"Mijn leven is even erg gedeukt als mijn gezicht. Alleen al mijn neus is op 27 plaatsen gebroken geweest. Drieëntwintig werd veroorzaakt doo…
"Mijn leven is even erg gedeukt als mijn gezicht. Alleen al mijn neus is op 27 plaatsen gebroken geweest. Drieëntwintig werd veroorzaakt door het boksen; vier,door mijn vader. De hevigste slagen heb ik gekregen door degene die mij bij de hand had moeten nemen en zeggen: "Ik hou van je".
Mijn vader was 'iroquois'. Toen mijn moeder mijn vader verliet, heeft de drank hem krankzinnig gemaakt. Hij heeft mij dood willen slaan alvorens het leven het bloedbad heeft voorgezet. Ik heb kunnen overleven door drie dromen: er voor zorgen dat ik werd weggestuurd uit het verbeteringsgesticht waar ik werd geplaatst; bendeleider worden; mijn vader doden. Ik heb die dromen gerealiseerd. Uitgezonderd de derde. Maar het scheelde maar twee vingers... Jarenlang heeft het vuur van de wraak mij in leven gehouden.
In de gevangenis van mijn haat kreeg ik bezoek van mensen die door de liefde werden bewoond. Zij zijn erin geslaagd om mij in mijn hart op de knieën te krijgen. Door degenen die door onze maatschappij worden verworpen, de gebrokenen , de verwrongenen, de gehandicapten, de 'abnormalen', heb ik het leven te danken. En een formidabele les in de liefde. Aan hen wijd ik mijn boek. Zij hebben mij toegelaten opnieuw te gaan leven."
Graag zou ik jullie het boek van Tim Guénard, Plus fort que la haine, Presse de la Renaissance, Paris, 1999, leren kennen. Het is geen roman…
Graag zou ik jullie het boek van Tim Guénard, Plus fort que la haine, Presse de la Renaissance, Paris, 1999, leren kennen.
Het is geen roman, geen fictie, maar het levensverhaal van Tim Guénard zelf.
Tim Guénard is nu ongeveer 45 jaar, gehuwd en vader van vier kinderen. Hij is imker en vergezelt de karavaan van de tour de France. Hij woont in het Zuid-Westen van Frankrijk, in de omgeving van Lourdes, en hij zorgt er, samen met zijn echtgenote, voor mensen in moeilijkheden.
Doorheen zijn autobiografie ontsluiert hij ons de levensweg van een verlaten kind, dat uiteindelijk opnieuw 'thuis' kwam.
Hij gebruikt een woordenschat die dikwijls overkomt als vuistslagen, en de gedrongen schrijfstijl openbaart een boodschap vervuld van hoop in de mogelijkheden van de liefde en de vergiffenis voor elke mens, zelfs voor degenen die tot in het diepste van zijn ziel werden gekwetst.
Als driejarig jongetje werd hij door zijn moeder vastgebonden aan afsluiting van een bos en alleen achtergelaten in de invallende duisternis. Later werd hij door zijn vader zo mishandeld, zo erg, dat Tim ongeveer twee jaar werd opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens die twee jaar ontving hij nooit bezoek.
Als groter wordende kerel had hij drie wensen: een bende stichten, ontsnappen uit het verbeteringsgesticht en zijn vader vermoorden. Zij wensen werden werkelijkheid, uitgezonderd de laatste.
Toch is Tim 'thuis' gekomen. Hoe? Dat vertellen wij in het volgende bericht.
Heer, onze God, bewaar onze ouders in Uw liefde. Laat hen niet alleen in het donkere dal van ons weggroeien; laat hen niet alleen met de pij…
Heer, onze God,
bewaar onze ouders in Uw liefde.
Laat hen niet alleen
in het donkere dal van ons weggroeien;
laat hen niet alleen met de pijn
van het niet begrijpen.
Bewaar, Heer,
het wonder van hun liefde,
want die liefde
is ons leven en ons licht
in een moeilijke wereld.
Heer,
laat onze ouders mild zijn,
laat ze sterk en stevig zijn,
schenk hen overvloedig
de genade van Uw trouw.
En vooral, Heer,
laat hen weten met het hart
dat er in ons zoveel leeft
waarvoor we geen woorden hebben,
en waarover we graag zouden praten:
onze waardering,
onze dankbaarheid,
onze spijt
over alles wat hen heeft gekwetst.
Geert Dedecker, id. p. 80
Heer, onze God,
wij leggen de namen van onze kinderen
in uw zegenende handen.
Schrijf ze daarin op, vergeet ze niet;
laat ze niet verzanden
in wat schittert aan de buitenkant.
Houdt Gij onze kinderen vast,
als wij ze los moeten laten,
en zij hun eigen weg door het leven gaan.
Dat zij voortstappen op vaste baan
en niet de levensstijl verlaten
die Gij ons hebt voorgedaan.
Wij vragen U niet
hen te sparen voor elk leed.
Wees Gij hun troost en bemoediging
als zij eenzaam zijn en bang.
Blijf hen nabij
als het donker wordt in hun leven
en zij de weg niet meer weten
die leidt naar vrede.
