
Jos de Man (1933) is jurist, journalist en is vooral gekend bij het grote (oudere ?) publiek als advocaat in de populaire tv-serie "Beschuldigde, sta op" die van 1964 tot 1980 op de BRT te zien was. Jos de Man is de vader van kamerlid Filip de Man en de echtgenoot van de actrice Leah Thys uit Thuis. In zijn indrukwekkende boek "Van burger tot onderdaan. Het failliet van de democratie" haalt de auteur scherp uit naar de oligarchie, de EU en het multiculturalisme. De burger is gedegradeerd tot een machteloze speelbal in handen van de politieke elite en financiële instellingen. Is er nog een uitweg? We gingen het hem vragen.
Het begrip oligarchie duikt heel vaak op in uw boek. Wat bedoelt u daarmee?
Een oligarchie is het bewind van een kleine groep. Een select clubje van financiers, toppolitici, de CEO's van de belangrijkste multinationals en hogere internationale bureaucraten die de gang van zaken in de wereld beïnvloeden. Ze vormen een superklasse die de financiële, politieke en economische touwtjes in handen hebben en die het beleid uitstippelen. In achterkamertjes, ver weg van elke democratische controle.
Die oligarchie ondermijnt dus de democratie en neemt uiteindelijk alle beslissingen?
Het gaat niet om een vastomlijnd plan of een samenzwering. Het gaat om netwerken met gelijklopende belangen. De verstrengeling tussen de financiële sector en de top van de politieke klasse is het meest opvallende kenmerk van de huidige gang van zaken.
In eigen land heeft de Dexia-affaire nogal wat stof doen opwaaien, maar dat is maar klein bier vergeleken met de wereldwijde financiële crisis…
De Dexia-affaire is een schoolvoorbeeld van slecht bestuur. Zo was er onvoldoende controle op de depositobanken die naar willekeur met de centen van de spaarders konden speculeren. Maar ook het Europese toezicht schoot schromelijk tekort. En tot slot liet de Belgische regering zich nog eens rollen door Frankrijk. Het Franse reddingsschema kan de Belgische schatkist – wij dus – 54 miljard euro kosten. Maar op Europees vlak gaat het over honderden miljarden, biljoenen zelfs. Het is een duivelskring. En de schuldigen gaan vrijuit.
Het boek schetst een hallucinant beeld van de macht van Goldman Sachs.
Daar zie je duidelijk hoe de financiële sector de macht heeft gegrepen. Dat begon al bij Clinton die de 'Glass-Steagall Act' heeft afgeschaft, zodat banken konden speculeren met het geld van de spaarders. Onder Bush is ook de voorwaarde afgeschaft dat banken voldoende financiële reserves moeten aanleggen om zich in te dekken tegen de risico's van speculatie. Daardoor kreeg de sector totaal vrij spel. Dat gebeurde telkens op advies van bestuurders van Goldman Sachs. Robert Rubin, voormalig CEO van GS was minister van Financiën onder Clinton. Hank Paulson, een andere topfiguur van GS, bekleedde het ambt onder Bush. Hij was het die in 2008 de bailouts van de banken organiseerde. In Europa was de firma al even prominent aanwezig. In Italië werd Mario Monti aangesteld als premier. Hij was op dat ogenblik adviseur van GS Europa. En Mario Draghi – die van 2002 tot 2005 vice-president was van Goldman Sachs Europa – werd voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB). In Griekenland werd Papademos gebombardeerd tot eerste minister. Papademos heeft samengewerkt met Goldman Sachs om de begroting en de balansen te vervalsen zodat Griekenland lid kon worden van de Europese muntunie. Binnen de EU heb je de 'Raad van Europa' – een totaal overbodige instelling met een heel legertje bureaucraten en een hele administratie. Eén van de toplieden daar is Peter Sutherland. Die zit nog altijd in de raad van bestuur van Goldman Sachs. Het is Peter Sutherland die zegt dat men de homogeniteit van de naties moet afbouwen. Je ziet dus hoe zwaar de politieke en financiële kaste verstrengeld zijn. Gezond is dat niet. De banken moeten nu failliete staten overeind houden en de staten moeten failliete banken redden…
Bedreigt de globalisering onze welvaart en democratie?
