Naar de inhoud

Angeltjes

247184344.jpg
akke.beakke.be

Archief

PUB voor Savats Oranje Theehuis

 

.

De tragische heldinnen van Puccini

Maak gebruik van de knop in de rechterkolom om rechtstreeks naar

Savats Oranje Theehuis te gaan (en even wachten tot de video's opgeladen zijn)

 

 

Stuur door

Bart de Wever levert Vlaanderen over aan links

 


Filip Dewinter houdt de rug recht, ook na de nederlaag van 14 oktober. Maar de klap is aangekomen. En dat ‘zijn’ VB uitgerekend door een andere Vlaams-nationalistische partij van tafel werd geveegd, heeft hij niet echt verteerd.

Hoe wil het VB weer opstaan?

Filip Dewinter: Ik denk niet dat we nog harder moeten schoppen. Wij moeten vooral vermijden om te veel met de Wetstraat geassocieerd te worden. We moeten weer de straat op, weg uit de salons van de macht. Niet dat we ooit daar toe hebben behoord, maar in de perceptie van de kiezer hoorde het VB bij het meubilair van de Wetstraat.

De kracht van verandering is door de N-VA geclaimd. Die bent u kwijt.

Filip Dewinter: Dat zal misschien nog één verkiezing duren. Dan kan ook de N-VA niet meer doen alsof ze geen deel van het establishment is. Ook De Wever moet vanaf nu besturen, en dus compromissen maken. Trouwens, het was een stommiteit van hem om in Antwerpen het VB niet als een stok achter de deur te houden. Daardoor is De Wever wel ‘formateur’ in naam, maar is Patrick Janssens de echte king maker. Zelfs als er ooit een centrumrechts bestuur komt, zal dat nog met de zegen van Janssens zijn. De voorbije dagen vond ik De Wever toch niet zo’n schitterende strateeg.

Hij hertekende wel de politieke kaart van Vlaanderen.

Filip Dewinter: Is dat zo? Hoeveel stemmen haalde De Wever op 14 oktober bij links? Geen enkele. Linkse kiezers kunnen overhalen naar rechts, dat kan De Wever nog altijd niet. Dat heeft het VB wél gedaan. Wij hebben de strategie van Alain de Benoist en Nieuw Rechts in de praktijk gebracht. Dan is het inderdaad wrang om te moeten vaststellen dat anderen nu profiteren van wat wij hebben opgebouwd. (wijst naar zijn borst) Dat doet hier vanbinnen pijn.

Het VB heeft de voorbije jaren de ideologische strijd om Vlaanderen gewonnen. Links beseft dat goed, maar rechts zal dat natuurlijk nooit toegeven. (zucht) Vlaanderen heeft de domste rechterzijde ter wereld.

Dat is uw analyse.

Filip Dewinter: Toch is het zo. Onze Vlaamse rechterzijde laat zich permanent gijzelen door links. Vlaams rechts kan niet doen wat in Denemarken, Italië of Oostenrijk is gebeurd: een rechts beleid voeren. Omdat men zich nog altijd laat aanpraten dat niet alle rechtse krachten zich mogen verenigen. Denkt u dat de SP.A een cordon zal vormen rond de stalinisten en maoïsten van de PVDA?

Nee, ze zal ermee samenwerken en samen met Groen een progressief front vormen, zoals in Borgerhout. Ook De Wever verkijkt zich op het cordon sanitaire. Dat cordon is een zwart gat voor iedereen die ermee te maken heeft, ook voor hem. Hij zou moeten beseffen dat zijn bondgenoten zich ter rechterzijde bevinden. Maar dat doet Bart De Wever niet. En dus levert hij Vlaanderen over aan links. (WP)

Het volledige interview leest u deze week in Knack

http://www.knack.be/nieuws/belgie/filip-dewinter-de-vlaamse-rechterzijde-is-de-domste-ter-wereld/article-4000201217465.htm

 

Stuur door

Men zegge het voort

 

Inge Bens is niet meer

Gedurende jaren zat ik recht tegenover Inge tielkens de Gemeenteraad samenkwam. Haar steeds lachende gezicht spookt me reeds de hele dag voor de ogen. Waarom werd ze zo plots, door een dom ongeval in Jordanie, uit het leven gerukt? Voor de zoveelste maal kom ik tot de vaststelling dat "toeval" een groot gedeelte van ieders leven bepaalt.
 
