In België is er officieel een scheiding der machten. Iedereen die het gebeuren een beetje volgt, weet dat er een permanente wisselwerking is tussen de politieke en de gerechterlijke wereld. Wie benoemt immers de magistraten? Inderdaad, de politieke wereld benoemt onze rechters. Niet een vergelijkend examen zorgde ervoor dat figuren als rechter D'Hondt en Mireille De Gucht op hun zitje van rechter terechtkwamen, maar een regelrechte inmenging van de loge en de katholieke zuil zorgen voor de benoemingen van de rechterlijke macht. Dat is een blaam voor een Westerse democratie, maar het is een gebruik dat al vele jaren meegaat en niet zomaar zal verdwijnen.

Dat alles komt natuurlijk de werking van het gerecht niet ten goede. Politiek geladen dossiers worden dikwijls buiten de rechtbank geregeld. En dan krijg je zo van die rare zaken, zoals een "verjaring" van het correctioneel dossier van "open" VLD-er Noël Slangen, die voor een aantal stinkende dossiers terecht stond.  Nadien werd Noël Slangen aangesteld als directeur van zijn VLD. De VLD is gewoon even schaamteloos als iedere andere partij. In het dossier Fortis zien we nu hoe CD&V achter de schermen het dossier trachtte te beïnvloeden.

De magistraten die in de FORTIS-commissie komen getuigen, laten een zeer triestige indruk na. In feite zou er onder hun naam telkens de zuil (of "stal") moeten staan vanwaar ze komen. Alles zou dan voor de toeschouwer veel duidelijker worden. Zou het kunnen dat de "logemagistraten"  veel scherper zijn voor Van Deurzen dan de eigen katholieke magistraten?

Nadien mocht de uiterst triestige Sylvain Verherstraeten het eens komen uitleggen in Terzake. De man die het uiterlijk heeft van een lijkbidder en de gang van een mislukte dandy weerde zich als een duivel in een vat wijwater om niet te moeten toegeven dat zijn CD-V minister Van Deurzen een fout heeft gemaakt. Hij ging af als een gieter.

Nu, andere regeringspartijen moeten niet van een hoge toren blazen. Enkele maanden geleden moest Patrick Dewael gaan lopen als Minister van Justitie na bedenkelijke politiebenoemingen, waar zijn kabinet voor vanalles tussen zat.

Dat ons land een apenland is, wordt nogmaals bevestigd door deze FORTIS-commissie


KNACK:"Bezwarende getuigenissen in Fortis-commissie

04/03/2009 22:54

Eerste voorzitter Guy Delvoie van het Brusselse hof van beroep heeft in het gerechtelijk Fortis-dossier druk ondervonden van Marc de le Court, procureur-generaal bij het Brusselse hof van beroep. Dat heeft Delvoie woensdag verklaard in de parlementaire onderzoekscommissie. De le Court ontkende. Ook Paul Dhaeyer, de substituut van het Brusselse parket die in eerste aanleg een negatief advies uitsprak over de verkoop van Fortis Bank aan BNP Paribas, verklaarde in de commissie druk te hebben gevoeld.

Het Brusselse hof van beroep velde op 12 december 2008 het arrest dat bepaalde dat de verkoop van Fortis aan BNP Paribas moest worden opgeschort en dat de aandeelhouders zich moesten kunnen uitspreken.

Delvoie verklaarde woensdag in de commissie druk te hebben ondervonden van procureur-generaal Marc de le Court, procureur-generaal bij het Brusselse hof van beroep. Delvoie kreeg tweemaal het bezoek van de le Court.

De eerste keer meldde de le Court volgens Delvoie dat hij had vernomen dat er een probleem was gerezen in het beraad en dat het beter zou zijn mocht hij de zaak toevertrouwen aan drie andere rechters.

De le Court had dat telefonisch vernomen van het kabinet Justitie. Delvoie zei woensdag bezorgd te zijn dat Justitie blijkbaar op de hoogte was van elementen uit het beraad.

Bij zijn tweede bezoek kreeg Delvoie naar eigen zeggen met zoveel woorden te horen dat het openbaar ministerie elementen met betrekking tot problemen in de beraadslaging zou kenbaar maken als enkel rechter Christine Schurmans zou worden vervangen.

