Archief

Parabeltjes van een plattelandsdiaken

Hij nodigt ons uit om van het heden te genieten

of om de maaltijd te zegenen!

Bij het lezen van het evangelie valt het op dat Jezus aan vele maaltijden heeft deelgenomen. Bij Zacheüs, Martha en Lazarus, bij Simon de Farizeeër, bij de schoonmoeder van Simon Petrus, enz. Na de verrijzenis zien wij hem weer aan tafel schuiven: in de herberg van Emmaüs, smullend van de gegrilde vis aan het meer van Tiberias,… Het is een teken: Jezus wilde ons ontmoeten in Eucharistie. Maar niet alleen daarom. Het is een knipoogje van God. Jezus wilde ons uitnodigen om van onze maaltijden een plaats van broederlijke en zusterlijke ontmoeting te maken. Wij zijn daar samen in een geest die mijlen ver verwijderd is van die in een fast-food en van deze triestige definitie van het gezin: “Een verzameling van personen die dezelfde ijskast gebruiken.” Waarbij wordt verondersteld dat moeder die ijskast vult zodanig dat ieder zich naar zijn goesting kan bedienen, wanneer men wil, van hetgeen men wil.

Christenen laten de maaltijd vooraf gaan door een zegen. Sommigen zingen in het Nederlands een of ander lied of een canon op de tonen van Broeder Jakob. Anderen lezen een gebed uit een boek(je). Nog anderen lezen een pericope (tekstgedeelte) uit het evangelie of beelden een lied uit.

Het kortste gebed is zeker en vast het Latijnse gebed: Benedictus Benedicat: “Dat de Gezegende ons zegene.”

Het meest solidaire gebed dat ik ken is dat van de voddenrapers van Emmaüs van abbé Pierre: “ Heer geef brood aan degenen die honger hebben … en geef honger aan degenen die brood hebben.” Uit Guadelupe komt het meest wijze gebed: “Het brood van gisteren is oudbakken. Het brood van morgen is nog niet gebakken. Dank U Heer voor het brood van vandaag!” Het nodigt ons uit om van het heden te genieten.

Op zekere dag werd een kind van zes jaar uitgenodigd in de katholieke familie van haar beste vriendin. Bij het begin van de maaltijd hoort zij de hele familie het gebed voor de maaltijd bidden: “ Zegen ons Heer. Zegen ook deze maaltijd, en al degenen die de bereiding er van hebben mogelijk gemaakt en bezorg brood aan al degenen die er geen hebben.”

Bij het gaan zitten, zegt de zesjarige: “Bij ons bidt men niet voor de maaltijd omdat mijn moeder goed kan koken.”

Er wordt een verhaal uit de missie in Afrika verteld. Een missionaris trekt er alleen op uit naar de woonplaats van een afgelegen stam, aan de andere kant van savanne. Als enige bagage neemt hij wat eten mee, een drinkbus en een wandelstok. Plots staat hij oog in oog met een enorme grote leeuw. Die leeuw heeft duidelijk geeuwhonger! “Wat nu gedaan, denkt de missionaris. Met mijn wandelstok kan ik mij niet verdedigen. Alleen mijn geloof kan mij redden.” Hij valt op zijn knieën en bidt: “Heer, heb medelijden met mij. Inspireer deze leeuw met christelijke gevoelens.” Plots ziet hij de leeuw op zijn knieën zakken en een kruisteken maken. Dan hoort hij hem zeggen: “Heer, zegen dit voedsel dat wij tot ons gaan nemen.”

Diaken Maurice Temmerman

Wanneer de wereld een dorp was…dan zou blijken dat de arme de missionaris van de rijk is!

Wanneer de wereld een dorp was met 1000 inwoners

zouden er 564 Aziaten wonen,

210 Europeanen, 80 Zuid-Amerikanen

en 60 Noord-Amerikanen, 86 Afrikanen.

Wanneer de wereld een dorp was met 1000 inwoners

zouden er 700 niet-blanken wonen en 300 blanken.

Wanneer de wereld een dorp was met 1000 inwoners

zouden er 300 christenen wonen,

159 met een gekleurde huid en 141 blanken.

Naast hen zouden er 700 niet-christenen leven.
Wanneer de wereld een dorp was met 1000 inwoners

zouden er 700 niet kunnen lezen of schrijven,

zouden er 600 in sloppenwijken of mensonwaardige hutten leven,

zouden er 500 hongerig of onvoldoende gevoed

naar bed gaan elke dag,

zou de helft van het inkomen bij 60 mensen terecht komen.

De andere helft zou door de 940 overigen mogen gedeeld worden.

Wanneer dit de situatie van ons dorp zou zijn,

zou zij ons te denken geven.

Wat een uitdaging om vanuit zo veel

verschillende radicale, culturele en religieuze

achtergronden elkaar te vinden.

Wat een mogelijkheid tot uitwisseling

en onderlinge verrijking.

Maar ook: wat een noodzaak om een aantal toestanden te veranderen.

De lezingen van de vijf- en zesentwintigste zondag door het jaar kunnen ons daarbij helpen.

Wie kommerloos rijk is (en dat zijn wij toch in het Westen!) mag geen minuut verliezen. Het is vijf voor twaalf. Nu moet de rijkaard (wij!) komen tot kritische levensherziening, omkeer, beslissing, ten gunste van de Lazarus ( = God redt!).

De arme van zijn kant, liggend bij de open poort van de rijke, mag en moet blijven aankloppen en eisen dat hem recht verschaft wordt.

De arme is de missionaris van de rijke.

Hij is noch min noch meer de samenvatting van de Wet en de Profeten voor de rijke.

Bij de rijke heeft de arme absolute zeggingskracht. Hij is de unieke heilskans van de rijke.

Als dit ons dorp zou zijn, dan wisten we het wel.

Maar het is in feite ons dorp,

want het is onze wereld,

en zó groot is die ook niet meer.

Diaken Maurice Temmerman (naar een onbekend auteur)

75 jaar Caritas op Braambosradio
Caritas Vlaanderen viert dit jaar zijn 75ste verjaardag. 'Zorg dragen voor elkaar' valt niet te vatten in dagen of jaren... vertelt Kristiaan Depoortere, vicaris voor Caritas in het bisdom Brugge, zondagavond in de Braambosuitzending op Radio 1, na het nieuws van 20 uur. Naar aanleiding van deze verjaardag organiseert Caritas een jubileumcongres rond het thema: 'Zorgethiek doorheen de levensloop' op 18 en 19 oktober 2007 in de Passage 44 in Brussel.
En op 23 november a.s. wordt het symposium 'Migratie en Ontwikkeling' georganiseerd.
Braambosradio is ook te gast bij Theo Caluwaerts van Klavertjevier, een ontmoetingsruimte waar mensen met een bescheiden inkomen een warme maaltijd kunnen gebruiken. Klavertjevier is een deelwerking van de Hasseltse vzw Vriendschap, een christelijke solidariteitsorganisatie. De hongerigen voeden is het eerste werk van Barmhartigheid.
Theo Caluwaerts van Klavertjevier (Foto Braambos)