Een Indische zag het leven met haar man niet meer zitten en ondernam een zelfmoordpoging. Ze werd met een vergiftiging opgenomen in het ziekenhuis. De behandelende artsen deden een vreemde ontdekking. Tussen de benen van de vrouw hing een hangslot.
Volgens de politie in Indore had Sitabai Chouhan rattengif geslikt. De artsen maakten haar klaar voor een behandeling en deden een opmerkelijke ontdekking. Ze troffen een hangslot aan tussen haar benen. Het onderzoek bracht snel aan het licht dat dit het werk was van haar man, Sohanial Chouhan. Hij vreesde overspel en vergrendelde vier jaar geleden op middeleeuwse wijze de liefdesgrot van zijn eega. Volgens de politie voerde hij toen eerst zijn vrouw dronken en boorde daarna gaatjes in de schaamlippen. Met een hangslotje vergrendelde hij daarna de vagina van zijn geliefde. Vier jaar lang sloot hij haar vagina af net voor ze naar het werk vertrok.
Sohanial hield altijd het sleuteltje bij en dus moesten de artsen in het ziekenhuis wachten op de komst van de beul om zijn vrouw te bevrijden. Toen agenten hem oppakten verstopte hij het sleuteltje nog in een sok. Gevraagd om een woordje uitleg verklaarde de Indiër dat heel wat vrouwen in zijn familie overspelig waren. Wat er ook van zij, hij werd opgepakt en opgesloten op beschuldiging van het opzettelijk toebrengen van verwondingen.
Zijn vrouw die 16 was toen ze in het huwelijksbootje stapte, vertelde dat haar man haar dronken voerde en daarna een poging ondernam om hun oudste dochter aan te randen. Ze kon de ellende niet langer meer aan en slikte daarom het rattengif. De Indische herstelt nog altijd in het ziekenhuis.
De lokale politie van de zone Hano (Hamont-Achel, Neerpelt, Overpelt) is op zoek naar getuigen van de opmerkelijke diefstal van een verkeerslicht aan het kruispunt van de Ringlaan (N712) en de Veldstraat in Overpelt. Het verkeerslicht werd dinsdag rond 6.45 uur gestolen. Onbekenden demonteerden het bovenstuk en namen het mee.
De lokale politie lanceerde vandaag de getuigenoproep. Die getuigen kunnen zich melden bij de politie op de Energiestraat in Neerpelt
Zij heeft Julie en Mélissa ook geen eten gebracht en laten verhongeren in de kelder
Martin, een voormalige lerares, werd in 2004 door het hof van assisen van Aarlen veroordeeld tot dertig jaar cel wegens medeplichtigheid aan de moorden op Julie (8), Mélissa (8), An (17) en Eefje (19). Haar ex-man Dutroux kreeg levenslang zonder kans op vervroegde vrijlating.
Ontgoocheling Paul Marchal, de vader van de vermoorde An, is ontgoocheld. "Dit is als een donderslag bij heldere hemel", zei hij op de radio. Vorige week liet hij verstaan dat hij er alles aan zou doen om haar vrijlating te verhinderen. "Waar Martin zich ook denkt te verstoppen, overal zal ze mij tegenkomen." Ook Jean-Denis Lejeune, vader van de omgebrachte Julie (8), was in alle staten toen hij over de mogelijke vervroegde vrijlating hoorde. Volgens hem besliste de strafuitvoeringsrechtbank dat Martin niet binnen een straal van 100 kilometer van de Dutroux-slachtoffers mag wonen. "Namen ligt op 60 à 70 kilometer van hier."
"Een moordenares" Jean Lambrecks, vader van de vermoorde Eefje vreest dat hij zich bij de beslissing zal moeten neerleggen."Ik vind het heel erg jammer en ga met mijn advocaat bekijken wat we kunnen doen, maar ik vrees dat we aan de zwakke kant staan", aldus Jean Lambrecks. "Michelle Martin is even schuldig als Dutroux zelf en ik vind dat ze haar straf volledig moet uitzitten. Zij heeft Julie en Mélissa ook geen eten gebracht en laten verhongeren in de kelder, goed wetende dat die kinderen er zaten, terwijl Dutroux vast zat. Zij is even goed een moordenares. Ze zou in geen enkel klooster opgevangen mogen worden, ook niet dat van Namen. Deze beslissing van de rechtbank is onaanvaardbaar", reageerde een zeer ontgoochelde en boze Lambrecks.