Delvoie zei een ander te hebben ervaren als een poging om druk uit te oefenen met het doel een volledig andere kamer samen te stellen.

De le Court ontkent onder druk te zijn gezet

In zijn getuigenis zei de le Court woensdagavond dat hij zich in het Fortis-dossier nooit onder druk gezet te hebben gevoeld en ontkende hij Delvoie onder druk te hebben gezet.

De le Court zei op 12 december 2008, de dag waarop het Fortis-arrest werd geveld, van de adjunct-kabinetschef van toenmalig Justitieminister Jo Vandeurzen (CD&V), Eric de Formanoir, een telefoontje te hebben gekregen.

Die signaleerde hem dat er een zitting op til was in de Fortis-zaak en dat er moeilijkheden waren in de beraadslaging. Het kabinet-Vandeurzen vroeg me de regelmatigheid van de procedure na te gaan, aldus de procureur-generaal.

Hij legde de link met rechter Christine Schurmans, die weigerde het Fortis-arrest te ondertekenen en in een mail gewag maakte van onregelmatige druk op haar om dat toch te doen. Ze sprak ook over 'kennelijk onwettige praktijken'.

Daarom pleitte De le Court voor de volledige vervanging van de kamer. Een herneming van de debatten met het behoud van twee van de drie rechters van de achttiende kamer, waarbij dus enkel Schurmans zou worden vervangen, zou problematisch zijn, aldus de procureur-generaal.

Op 12 december 2008 kreeg de le Court opnieuw telefoon van de Formanoir. Hij meldde dat er een arrest op til zou zijn en dat advocaten van de Federale Participatie- en Investeringsmaatschappij een wrakingsverzoek via hem wilden indienen. De le Court zei dat laatste te hebben geweigerd.

Dhaeyer ervaarde ook druk

Paul Dhaeyer, de substituut van het Brusselse parket die in eerste aanleg een negatief advies uitsprak over de verkoop van Fortis Bank aan BNP Paribas, verklaarde dat er vanuit de kabinetten van toenmalig premier Yves Leterme (CD&V) en minister van Justitie Jo Vandeurzen 'ongelukkige tussenkomsten' zijn geweest.

Dhaeyer verklaarde dat hij daags voor hij op 6 november zijn advies zou bekendmaken, werd opgebeld door Pim Vanwalleghem, die als substituut was gedetacheerd naar het kabinet van Leterme.

Vanwalleghem zei volgens Dhaeyer dat hij een zware verantwoordelijkheid droeg en dat er een risico op een faillissement bestond.

Ook het kabinet van Vandeurzen werd in de commissie in het vizier genomen. Bruno Bulthé, de korpsoverste van Dhaeyer, werd volgens die laatste gecontacteerd door de kabinetschef van Vandeurzen, Herman Dams.

Dams wilde volgens Dhaeyer het advies per fax krijgen (mogelijk in de veronderstelling dat het al was uitgesproken) en vroeg naar de politieke kleur van Dhaeyer.

'Dhaeyer is een doelwit'

Dhaeyer verklaarde in de commissie ook dat Christian Van Buggenhout, die in het Fortis-dossier optrad als advocaat van de Belgische Staat, hem gezegd had dat hij een doelwit was.

'Vanaf nu hebben we een doelwit en dat bent u', zo zou Van Buggenhout hebben gezegd in een lift, in het bijzijn van getuigen, nadat Dhaeyer zijn advies in het proces in eerste aanleg had uitgebracht.

Rol van Reynders

Vanwalleghem ontkende in de commissie evenwel dat hij tijdens het Fortis-proces in eerste aanleg heeft geprobeerd Dhaeyer onder druk te zetten.

Vanwalleghem werd zowel op vraag van de kabinetschef van Leterme, Hans D'Hondt, als die van minister van Financiën Didier Reynders, Olivier Henin, gevraagd contact op te nemen met Dhaeyer.

Dat gebeurde nadat ze 'ongerust' waren over signalen die ze hadden opgevangen over het nakende advies van het openbaar ministerie."

