreeg. Het was mij onmogelijk te begrijpen hoe iemand zo stom, macho, discriminerend, corrupt, geborneerd en gefrustreerd kon zijn. Het was voor mij de reden de koran te lezen (yeccch), wat dan weer de reden was om enkele boeken van islamologen te kopen, wat Midden-Oosten geschiedenis te studeren en het nieuws van ginder te volgen.
Nu kan ik dus hun, in de grond laag-bij-de-grondse en oersimpele, gedachten volgen. Maar nog altijd begrijp ik niet hoe een mens, die naam waardig, zo kan denken
arme achterlijken
om je crimineel te lachen!
"Zij genieten