Was het geen toeval dat Inge nu juist had beslist om enkele dagen naar Jordanie op vakantie te gaan? Waarom had ze toevallig gekozen om op die bepaalde dag naar Petra op uitstap te gaan? Waarom zat ze vooraan in de bus waar de grootste klappen vielen? Op al deze vragen is geen duidelijk antwoord te vinden maar het resultaat was wel dat Inge al die toevalligheden met haar leven heeft betaald.
 
Als ik goed nadenk hangen wij allemaal vanaf onze geboorte tot aan onze dood af van een aaneenschakeling van toevalligheden. Waarom werd ik in Berchem geboren en waarom niet in een verlaten dorpje in Kiliwilli in het midden van Afrika? Dan zat ik vandaag misschien met mijn hoofd vol vliegen en met een hongerige maag op een schamele bank voor mijn hutje te mijmeren. Voor hetzelfde geld had ik ter wereld kunnen komen als Prins, en latere Koning, in het kasteel van Laken. Dan zat ik vandaag misschien op het dek van mijn yacht ALPA
ergens aan de Italiaanse riviera in het zonnetje te bruinen terwijl een marine officicier me een Whisky met ijsblokjes kwam aanreiken.
Vanop mijn ligstoel zou ik dan misschien beginnen te mijmeren en aan mijn familieleden denken. Misschien zou ik me dan afvragen waarom ik het geluk niet heb gekend om in Kiliwilli te zijn geboren!
 
Ja het toeval speelt in ieders leven een belangrijke rol!
 
Men zegge het voort,

Freddy van Gaever

Stuur door

Allerheiligen - Allerzielen

 

 
Eén november komt eraan en voor mij is dat een jaarlijks weerkerend ritueel. Het is de dag bij uitstek dat iedereen een bezoek brengt aan het kerkhof en bloemen op de graven van de overledenen zet. Het geheel oogt dan prachtig. Tussen monumenten en op meer nederige graven staat er dan een weelde aan bloemen, meestal chrysanten in een myriade van kleuren. Het is gewoon een prachtig zicht dat een beetje de triestige gevoelens dempt die een bezoek hier onvermijdelijk oproept.
 
De eerste twee dagen van november werden in onze familie altijd feestdagen genoemd. Dat kan raar klinken in andere oren, want wat heeft feesten te maken met het herdenken van de overledenen, maar bij ons waren die dagen dat wel in zekere zin.
 
Mijn moeder was afkomstig uit het noorden van de provincie Antwerpen, mijn vader was van Antwerpen zelf. De overleden ouders en familieleden van mijn moeder waren allen begraven in het noorden, die van mijn vader hier in de koekestad.
Ieder jaar bezochten wij daardoor telkens twee kerkhoven, en het wisselde af, het ene jaar eerst naar het noorden, het andere jaar eerst naar Antwerpen. Soms zelfs werden de bezoeken verdeeld over twee dagen.
 
Naar het noorden was telkens een hele trip. Wij gingen met de buurtspoorweg of "den boeren tram". Eens een stuk buiten Antwerpen stonden er weinig of geen huizen. We reden langs uitgestrekte poldervelden waar soms nog wat gewassen stonden. Mijn moeder wees die dan aan en zegde tot mijn grote verbazing wat er groeide. Die reis op zich was voor mij al een heel avontuur. Ik zag een hele andere wereld, een wereld die voor mij even ver van Antwerpen leek te zijn dan de maan en die ik vanachter het raam van de tram met verwondering en bewondering bekeek.
 
Bij aankomst in het dorp van onze bestemming na deze "avontuurlijke" trip, gingen we regelrecht naar het kerkhof. Er werden bloemen op de graven gezet en mijn ouders stonden er stil en ingetogen bij.
 
Het was echter ook de gelegenheid voor een familiebezoek. Na het kerhof gingen we één voor één de levende familie bezoeken. Sommige familieleden, vooral die in het noorden woonden, ontmoetten we maar alleen bij die gelegenheid.
Telkens werden we met open armen warm ontvangen. De koffie stond klaar met taart en voor de volwassenen de nodige sterke drankjes om de kou te verdrijven die soms erg kon bijten. Vermits er meerdere tantes en nonkels waren en nadat al de laatste familienieuwtjes uitgeput waren, werden er ook vlug herinneringen bovengehaald . Dat was het moment waar ik steeds naar uitkeek. Waneer de magische woorden:  "Weet ge nog toen...." werden uitgesproken zat ik muisstil om naar al de gebeurtenissen en verhalen uit het verleden te luisteren.
 