Premier Van Rompuy heeft te kennen gegeven dat het begrotingsdeficiet voor 2009 meer dan 3 % zal bedragen. Dat is het grootste begrotingstekort in jaren. Van Rompuy zei dat er geen mogelijkheden zijn om te besparen.

Nochtans zou men in de overheidsuitgaven enorm kunnen besparen: Ten eerste beschikt België over het meest aantal politici per inwoner. Maar liefst 600 parlementariërs en 60 ministers besturen dit kleine land. Daarmee komen nog de overvolle kabinetten, de ministeries, de provincies...Indien men de helft van de politieke mandaten zou afschaffen kan men gemakkelijk 10 miljard oude BEF besparen. Bovendien is het niet ondenkbaar dat het geheel veel eenvoudiger zou functioneren. Nu geeft de ene nietsnut de andere werk. Ook op de torenhoge vergoedingen van de parlementariers zou men enorm kunnen bezuinigen. Is het echt nodig dat zij over een eigen pensioenkas beschikken en een belastingsvrij inkomen?

België beschikt eveneens over het grootste ambtenarenkorps per inwoner. Daardoor zijn er bepaalde ministeries waar er "ambetantenaren" op overschot zijn. Sommige diensten kunnen gewoon gehalveerd worden. In regel zou men best elke drie gepensioneerde ambtenaren vervangen door twee. Op lange termijn dus een vermindering met 1/3. 

Gisteren in Terzake liet men fragmenten zien waarin oud-SP voorzitter Steve Stevaert een scherpe analyse maakt van de huidige politieke koers van de SPA; Te elitair, te afstandelijk, te intellectueel...

Nadien mocht huidig SPA-voorzitter Caroline Gennez alles relativeren in de studio. Gennez beweerde dat de kritieken van Steve Stevaert helemaal niets met haar vandoen heeft. Uiterst eigenaardig dus.

De Vlaamse socialisten hebben nu een historische kans om zich opnieuw te profileren. Honderden mensen raken wekelijks hun job kwijt maar de socialistische partij doet het historisch slecht in de opiniepeilingen.

Wat is er aan de hand? Ten eerste zijn de socialisten al lang geen socialisten meer. Het socialisme stond voor een staatsgeleide economie, zoals we die kenden in het voormalige Oostblok. De naam staat dus al lang niet meer voor de inhoud. De socialisten zijn salonsocialisten geworden, nepotisten, links-liberalen, maar dus zeker geen economische communisten. Gelukkig maar zou ik zeggen. Tot voorheen hadden de socialisten in Vlaanderen een zeker populisme in hun retoriek en dat sprak wel aan bij bepaalde lagen van de bevolking. Helaas voor de partij, is met het vertrekken van Steve Stevaert -na zijn politieke benoeming- het populisme verdwenen. Ongeveer gelijktijdig verscheen Jean-Marie Dedecker, een échte tafelspringer op het toneel. En natuurlijk dat veel basismilitanten vallen voor de retoriek van de LDD-voorman. Zijn houding, zijn taalgebruik, zijn voorkomen, alles ligt in de lijn van de Vlaamse arbeider. Daartegenover staat een Caroline Gennez, een vrouw in een zeer mannelijke partij, vrij houtain, stijf, net geen "babe" die de massa naar zich zou moeten halen.

Bij God, wat heeft de SPA bezielt deze jongere versie van Mia Devidts aan het hoofd te zetten van de partij? Nu, mij niet gelaten. Dedecker is wellicht de beste optie de we hebben bij de volgende verkiezingen. Maar door zo'n trien aan het hoofd te plaatsen van de SPA zal de verkiezingsoverwinning van Dedecker alleen maar groter worden.

Baby De Gucht wordt de nieuwe lijsttrekker van de open VLD voor Oost-Vlaanderen. Hij laat daarmee oud-minister Fientje Moerman en burgemeester Filip Antheunis uit Lokeren achter zich.