De globalisering is de baan die men geëffend heeft voor ongebreidelde speculatie. Globalisering verbetert vooral het lot van de financiers, oliemagnaten, wapenhandelaars, drugbaronnen en mensensmokkelaars. Als globalisering het project is om de politieke macht te bundelen en aan de soevereiniteit van de naties te ontrekken, dan is de conclusie onvermijdelijk dat de democratie het loodje legt. Kijk maar wat er gebeurt in Europa. Onder impuls van de euro gaat de welvaart in sneltreinvaart achteruit. Vooral in de zuidelijke landen, waar de crisis enorme ravages aanricht. Ravages die vermeden hadden kunnen worden indien de euro niet was ingevoerd. Men heeft Europa in ellende gestort om het megalomane project van een soort 'Verenigde Staten van Europa' te realiseren.
Is het niet bizar dat toppolitici, bureaucraten en speculanten de crisis steeds weer aangrijpen om hun macht te vergroten?
Zo werkt dat. Iedereen die macht heeft, wil nog meer macht. Dat is een mechanisme dat al van in het begin in Europa opduikt. De strategie is opmerkelijk, en lijkt op een spelletje landjepik. Men pakt de burger een stukje soevereiniteit af, en wanneer hij, in slaap gewiegd door de media die niet reageren, gaat men een stap verder. Eerst gaat men heimelijk te werk, maar naarmate de macht groter is geworden, wordt men schaamtelozer. Romano Prodi, voormalige voorzitter van de Europese Commissie, gaf onomwonden toe dat de eventuele mislukking van de euro de kans zou bieden om nog meer macht naar Brussel te sluizen. EN zo gebeurt het ook. Elke stap in de richting van een Europese staat is een voldongen feit. Die kan niet teruggedraaid worden. Dat is ook een van de redenen waarom het Europees Parlement geen parlement is. Het kan geen richtlijnen afschaffen. Het heeft in de 35 jaar van zijn bestaan ook nooit een Commissie wandelen gestuurd. Daarin zetelen natuurlijk de toppolitici van de partijen waartoe ook de meeste Europarlementairen behoren.
De EU werkt niet. Waarom?
De verschillen tussen de lidstaten zijn te groot, vooral op economisch gebied, maar ook op het vlak van ethiek en respect voor de rechtsorde. Er is een wereld van verschil tussen de noordelijke staten – die hun welvaart hebben gerealiseerd dankzij hoge productiviteit, technologische inventiviteit en de neiging om zich aan afspraken te houden – en de zuidelijke staten, waar de productiviteit lager ligt de technologie achterop hinkt, en de maatschappelijke verhoudingen vaak zijn afgestemd op invloed en begunstiging. Het is onmogelijk uit deze sterk van elkaar afwijkende maatschappijen een politieke eenheid te smeden.
We zien het in België al: twee economieën die fundamenteel verschillen. En die verschillen worden niet overbrugd door massale geldtransfers…
Inderdaad. De situatie in België is nog 'peanuts' vergeleken met de kloof die gaapt tussen Duitsland en Griekenland, maar ook hier zie je dat die miljardentransfers zorgen voor grote wrijvingen. Als je ziet hoe moeilijk het gaat tussen Vlamingen en Walen, moet je dan een politieke unie willen maken tussen 26 landen of meer, waar de verschillen nog veel groter zijn? Wie zit er allemaal in die muntunie straks? Roemenië, Albanië, en straks misschien zelfs Turkije…

"Zonder soevereine naties is de dakloos geworden burger overgeleverd aan de magnaten van de globale markt", zegt Thierry Baudet. Is de natie de bakermat van de democratie?
Absoluut. Er is geen andere. Een democratie veronderstelt verstandhouding, samenhorigheid en de wil om meningsverschillen en conflicten tot redelijke proporties te herleiden. Alleen in een natie met een traditie van vrijheid en gerechtigheid kunnen we komen tot een vreedzaam vergelijk dat nodig is voor het welzijn van de gemeenschap. Of zoals Jacques Attali, raadgever van Mitterand, ooit zei: "Het hyperimperium is de verdwijning van de staten, dus van het recht, en de triomf van de piraterij."
Het lijkt er sterk op dat er een bizar monsterverbond tot stand is gekomen tussen het grootkapitaal en de linkerzijde. Het grootkapitaal droomt van een wereldwijde, uniforme markt en ook links droomt van een wereld zonder grenzen…
Ja, en dat is ook begrijpelijk. Wat is het doel van een financier? Winst maken. Wat is het doel van een politicus? Verkozen geraken. Om verkozen te worden, moet je kiezers hebben. Als de linkse kiezers afhaken, is het waarschijnlijk geen slecht idee om er nieuwe in te voeren. Zo simpel is het.