Hij vernam het nieuws van de vrijlating vandaag via de media, die hem contacteerden. Lambrecks brengt momenteel zijn verlof in het buitenland door.
Frans klooster Het was Martins vijfde vraag tot vrijlating. Een eerste verzoek tot vrijlating van Michelle Martin werd door de strafuitvoeringsrechtbank beoordeeld in 2007. De voorlopige vrijlating werd haar toen geweigerd, maar in mei 2011 werd de aanvraag tot voorlopige vrijlating aanvaard. De rechtbank baseerde zich daarvoor op een reïntergratieplan van de verdediging, op voorwaarde dat het plan uitvoerbaar was. Een van de voorwaarden voor haar voorlopige vrijlating - de terugtrekking in een Frans klooster - bleek toen niet vervuld omdat het klooster door de ontstane ophef terugkwam op zijn beslissing. De laatste vraag werd geweigerd in september omdat geen concreet plan gepresenteerd werd.
Het parket-generaal heeft 24 uur de tijd om cassatieberoep aan te tekenen tegen de beslissing van de strafuitvoeringsrechtbank.
Samen met 1 miljard mensen keek ik gisteren naar de openingsceremonie van de Olympische spelen te Londen. De ceremonie begon saai met de geschiedenis van Engeland, waarbij de nadruk gelegd werd op de sociale ellende in de 19e eeuw. De steenkoolmijnen, de vakbonden, de uitbuiting het kwam allemaal aan het licht. De regisseur kon duidelijk zijn linkse politieke voorkeur niet wegsteken. Na een soort van stoet die deed denken aan de Bloedprocessie of Ros Beiaardommegang werd de show toch wat moderner met optredens van bekende zangers. Zeer welkom was het intermezzo met Rowin Atkinson. Nadien werd het een beetje warrig en chaotisch. De figuranten hadden nooit de timing en coördinatie van de Chinesen tijdens de spelen in Bejing. Bijna alle figuranten waren overigens van vreemde origine en koppels waren steeds gemengd. Het Groot-Brittannië van de 21e eeuw lijkt een soort van smeltkroes. Op dat gebied voelde ik de show niet echt aan als een ceremonie van een Europees land en dat vond ik toch een gemis. En uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Kortom, het ganse gebeuren kon doorgaan voor een Belgische creatie en miste de allure van een grootmacht. Al lag de kostprijs boven de 25 miljoen euro!
Door een menselijke fout bij de Bank van de Post zijn begin deze week liefst 4.000 papieren overschrijvingen twee keer uitgevoerd. Duizenden klanten zagen zo ongevraagd tweemaal geld van hun rekening verdwijnen. "De fout is intussen rechtgezet", zegt woordvoerder Frédéric Jonnart in de Concentrakranten.
Wie begin deze week een papieren overschrijving bij de Bank van de Post binnenbracht, kwam in een aantal gevallen bedrogen uit. Een werknemer van de bank scande afgelopen dinsdag een lot van 4.000 papieren overschrijvingen per ongeluk twee keer, waardoor de overschrijving ook twee keer werd uitgevoerd. Wie 100 euro naar een andere rekening stortte, zag zo soms in één klap het dubbele van zijn of haar rekening verdwijnen.
"Het gaat om een menselijke fout", legt Jonnart uit. "Een van onze werknemers heeft dinsdag een lot papieren overschrijvingen twee keer gescand." Nog diezelfde dag werd het probleem opgemerkt. "Niemand heeft geld verloren. Alle dubbele boekingen zijn onmiddellijk geannuleerd."
Dat een foutje van één persoon zich meteen vertaalt in 4.000 foutieve overschrijvingen doet wel vragen rijzen over de veiligheid van het systeem. "We zijn een onderzoek opgestart dat moet nagaan hoe deze fout kon plaatsvinden, en hoe we dit in de toekomst kunnen vermijden."
Het aantal achtergelaten auto's en caravans uit Nederland zorgt stilaan voor ernstige problemen op de Ardeense autosnelwegen. De Nederlanders vermijden de tankstations in eigen land en in België om goedkoper in Luxemburg te kunnen tanken. Velen halen de grens met het Groothertogdom Luxemburg niet.
Het probleem heeft intussen zulke dimensies aangenomen dat de Nederlandse automobielclub ANWB zich mengt. Ze waarschuwt de autobestuurders vrijdag voor valse spaarzaamheid en roept hen op tijdig te rusten en brandstof te tanken.
