Dinsdag 14 februari 2006
| Zonder jou |
|
Archief
Maandag 13 februari 2006
|
in onbewaakte momenten
kun je het herkennen
als het heel even passeert
als het ergens voor het oprapen lag
ging ik er meteen heen
met handen vol kwam ik dan weer…
Hemelhoog opgooiend
in sombere lucht
dansend op de wind
in volle vlucht
reikend langs sterren
en hemellichamen
kwam het stilletjes op jouw weg
Al was het een klein beetje maar
zo af en toe
een kostbaar moment
genietend in het leven
zomaar gegeven
door vriendschap in wezen
om dag na dag te leven
Maandag 13 februari 2006
De tergende stilte
Van de innerlijke pijn
De uiterlijke traan
Verstopt in een stralende lach
De stille hoop
In het grote verlangen
De rijzende kracht
Van de innerlijke stem
Laat aarzelend alle emoties los.
|
Maandag 13 februari 2006
|
jij ziet de zon jij ziet de maan alleen een eind hier vandaan jij voelt dezelfde stralen van de zon jij ziet dezelfde ster als ik alleen hier ver vandaan Maar telkens ik naar de zon maan en sterretjes kijk ben ik heel dicht bij jou voor even... |
Maandag 13 februari 2006
Als ik mocht kiezen uit vier woorden
Uit het dikste woordenboek
Dan koos ik geen parels of diamanten
Of een waardevol geverfd doek
Ook geen paleis of een kasteel
Een porsche of een luxe jacht
Ik koos eigenlijk niks materieels
Maar vier woorden teer en zacht
Fluisterend zal ik ze uitspreken
Wat ik in het boek kiezen zou
De vier simpelste woorden
Ik hou van jou
Maandag 13 februari 2006
Met mijn ogen dicht lig ik op bed
niet kunnen slapen
alleen maar liggen denken en piekeren
me afvragen wanneer dit allemaal voorbij is
niet meer weten wat hier mee aan te moeten
vragen hebben waar ik maar geen antwoord op krijg
en denk het is beter dat ik zwijg
het is zo moeilijk
en ingewikkeld
willen lachen,
maar in tranen uit barsten
willen huilen,
maar beginnen met lachen
ik weet me geen raad
en vraag me af is het allemaal wel waard
met mijn ogen dicht lig ik op bed
wil ze open doen maar ben bang
bang om in een nachtmerrie terecht te komen
is weer te zien wat ik niet wil zien
ik blijf liever mijn leven lang in mijn droomwereld
mijn leven zoals ik het wil
dus ik blijf liggen op bed met mijn ogen gesloten
Maandag 13 februari 2006
|
|
Maandag 13 februari 2006
|
In liefde Loslaten Maandag 13 februari 2006
|
Heb jij dat nou ook,
dat niet alles ging, zoals je had gedacht.
Heb jij dat nou ook,
die gedachten van, "dit had ik nou nooit verwacht".
Je leven kiest steeds z`n eigen baan,
en voor je 't weet, zul je ook zijn kant opgaan.
Heb jij dat nou ook,
dat gevoel van,"ben ik wel goed bezig".
Heb jij dat nou ook,
dat je je afvraagd, "ben ik wel eens afwezig".
Kun je wel doen en laten wat jezelf wilt,
hoef je geen rekening met anderen te houden,
sta je daar weleens bij stil.
Heb jij dat nou ook,
dat je het soms zelf niet meer weet,
Heb jij dat nou ook,
dat je je doel in je leven soms vergeet.
Nou ik heb dat ook,
en dat is heus niet slecht.
Als je maar altijd voor het goede in jezelf vecht.
Nou ik heb dat ook,
dat gevoel van,
"mijn mening en opvattingen zijn niet altijd het zelfde als die van jou".
Nou ik heb dat ook,
die zelfde vragen, en soms drijf je jezelf in het nauw.
Ook dan verteld je hart je wat te doen met je gevoel.
Ook dan verteld je hart je hoe je je weg moet gaan naar je doel.
Nou ik heb dat ook,
dat gevoel van,"kan het niet sneller gaan".
Nou ik heb dat ook,
dat gevoel van,"er is nog zo'n lange weg te gaan".
Volg 'm met blije gedachten, en houd je hoofd koel.
Dan krijg jij ze ook, die gedachten van;
"ik kom er heus wel hoor, bij mijn uiteindelijke doel".
Maandag 13 februari 2006
Om het vuur heen danst het leven.
Midden in het vuur sta jij, alleen
ik ren naar je toe en sla mijn armen om je heen
hou me vast ik laat je niet alleen
Om ons vuur heen danst het leven
onze deken zal het niet begeven
ik wil samen verder, voor altijd niet voor even
Gehavend stappen we uit de strijd
ís het de blinde die de lamme leidt ?
ik draai me zoekend om, en zie ik ben je kwijt
Om mijn vuur heen danst het leven
willen vreemden mij een deken geven
waar ben jij ? al is het maar voor even
In vuur en vlam sta ik en verder geen ?
wie zijn toch al die mensen om me heen
en voel hun teken niet alleen
Ik vecht en huil, ik duikel
het pad omhoog is steil, sta op en struikel,
struikel struikel struikel , Stop Sta op !
Sta op en proef het pad is zoet
in de verte herken ik een dovende gloed
vervolg mijn weg en denk een laatste groet.
Om het vuur heen dans ik altijd, niet even
bereid me in de cirkel te begeven
waar vuur is om leven te geven.