Socialisten, communisten en groenen komen op voor de verdrukten. Daar waren er in Europa nog maar weinig van. En dus worden ze nu ingevoerd en getransformeerd tot kiezers. Merkel, Sarkozy, Cameron en Rutte hebben dan wel toegegeven dat het multiculturalisme mislukt is, maar de massale instroom van asielzoekers, economische en medische vluchtelingen gaat gewoon door. 'Europa' voert een politiek van open grenzen. De EU is grosso modo een socialistisch project, geïnspireerd door het egalitarisme en gekenmerkt door verregaande bureaucratisering. Vergelijkingen met het onzalige Sovjetmodel zijn niet uit de lucht gegrepen.
De EU heeft de democratie in Italië en Griekenland buitenspel gezet. Hoe komt het dat de media daar zo licht overheen stappen en dat er niet meer kritiek komt?
De 'mainstreammedia' kan en moet je helaas omschrijven als een regimepers. Men betrekt zijn informatie meer en meer bij instellingen die eigenlijk het voorwerp zouden moeten uitmaken van kritiek. In die zin zijn de media heel vaak een doorgeefluik geworden.
Van Rompuy, Barosso en Verhofstadt sturen aan op een 'Verenigde Staten van Europa'. Waarom is zo'n Europese superstaat geen goed idee?
Omdat het geen democratisch idee is. Wat hebben wij gemeen met Bulgaren, Letten of Cyprioten? Hoe zijn wij verbonden met Roemenië, een land dat in een rapport van de Europese Commissie zelf wordt getypeerd als 'ondermijnd door corruptie'? En stellen we niet vast dat Catalanen en Schotten streven naar onafhankelijkheid? Om nog maar te zwijgen van Vlaanderen: België is al meer dan 180 jaar het symbool van communautaire tweespalt. Men voelt zich thuis onder gelijkgestemden, met wie men dezelfde tradities, opvattingen en levenswijze deelt.
Een Europese superstaat zou een volkomen fictief verbond zijn, dat helemaal niet gedragen wordt door de Europese bevolking. Kijk maar hoe het Europese establishment de opinie van haar onderdanen naast zich neerlegt. Het Nederlandse en het Franse volk spraken zich met een grote meerderheid uit tegen de Europese Grondwet. Maar die werd vervolgens in een nieuwe verpakking – 'het Verdrag van Lissabon – goedgekeurd door de nationale parlementen en het Europees parlement.
De democratie veronderstelt een volk. Bij gebrek aan een Europees volk kan de EU nooit een democratie zijn?
Precies. Er zijn geen Europeanen. De Europese leiders waarschuwen tegen 'separatisme', maar dat maakt weinig indruk. De Basken zeggen "wij zijn Basken", de Catalanen zeggen "wij zijn Catalanen" en de Schotten zeggen "wij zijn Schotten." Wat dat betreft verdienen recente uitlatingen van Bart De Wever (N-VA) toch enige aandacht. De Wever schrijft dat de euro "de grootste verstrekker van de Europese identiteit is." De euro die Europa zo zwaar verdeelt? Als historicus zou hij toch moeten weten dat identiteit niet van bovenaf 'verstrekt' of opgelegd kan worden, en al zeker niet door middel van een munt. Identiteit wordt van generatie op generatie doorgegeven en is gegrondvest op een eigen cultuur, op gemeenschappelijke belangen en opvattingen. De EU is niets anders dan een permanente staatsgreep tegen de democratie.
De Wever beweert dat België zal 'verdampen' binnen de EU en heeft het voortdurend over 'Vlaanderen in Europa'…
Dat is een richting die je als democraat toch niet uit wil? Want dan geef je je soevereiniteit weer af aan 'Brussel' (EU). Ik lees op de website van de N-VA dat die partij de macht van de Europese Commissie nog wil versterken. Dan verdampt de democratie…
Vlaanderen zou beter een eigen entiteit vormen die economisch sterk kan staan. We zijn een land van 6 miljoen mensen. Zo zijn er nog binnen Europa. Zwitsers, Denen, Noren en Finnen boeren beter dan drie van de vier grootste Europese economieën: Frankrijk, Italië en Spanje.