Reik hun de hand en open hun ogen
voor het Beloofde Land,
hier en in den hoge.
In Uw zegenende handen
leggen wij de namen van onze kinderen,
Heer, onze God.
Uit Geert dedecker, Altijd Onderweg. Het boek Tobit, een bijbelse reisgids voor mensen van vandaag, Lannoo, Tielt, 1995, p. 78
Vandaag mocht ik Thomas dopen. Morgen Amber!
Bij Luc Versteylen vond ik een prachtige zegen: de Effetazegen!
"Ik zegen je oogjes
dat je er veel mensen
graag mee zou mogen zien
vooral ooit
de allerliefste van je leven
levenslang
Ik zegen je oortjes
dat je er veel lieve woordjes mee moogt horen
woorden van bemoediging wanneer je het kwaad hebt, woorden van troost wanneer je verdriet hebt, woorden van bewondering wanneer je het goed gedaan hebt, en dat je er ook mee zou mogen horen het hulpgeroep van de mensen rondom jou, vooral het geluidloze.
Ik zegen je mondje
dat er lief mee zou mogen zijn,
lief en teder, dat je er woorden van kracht en troost en bewondering mee zou mogen spreken en dat je er veel mee zou mogen lachen
ondanks alle pijn en verdriet.
Ik zegen je handjes
dat je ze zou mogen sluiten om degenen van wie je houdt,
dat je er er meer mensen
mee mag genezen dan kwetsen,
meer zou mogen strelen dan striemen en dat je ze ook op tijd zou mogen opendoen om het beste weg te geven van jezelf.
Ik zegen je voetjes
dat je ermee mag gaan
naar de plaatsen waar ge graag naartoe gaat en waar de mensen je graag zien komen, maar dat je er ook mee zou mogen gaan naar de plaatsen waar je niet graag naartoe gaat, maar waar de mensen je nodig hebben.
Ik zegen heel je lichaampje
dat het mag uitgroeien
tot een teken van tederheid
voor heel veel mensen
vooral ooit
(zoals je ouders)
voor de allerliefste van je leven
levenslang"
Treed iemand tegemoet alsof hij/zij uniek is; wat dat is hij /zij Paul van den Bergh, Leven is aangeraakt worden, p.5 Leer mij God kennen en…
Treed iemand tegemoet alsof hij/zij uniek is;
wat dat is hij /zij
Paul van den Bergh, Leven is aangeraakt worden, p.5
Leer mij God kennen en liefhebben. Het heeft geen zin erover te leren op school als ik er bij jullie niets van zie.
Geert Dedecker, Altijd Onderweg, p.72
Brief van een jongere aan alle opvoeders van de wereld
Geef me niet alles wat ik vraag. Soms vraag ik alleen om te weten hoeveel ik kan krijgen.
Roep niet op mij. Als je roept, heb ik minder respect voor je. Daarbij leer je me ook roepen, en dat wil ik niet.
Geef niet altijd bevelen. Als je mij iets vraagt in plaats van te bevelen, zal ik het vlugger en liever doen.
Doe wat je belooft, om het even of het goed of slechts is. Als je me een beloning belooft of straf, geef zij mij dan.
Vergelijk me met niemand, zeker niet met mijn zus of broer.
Als ik beter lijk dan een ander,zal die eronder lijden, en als ik slechter lijk, zal ik eronder lijden.
Laat mij zelf mij eigen weg vinden. Als je alles in mijn plaats doet, zal ik het nooit leren.
Vertel mij geen leugens, en vraag mij ook nooit om te liegen, zelfs niet om uit een probleem te geraken. Bij leugens voel ik mij niet goed; ik verlies dan mijn geloof in wat je zegt.
Wanneer ik iets verkeerds doe, vraag me dan niet steeds naar het 'waarom'. Ik weet dat zelf niet altijd.
Wanneer jij je vergist hebt, geef dit dan toe. Dat zal mijn geloof in jou versterken en het zal me leren mijn eigen vergissingen ook toe te geven.
Leer mij God kennen en liefhebben. Het heeft geen zin erover te leren op school als ik er bij jullie niets van zie.
Wanneer ik je een probleem voorleg, zeg dan niet: 'Ik heb geen tijd voor onbenulligheden' of ' Dat heeft geen belang.' Probeer me te begrijpen en te helpen.
Zie mij graag en zeg het me. Ik heb graag dat je het zegt, ook al vind je dat niet nodig.
Uit: Geert Dedecker, Altijd Onderweg. Het boek Tobit, een bijbelse reisgids voor mensen van vandaag, Lannoo, Tielt, 1995, p.72.
Om samen met groter wordende kinderen te lezen en te bespreken
Ouderlijke waardering is voor een kind minstens
zo belangrijk als een goede opleiding
Paul van den Bergh, Leven is aangeraakt worden. Aforismen
Uitgeverij Kairos - Soest
Onlangs heb ik in de auto een 17-jarige jongen meegenomen
Hij: Voor mijn vader ben ik dood.
Zou hij er eigenlijk nog wel zijn?
Ik hoop dat hij er niet meer is.
Je bent nu zeventien jaar, zeg ik.
