GEBED

God, leer de mensen elkander te verstaan.
Leer het vechten, niet het verslaan.
Leer dat men zich over moet geven
aan wat komt op zijn pad.
Leer te begrijpen, zonder gekat.
Leer de mensen elkander te verstaan.
Eerst dan kan men samen de weg op gaan.
(Monique)

André telt al vele seizoenen. Hij is vitaal van binnen.
Vol interesse in moderne literatuur en ontwikkeling in de spiritualiteit.
Hij is weer begonnen met pianolessen en houdt van lekker eten.
Een contente mens. Hij kan even vrolijk dansen als mediteren op zijn eigen wijze.
Moderne gebeden raken evenzeer zijn hart als traditionele teksten.
Hij \"proeft en smaakt\"zoals Ignatius dat leert in Geestelijke Oefeningen.
Hij staat niet boven of onder het leven, maar er midden in.
Hij zegt merkwaardige woorden, zomaar, intuïtief.
\"Het leven in mij is God...\"
\"Het is niet meer: God lijkt op mist, maar God is mist.\"

Het is een feest om deze oude mensen te ontmoeten. Ze lijken steeds jonger te worden. Het oorspronkelijke kind in hen herrijst.
Je kunt het zien aan hun ogen en horen aan de stem.
Voor hen wordt de aarde hemel en de hemel aarde.
Zij discussiëren niet meer over God en Kerk en verschillende godsdiensten.Voor hen zijn Boeddha en Jezus broeders.
De aarde en de zon, het brood en de lente, de sterren en het water, mensen om hen heen zijn evenzovele tekenen van de Aanwezige.
Zoals Boeddha na een lange geestelijke reis eindigt op de markt van het gewone leven.
Zoals Jezus Zijn pelgrimage eindigt met een ontbijt op het strand, met Zijn vrienden, de wereld om zich verzameld.

Wat is er nog meer te zeggen over de Gods-ervaringen van ouderen in ons midden?  Ieder gaat zijn unieke onherhaalbare weg.
God openbaart zich op vele wijzen, telkens nieuw.
Aan het eind van ons leven mag ieder van ons zuchten: \"U weet dat ik toch van U houd. Wees mij barmhartig.\"
Hoe de weg ook gegaan is, de mens met levenservaring leert stap voor stap zich toe te vertrouwen aan de Barmhartigheid zelf...
En dan wordt de mist die zijn Aangezicht verhulde geheel zon.

Judth wist het zeker: vóór Pasen zou ze gaan hemelen.
Thuiskomen bij haar Geliefde. De stem had het haar gezegd, de herkenbare stem van Jezus.
In de laatste jaren was een intiem, nuchtere verbondenheid gegroeid met de mensgeworden Liefde. Die leiding geeft aan haar dagelijks leven, haar gebed en gesprekken met velen.
Nu is het al zomer en ze leeft nog steeds, blijmoedig.
Maar ze weet nu zeker: ik word gezien en verwacht aan de overkant.
Ze leeft in vrede door, zolang er dagen zijn.

Bij sommige ouderen breekt het Licht door.
Vele jaren van wachten en trouw gingen vooraf.
Het Licht is niet verdiend en niet de prijs van de prestatie.
Vroegere \"aanrakingen\" van de TROUWE  komen steeds weer in herinnering. De gouden draad van het leven wordt steeds duidelijker herkenbaar. Bescheidenheid en dankbaarheid zijn de criteria dat de ervaring van Licht echt is.
De ervaring van bemind te zijn door de Beminde zelf:
deze vreugde blijft, ook in het dagelijks leven, ook in de pijn van gemis en leed om ons heen.
Deze bevoorrechte mensen verlangen om eindelijk thuis te mogen komen en tegelijk ervaren zij de uitnodiging om het ontvangen Licht door te geven.
In mededogen.

God, we zouden alleen mooie
en goede dingen willen meemaken,
maar er gaat zoveel kapot.
Mensen verdwijnen zomaar uit ons leven.
Vriendschappen lopen stuk.
We zouden graag willen,
dat er geen ruzies meer waren
en zinloos geweld niet bestond.