Deze zeer eigenaardige beslissing komt er niet als gevolg van een democratische stemming in de verschillende afdelingen, maar na een petit-comité vergadering met Papa Doc Karel De Gucht. Het toont aan hoe verziekt de sfeer is bij de zogegezegde "open" Vlaamse Liberalen en DEMOCRATEN.
Baby De Gucht heeft werkelijks nog niets gepresteerd in zijn leven. Hij kan niet spreken in het openbaar en komt zeer onzeker over bij de media. Deze onbenullige figuur zou nooit iets te zeggen gehad hebben in de partij indien zijn naam niet eindigde op de De Gucht.

Ik heb Baby Doc ooit persoonlijk ontmoet toen ik op bezoek was bij grootmeester Karel De Gucht. Hij was toen de onzekere knaap die de drank bracht op een schoteltje toen ik bij de logeman in de zetel zat. Voor het overige moest baby De Gucht in mijn bijzijn de tirades doorstaan van zijn vader die blijkbaar naar een gemeenteraad moest en gehinderd werd door zijn onbenullige zoon. Baby De Gucht deed mij in alle opzichten denken aan de Duitse kroonprins uit Blackadder die door zijn butler onder zijn gat werd geschopt en onderuit ging. In alle opzichten een zielige bedoening dus.

Het is duidelijk dat Papa Doc deze plaats voor zijn zoon heeft moeten kopen. Wat is de prijs van Fientje en Filip? Dat zullen we de komende maanden wel vernemen. Een ministerpost of een goedbetaalde functie ergens?

Wat natuurlijk belangrijker is: Hoe zullen de kiezers op deze uiterst eigenaardige lijsttrekker reageren? Dit groentje dat nog nat is achter zijn oren maakt geen enkele kans tegen de zwaargewichten van andere partijen. In die zin vind ik deze beslissing gewoonweg subliem. Ik verheug mij al op de avond van de verkiezingen. Leg de zakdoeken maar al gereed voor de "open" VLD Oost-Vlaanderen...

 

Ik kijk weinig naar "Man bijt hond" omdat het een peperduur maar helaas zeer dom programma is. De meeste afleveringen belichten de meest dwaze en onnozele figuren die ons land rijk is. Bv een bomma met een afstandsbediening of een madame die een hondje wil. Het programma lijkt meer en meer een parodie van zichzelf te worden en het enige wat er nog ontbreekt is een lachplaat. Zo belachelijk is het.

Er is één uitzondering: "Het gesproken dagblad" elke vrijdagavond. De tekstschrijver is Stijn Meuris. In een ouderwets aandoende reportage worden vele hedendaagse bekende Vlamingen ongelofelijk belachelijk gemaakt. Enkele weken geleden werd Bertje Anciaux er enorm doorgetrokken, maar ook Leterme en de meeste partijbonzen krijgen geregeld lik op stuk. Ook met vreemdelingen wordt er graag gespot: Enkele weken geleden lachte men mog met Congo en de Congolezen, terwijl er een paar stammen en wat missiepaters werden getoond. Ik verwachtte een reactie van het centrum tegen racismebestrijding, maar die kwam er blijkbaar niet. Het satirisch programma maakt van alles en iedereen een karikatuur en voorbije vrijdag was het dus eindelijk prijs. De Joden werden ook belachelijk gemaakt, maar deze bevolkingsgroep kon er dus niet mee lachen. Joden hebben zeer lange tenen en laten niet zo maar met zich spotten. Terecht? Misschien wel als de gruwelijke geschiedenis bekijkt van het volk. Anderzijds is het misschien stilaan tijd om een bladzijde om te draaien. Bovendien zijn de Joden ook geen engeltjes. Ze houden al 60 jaar een land bezet op een manier die misschien nog veel erger is dan het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Eén groot verschil: De Joodse lobby in Washington. Zonder deze lobby had de Joodse gemeenschap nooit kunnen overleven in Palestina. 
Ik ben eens benieuwd wat men in de volgende aflevering van "Het gesproken dagblad" gaat zeggen over deze opgeklopte heisa.
 

Jean-Marie Dedecker is de man van de verrassingen. Hij verraste met zijn prachtscore in 2007, het verraste met zijn entourage en hij is nu van plan een "Hollander" vooraan op de lijst te plaatsen bij de volgende Europese verkiezingen.
Derk-Jan Eppink is een zeer luciede journalist. Hij maakt indringende analyses en is bovendien een aimabel man. Maar Derk-Jan is ook een Hollander, die zich liever Nederbelg noemt.