Kun je niet toch nog vrede sluiten met je vader?
Wees verdomme toch niet bang voor de liefde.
Misschien moeten jullie jongeren vandaag de dag
wel vader en moeder worden voor je eigen ouders.
Anders blijft alles dood.
Dorothee Sölle
Dorothee Sölle, geciteerd door Geert Dedecker, Altijd Onderweg. Het boek Tobit, een bijbelse reisgids voor mensen van vandaag,
Lannoo, Tielt 1995
Om jullie goesting te doen krijgen méér te lezen van Eric-Emmanuel Schmitt in Oscar en oma Rozerood, citeer ik de bladzijden 19 - 22.
"Beste God,
Geweldig! Dat heb je knap gedaan. Nog voordat ik de brief heb gepost, geef je me al antwoord. Hoe doe je dat?
Vanmorgen was ik met Einstein aan het schaken in de recreatieruimte toen Popcorn me kwam waarschuwen:
'Je ouders zijn er.'
'Mijn ouder? Dat kan niet. Die komen alleen op zondag.'
'Ik heb de auto gezien, een rode jeep met een wit dekzeil.'
'Dat kan niet.'
Ik haalde mijn schouders op en ging door met het potje schaken. Maar omdat ik er niet meer met mijn gedachten bij was, sloeg Einstein al mijn stukken en daar werk ik nog zenuwachtiger van. Dat we hem Einstein noemen, komt niet doordat hij slimmer is dan de rest van ons, maar omdat zijn hoofd twee keer zo groot is als normaal. Het schijnt dat het binnenin vol water zit. Dat is jammer; als het hersenen waren geweest, had hij vast heel knappe dingen kunnen verzinnen, die Einstein.
Toen ik zag dat ik ging verliezen, stopte ik ermee en ging met Popcorn naar zijn kamer, die op het parkeerterrein uitkijkt. Hij had gelijk: mijn ouders waren er.
Je moet weten, God, dat we ver uit de buurt wonen, mijn ouders en ik. Toen ik nog thuis woonde, had ik er geen erg in, maar nu ik er niet meer woon, vind ik het echt ver weg. Daarom kunnen m'n ouders mij maar één keer per week komen opzoeken, op zondag, want op zondag werken ze niet, ik ook niet trouwens.
'Zie je wel dat ik gelijk had?' zei Popcorn. 'Hoeveel krijg ik van je omdat ik je heb gewaarschuwd?'
'Ik heb nog een reep hazelnootchocolade.'
'Heb je geen aardbeien-fruitgums meer?'
'Nee.'
'Okay, dan maar de reep.'
Eigenlijk mogen wij Popcorn helemaal niets te eten geven, want hij is hier juist om magerder te worden. Negen jaar, achtennegentig kilo en een meter tien lang bij een meter tien breed! het enige kledingstuk waar hij helemaal in past, is een Amerikaans sweatshirt met strepen. En dan golven die strepen nog zo op en neer dat je er zeeziek van wordt. Maar omdat geen van mijn vriendjes, en ook ik niet, gelooft dat hij ooit kan ophouden met dik zijn, en het zielig vinden dat hij zo'n honger heeft, geven we hem altijd onze restjes. Wat stelt een reep chocolade nou voor vergeleken bij zo'n massa spek! en als we er verkeerd aandoen, dan moeten die verpleegsters ook maar eens ophouden met hem vol te stoppen met zetpillen.
Ik ging terug naar mijn kamer om op mijn ouders te wachten. Eerst had ik niet in de gaten hoeveel tijd er voorbijging omdat ik buiten adem was, maar op een gegeven moment besefte ik dat ze al vijftien keer de tijd hadden gehad om bij me te komen.
Plotseling had ik door waar ze zaten. Ik sloop de gang in, ging de trap af toen niemand me zag en liep in het halfdonker naar de kamer van dokter Düsseldorf.
Bingo! Daar zaten ze. Ik kon hun stemmen door de deur heen horen. Omdat ik doodmoe was van het naar beneden lopen, wachtte ik een paar tellen tot mijn hartslag weer rustig was geworden en toen ging het helemaal mis. Ik hoorde wat ik niet had mogen horen. Mijn moeder zat te snikken en dokter Düsseldorf zei steeds maar: 'We hebben allles geprobeerd, heus, we hebben alles geprobeerd', waarop mijn vader met een verstikte stem antwoordde: 'Natuurlijk, dokter, natuurlijk.'
Ik bleef met mijn oor tegen de ijzeren deur geplakt staan. Ik wist niet meer wat kouder was, het metaal of ik.
Toe zei dokter Düsseldorf: 'Wilt u hem nog even gedag zeggen?'
'Dat zou ik niet kunnen,' zei mijn moeder.
'Hij mag ons zo niet zien,' voegde mijn vader eraan toe.
En toen begreep ik dat mijn ouders een stelletje lafaards waren. Erger nog: een stelletje lafaards die dachten dat ik een lafaard was!
Omdat er in de kamer geluiden klonken van stoelen die verschoven werden, begreep ik dat ze naar buiten zouden komen en ik deed de eerste de beste deur die ik zag open."
Tim Guénard getuigt (1)