Archief

Morgen vrijdag, beste Angeltjesvrienden stellen wij u met enige trots een artikel voor van Luc van Balberghe die u ongetwijfeld nog kent van zijn voortreffelijke blog Vrij van Zegel.

De sluiting van Ford Genk laat het sociale gemoed van Luc niet onberoerd.  Hij heeft niets van zijn snedigheid en haarscherpe analytische geest verloren. U zal het merken.

Dank, Luc voor deze primeur, veel van onze lezers zullen u met veel plezier terug lezen, want het is niet voor niets dat wij u destijds kroonden tot de Keizer van het internet.

Ray, Hoofdredactuer Angeltjes

De stadslijst Vld-Groen-m+, N-VA en CD&V hebben woensdagnacht een akkoord bereikt over de vorming van een nieuwe coalitie in Mechelen. Zowel over enkele belangrijke thema's als over de mandaten zijn de onderhandelaars het eens geraakt.

Door het samengaan van de drie heeft Mechelen zijn ruimste meerderheid in jaren, een van 32 zetels op 43. Sp.a belandt samen met Vlaams Belang in de oppositie. Zoals verwacht, volgt Bart Somers zichzelf voor de tweede keer op als burgemeester. "De komende dagen en weken gaan wij ons akkoord verder uitdiepen, maar over de grote lijnen over het te voeren beleid zijn we het eens", zegt hij. Zijn stadslijst mag ook nog vier schepenen en de OCMW-voorzitter leveren met de liberalen Koen Anciaux en Greet Geypen, Marina De Bie van Groen en Frank Nobels (m+). Die laatste wordt na enkele jaren opgevolgd door een groene schepen. Dat wordt vermoedelijk dan Kristof Calvo of Björn Siffer.

Voor N-VA zijn er de komende zes jaar 3,5 mandaten. Die worden zeker ingevuld door Marc Hendrickx en Bart De Nijn, en wellicht ook Katleen Den Roover. Voor de wissel valt de naam van advocaat en lijstduwer Wim Jorissen. CD&V krijgt anderhalve schepen. Walter Schroons wordt de nieuwe schepen van Financiën in de Dijlestad. Hij krijgt voor een half mandaat nog versterking van Hamid Riffi. Opvallend is het kleine aantal mandaten voor Groen, zeker gezien de score van de partij binnen de stadslijst. Groen-kopman Kristof Calvo wijst op de vele groene accenten in het bestuursakkoord, die voor hem belangrijker zijn dan postjes.

Bron : vandaag.be

Wij lopen als overtuigde republikeinen vanzelfsprekend niet hoog op met de middeleeuwe monarchieën die in welke zogenaamd  moderne uitgave dan ook, hun bestaan nog steeds steunen op ondemocratisch erfrecht, voorbijgestreefde privilegies en onterechte politieke macht.

De huidige monarchen in Europa zijn helemaal geen voorbeeldige burgers. In Zweden zijn er de regelmatige geruchten over de seksuitspattingen van de gekortwiekte keuning met het smoelwerk van een mannelijke seut. Maar laat hem niet los in een gezelschap of hij organiseert een orgie. Voor ons niet gelaten, maar kom niet janken, dat het broodnodige respect voor de functie verdwijnt.  

De esbattementen van Juan Carlos van Spanje leveren het beeld op van een verslaafde oude vent die over geen zier menselijkheid beschikt. Niet tegenover zijn medeburgers, niet tegenover vrouwen die hij gebruikt als proefpersonen in zijn privé kruitfabriek en nog minder tegenover dieren, zoals we dat kunnen verwachten van een echte Spaanse matador.

In het land B heerst in royalistische kringen een akelige sfeer van hypocrisie, verwrongen gevoelens, verdrongen zinnelijkheid, haat en dat alles overgoten met een saus van extreem katholicisme, dat men verhullend charismatisch noemt en dat vele kenmerken van Opus Dei in zich draagt. Heerlijk ! Of de onthullingen door Frédérique Deborsu uit diens fantasierijke Waalse duim gezogen zijn  of een beeld bieden van een intrieste Lakense realiteit en schijnheiligheid, zal over een aantal jaren blijken maar de veelheid van donkere geruchten die al jaren de ronde doen, herleiden het beeld van dit koningshuis tot een luxueuze  psychiatrische instelling voor seksuele delinquenten. Bij wijze van oneerbiedig spreken.