Maar het blijft een feit dat de Vlamingen een aangeboren aversie hebben tegenover Hollanders die wij maar al te graag koppelen aan een goedkoop vulgair volk dat arrogant is in omgang. Op vakantie zullen wij niet gemakkelijk contact leggen met onze noorderburen. De Vlaming is bourgondisch, een levensgenieter, de Hollander daarentegen is een calvenist zonder enige vorm van culinaire smaak. Een Hollander die frans spreekt is als een pastoor die staat de vloeken in de kerk, verschrikkelijk gewoonweg.

Gaan de Vlamingen zich over deze aangeboren en aangeleerde afkeer heen zetten en stemmen op deze verbluffende geest van Hollandse origine? Ik vrees van niet. Opnieuw is dit erover. Jean-Marie wilt choqueren en provoceren. Hij deed dit met zijn nieuwjaarsreceptie in megadancing Carré, hij deed dit met zijn optreden in de slimste mens, waar hij met zijn hoofd een stapel bakstenen brak en hij doet dit nu opnieuw met Derk-Jan Eppink. Op een bepaald ogenblik gaat de bevolking zich afzetten tegen dit circus. Vroeger als ik  aan Jean-Marie Dedecker dacht, zag ik een Vlaamse variant van Pim Fortuyn en zijn "At your service" campagne. Nu zie ik meer en meer een variant op Jean-Pierre Van Rossem. Intelligent, luidruchtig, grappig, maar erover. Net zomin als Van Rossem een staatsman was, is dat spijtig genoeg ook meer en meer het geval bij Dedecker. En dat is spijtig omdat we juist in Vlaanderen nood hebben aan een brede beweging die deze archaïsche bureaucratische maatschappij kan vernieuwen. Verhofstadt heeft ons ooit laten geloven dat hij de nieuwe messias was, maar ik vrees dat we nog een tijdje gaan moeten wachten op een goed alternatief.

Is dit het einde van een tijdperk waar emotie regeerde boven de rede? Als je het mij vraagt zou de afschaffing van de Assisenhoven een goede zaak voor onze zogenaamde rechtstaat. Teveel speelden advocaten op de gevoelens van de doorsnee juryleden om een moordenaar vrijuit te laten gaan. Sommige advocaten misbruikten het principe van de "onweerstaanbare drang". Als je iemand tijdens een ruzie vermoordt, ben je altijd buiten jezelf. De onweerstaanbare drang was de stok achter de deur in vele dossiers. De kampioen onder de advocaten is natuurlijk Jef Vermassen. Hij weet als geen ander de juryleden te beïnvloeden en soms tot wenen toe te beroeren. Hij trekt de kaart van de emotie en herhaalt keer op keer de miserie en de ellende van de dader die op het einde van het proces eerder een slachtoffer lijkt te zijn. Het is opvallend dat hij nogal dikwijls kapitaalkrachtige moordenaars verdedigt. Voor een vrijspraak zijn deze maar al te graag bereid een flinke duid in het zakje te doen. Naar het schijnt hangen bij de meester-strafpleiter peperdure schilderijen te pronken. Op de emotie en het verdriet van de mensen kan men in dit land blijkbaar rijk worden. Ik begrijp niet dat de media een dergelijk figuur ophemelt. Een iets kritischere benadering zou in deze geen slecht idee zijn.

Het is inderdaad geen slecht idee om ook het Assisenproces te herzien. Naast de idee dat men te weinig professioneel en te veel gevoelsmatig oordeelt is er natuurlijk ook het feit dat deze procedure geen beroepsmogelijkheden toelaat. Dat is naar internationale normen een tekortkoming in de procedure.

