Archief

 
 
Deze week hoorden we opnieuw, en voor de zoveelste maal, negatieve commentaar op radio en TV in verband met de luchtvaartmaatschappij Ryanair. Ook de geschreven pers liet zich niet onbetuigd en bracht grote bijdragen over een zogenaamd nieuw strafbaar feit van deze onderneming. Ditmaal ging het over véél te laag aangegeven startgewichten van de honderden Boeings 737 van Ryanair. Hierdoor zouden gedurende de laatste jaren op talrijke luchthavens voor miljoenen euro's te lage luchthavenbelastingen zijn betaald.
 
Maar de meeste media, zoals onze VRT, beperkten zich niet alleen tot het vertellen van dit nieuwe feit maar maakten er voor de zoveelste maal misbruik van om nogmaals te vermelden dat deze onderneming onlangs nog in het nieuws kwam in verband met onderzoeken naar het regelmatig vliegen met te weinig brandstof waardoor het leven van vele passagiers in gevaar kwam.
 
Wij blijven het herhalen dat deze laatste bewering op zuivere leugens berust en Ryanair, tot het tegendeel zou bewezen worden, één van de veiligste luchtvaartmaatschappijen ter wereld is.
 
Maar ook bij dat zogenaamde gesjoemel met maximale startgewichten hebben we onze bedenkingen.
 
Beseffen die journalisten die dergelijke eenzijdige informatie, en steeds tegen Ryanair, verspreiden dan niet dat hun luisteraars of lezers toch niet allemaal tot de debiele soort behoren? Waarom stellen deze journalisten zich eens niet volgende vragen:
 
1. Waarom zou Ryanair ten onrechte lagere startgewichten op zijn documenten aangeven waardoor het in eigen vlees snijdt ? Inderdaad heeft de aangifte van lagere startgewichten tot gevolg dat minder gewicht (passagiers, bagage, vracht, brandstof) kan vervoerd worden en eveneens minder ver non-stop kan gevlogen worden.
 
2.Is het mogelijk dat er tussen de paar duizend piloten van Ryanair nooit één enkele werd gevonden die dergelijke feiten aan de kaak zou hebben gesteld ?
 
3. Over weinig zaken is er zoveel en nauwkeurige informatie beschikbaar als over vliegtuigen. Maximaal vliegbereik, startgewichten, verbruik, kortom bijna alle gegevens van ieder type vliegtuig kan men overal vinden. Is er dan nooit één ambtenaar of bediende van die vele luchthavens gedurende al die jaren tot de vaststelling gekomen dat verkeerde startgewichten werden opgegeven ?
 
4. Is er nooit iemand op het Bestuur der Luchtvaart van al die landen tot de vaststelling gekomen dat er met belangrijke cijfers werd geknoeid waardoor in sommige gevallen met de veiligheid van de reizigers werd gespeeld ?
 
Wij laten het aan de wijsheid van onze lezers over om zich zelf een oordeel te vellen in verband met de niet aflatende persaanvallen tegen deze lagekostenmaatschappij. Indien dit laatste nieuwe feit waarheid zou zijn, kunnen we alleen de grote baas van Ryanair feliciteren omdat hij gedurende jaren duizenden en duizenden ambtenaren en luchthavenmedewerkers voor de aap heeft kunnen houden.

 Men zegge het voort,

Freddy van Gaever

In Sydney-Australië heeft de imam Sjeik Yaya Safi gewaarschuwd dat moslims niets te maken hebben met alles wat Kerstmis betreft. Zonde, noemt de tolerante geestelijke het feest van de geboorte van Jezus Christus. Dankzij dit vredige bericht, vernemen wij ook dat het verre Australië het voorrecht geniet van een groomoefti te bezitten, ene Ibrahim Abu Mohammad, die de verklaringen van Yaya Safi  afwijst als onverantwoord. De fundamenten van de islam zijn vrede, samenwerking, respect en waardering voor andere religies, zei hij.  De een zegt zus, de ander beweert zo.  Het enige wat wij zien en horen, zijn de resultaten  van de aanhangers van de koran die overal ter wereld boel en herrie schoppen en tienduizenden onschuldigen ombrengen met hun middeleeuwse opvattingen. Respect en waardering ?