Soms stort de wereld in
en mensen voeren oorlog met elkaar.
We voelen ons kwetsbaar
in zo'n wereld waarin alles vergaat.
Mensen kunnen ons maken en breken.
En de dood laat niets van ons over....

Of toch wel?

God, geef ons vertrouwen.
Geef ons de kracht om puin te ruimen
en de scherven bij elkaar te rapen.
Doe ons ontdekken
dat liefde wonden heelt.
Geef ons een onverwoestbaar vertrouwen
in de toekomst,in onszelf en in U.
(Greeet Brokerkhof - van der Waa)

Alice komt er niet doorheen. Ze is al tegen de tachtig.
Maar ze blijft maar piekeren over haar schuldgevoelens.
\"Had ik die carrièrebaan  maar afgewezen. Ik heb jarenlang mijn taak op kantoor nauwgezet gedaan, en me daar nooit echt happy gevoeld.
En dat is door blijven zieken tot een complex.
Verkeerde man getrouwd?  Kinderen fout opgevoed?
Wat heb ik met mijn talenten gedaan?
Als ik voor de Rechter kom, moet ik rekenschap afleggen!
Ik ben zo angstig. Alleen maar vraagtekens.\"
Twee vriendinnen die bij de theevisites vragen: je bent zo\'n aardig mens. Heb je nog die lekkere appelvlaai?
Gelukkig dat er engelen in de buurt zijn.
 \"God is onzichtbaar dichtbij-ver aanwezig\"

Wat tragisch dat vele ouderen lijden aan hun verwrongen Godsbeeld. De opvoeding, de ouders, de school, de kerk hebben alleen maar geleid tot angsten, vele vraagtekens, schuldgevoelens die neerdrukken.
Uitleg en discussie helpen nu nauwelijks.
En het zijn zulke lieve mensen die zich hun hele leven hebben afgetobd voor anderen; met altijd het gevoel dat het niet in orde komt met God, de Rechter van het Laatste Oordeel.
Zelf komen ze er niet meer uit.
Wat een zegen dat er naasten nabij blijven met een uitnodiging  en
een vraag.
God komt tot ons met een vraag in de mist. 

José weet het niet meer. Toen ze nog op de intensive care werkte, bad ze stilletjes. Neen, het was eigenlijk niet bidden, maar gewoon weten dat de Geest om haar heen was en rondom de patiënt.
En nu zij zelf, afgewerkt, in het verpleeghuis de dagen slijt, voelt ze geen verrukking, geen verdriet, geen aandacht, laat staan dat ze geraakt wordt door de mooie teksten die ze ooit in haar dagboek schreef. Ook bij vieringen in de kapel voelt ze eenvoudig niets.
Op de vraag: is er dan niets voor u, geen enkel houvast?, antwoord ze:
"Jawel hoor. Zolang ik niet word opgeroepen, blijf ik maar gewoon doorgaan. Ik vertrouw maar door. Ik kijk naar de TV; vooral interviews vind ik interessant, "De Wandeling' en 'De Stoel'.
Maar daarna.... het zegt me allemaal niets.
God is stil aanwezig.

Vele medemensen ervaren in hun laatste levensfase leegte zonder gemis. Dankbaarheid zonder verrukking.
Aandacht voor de eerste crocussen zonder verrassing.
De sterrenhemel brengt een ogenblik tot stilte die niet verdiept.
De gevoelens kunnen niet meer benoemd worden.
Het lijkt of alles vervlakt. Een gelaten tevredenheid, rustig doorleven, zolang het kan. Het vertrouwen wordt op de proef gesteld en toch weten zijn vanbinnen dat ze op de ware levensweg zijn.
De Aanwezige openbaart zich in de donkere mist.