Natuurlijk is justitie een lompe tanker die niet zo eenvoudig om te vormen is. Er spelen veel belangen en er wordt achter de schermen veel en aan verschillende touwtjes getrokken. Dat heeft ervoor gezorgd dat het 21e eeuwse justitie-apparaat weinig verschilt van het 19e eeuwse Napoleontische systeem. U moet maar eens het ongeluk hebben om in zo'n bureaucratische mallemolen terecht te komen. Het is een regelrechte ramp. Dat net nu de Hoge Raad voor de Justitie een verandering voorstelt is veelzeggend. Het betekent dat men zelfs op Justitieniveau inziet dat het zo niet meer verder kan. Laat ons hopen dat er gevolg wordt gegeven aan deze voorzet.

Ik herinner mij hoe ik als jonge student geïntrigeerd was door de militante houding van het toenmalige Vlaams Blok. Het Vlaams Blok had de stijl en de rebelsheid van het Pallieterke en dat sprak mij als jongeman sterk aan. Een mens wordt meer gematigd door ouder te worden, men wordt als het ware "wijzer" met de jaren. Het leven in dit land is niet zo zwart-wit zoals het Vlaams Belang het voorstelt. Er bestaat ook zoiets als een grijze zone. Ik ken allochtonen die perfect geïntegreerd zijn, die foutloos Nederlands spreken en een mooie functie hebben. Ook niet alle Walen zijn per definitie slecht, lui of dom. Dit soort van karikatuur strookt niet altijd met realiteit. 

Ik kom zoals vele Vlamingen uit een familie met zowel "zwarten" en "witten". Een kozijn van mijn grootvader, Emiel Hertecant werd als jongeman door de Duitsers onthoofd wegens zijn betrokkenheid in het verzet. Zijn broer Paul Hertecant werd in Duitsland gevangen gezet. De verklikker van beide Hertecants was de vader van wielrenner Fred De Bruyne. Na de oorlog werd deze daarom enkele jaren gevangen gezet. Mijn "nonkel" Wies Moens, kozijn van mijn grootmoerder Germaine Moens werkte samen met de Duitsers en moest na de Tweede Wereldoorlog België ontvluchten. De Vlaamse Beweging kreeg het enkele jaren moeilijk en verschillende politieke projecten faalden. Pas met de Volksunie, nadien het Vlaams Blok en nog later het NVA kreeg de Vlaamse Beweging opnieuw enige politieke zeggingsschap. Het Vlaams Belang was gedurende een generatie de belangrijkste vertolker van de Vlaamse eisen. Maar macht en geld maken de politiek kapot en dat geldt ook voor het Vlaams Belang. De partij is meer en meer een samenraapsel van figuren die op zoek zijn naar een goedbetaald postje. De laatste maanden komen dergelijke intriges meer en meer op de voorgrond. Het idealisme van de pioneersjaren is stilaan verdwenen. Bovendien is het Vlaams Belang door de racismewetten met handen en voeten gebonden en kan het niet meer vertellen wat het eigenlijk wil. En er is ook een kaper op de kust: Jean-Marie Dedecker. De populistische Dedecker doet het goed bij de bevolking. Hij is de reïncarnatie van de socialistische tafelspringer, maar dan met een zeer liberale inslag. Voor mij gaat hij iets te ver. Zijn nieuwjaarsreceptie in de megadancing Carré te Willebroek is een teken aan de wand. 

Ondertussen geraakte bekend dat Vlaams Belangkopstuk Marie-Rose Morel aan kanker lijdt. Eigenlijk verwondert mij dit weinig. De politiek maakt vele mensen kapot. Uitputtende ongezonde vergaderingen in rokerige lokalen, persoonlijke intriges en roddelcampagnes wegen op een normaal mens. Dit is het biotoop om ziek te worden. Iemand die in zo'n omgeving goed functioneert moet een zeer verdorven geest hebben. En zie wie het in de politiek goed doet: Karel De Gucht. Quod erat demonstrandum!    

De laatste dagen is er veel te doen rond moordenaar De Gelder. Het drama wordt nog pijnlijker, nu blijkt dat de ouders van de jongeman veel gedaan hebben om de hem te laten interneren. Nergens ter wereld wordt er zoveel uitgegeven voor de gezondheidszorg dan in België en dan net hier krijgen we een dergelijk drama te slikken. Blijkbaar is onze dure psychiatrie niet in staat om drama's te vermijden, zelfs niet als de ouders aan de alarmbel trekken.