Merry Christmas ! Ik mag het niet meer zeggen van sommigen, maar ik richt mij tot de Weireld zoals onze Doorluchtige president van de Eurabische Unie, alleen dat mijn Engels beter klinkt. U hoort het toch niet : Vrolijk, zalig en welgemeend Kerstmis.  En wie dit niet graag hoort, moge in serene kalmte ontploffen. Symbolisch weliswaar, want het is Kerst.

Ray 

Het Nationaal Park van Yasuni in Ecuador is ca. 10.000 km2 groot en het is in het Amazonegebied een van de laatste  territoriums dat een ongelooflijke biodiversiteit herbergt : orchideeën die in de toppen van bomen bloeien, rondsluipende jaguars, zowat 600 soorten vogels en tevens het thuisland voor twee primitieve Indianenstammen. Onder dit woud hebben multinationals olie ontdekt en het vervolg laat zich raden. National Geographic heeft een groep fotografen het woud ingestuurd om het oorspronkelijke leven dat er nu nog bestaat, vast te leggen en na te gaan welke de impact is  op de delicate balans tussen natuur en de vraag naar olie.

Wij zijn ook benieuwd om te vernemen welke de houding is van de regering in deze affaire maar veel illusies moeten we niet koesteren : Ecuador produceert zelf olie.  De president van dit  land van 250.000 km2 (8 x het land B) is nog steeds Raffael Correa die met een Waalse vrouw gehuwd is.  Wellicht herinnert u zich dat er voor een aantal jaren in de periode Verhofstadt, diplomatieke problemen rezen in verband met een Ecuadoriaanse familie die uitgezet moest worden, omdat er geen enkele rden was dat zij in belgië zouden verblijven en waarbij de president zich erg opwond over de "inhumane" houding van het land B.

Zal deze Correa, kampioen van het humane optreden, natuur en mens in Yasuni respecteren ? 

Ray

Een 20-jarige vrouw uit Colombia is op El Prat, de luchthaven van Barcelona, gearresteerd omdat ze meer dan 1 kg cocaïne verborgen had in haar borstprothesen. Het was de eerste keer dat een vrouw op zo'n manier cocaïne in Spanje probeerde binnen te smokkelen.

Tijdens een routinecontrole merkten de douaneambtenaren een Colombiaanse vrouw op die zich verdacht gedroeg. In het politiebureau van de luchthaven werd haar bagage onderzocht en werd ze gefouilleerd. De agente die haar onderzocht stelde vast dat aan de onderkant van haar borsten verbandgaas bevestigd was.
Toen de agente met behulp van een verpleegster het gaas verwijderde, kwamen 2 open wonden tevoorschijn. De vrouw zei dat ze 2 maanden geleden borstprothesen had laten inplanten. Maar in een van de incisies zagen de agenten en de verpleegster een rond wit voorwerp.

De verpleegster maakte een radiografie van de borsten stelde iets abnormaals vast. De vrouw werd overgebracht naar het Hospital de Bellvitge waar de borstprothesen verwijderd werden. Het ging om 2 plastic zakjes die de vorm hadden van een prothese en die samen 1.377 g cocaïne bevatten.  Deze manier om drugs te smokkelen is volgens de chirurg die de prothesen verwijderde, levensgevaarlijk voor de smokkelaar.

Archieffoto : deze rijkelijk voorziene dame  (zie gebit) heeft NIETS te maken met de inhoud van het artikel : haar aanwezigheid is enkel illustratief ten behoeve van de lezers die wellicht de juiste toedracht niet gevat hebben.En ook voor al die anderen.

Wie denkt dat de Maya’s ernaast zaten met hun voorspelling over het einde van de wereld heeft het totaal verkeerd begrepen.

Net zoals in de Bijbel de zes scheppingsdagen symbolisch zijn, zo ook mag het Maya’s einde der tijden niet letterlijk gezien worden als de uiteindelijke Apocalyps.  Men moet de werkelijke bedoeling van de voorspelling meer zien als het einde van een tijdperk en de aanvang van een ander.