Ook het multiculturalisme vormt in uw ogen een ernstige bedreiging voor de democratie. Waarom eigenlijk?
In een democratie heb je burgers die inspraak hebben. Dat is natuurlijk door de vertegenwoordiging heel sterk aangelengd, maar er zijn politieke en maatschappelijke debatten. Hoe kun je met mensen in debat gaan die de taal niet of nauwelijks spreken, waarvan velen de opvattingen en de wetten van ons land niet kennen of een leer aanhangen die antidemocratisch is?
De multiculturele samenleving is toch een 'feit'? Volgens sommigen zelfs een 'verrijking'?
Het is een voldongen feit. Als 'multicultureel' wil zeggen dat hier verschillende culturen of etnische groepen naast elkaar leven, ja, dan is onze samenleving multicultureel. Maar van echt samenleven is geen sprake. De tendens is segregatie, de realiteit is segregatie. En waar is die verrijking? Ik zie ze niet. De werkloosheid stijgt, de criminaliteit neemt ontzettend toe.
Het multiculturalisme knielt voor het altaar van de heilige diversiteit. Maar diversiteit is geen waarde op zich. Het is meestal een bron van problemen. Dat moeten zelfs de meest verstokte aanhangers van de politieke correctheid en de gelijkheidswaan intussen al opgemerkt hebben. Het mislukte multiculturalisme is een aanslag op onze democratische instellingen. Omdat het – onder het mom van tolerantie – de veiligheid van de burgers prijsgeeft, terwijl het beschermen van de ingezetenen de eerste opdracht is van de overheid. Én omdat steeds meer toegevingen gedaan worden aan een totalitaire leer die de grondslagen van de democratie verwerpt – de scheiding van kerk en staat, de gelijke rechten van vrouwen en de vrije meningsuiting.
Eén van de pijlers van het multiculturalisme is het cultuurrelativisme. Is dat de grote boosdoener?
Het is niet de grote boosdoener, maar een ideologietje, de erfenis van het postmodernisme. Het grappige is dat men vandaag voortdurend schermt met 'gelijkheid', maar tegelijkertijd ook pleit voor meer diversiteit. Zo schreef iemand in 'De Standaard': "Diversiteit is de hoogste norm." Maar diversiteit is toch gewoon de vaststelling dat mensen van elkaar verschillen. Als je al die verschillende mensen bij elkaar zet, kan het resultaat gunstig zijn, maar meestal is het resultaat ongunstig. Omdat je nu eenmaal beter samenwerkt of samenleeft met mensen die min of meer hetzelfde denken of hetzelfde leven. Het cultuurrelativisme is typisch Westers. Je moet aan Chinezen of Japanners niet vragen om hun cultuur te relativeren. En al helemaal niet aan moslims. Als die hun cultuur relativeren, dan zwaait er wat. Als wij dat doen, zijn we 'islamofoben'. Cultuurrelativisme is een westerse eigenaardigheid, een zielige karaktertrek van mensen die zichzelf verloochenen en hun eigen identiteit afzweren…
En intussen anderen aanmoedigen om hun identiteit te koesteren…
Inderdaad. Dat komt natuurlijk van ver, uit de hele linkse traditie van de jaren '60. Met het ophemelen van de revoluties in de derde wereld, Che Guevara enz., het zich in dienst stellen van de 'verschoppeling', de 'verworpenen der aarde' uit de Internationale. Daar stamt dat uit. Het is duidelijk dat de filosofietjes van de jaren '60 nu gemeengoed zijn geworden. De marxisten, leninisten en trotskisten zijn geslaagd in hun mars door de instellingen. Ze maken de dienst uit, in de politiek en de media.
In het boek worden nogal wat illusies onderuit gehaald. Eén daarvan is de illusie van 'universele mensenrechten'. Wat is er mis met mensenrechten?
Er is niks mis met mensenrechten, maar ik hanteer liever de term grondrechten. Die zijn een verworvenheid van Westerse beschaving en zijn ook ingeschreven in onze grondwet, burgerlijk recht en strafrecht. 'Universele mensenrechten' zijn een fictie. Omdat ze niet universeel aanvaard, toegepast en gehandhaafd worden. De zogenaamde 'mensenrechten' zijn een staatsreligie geworden die het uitheemse gelukszoekers naar de zin moet maken. Zo zijn het Europese Hof voor de Mensenrechten en het Europese hof van Justitie druk in de weer om de immigratie nog te bevorderen. Naties die voorzichtige pogingen ondernemen om de zondvloed te keren worden teruggefloten. Mensenrechten worden door Europese hoven misbruikt om hun project van open grenzen door te drukken.