Een schepje bovenop vonden we vanmorgen in de pers over het Spaanse keuninklijke Braakmiddel dat voorwaar gelijkenissen vertoont met zijn verre voorganger, de gek Filips II, de sadistische zoon van Keizer Karel, een godsdienstwaanzinnige om Fabiola jaloers te maken.

De Spaanse koning Juan Carlos is ontsnapt aan twee onderzoeken naar vaderschap. De Spaanse justitie gaf als reden "de onschendbaarheid van de persoon van de koning aan", zo blijkt uit gerechtelijke beslissingen die het Franse persbureau AFP heeft kunnen inkijken.

De Catalaan Alberto Sola Jimenez en de Belgische Ingrid Jeanne Satiau zijn ervan overtuigd bastaardkinderen te zijn van de Spaanse vorst. Zij hebben bij burgerlijke rechtbanken in Madrid twee aanvragen om een onderzoek naar vaderschap ingediend. Maar beide verzoeken zijn op 9 oktober verworpen.

Beide rechtbanken verwezen naar de bescherming die artikel 56 van de Spaanse grondwet aan het staatshoofd biedt. Het stelt dat de "persoon van de koning onschendbaar is en niet ter verantwoording kan worden geroepen".

Die bescherming geldt ook bij burgerrechtelijke procedures, meenden de rechtbanken.

Volgens de krant El Mundo hebben Ingrid Jeanne Satiau en Alberto Sola Jimenez beslist een aanvraag tot vaderschapsonderzoek in te dienen, nadat uit DNA-tests was gebleken dat zij voor 91 procent broer en zus zijn.

Satiau vertelde de pers omtrent het veronderstelde vaderschap te hebben gehoord toen haar moeder op een dag had gezegd, toen Juan Carlos op televisie was: "deze man is je vader".

De vrouw deed sindsdien opzoekingswerk en ontmoette uiteindelijk Sola die als kind werd geadopteerd. Hij eist al jaren vaderschapserkenning door de Spaanse koning. Hij zegt dat zijn biologische moeder, een dochter van een gekende bankier in Barcelona, een relatie met Juan Carlos heeft gehad, aldus de Spaanse pers.

Ray (Bron : GvA)

Ter afwisseling brengen wij ditmaal Laurence Stassen van de PVV. Of geeft u de voorkeur aan Guy de la Tourette ?

Het overkomt de meesten van ons, een pc die je in de steek laat, die de dagelijkse routine abrupt onderbreekt.  De handigen trekken zelf hun plan  maar ik geloof niet dat die talrijk zijn.  De meesten moeten beroep doen op een buitenstaander, een expert, een ET-wonderboy  en dan maar hopen dat de fout snel hersteld is.

Deze week had ik weer prijs.  Het heeft te maken met de draadloze verbinding die Belgacom ons opgesolferd heeft en de locatie van mijn pc ten overstaan van de plaats waar de geleerden van Belgacom beslist hebben dat zij onze woning zouden penetreren.  

Ik wacht op de lichte cavallerie die mij uit de penarie zal helpen.  Er is nog een tweede pc in huis maar die kan ik wegens omstandigheden niet gebruiken ; ik moet niet alle geheimen onthullen.

Mijn dag begint steeds rond 6 uur, het kan wat eerder of wat later zijn, maar zo is het al een ganse leven, wat zou ik er aan veranderen.  De computer draait hier tot iets voor middernacht. Ook tijdens het dutje na het middageten en 's avonds als er televisie gekeken wordt tussen 7 en 10. 

Ik houd niet van standaarduitdrukkingen zoals de pc is mijn venster op de wereld, of het is de opslagplaats van alle kennis, alhoewel dat best waar is. De computer is mijn virtuele ontmoetingsplaats met gelijkgestemde zielen, een keuvelcafé zonder drank, maar daarom niet minder heftig.  Er ontluiken vriendschappen en  er sterven er af, zoals in het echte leven.  Stamgasten verdwijnen, nieuwe klanten doemen op, het is een komen en gaan in een surrogaatwereld waarin het Woord almachtig is en ieder zijn eigen realiteit beleeft. Maar we lopen onder één paraplu met dezelfde kleuren.

Vandaag laat mijn surrogaatwereld me in de steek.  Ik ben alle enkele malen mijn bureau ingewandeld om te checken of de draadloze verbinding zich niet stiekem hersteld heeft uit een soort berouw maar de pc blijft kil en de boodschap "kan de verbinding niet tot stand brengen" staat als gebeiteld in het scherm.

