Het wordt heet.

Ze hebben hierbij ook helemaal geen schoenen nodig.

In dit schilderij zitten 10 gezichten verborgen. Wie kan ze vinden?

Hoeveel poten heeft deze olifant?

Geluk is niet de afwezigheid van een probleem,

maar het vermogen om er mee om te gaan.

En zo is dat!

OP DE GROTE STILLE HEIDE

Op de groote, stille heide
dwaalt de herder eenzaam rond
wijl de witgewolde kudde
trouw bewaakt wordt door den hond.
En, al dwalend ginds en her,
denkt de herder: "Och, hoe ver,
hoe ver is mijn heide,
hoe ver is mijn heide, mijn heide!"

Op de groote, stille heide
bloeien bloempjes lief en teer
pralend in de zonnestralen
als een bloemhof heinde en veer.
En, tevreên met een karig loon,
roept de herder: "O, hoe schoon,
hoe schoon is mijn heide,
hoe schoon is mijn heide, mijn heide!"

Op de groote, stille heide
rust het al bij maneschijn
als de schaapjes en de bloemen
vredig ingeslapen zijn.
En, terugziende op zijn pad,
juicht de herder: "Welk een schat,
hoe rijk is mijn heide,
hoe rijk is mijn heide, mijn heide!"

Schilder Anton Mauve

Uit verzameling van Winde Joly

Alles groeit en bloeit weer

Er is de laatste tijd nogal wat verloop geweest in de flat.

 Een verhuiswagen werd bij ons een vertrouwd gezicht.

Ik denk dat iedereen nu wel zo'n beetje op de nieuwe stek zit.

Wij heten u hartelijk welkom en hopen dat u zich hier snel thuisvoelt.  

afb.bloemen.nl              

hulstacademi.nl

Soifert van Brakel had z'n oigen bai de plaaseleke teneêlvereniging opgeven. Hai docht dat ie dat voordreigen en zo ok wel pittig kon... Alle weke ging ie trouw te rippeteren en hai had 'r bar veul skik in. Maar 'n geboren teneêlspeulder was ie niet, dat hadde are al gauw skôten, al docht ie zelf meskien van wel. Hai miste 'n beetje `n beetje `t gevoel ervoor. Zo plakte hai bevobbeld van 'n bonk tekst alle woorde zômaar an mekaar vast. Soifert stopte niet hier en deer,nei hai rebbelde zômaar deur, 't leek wel 'n sneltroin. 

De regisseur hoorde vezelf geloik dat 't deer op die beun niet hillegaar goed ging en wees 'm op z'n grôte fout. En toe sprak Soifert in onvervalst Westfries de historische woorde: "Nôh joôn, ik docht dat ik 't in ìen lap zegge most; ik wist hillegaar niet dat 't in bonkies beten worre most!"

**********************

Uit Westfriese Streekwoorde van Peter Ruitenberg.