"Assimilatie is een misdaad tegen de mensheid." Dat is wat de Turkse premier Erdogan zegt. Maar is dat ook niet wat de zogenaamde 'weldenkenden' vinden?
Wat is er mis met assimilatie? Assimilatie betekent dat inwijkelingen zich aanpassen aan onze levenswijze en Vlaming onder de Vlamingen worden. Dat ze thuis een gebedsmatje uitrollen, prima, maar voor het overige moeten ze wel onze wetten navolgen. Ik heb niet de indruk dat immigranten verplicht worden om zich aan te passen. Integendeel, wij moeten ons steeds meer aanpassen. Zo hebben we terug aparte zwemuren ingevoerd voor (moslim)vrouwen, iets wat we al lang hadden afgeschaft. Op vraag van een religieuze minderheid wordt er halalvoedsel geserveerd in heel wat scholen, ziekenhuizen en gevangenissen. Wij passen ons aan…
Eén van de pijnpunten van de multiculturele samenleving (en niet het minste) is de vrije meningsuiting. Is die vrije meningsuiting (en dus ook democratie) wel te verzoenen met de multiculturele samenleving?
In zijn huidige vorm zeker niet. Het proces tegen het Vlaams Blok was een politiek proces en een karikatuur van rechtspraak, opgevoerd om een politieke tegenstander uit te schakelen. In Nederland werd Geert Wilders wel vrijgesproken, maar het feit dat een partijleider om zijn programma en standpunten voor de rechter wordt gesleept, is een flagrante inbreuk op het democratische principe van de scheiding der machten. De voorbije decennia werden aan het strafwetboek talloze wetsartikelen toegevoegd met het doel om allochtonen – vooral moslims – te beschermen tegen de vrije meningsuiting. Het aanzetten tot haat, discriminatie en belediging wegens een godsdienst zijn misdrijven die ontstaan uit de lichtgeraakte gevoelens van de klager en de intuïtie van de rechter. Maar hoe kan het vage 'aanzetten tot haat' een misdrijf zijn, terwijl haat zelf geen misdrijf is? En hoe kan discriminatie, de vrije keuze dus om verbintenissen aan te gaan of niet aan te gaan, een misdrijf zijn? Moet de rechter zich inlaten met de bescherming van een bepaalde godsdienst tegen kritiek of sarcasme?
Het is alsof de islam een bijzonder statuut heeft gekregen. Is de islam een fnuikende factor in de integratie?
Natuurlijk. De islam bevordert een soort superioriteitsgevoel – niét gebaseerd op superieure kennis, creativiteit of productiviteit – maar op de absolute kennis van 'de waarheid' of de kennis van de absolute waarheid: wij (de moslims) zijn beter dan de anderen. Dat is natuurlijk een obstakel voor een goede verstandhouding.
Dat is dat fameuze 'wij-zij-gevoel' waar men het voortdurend over heeft, maar wat nergens zo sterk ontwikkeld lijkt als in de islamwereld…
Dat klopt. Zij hebben een ijzersterke identiteit, die ze overal willen doorzetten. En door die religieuze identiteit zijn ze ook zo sterk met elkaar verbonden. Moslims zijn broeders. Dat zie je ook in de realiteit., hier in het westen toch. Als de politie ergens wil ingrijpen, staan er meteen 50 of 100 moslims paraat om hun 'broeders' in bescherming te nemen. Je ziet steeds weer die reflex van 'wij' tegen de rest.
Volgens Ayaan Hirsi Ali betekent het recht op vrije meningsuiting ook het recht op beledigen. Bent u het daar mee eens?
Ik zou niet direct spreken van een 'recht om te beledigen'…
Laten we het anders formuleren: het recht om niet beledigd te worden, bestaat niet of kan niet afgedwongen worden?