Dit maakt echter het mysterie van de predictie alleen maar groter want hoe konden de Maya’s in Itzamna’s naam, tweeduizend jaar geleden, weten dat op 21 december 2012 Bart De Wever de eed zou afleggen als 450ste burgemeester van Antwerpen en zo een eind zou stellen aan de Socialistische Overheersing van Antwerpen (SOA)? Of het nieuwe management een verbetering of een status quo van de huidige toestand met zich mee zal brengen is niet uit te maken uit de theomantie. Voor De Wever zelf is dit alles ook nog een raadsel.

Nu de werkelijke betekenis van het aflopen van de Maya kalender is doorgrond zijn de linkerzijdereacties niet mals.

Meyrem Almaci: “Vroeger bewonderde ik de Mayacultuur als het grote voorbeeld van het totalitaire regime, met de onmisbare mensenoffers en al. Nu weet ik dat het bloedige fascistische beulen waren”.

Leona Detiège: “Ik betreur mijn dochter Maya te hebben genoemd".

Tom Lanoye, Behoud de Begeerte met een 30-tal linkse kunstenaars: “De Maya’s waren ook cultuurloze nationalisten, dat voel je zo aan“.

Wes Hardin

Mijn eerste maanden in Spanje, mijn nieuwe land, ik herinner het mij alsof het gisteren was. Ik werd bevriend met Xaus, een Spaanse kladschilder, vurig en abstract, in de stijl van… tsja, van wie eigenlijk? Voor hij kladschilder werd, was Xaus kiekenpoelier in een overdekte markt, waar hij (dode, gepluimde) kippen en ander gevogelte verkocht. Zijn echtgenote Teresa, ook vurig en abstract, had een Catalaans zeeroversmaal bereid van wild konijn met pulpo de roca, langostinos en caracoles of wijngaardslakken die zo vers waren, dat zij zelfs gaargestoofd levend en wel uit de pot kropen.
Wij dronken sprankelende cava uit het binnenland van Sitges en vertelden elkaar de meest onwaarschijnlijke verhalen.
Hoe het kwam, ik weet het niet, maar ineens een pijnscheut, alsof iemand een dolk in mijn rug stak, mijn rug blokkeerde, ik kon mijn glas niet aan mijn lippen brengen, kon mijn armen niet bewegen en de pijn kroop omhoog tussen mijn schouderbladen.

In de wachtkamer van de Clínica Corachan legde ik mij languit op de grond. Dokter Sandiumenge nam mijn bloeddruk. Hij liet mij rondjes rijden op een fiets met een hartslagmeter en schoof mij in een scanner die geleek op een vliegende bom uit de Tweede Wereldoorlog. Niks, nada, noppes. Dokter Sandiumenge zei dat ik zo gezond was als een vis.
“Maar dokter,” zei ik, “wat doen we met mijn rugpijn?”
Dokter Sandiumenge antwoordde dat vanaf een zekere leeftijd rugpijn wordt veroorzaakt door overdreven seksuele aktiviteit.
Hij vroeg hoe vaak ik bim bam boem deed.
“Tien keer per dag,” zei ik lachend, “maar met mijn rugpijn nog maar acht keer.”

Ik werd doorverwezen naar de kliniek van Nuestra Señora del Pilar. Een bejaarde kloosterzuster zei dat ik mijn broek moest afstropen. Ik maakte een kruisteken en liet mijn broek zakken. De kloosterzuster bette mijn bezwete voorhoofd met alcohol, zoog een gifgroene vloeistof in een fietspompachtige injectienaald en plofte de naald in mijn achterwerk.
Als bij toverslag verdween mijn rugpijn.

Enkele weken later was mijn Spaanse vriendin zwanger.
Om de zwangerschap te vieren, en ook om de rest van de cava leeg te drinken, werden we opnieuw uitgenodigd bij Xaus en Teresa en weer kwam er wild konijn met pulpo de roca, langostinos en caracoles of wijngaardslakken op tafel.
“In vroeger eeuwen,” zei ik, “was er in het land vanwaar ik kom een heel erg dure of ‘diere’ lekkernij die luisterde naar de naam Spaensche pap en die een soort Spaanse hutsepot was van vlees, vis en groenten.”
Spaanse pap inspireerde een rijmdichter – Jacob Cats, om zijn naam niet te noemen – tot volgend vers:

Geef een ander Spaensche pap,
Die is voor mij al te slap,
Ick en wil geen vreemde kost
Die sijn meester diere kost.