Ik heb nog een hele stapel ongelezen boeken klaarliggen en een 15-tal e-boeken zitten opgeslagen in een  e-lezer die een goede vriend me gegeven  heeft.  De elektronische lectuur bewaar ik voor tijdens de vakantie, dat bespaart kilo's  in de bagage.   Ik bekijk de maagdelijke stapel, wat wordt het ?   Nederlands, het verhaal van een taal,  zint me niet vandaag. Vladimir Poetin een korte biografie, hoeft even niet, ik heb vandaag liever Poesjkin dan Poetin. Een spannende Baldacci gaat me te lang vastkluisteren, 400 bladzijden thrillen,  die ik in te veel schijfjes ga moeten onderverdelen, want sinds mijn ene oog het heeft laten afweten, lees ik trager. Het is vijftig procent minder, wat wil u.

Plots weet ik het, ik was dit boekje compleet vergeten "Elsschot, Antwerpen & Coraline" door ene Bart van Loo met foto's van Alain Giebens, een heldere, aantrekkelijke omslag met de Boerentoren waartegen een witte reuze-affiche hangt met de zwarte profielfoto van  Elsschot en de onvermijdelijke, protserige "A".  De socialisten wendden gedurende jaren belachelijke pogingen aan om Willem Elsschot in hun rode stal onder te brengen ; ze worden alleen verstoord in hun annexatiedroom door het gedicht over dr. August Borms.  Ooit beweerde Steve Stevaert  in zijn gloriejaren tijdens een bijeenkomst van het Elsschotgenootschap, dat de schrijver "toch een socialist was".  Enkel Ida de Ridder, Elsschots enige toen nog levende dochter, durfde protesteren.  De rest van de academische aanwezigen knikten, lachten maar dachten er niet aan de Hasseltse sjoemelaar en wipper een stomp tegen zijn lompe muil te geven voor zoveel prietpraat. 

Ik wil even google raadplegen, wat ik gewoonlijk doe als ik een boek begin van een auteur die ik niet ken, maar verdorie google is natuurlijk onbereikbaar vandaag. Ik ben al op weg naar mijn bureau maar keer terug naar de living. Uitgeverij Houtekiet heeft  een half slappe kaft, een duidelijke letter en zorgvuldig rustgevend wit, smaakvol gespreid over de pagina's en de tekst ademt breed. Veel  foto's, alle genomen bij zonlicht, scherpe, veelbelovende beelden van Antwerpen en Parijs.  150 bladzijden hebben mij nu al verleid en in hoopvolle stemming gebracht, maar ik heb geleerd er mij niet hals over kop in te storten, zoals het jonge veulen dat ik ooit was, maar mij langzaam keurend en proevend over te geven aan het plezier van de woorden die Bart van Loo uitgekozen heeft. Ik weet intussen via de achterflap dat hij veel afweet van Franse literatuur en bestuurslid is van PEN Vlaanderen. En de rest lees ik wel.  Op een foto van Alain Gieben, de fotograaf, zie ik een man die grote ogen opentrekt achter grote brilglazen. Zijn attributen zijn veelbelovend.

Nog even bedenk ik dat ik in de helft zal moeten stoppen, want de zon schijnt heerlijk, het lijkt een zomerdag en ik wil nog even het park in.  De overvloed van mogelijkheden als de pc je in de steek laat, dwingt tot keuzes en planning. Ik voel me goed en wandel  het verhaal binnen dat de auteur bijeengefantaseerd heeft.

Na twee, drie bladzijden weet ik het : dit boek is als een aantrekkelijke vrouw die intelligent, zacht en verrassend is.  Er zijn meer zulke boeken dan vrouwen. Je moet veel gelezen hebben om dit te beseffen.

De ik-figuur en Coraline, een kleine Française met lang zwart haar en ranke ringloze vingers ontmoeten mekaar in de Bibliothèque nationale van Parijs. En zij spelen het spel van de verleiding door hun kennis van de literatuur te etaleren en zo sluipt Elsschot, die een tijdje in Parijs gewoond heeft, tussen het duo in.  Elskot, zoals zij het zegt, is geen onbekende voor haar, dat leren we later in het verhaal.