Robert heeft al jaren een harde , afstandelijke verhouding met zijn vader. Zij waarderen elkaar wel om hun stoerheid.
Maar een hartelijk woord kwam er nooit uit. Van beide kanten niet.
Nu is vader ernstig ziek en practisch elke dag luistert Robert naar zijn vader;  je kunt hem bijna niet meer verstaan.
Vroeger had vader zijn mond vol van psalmen en God dit en God dat.
En nu haalt hij enkel herinneringen op over wat hij allemaal in zijn leven gepresteerd heeft.
Waar is nu zijn geloof, zijn vertrouwen in die God?
Niets, dan af en toe een diepe zucht. En plotseling zegt vader:
\"En jij jongen, hoe maak jij het eigenlijk?\"    TRANEN.
Voor het eerst een wederzijds ontmoeten. Dit zal Robert nooit meer vergeten. God wordt niet genoemd, is stil aanwezig.

Oude bijbelwoorden, psalmen en vrome liederen hebben toch hun werk gedaan. Ze vormden een humuslaag van vertrouwen; van mildheid en aandacht voor anderen.
Daar overheen kwamen dikke puinlagen.
Teleurstellingen, eigen fouten, gemiste kansen hebben het gemoed verbitterd. Maar aan het einde van het leven dringt de geest toch door, lankmoedig, mededogend, genegen.
Soms is dan een gebaar, een enkele vraag genoeg.  Heel concreet.
God verschijnt in de milde mist.

God,
als het stormt in ons leven,
als alles overhoop gehaald wordt
wat zeker en veilig leek,
wees dan onze rots in de branding,
geef ons beschutting tegen de harde wind:
een plek om op adem te komen.
Geef dat we niet constant
de luwte zoeken in het leven,
dat we af durven stormen
op alles wat onrechtvaardig is;
dat we niet bang zijn
de wind van voren te krijgen
maar opkomen voor iedereen
die zich niet staande kan houden.

Stilte 
Haast, lawaai en onrust,
zijn de kenmerken van een tijd
dat stilte uitgebannen wordt.
We luisteren niet meer van binnenuit:
vanwaar en wie we zijn
en waarnaar onderweg.
Hoe ver moet je gaan om tot rust te komen?
Of kan het ook dichtbij?
Luister naar de stilte,
wacht tot een ander spreekt met woorden
die de jouwe niet zijn.
Luister naar de stilte,
wacht op de stem van je hart
naar wat je beweegt, naar wat je bent.
Luister naar de stilte,
hoor wat God tegen je zegt,
voel de Liefde die ons draagt.

.

Dankgebed
Goede God,
dank u voor de warmte van de zon
die de kou in ons verjaagt
en ons warm maakt van binnen.

Dank u voor het licht
dat alles groeien doet,
dat het donkere in ons verjaagt
en ons vrolijk maakt.

Dank u voor de positieve dingen
in ons leven,
die ons moed geven en gelukkig maken;
geef dat we ze altijd zullen zien.

Dank u voor alle mensen om ons heen
die licht uitstralen en warmte geven;
geef dat ze er altijd zullen zijn.

Goede god,
wees voor ons als de zon,
verwarm ons met uw liefde,
maak ons leven licht,
geef dat ook wij op onze beurt
de zon laten schijnen voor anderen.

• Wij bidden U God,
  zie om naar al wie lijdt,
  naar mensen,
  ziek van angst en eenzaamheid.
  Bescherm Uw kinderen
  groot en klein.
  
  Wij bidden UGod,
  wees bij hen die zich inzetten
  voor recht en vrede
  voor het geluk van anderen.
  Beziel hen
  met de geestkracht van Jezus.
  
  Wij bidden U God,
  hoor iedere mens in nood,
  voor wie het kruis
  te zwaar wordt en te groot.
  Geef hen Uw hand
  en laat geen mensenkind
  ten onder gaan.
  
  Wij bidden U God,
  geef ons hoop
  wanneer alles verloren lijkt.
  Neem ons bij de hand.
  Dat wij gaan doen
  wat Jezus ons heeft voorgedaan.
  

Gebed