“Die Jacob Cats, zeker een zuinige Hollander?” vroeg Xaus. “Dat spreekt vanzelf,” antwoordde ik.

http://www.viw-costablanca.com/

En dat wordt alleen maar erger. Blijkt uit een gisteren verschenen rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau.

Laatst merkte een vriend van me iets op dat in zijn simpele nuchterheid is blijven hangen. Hij zei: "Heb jij bij allochtonen ooit wel eens een teken van dankbaarheid gemerkt?" Eigenlijk een hele goeie vraag. Veertig jaar immigratie heeft veertig jaar verzuring, vervreemding, geweld en vooral erg veel gezeur van de kant van de allochtonen gebracht. Maar een teken van dankbaarheid is er nooit geweest. Als je de dankbaarheidsvraag direct zou stellen aan allochtonen, zou een gehuil van verontwaardiging je deel zijn. "Dankbaarheid? Waarvoor?"

Nu is 'dankbaarheid' sowieso niet meer zo'n ding in deze ontkerkelijkte samenleving. Dankbaarheid is in de eerste plaats een christelijk begrip, en het komt dan ook vooral in christelijke liedjes nogal eens voor. Maar goed beschouwd zouden allochtonen natuurlijk alle redenen moeten hebben om dankbaar te zijn. Ze hebben, zonder daar zelf veel voor te doen, een ongekende welvaartssprong gemaakt, en ze zijn vrijer dan ze in hun land van herkomst ooit hadden kunnen wezen. Toch is de basisemotie ten opzichte van Nederland er een van weerzin en afkeer. De allochtonen, om het maar zo te stellen, motten ons niet.

Dat blijkt des te sterker uit een gisteren verschenen rapport van het SCP over de integratie: Dichter bij elkaar?

Het in Nederland door de heersende elite opgelegde ideaal dat een multi etnische samenleving iets moois is, wordt door de allochtonen om te beginnen al helemaal niet gedeeld

Onderzoek onder de vier grootste niet-westerse groepen laat echter zien dat onder hen het beeld met betrekking tot de multi-etnische samenleving niet onverdeeld gunstig is. Bijna de hel  vindt bijvoorbeeld dat het voor een wijk slecht is als er veel migranten komen wonen1 (tabel 2.1). Dit aandeel varieert tussen de 43% (Marokkaanse Nederlanders) en 49% (Surinaamse Nederlanders). Bij de Turkse Nederlanders onderschrijft  41% de opvatting dat er in Nederland te veel migranten wonen; dit aandeel is aanmerkelijk hoger dan bij de andere groepen."

Overigens is dat een mening die je nog sterker terug vindt bij de meeste autochtonen.

Bijna de helft  van de autochtone Nederlanders vindt dat er te veel migranten in Nederland wonen en bijna twee derde is van mening dat het voor een wijk slecht is als er veel migranten komen wonen.

Ze motten ons ook al niet omdat we geen respect hebben voor hun godsdienst, de islam. En ze vinden voor een flink deel trouwens ook dat het Westen maar moet veranderen, want het Westen past niet bij de islam.

Bijna de helft  van de Marokkaanse Nederlanders is het niet eens met de stelling dat de meeste Nederlanders respect hebben voor de islamitische cultuur. Bijna een kwart van de Turkse en Marokkaanse Nederlanders onderschrijven  de stelling dat de leefwijzen van het Westen en moslims onverenigbaar zijn.

Ze motten ons al helemaal niet dicht in hun buurt. Ze zeggen bijvoorbeeld dat ze een huwelijk van hun kinderen met een autochtoon geen goed idee vinden.

Turkse en vooral Marokkaanse Nederlanders hebben de meeste weerstand tegen een huwelijk met een autochtone Nederlander. Voor beide groepen geldt dat ongeveer een derde (resp. 32% en 37%) het vervelend vindt als hun kind zou kiezen voor een autochtoon Nederlandse partner. Ongeveer een kwart staat hier neutraal tegenover.