Ik word in mijn aangename lectuur gestoord door een telefoon van Floriaan Terbeke die terug is van een lang verblijf in het buitenland. Hebben wij hem gemist, vraagt hij hoopvol.  Ik wil hem niet ontgoochelen dus zeg ik vlug  ja natuurlijk.  Het zal nog even moeten wachten, antwoordt hij, want mijn pc heeft nukken.  Doe maar kalm aan, Floriaan, er is nog leven buiten de computer. We spreken af mekaar volgende week terug te bellen. Ik besluit na het inhaken niet te gaan wandelen in het park. De zon maakt opdwarrelende stofjes in de living zichtbaar.  Coraline en Parijs roept me. Even afdwalen.  De laatste keer dat ik er geweest ben, is zo'n tien jaar geleden met vrouw, dochter en haar drie kinderen in een gezellig hotelletje dichtbij de Arc de Triomphe. Veel gewandeld, met de metro gereden, op de Place du Tertre rondgelopen en drankjes gebruikt opgediend door een echte Franse ober, onverschillig en hautain, de Eiffeltoren, in Café de la Paix schandalig duur maar zo gezellig geluncht.  En angstvallig vermeden om een laakbaar woord te zeggen over de nieuwe Fransen die 's avonds in trosjes over de Champs Elysées paraderen.

Bart van Loo voert me weg van Honoré Balzac, Victor Hugo en Alexandre Dumas, die ook maar gewone mannen waren die na hun inspiratie fysieke expiratie zochten in de armen van een schone, naar Antwerpen waar Coraline zich uitleeft in de ontdekking van de vele merktekens die deze stad vertoont en die nagelaten werden door Guillaume Elskot.  Zelfs een jonge Karel Dillen komt ter sprake, een voldoende reden om de ridicule rode wipper uit Hasselt een lange neus te zetten.

Ik ben echt in de ban van de erudiete auteur, die het oeuvre van de schrijver van Kaas, Lijmen en Het Dwaallicht op zijn duimpje kent met alle mogelijke details en geraffineerde symbolen.  Van Loo slaagt er in twee fictieve hoofdpersonages  te creëren die een kortstondige relatie beleven, zij het een die niet geconsumeerd wordt, op basis van de geheimen van mijnheer Alfons de Ridder die zich vermomt als Willem Elsschot.  Een prikkelend boek, in keurig en correct Nederlands dat een tweede en een derde lectuur verdient, want het zit vol verrassingen en onverwachte wendingen.

's Avonds komt de lichte cavallerie binnengewaaid om mij technisch uit de brand te helpen.  Deze dag zonder computer heeft mij ontzettend gelukkig gemaakt. 

Ray

We kennen ze allemaal wel, van die flauwe mopjes over hoe dom Belgen wel niet zijn. Met het hand op het hart zweren wij dat de hierna volgende regels geen mop zijn.

In Gent heeft de Vlaamse overheid een nieuw politiekantoor opgetrokken dat ettelijke miljoen euro's heeft gekost. Alleen is er één probleempje: het bureau is totaal onbereikbaar. Er is bij de bouw namelijk een cruciaal onderdeel vergeten: telefoon- en computeraansluitingen.

"We hebben licht en water. Maar daar stopt het", zegt een verbaasde agent in de Vlaamse ochtendkrant Het Laatste Nieuws. Het twee verdiepingen tellende gebouw moet vanaf begin volgend jaar plaats bieden aan veertig agenten van het laboratorium en de medische dienst.

Of de herstelwerkzaamheden bijtijds gereed zijn, is nog even afwachten. De kosten om de blunder te herstellen en alsnog de benodigde bekabeling te trekken, worden in ieder geval geschat op zo'n 300.000 euro.

http://www.spitsnieuws.nl/archives/raar/2012/10/belgische-politie-vergeet-telefoonlijn

Op verschillende plaatsen bij haltes van het openbaar vervoer zijn bovenstaande affiches aangebracht om reclame te maken voor Prima Donna boezemgarelen. Zonder is het totaal geen zicht. Vandaar.

In de islamitische gemeente Anderlecht zijn deze affiches verstopt of overpakt, omdat ze aanstootgevend zijn voor de aanhangers van de religie van vrede en goede zeden. De Taliban is goed bezig in het Brusselse.

Journalistencomité: Onderdrukking persvrijheid in Turkije ergste ter wereld

Op 30 september ontving de Turkse premier Erdogan in Ankara de Moslim Broederschap president van Egypte, Mohamed Morsi. Beide islamisten streven naar de realisering van hun visioen van een islamitisch wereldrijk.

Volgens het Committee to Protect Journalists (CPJ) is het met de persvrijheid in Turkije inmiddels slechter gesteld dan in Iran, Eritrea en China, landen waar journalisten traditioneel het zwaarst worden onderdrukt. Nergens ter wereld zitten er naar verhouding zóveel journalisten in de gevangenis als in Turkije, de meesten omdat ze weigeren zich te onderwerpen aan de strenge censuur van de islamistische regering van premier Tayyip Erdogan. Zo is het Turkse journalisten verboden om ook maar iets negatiefs over Turkije te schrijven of iets positiefs over de onderdrukte Koerden.