In de negentiende eeuw bekeek men het menselijk brein zeer technisch. Zo trachtte de frenologie aan de hand van de schedelomtrek iemands verstandelijke vermogens in te schatten. Ook aan uiterlijke kenmerken van iemand koppelde men gedragingen. Een atleet zou bij voorbeeld een meer promiscu gedrag vertonen dan een piknisch type. Sommigen onder ons -die professor Gijsbrecht nog gekend hebben - herkennen dit wel.
De psychologie onderging onder leiding van Sigmund Freud enorme gedaanteverandering. Voor alles werd een psychologische verklaring gezocht en nogal dikwijls oordeelde de bekende dokter dat de oorzaak van seksuele oorsprong was. De hele twintigste eeuw stond in het teken van een zeer psychische benadering van alle uitwendige problemen. Zo was een maagontstekening een "psychosomatische" aandoening. Nu, in de 21e eeuw is men tot de constatatie gekomen dat een maagzweer het gevolg is van een virus. In de jaren zestig van vorige eeuw was er op een amerikaanse campus een student die massaal medestudenten afslachtte. De jongeman werd doodgeschoten en bij de autopsie van diens brein stelde men vast dat de man kampte met een reuzetumor aan zijn amygdala, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor angsten en angststoornissen. Freud zou zeker een psychische verklaring gezocht hebben voor de dolgedraaide schutter, terwijl een technisch probleem aan de oorzaak lag. Ik ken iemand die bij een psycholoog in behandeling ging voor aanhoudende zweetbuien, vapeurs e.d., hetgeen volgens Freud wijst op een neurose. De psycholoog begeleidde de patiente gedurende vele maanden zonder grote verbeteringen. Nadien kreeg ze andere problemen en toen men na vele onderzoeken een hersenscan uitvoerdde bleek de dame een reuzetumor te hebben, een zogenaamd macro-adenoom op de hypofyse. 

In eer en geweten, de Freudiaanse 20e eeuwse psychologie is achterhaald door de tijd. Vele stoornissen en aberrant gedrag vinden hun oorsprong NIET in een softwareprobleem of levenservaringen, maar wel in een hardware probleem of fouten in de hersenen. Er komt een moment in de toekomst dat men mensen met zware stoornissen technisch gaat behandelen, via hersenchirurgie of via electronische impulsen. Zo konden we enkele dagen geleden op VRT zien hoe een dame met dwangneurosen dankzij het inbrengen van electronische impulsen een normaal leven kan leiden. Of met andere woorden, het zoveelste falen van de praattherapie. 

Moest men het brein van de moordenaar De Gelder onderzoeken, zou men kunnen zien wat er werkelijk fout zit in zijn hardware. Dit soort van gedrag is niet mens-eigen. Het is een afwijking die ziekelijk is en duidelijk maakt dat er iets grondig fout is in het hoofd van de man.
Ik koester geen illusies. Het archaïsch belgisch gerecht met haar Napoleontische methodes gaat nooit zover gaan. Ze gaan de man op een verkeerde manier behandelen en misschien hebben de ondervragers hem volledig verkeerd ingeschat. De meeste mensen missen het inzicht om in te zien dat dit geen gewoon individu is. En ik ken de kwaliteit van het parket van Dendermonde. Men kan van mensen die beneden de middelmaat zijn en die benoemd zijn door de politiek en de loge niet verwachten dat zij een zeer vernieuwende aanpak naar voor zullen brengen. In plaats van De Gelder te ondervragen zouden ze hem beter eens goed laten scannen en hem medisch bestuderen. Maar ja, dat moet men van een procureur Dufour niet verwachten. Spijtig dat mijn familielid Guido Desaeger er niet meer zit...  

En ondertussen kunnen de Dendermondse politici zich nog wat meer profileren op het diepe verdriet van de mensen. Echt schandalig...

 
"Psychiater vond gedwongen opname De Gelder niet nodig"

Gisteren werden we opgeschrikt door een vreselijk drama. Een geestesgestoorde vermoordde meerdere mensen, waaronder twee baby's en verwondde meerdere kinderen. Een nooitgezien drama dat onze maatschappij op haar grondvesten doet daveren.