Maar dan zijn ze nog beleefd. Want uit de werkelijke cijfers blijkt de afkeer van de autochtoon als huwelijkspartner nog veel sterker.

Het aandeel huwelijken met een autochtone Nederlander is bij de Turkse en Marokkaanse Nederlanders in deze periode min of meer stabiel gebleven en schommelt rond de 10%.

Turken zien in hun vrije tijd nog het minst graag een Nederlander.

Personen van Turkse origine hebben het vaakst een vrienden- en kennissenkring zonder autochtone Nederlanders: een derde van hen heeft  in de vrije tijd nooit contact met autochtonen.

Net als Marokkanen zijn ze liever onder elkaar.

Het zwaartepunt van de sociale contacten ligt bij Marokkaanse en vooral Turkse Nederlanders duidelijk bij de eigen herkomstgroep.

En allochtonen zien trouwens het liefst steeds minder graag een Nederlander in hun omgeving.

Er is sinds 2002 voor alle migrantengroepen een duidelijke ontwikkeling naar een steeds groter aandeel dat nooit bezoek krijgt van autochtone vrienden of buren. Alleen voor de Marokkaanse Nederlanders geldt dat tussen 2006 en 2011 dit aandeel weer wat is afgenomen. Nietemin wijst ook hier de trend op afnemende sociale contacten tussen migranten en autochtonen.

De waarden en de normen van de Nederlanders zijn al helemaal niet die van de allochtonen. Al die vrijheid over abortus en euthanasie, waarover de Nederlanders zich zo graag internationaal voor op de borst laten slaan: de allochtonen gruwen daarvan.

Sinds de jaren zeventig zijn Nederlanders steeds liberaler gaan denken over medischethische kwesties zoals euthanasie en abortus (Jaspers et al. 2007). Ook internationaal gezien staat Nederland bekend als een permissief land (Inglehart en Welzel 2005). Tabel 4.7 laat duidelijk zien dat Marokkaanse Nederlanders het meest conservatief denken over deze ethische kwesties, gevolgd door Turkse Nederlanders. In beide groepen is een minderheid van mening dat abortus en euthanasie mogelijk moeten zijn. Bij de Marokkaanse Nederlanders is dit zelfs minder dan een kwart. Dat Marokkaanse Nederlanders abortus en euthanasie het sterkst afwijzen zou te maken kunnen hebben met hun geloof en de sterke identificatie daarmee.

En als het gaat om de acceptatie van de homo's, worden de allochtonen al helemaal een beetje misselijk van ons:

In internationaal vergelijkend onderzoek komen Nederlanders uit de bus als degenen met de minst negatieve houding ten aanzien van homoseksualiteit (Keuzenkamp 2010). Tegelijkertijd zijn er groepen binnen de Nederlandse samenleving waar homoseksualiteit nog steeds een heikel punt is. Niet-westerse migranten, en dan met name Turkse en Marokkaanse Nederlanders, hebben een negatievere houding tegenover homoseksualiteit.

Seculering? Dat mag in Nederland dan wel zo wezen, bij de Turken en de Marokkanen is er geen sprake van:

Bij de Turkse en Marokkaanse Nederlanders is het aandeel dat zich tot een bepaald geloof rekent vrijwel stabiel gebleven tussen 1998 en 2011.

Turken en Marokkanen voelen zich, dat zal inmiddels niet meer verbazen, nauwelijks Nederlands:

Turkse en Marokkaanse Nederlanders identificeren zich vaak vooral met de herkomstgroep: een ruime meerderheid voelt zich in de eerste plaats lid van de eigen groep. Dit komt het vaakst voor bij personen van Turkse origine van wie bijna driekwart zich vooral Turks voelt, 6% voelt zich overwegend Nederlander.

En bij de tweede generatie is dat nauwelijks veranderd:

Het blijkt dat de tweede generatie Turkse en Marokkaanse Nederlanders vaker dan de eerste zich zowel sterk als Nederlander als sterk met de eigen groep identificeert (dubbel sterk). Hetzelfde geldt voor jongeren uit deze groepen ten opzichte van ouderen. Nieemin voelt ongeveer de helft  van de 15-24-jarige Turken en Marokkanen zich geen Nederlander, maar identificeert zich wel sterk met de herkomstgroep. Vergelijkbare aandelen zien we bij de tweede generatie uit deze groepen. Binnen de Turkse en Marokkaanse groep is dus wel degelijk sprake van verschuivingen in de mate van identificatie, maar de verwantschap met de herkomstgroep blij  groot, ook bij jongeren en de tweede generatie.