Het vernietigende rapport van het CPJ bevestigt de regelmatige kritiek van mensenrechtenorganisaties en de Europese Unie dat het met de vrijheid van meningsuiting in Turkije al jaren helemaal de verkeerde kant opgaat. Turkse journalisten worden publiekelijk door premier Erdogan verketterd en onder grote druk gezet om 'zelfcensuur' toe te passen. Ook heeft de overheid duizenden aanklachten tegen journalisten lopen omdat ze Turkije en de Turken zwart zouden maken.

Honderden tegenstanders Erdogan in gevangenis gezet

'De situatie rond de Turkse persvrijheid heeft een kritiek punt bereikt,' concludeert het CPJ in een 50 pagina's tellend rapport. 'Er zijn zeer onderdrukkende wetten, een strafrechtelijke procedure die enorm in het voordeel is van de staat en een harde anti-pershouding op het hoogste niveau van de overheid.'

Sinds zijn aantreden als premier in 2003 heeft Erdogan honderden politici, academici en journalisten gevangen gezet omdat ze tegen hem zouden samenzweren. In september werden meer dan 300 militaire officieren om dezelfde reden tot lange gevangenisstraffen veroordeeld.

3/4 journalisten zonder vorm van proces vast om 'terrorisme'

Op 1 augustus zaten er 76 journalisten in een Turkse gevangenis, waarvan minstens 61 vanwege artikelen die ze hadden geschreven. Bovendien zit driekwart van de in het gevang gegooide verslaggevers daar zonder vorm van proces. De regering in Ankara geeft echter steevast het excuus dat ze werden opgepakt vanwege 'banden met het terrorisme', zoals het veronderstelde lidmaatschap van 'Ergenekon', een nationalistisch netwerk dat zou streven naar de omverwerping van de islamistische regering.

Daarnaast is 70% van deze vastgezette journalisten van Koerdische afkomst. Zij zouden 'propaganda' van de Koerdische PKK verspreiden, die ook door de EU en de VS als een terreurorganisatie wordt beschouwd. In Turkije wordt alleen al het weergeven van de mening van de Koerden of het houden van interviews met PKK leden beschouwd als medeplichtigheid aan terreur.

Miljarden dollars boete voor kritiek op Ankara

Kranten en tv-stations die weigeren zich te onderwerpen aan de censuur van Ankara kunnen op forse tegenmaatregelen rekenen. Niet alleen begint de overheid rechtszaken tegen hen, maar ook oefent Erdogan grote druk uit om onwillige journalisten te ontslaan. In 2009 kreeg de grootste mediagroep in Turkije, Dogan Yayin, een boete van miljarden dollars vanwege de regelmatige kritiek die er werd geuit op de regering.

De Turkse ambassadeur in de VS Namik Tan stelde in een reactie echter dat het 'garanderen van de fundamentele vrijheden van vitaal belang is voor onze democratie, zeker nu Turkije een belangrijk voorbeeld is voor veel landen in de regio, vooral die landen die te maken hebben met grote volksopstanden en veranderingen.' (1)

'Erdogan wil herleving Ottomaans Rijk'
Niettemin duiden alle ontwikkelingen in Turkije op het tegendeel. De Syrische ambasadeur in Iran, Hamed al-Hassan, beschuldigde Erdogan er dan ook van het Ottomaanse Rijk te willen doen herleven. Daarbij wees hij op enkele veelzeggende uitspraken van de Turkse premier. Toen Erdogan de laatste verkiezingen won presenteerde hij zijn overwinning als niet alleen van belang voor Turkije, maar ook voor Syrië, Egypte, Marokko, de Palestijnse gebieden en de Balkanlanden. (2)

'Geloof me, Sarajevo heeft vandaag net zozeer gewonnen als Istanbul, Beiroet, Izmir, Damascus, Ankara, Ramallah, Nablus, Jenin, de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem,' zei Erdogan, verwijzend naar de gebieden die ooit door het Turks-Ottomaanse Rijk werden bezet. Om de imperialistische motieven van Erdogan te onderstrepen kondigde minister van Defensie Vedci Gonul aan dat het Turkse leger zal worden verdubbeld naar 1 miljoen soldaten.

Xander

(1) Ynet News  (2) Fars News Agency

(dank aan Benny)