Archief

Voor alle bezoekers
Van Anoniem

In gesprek 17 juni 12001 eerder geschreven naar aanleiding van .....

Bij de algemene vergadering van Burgemeesters en wethouders in Kerkrade  de VNG, Opperde Deetman dat opvang van asielzoekers een morele plicht is. Als ze blijven waar ze thuishoren is alles oké.

Weet je wat een morele plicht is. Ziekenhuizen openhouden, wachtlijsten oplossen, medisch personeel goed opleiden en beter honoreren. Want dat is een groep die het in eigen land zwaar te verduren heeft.

Ouderen mensen die met geweld tasjes worden afgenomen en vrouwen die aangerand worden. Veiligheid  garanderen voor alle mensen. Zekerheid op straat, meer politie.

Mensen die werkeloos zijn alle soorten werken laten doen en geen mensen uit het buitenland halen.

Niets gedogen dat niet mag (dat is een morele plicht van de overheid! Doen ze toch gedogen dan is dit een zware belediging voor de autoriteit en voor de bevolking.

Ze zijn in staat om een ziekenhuis dat hier hard nodig is af te breken en  in het buitenland  op te zetten. Van ons geld zonder onze machtiging.

Alleen voor goede sier te maken van ons geld, met voorbedacht als zij daar op bezoek komen dat de lopers gespreid worden.

Dit is niet alleen a moreel maar ook een wanprestatie.

De Nederlandse overheid moet zich niet beter voordoen als dat ze is, de geschiedenis vertelt andere verhalen over dat klein stukje apenland.

                         (c) H.V.Diaspora

Touch my hand

see my eyes, they carry your reflection,

watch my lips and hear the words Im telling you

give your trust to me and look into my heart and show me

show me what you're doing

so sit on top of the world and tell me how you're feeling

what you feel is what i feel for you

take my hand

Dido

Carmen (46) heeft haar eigen verhaal. Zij trouwde en raakte zwanger. Haar man sloeg haar tijdens haar zwangerschap. Zij dacht dat het iets tijdelijks was. Het hoort erbij: Je hebt ruzie, de man wordt boos en dan slaat hij. Zij durfde er nooit over te praten omdat haar man dreigde hun kind uit het raam te gooien.

Pas toen de blauwe plekken op haar gezicht te zien werden en haar schoonzus het merkte heeft zij er een einde aan kunnen maken. Toch heeft het allemaal wel vier jaar geduurd. Ook de zus van haar man vond het walgelijk gedrag. Zij heeft het aan de rest van de familie kenbaar gemaakt.

Carmen zelf sprak er nooit over, want zij wilde haar ouders geen verdriet doen. En ook steeds wanneer zij besloten had weg te gaan volgden gesprekken met de wederzijdse families en berustte zij weer erin. Nooit heeft zij aangifte gedaan. Nu vindt zij het onnodig dat mensen het zolang volhouden.

bron darshan

Je keel zit dicht en je voelt je benauwd. Je wilt wat anders, maar wat? Je hebt vage klachten en de dokter kan niks vinden. Je hebt vaak pijn in je buik. Hoofdpijn. Spanningen. Je denkt of voelt eigenlijk dit en dat, maar toch doe je zus en zo. Je vindt het moeilijk om voor jezelf op te komen. Je hebt iets heel ergs meegemaakt, waar je eigenlijk niet over durft te praten. Je relaties lopen steeds stuk. Je hebt angst voor de angst dat je af zult gaan. Je durft geen contacten te leggen. Je voelt dat je een andere kant op moet, maar vraagt je af welke en hoe? Je vindt het moeilijk om een gesprek gaande te houden. Je hebt ontdekt dat je homo bent. Je kan er niet meer tegen. Je voelt je afhankelijk, jezelf niet meer. Je voelt je misselijk en denkt dat je elk moment flauw kan vallen. Je bent lusteloos en komt nergens toe. Je ligt 's nachts vaak wakker. Je gokt. Je loopt in een cirkeltje.Je ziet het soms ineens niet meer zitten.
Je komt er in je eentje niet meer uit. Dan wil je zo toch niet doorgaan? Tijd om er eens wat aan te doen

Bron Kees Wijn

24-10-07 07:58:33 Ik werd opgeroepen om mijn verhaal te vertellen over een vriend die vast zat in de politiecel. Ik wilde ook mijn verhaal vertellen omdat ik overtuigd was dat hij onschuldig was.
Ik werd in een verhoorkamer gezet, en twee poltiefiguren kwamen mij onderhanden nemen, de good cop en de bad cop.
Mijn ondervraging duurde van 20.00 tot 3 uur 's nachts. Ik werd geconfronteerd met allerlei 'bewijs', waarvan ik moest zeggen dat ik er meer van wist, en ik moest zeggen dat het klopte. Het ging om seksuele intimidatie van mijn vriend, directeur van een stichting, waarvan ik voorzitter van het bestuur was. Ik kon de verhalen herleiden tot een paar medewerksters  die onlangs door mij ontslag was aangezegd wegens slecht functioneren.
Tijdens mijn verhoor werd ik geconfronteerd met allerlei persoonlijke zaken, 'die men wel even naar buiten zou brengen als ik niet wilde meewerken'. Om drie uur 's nachts gaven ze het op, en zeiden dat ze 'omdat het al zo laat was maar geen proces verbaal opmaakten van ons gesprek'. Ik heb dat laten gebeuren.
Mijn vriend werd later vrijgesproken, er was geen spoor van bewijs, en de dames vielen vreselijk door de mand bij de rechtbank.
Ik zal NOOIT meer meewerken met wat dan ook wat de politie aangaat, ik vertel ze de tijd van de dag zelfs niet. En er gebeurt NIETS meer zonder dat er proces verbaal wordt opgemaakt.

wat moet je daarmee