Het waren niet enkel verhalen over vroeger. Het waren verhalen over iemand uit mijn familie, over mijn tantes, mijn nonkels, mijn grootouders, mijn overgrootouders. Verhalen over wat hen overkomen was, wat ze gedaan hadden en verhalen over de jeugd van mijn ouders, die ooit zo klein waren geweest als ikzelf. Dat was vooral intrigerend voor het kind dat ik toen was. Stel u voor, mijn moeder en vader waren ooit kleine kinderen geweest, ik kon het me moeilijk voorstellen, maar de fratsen die ze hadden uitgehaald daar kon ik me wel in vinden en die vond ik ronduit prachtig.
 
Er werd verteld en verteld met de nodige versterkende drankjes (nodig als bescherming tegen de kou die op de terugweg moest getrotseerd worden) en die de verhalen met kleuren en geuren verfraaiden. Het ene verhaal was aanleiding tot het oproepen van een ander verhaal en zo ging het door en liep het bezoek tenslotte teneinde, telkens tot mijn grote spijt. Ik kon er nooit genoeg van krijgen. Een dag die ingetogen begon op een kerkhof eindigde met vreugde door de verhalen van de levenden. De trieste tranen werden tranen van het lachen.
 
Aan het graf werden de doden herdacht met een vol gemoed en tranen. Daarna werden ze met glorie herdacht door de talloze herinneringen opgeroepen door de levenden en waardoor ze in feite blijven voortbestaan omdat ze niet vergeten worden.
  
Daarom waren die dagen feestdagen en blijven ze dat nog steeds voor mij. Ik zet trouwens die traditie voort met mijn kinderen.
 
Foxy
 
Stuur door

Koede frienden, laten oewij skeiden

 

Voor zijn zoektocht naar 3,7 miljard euro stelde premier Di Rupo eertijds drie deadlines in het vooruitzicht: eerst de opening van het parlementair jaar, dan na de gemeenteraadsverkiezingen en vervolgens na het begin van de herfstvakantie. Geen van deze  data wordtgehaald. Het ziet er momenteel naar uit dat de begroting 2013 dit jaar niet meer zal in orde komen.

Het is daarbij stuitend dat de federale regering er nu reeds op rekent om in januari 2013 met voorlopige twaalfden van start te gaan. Het doet terugdenken aan de moeizame regeringsvorming van 2010-2011, die de toen uittredende regering eveneens tot de voorlopige twaalfden veroordeelde. Nu hebben we een regering met volle bevoegdheden, en nog schijnt men niet in staat om knopen door te hakken. Voor Di Rupo en zijn peloton van kibbelende ministers zijn de zwaardere cols nog lang niet in zicht.


Uiteindelijk is deze crisis het ultieme symptoom van een land dat nauwelijks nog te besturen valt. De sociaal-economische recepturen die Vlaanderen eist, staan haaks op deze van het socialistische Wallonië. Want de essentie van alle problemen in dit land, zo ook het huidige begrotingsprobleem, is te herleiden tot de bitse tegenstelling tussen Vlamingen en Walen. Eerstgenoemden proberen momenteel de schade met de moed der wanhoop te beperken, terwijl de door Vlaamse ondernemers als ‘marxistisch’ gebrandmerkte PS almaar meer belastingen vraagt.


Ondertussen slaat de internationale economische crisis ook bij ons keihard toe, zowel voor werkgevers als -nemers. Indien Vlaanderen terug zuurstof wil geven aan zijn economie, dient het snel zelf alle economische hefbomen in handen te nemen. De Nederlandse begrotingsaanpak strekt tot voorbeeld. Van het akkoord dat Rutte (VVD) uit de brand wist te slepen, kunnen Beke en De Croo enkel maar dromen. De ultieme conclusie van onafhankelijkheid durven ze namelijk nog steeds niet te trekken. En wie betaalt daarvoor het gelag denkt u ?

Bron : vb

Stuur door

Meer van Angeltjes

↑ Terug naar de berichten