En dan komen de politici. Dat de burgemeester van Dendermonde Piet(er) Buysse (CD&V) hierover uitspraken doet, lijkt mij normaal. Hij deed dat overigens vrij sereen. Daarna kwam de OCMW-voorzitter Janssens (SPA.), die ook zijn zegje deed. Ook dit was nog aanvaardbaar aangezien het kinderdagverblijf deel uitmaakt van het OCMW-Dendermonde. Dan kwam een zekere "buurtbewoonster" Hilde Dierickx op de proppen. Hilde Dierickx is een beschermelinge van Karel De Gucht, die haar in Dendermonde dropte nadat hij Marc Verwilghen had weggepest. Dierickx geraakte in 2007 niet meer verkozen in het Belgisch Parlement, zag ook een zitje in het Vlaams Parlement aan zich voorbijgaan toen Fientje Moerman het opeiste en is nu ziekelijk op zoek naar een nieuwe functie.

Het doet pijn te zien dat sommige politici een drama zoals dit aangrijpen om zich in de media te werken. Het is zielig, maar vooral het is er enorm over. Het is schaamteloos. Zien de media dat zelf niet in? Kijkt men niet na of een "buurtbewoonster" wel degelijk in de buurt woont? Hilde Dierickx woont in de Volaardestraat te Sint-Gillis-Dendermonde en het kinderdagverblijf ligt niet op loopafstand. Dit kan je toch moeilijk een "buurtbewoonster" noemen, maar eerder een dorpsgenoot.

Nadien kwamen prins Filip en prinses Mathilde op de proppen. Zeer nobel van hen, maar de beelden die we te zien krijgen waren belachelijk. We zagen het koninklijk paar een bende brandweermannen groeten. Wat hebben deze brandweermannen immers met dit drama te zien? Ik begrijp dat dit niet de fout is van Filip en Mathilde, maar het kan toch anders.

Op het laatavondjournaal zagen we een VRT-journalist aan het verlaten Justitiepaleis van Dendermonde, in de kou en in de mist. Wat is het nut nu van zoiets?
En natuurlijk, de man die rijk geworden is op moorden en het verdriet van de mensen, een zekere Jef Vermassen, was ook van de partij. Mediageil zoals hij is, mocht hij niet ontbreken.

Kortom, een heel zielig boeltje dat er serieus over was. Op het zeer grote verdriet van de mensen hebben gisteren een heleboel mensen zich kunnen profileren in media. De meesten zouden zich best diep schamen...

 

BRUSSEL - Senator Els Schelfhout (CD&V) haalde een Congolese baby naar hier met het oog op adoptie. Officieel is het kind, dat Emile heet, tijdelijk naar ons land gebracht om medische redenen. De senator vond een achterpoortje in de strenge adoptiewet.

Ik heb reeds meermaals gewezen op de duistere zijde van de minister van buitenlandse zaken, wiens leven volledig in het teken staat van het vergaren van macht. In België is er zogezegd een scheiding der machten hetgeen impliceert dat er geen interactie is tussen de wetgevende, de uitvoerende en de rechterlijke macht. In praktijk zijn er dus ministers (=uitvoerende macht) die opdracht geven aan de wetgevende macht (=parlement) om wetten aan te passen om zo zoveel mogelijk macht te kunnen vergaren en behouden. Men kan dus in de land wetten à la tête du client laten goedkeuren en dat is nu dus ook het geval met Karel De Gucht. Had CD&V dit niet aan de pers overgemaakt dan zou niemand er op de hoogte van zijn. Wat wij hier te zien krijgen is niets meer dan het topje van de ijsberg...  



"De Gucht redt zijn sjerp met nieuwe wetgeving
Zelfs meerderheid spreekt van 'merkwaardig' snelle aanpassing

BERLARE - Als Karel De Gucht in het najaar inderdaad Europees Commissaris wordt, hoeft hij zijn burgemeestersjerp in Berlare niet in te leveren. Daarvoor is het Vlaams gemeentedecreet in allerijl aangepast. Wetgeving à la tête du client, zeggen oppositie èn meerderheidspartijen.