Met name onder de tweede generatie Marokkanen zijn er weinigen die zich hier thuis voelen:

Opmerkelijk is dat de tweede generatie Marokkaanse Nederlanders zich nauwelijks meer thuis voelt in Nederland dan de eerste generatie.

Er is zelfs een minderheid onder de allochtonen, die Nederland niet eens als het vaderland ziet:

Een minderheid, maar desalnietemin een substantieel deel van de Marokkaanse, Turkse en Antilliaanse Nederlanders (respectievelijk 30%, 28% en 21%) ziet Nederland (helemaal) niet als vaderland. Bij de Surinaamse Nederlanders is dit aandeel kleiner (12%).

Waren ze maar weer in hun land van herkomst, dromen velen:

Heimwee naar het herkomstland komt veel voor. Meer dan driekwart van de Turkse en Marokkaanse Nederlanders hee  vaak of soms gevoelens van heimwee. Bij Surinaamse en Antilliaanse Nederlanders hee  ongeveer de hel  vaak of soms gevoelens van heimwee en de andere hel  nooit. Voor de laatste twee groepen geldt dat maar een klein deel vaak deze gevoelens hee . De terugkeerwens naar het land van herkomst varieert tussen de groepen van ongeveer een kwart bij de Marokkaanse en Surinaamse Nederlanders tot een derde bij de Turkse en Antilliaanse Nederlanders.

Veertig jaar immigratie, veertig jaar integratie: het is duidelijk dat er hier iets helemaal mis is gegaan. Nederland heeft een grote groep mensen naar binnen gehaald waar we weinig aan hebben, economisch gezien, waardoor we er cultureel alleen maar op achteruit zijn gegaan, die ons qua normen en waarden terug werpt in de tijd, en die ook nog eens, laten we het maar gewoon zeggen zoals het is, een hekel aan ons heeft. In alle opzichten.

Dat is de werkelijkheid die velen maar liever verzwijgen. Omdat het zo pijnlijk is.

http://www.dagelijksestandaard.nl/2012/12/de-allochtonen-motten-ons-niet?utm_source=Dagelijkse+Standaard+List&utm_campaign=70ec6e26db-nb&utm_medium=email

 Een toemaatje

Concentratiescholen - scholen met bijna enkel allochtone leerlingen - krijgen via het Decreet Gelijke Onderwijskansen (GOK) heel wat extra middelen in vergelijking met andere scholen. Deze week kondigde Vlaams onderwijsminister Smet (SP.a) aan een nieuw project te starten voor de concentratiescholen. De komende vijf jaar wordt hiervoor 4 miljoen euro uitgetrokken. De minister wil het onderwijssysteem in de concentratiescholen wijzingen dat volgens hem "niet aangepast is aan de belevingswereld van de allochtone leerling". Hij vindt het bijvoorbeeld niet normaal dat in een school met kinderen van Marokkaanse, Turkse en Congolese afkomst handboeken worden gebruikt waar "alleen maar blanke kinderen in voorkomen". Vlaams volksvertegenwoordiger Wim Wienen vroeg zich af of een apartheidsonderwijs gericht op allochtonen niet haaks staat op de integratiegedachte van de Vlaamse Regering.

Meer dan schijnheilig is de opmerking die minister Smet meent te moeten maken op het einde van zijn betoog wanneer hij hij zegt, dat we niet enkel in een economische crisis leven, maar als we niet uit onze doppen kijken, stevenen we zelfs af op een samenlevingscrisis.  Wel, wel, wel, wie beweert dat al tientallen jaren ?  Wie heeft gedurende tientallen jaren geroepen dat wie de multiculturele waanzin afwijst, behept is met racistische vooroordelen ? 

Felicitaties voor Wim Wienen die op een correcte manier de moed heeft de vinger op de wonde te leggen.