Natuurlijk niet. We hebben het hier over beledigd worden wegens een godsdienst, zoals dat in Nederland geformuleerd wordt. Zulk wetsartikel zou niet eens bestaan indien Europa niet werd overspoeld door de chronisch verongelijkte aanhangers van één bepaalde godsdienst. Beledigd worden is dan een kwestie van persoonlijk aanvoelen. Je kan mij 'een goddeloze' noemen, maar ik zal dat niet als een belediging ervaren. Maar zeg hetzelfde tegen een imam en die zal dat wèl zien als een zware belediging. Als ik een christen zou zijn en je zou spotten met Maria of Christus, dan zou ik wellicht de schouders ophalen, maar aan de andere kant is dat duidelijk niet zo. Het is dus een kwestie van de eigen persoonlijke emotie of gevoeligheid. Dat is een kwalijke evolutie. Strafrecht dient neutraal te zijn en moet niet gehanteerd worden om bepaalde opvattingen te beschermen. Men kan mij wel beledigen, maar dan heb je het over laster.
Ze kunnen je een racist noemen, of een fascist…
Dat mogen ze doen. Men heeft het mij nog nooit verweten, maar ik kan me voorstellen dat sommigen mijn boek 'racistisch' zullen noemen. Ik zou dat lachwekkend vinden. Omdat het zou bewijzen dat men geen echte argumenten heeft. Eurosceptici krijgen vaak het etiket 'populistisch' opgespeld. Maar ik wil best een populist zijn. Want wat wil dat zeggen? Dat je luistert naar het volk. Is dat dan verkeerd?
Maar mensen, leg eerst eens uit waarom jullie zo'n puinhoop hebben gesticht. En noem ons dan 'populist'. Leg maar eens uit waarom jullie nu miljarden moeten besteden of verkwisten om de euro te redden. Als die er niet was geweest, hadden we nu geen miljarden in Griekenland, Spanje en Italië moeten pompen. Een voormalig lid van het Europees Parlement wierp op: "Zonder de euro zouden we al die reddingen niet kunnen doen." Maar wie heeft die reddingen nodig gemaakt? Zonder de euro zouden die reddingen niet nodig geweest zijn. Als het populistisch is om dat te zeggen, ben ik graag populist.
Is het te laat? U schrijft dat de toekomst van Europa door de demografie al beslecht is. Dat klinkt wel heel somber…
Ik kan het ook niet helpen. De feiten en de cijfers liegen niet. Dat er hier tegen 2030 of 2050 in een aantal steden moslimmeerderheden zullen zijn, kan niemand tegenspreken. Of het geboortecijfer van de moslims zou plots sterk moeten afnemen. Daar ziet het niet naar uit als je op straat wandelt…
Wat is het alternatief?
Ik zie geen alternatief. Ik denk niet dat er veel argumenten zijn om een rooskleurige toekomst te schetsen. Niet wat de multiculturele samenleving betreft, en niet wat de EU betreft. De euro is de doodsteek van de democratie. Men gaat nu in versneld tempo naar een Europese bankunie, een Europese minister van Financiën en Europese belastingen. En dan komt er op de duur een Europese regering. Dan levert de burger dus al zijn soevereiniteit in en wordt hij een machteloze onderdaan.
Is de democratie nog te redden? En hoe? Moeten we niet overstappen van de 'representatieve democratie' naar een burgerdemocratie naar Zwitsers model?
Het Europese establishment is als de dood voor het referendum. De elite heeft de macht en het geld. Dat moet hen in staat stellen om hun totalitaire plannen tot het bittere einde uit te voeren. Het Zwitserse model is natuurlijk aantrekkelijk omdat het via referenda de besluitvorming zo dicht mogelijk bij de burger legt. De Europese Unie doet net het omgekeerde. Iedere stap voorwaarts in de richting van een Europese staat is een stap achteruit voor de democratie.
Het Zwitserse systeem is niet perfect, maar het is wel beter dan de andere. Omdat de Zwitsers dat subsidiariteitsbeginsel erkennen en in hun grondwet hebben ingeschreven. Zodat alle beslissingen daar op het juiste niveau worden genomen: gemeentelijk, regionaal of nationaal. Met respect voor de wil van het volk. Maar net dat is natuurlijk de ultieme nachtmerrie voor de Europese elite die meent te weten wat goed is voor de burger. Hier beslist 'Brussel', tegen de wil van het volk in…
Bron : VB-Magazine

Zij leerden mekaar kennen op de set van Beschuldigde, sta op
(foto : Story)