Wilfried Martens trouwt met Miet Smet
Een mens kan zich soms vergissen in zijn leven. Wie dacht dat er na 1999 een definitieve breuk was gekomen tussen Wilfried Martens en zijn ex-vriendin Miet Smet zit goed fout. Immers, in 1999 moest Martens het lijsttrekkerschap voor de Europese verkiezingen afstaan aan zijn ex-vriendin Miet Smet. Martens sprak zelf in zijn memoires over een "professionele moord". De officiële uitleg van de partij was dat men koos voor meer vrouwen in de politiek, gewoonweg belachelijk -als argument in deze discussie. Politieke analisten zagen er een afrekening in vanwege de Van Rompuy Brothers omwille van de echtscheiding van Martens en zijn vaderschap op latere leeftijd, hetgeen in strijd is met de katholieke moraal. Anderen, waaronder ikzelf, zag er een afrekening in tussen de twee oud-geliefden. Mijn ervaring leert mij dat koppels die uit elkaar gaan soms heel gemeen kunnen uithalen en in dit geval dacht ik -verkeerdelijk zoals vandaag blijkt- dat Miet Smet haar ex-minnaar een loer wou draaien. Hoe dan ook, 1999 betekende een keerpunt in de carrière van de oud-premier.
Ik denk niet dat we echt fier moeten zijn op hetgeen Martens op politiek vlak heeft verwezenlijkt. Ik vind hem in het rijtje van de staatsmannen geen echt groot licht. Hoeveel keer heeft hij zijn regering niet moeten herschikken? OK, de Walen zullen er ook voor wat tussen gezeten hebben, maar dat werpt toch geen mooi licht op iemands politieke carrière. Maar wat mij eigenlijk nog het meest stoort is het economisch kostenplaatje van zoveel jaar Martens: Wist U dat de staatsschuld onder Martens op 10 jaar tijd verviervoudigde! Van een 2000 miljard oude BEF naar 8000 miljard! Het is ook niet zo moeilijk om iedereen tevreden te houden als je massaal geld kan uitdelen. Moest Leterme nu zo met geld kunnen gooien, dan had hij wellicht al lang een akkoord op zak. Martens was ook een figuur die de popularisering van de politiek voorstaat. Tot in de jaren 1960 waren de regeringsleiders staatsmannen, professoren, hooggeschoolden. Deze heren zagen het ministerschap als een eretitel. Ze waren fier dat ze het land konden dienen. Het was een bekroning op een reeds goedgevulde carrière. De verdienste kwam op de tweede plaats. Vanaf de jaren 1970 werd de politiek meer en meer een manier om geld en aanzien te verwerven. Mislukte advocaten zoals een Karel De Gucht -zoon van de champetter van Denderbelle-, vakbondsafgevaardigden e.d. allen wouden het ook wel eens voor het zeggen hebben en wat meer is, ze zagen hun kans schoon om zichzelf te verrijken op kosten van de belastingbetaler. Sinds de jaren 1970 zijn er functies gecreëerd om achterover te vallen. Daar waar het land tot in de jaren zestig geleid werd door pakweg 300 politici zijn het er nu minstens het dubbel. En het land is nog nooit zo slecht geleid. Wilfried Martens heeft actief meegeholpen aan de zogenaamde wafelijzerpolitiek. Iedere frank die naar Vlaanderen stroomde moest gecompenseerd worden in Wallonië en omgekeerd. Het resultaat zijn peperdure overheidsopdrachten waarvan niemand het nut inziet, zoals een peperdure scheepslift voor één boot per dag. Ook de vergoedingen gingen stelselmatig naar omhoog en inderdaad de wijze heren in Brussel hebben zichzelf rijkelijk bediend.
Ondertussen verminderde de macht van ons staatshoofd onder Albert II aanzienlijk en België lijkt dus meer en meer op een stuurloos schip met vele kapiteinen die het onderling over alles oneens zijn. Corrupte kapiteinen kunnen in een dergelijke chaos gerust aanblijven en hoeven zich dus niet veel zorgen te maken. Maar de passagiers moeten diep in hun zak tasten om deze bende kapiteinen te kunnen betalen en dat voor een tocht waarvan niemand de bestemming kent...
Ik ben overigens eens benieuwd wat de CD&V morgen gaat beslissen op haar congres. CD&V bevindt zich momenteel in een positie waarin ze alleen maar kan verliezen. Immers, de huidige situatie is een mossel noch vis situatie. CD&V zonder NVA verliest volgens een recente opiniepeiling 40% van haar aanhang. Maar het kwaad is geschied en de klok is niet zonder gezichtsverlies terug te draaien. Ondertussen zijn de eerste harde woorden gevallen tussen de voormalige kartelpartners. Open VLD zou normaal gezien enorm in de handen lachen indien deze partij zelf geen probleem zou hebben met Patrick Dewael. Wie wordt hier beter van? SPA? Misschien. Groen? Misschien ook. Vlaams Belang? Waarschijnlijk en Lijst Dedecker: Zeker en vast! Voor Dedecker mogen het morgen terug verkiezingen zijn. Die verdubbelt gemakkelijk zijn stemmingsaantal. Dat weten open VLD en CD&V natuurlijk ook wel. Hun marketeers zullen nieuwe verkiezingen ten alle prijze vermijden. En wat krijgen vermoedelijk? Een ordinaire marionnetenregering waar de Walen aan de touwtjes trekken. Maar zoiets is ook niet lang uit de houden. Dus: Iedereen voelt aan dat er in 2009 superverkiezingen komen.
Alle gekheid op een stokje, ik wens de heer Wilfried Martens en zijn nieuwe echtgenote hoe dan ook veel huwelijksgeluk. Want ieder mens heeft recht om gelukkig te zijn. En geluk is misschien wel het belangrijkste in iemands zijn leven.