Een liter benzine is in Luxemburg ongeveer 30 tot 35 eurocent goedkoper dan in Nederland. Veel Nederlandse vakantiegangers nemen daarom een tussenstop in Luxemburg om naar Frankrijk door te reizen.
De kleine en middelgrote ondernemingen MOETEN en ZULLEN kapot gaan als het van de socialisten afhangt. De ene pestbelasting volgt na de andere en als de socialisten nog even de tijd krijgen hebben we binnenkort geen ondernemende mensen meer in dit land. En de boer die ploegde voort...
De gefrustreerde Vlaamse en Waalse socialisten hebben we een nieuw slachtoffer gevonden: De restaurants. Zelfstandigen die op restaurant gaan, zullen in de toekomst niet weten of hun uitgaven al dan niet verworpen zullen worden. Maar "verwerpen" is een serieus eufemisme. Want als de SS-belastingscontroleur die dag met zijn vrouw ruzie had, mag je je verwachten aan een boete van 309 %! Voordeel van alle aard heet zoiets, maar het gemene ordinaire manier om het de KMO's onleefbaar te maken.
Natuurlijk dat de profiterende linkse politici in België ZOT geworden zijn, maar er is geen haan die er naar kraait. Wij, brave burgers, zijn als lammetjes die naar de slachtbank worden geleid. Tot aan het schavot lopen wij mooi in pas. Terwijl de socialisten met hakbijl wild te keer gaan.
Waar zitten de "Jan Brijdels" en "Pieter De Coninck's" van ons land? Komt er nu niemand in opstand tegen dit nieuwe terreurbewind? Ondertussen kan Koning Albert lief zitten lachen naar de socialisten die hem zijn job nog gunnen. Maar voor hoelang nog? Als het van de socialistische dievenbende afhangt, zijn ook zijn dagen geteld...
Op de vooravond van de "nationale feestdag" heb ik het boek "Belgie, een geschiedenis zonder land" van Rolf Falter gelezen. In feite is het boek van Falter niets nieuws. Het behandelt de geschiedenis van onze contreien sinds de verovering van Julius Caesar.
Falter stelt zichzelf op de cover voor als een raadgever van een aantal liberale ministers en blijft in zijn boek ook opvallend mild voor de blauwe excellenties. Ofschoon de titel een vrij radicale opstelling suggereert, blijkt die uit de tekst niet. Falter geeft zelfs op een bepaald ogenblik toe dat er voldoende bindmiddel bestaat om dit land bijeen te houden.
Maar de auteur kan niet rondom de vaststelling dat we ons voor het eerst sinds eeuwen in een unieke situatie bevinden. Niet langer dienen kleine staten hun lot te verbinden aan grote mogendheden, zoals de Spaanse of Oostenrijkse Habsburgers. Maar sinds de Europese Unie bestaat er wel degelijk een overlevingskans voor staatjes zoals Slovenië, Kroatie, Servië. Dat was tot aan vorige eeuw ondenkbaar.
Meteen biedt de huidige Europese context een oplossing voor het gebied waarin wij leven. Waarom zouden wij bij God nog de Waalse socialisten aan ons been willen hebben? Waarom al die ingewikkelde en peperdure politieke structuren? Neen, we hebben nu de historische kans om ons los te rukken van het "linkse" zuiden en een eigen centrum-rechtse regering te vormen!
En we hoeven ons natuurlijk niet af te sluiten voor Europa. Europa is onze reddingsboei, onze zekerheid dat we als kleine staat perfect kunnen overleven. Europa zal ervoor zorgen dat een onafhankelijk Vlaanderen niet wordt opgeslorpt door Frankrijk of Nederland. Europa zal ervoor zorgen dat onze havens gevrijwaard blijven en wij handel zullen kunnen blijven voeren met de rest van de wereld.
Wat met Brussel? Binnen Europa lig ik al lang niet meer wakker van het multilinguïstische Brussel. Het gaat al lang niet meer over de tegenstelling tussen Nederlands en Frans. In Brussel wordt er vandaag ongeveer alles gesproken, Frans, Engels, Arabisch, Marokkaans, Duits, Chinees,Turks...Brussel is al lang geen middeleeuwse Brabantse stad meer en een "Vlaamse" is het eigenlijk NOOIT geweest. Want Brussel maakte NOOIT deel uit van het Graafschap Vlaanderen. Het is wel juist dat tot aan de Tweede Wereldoorlog er een meerderheid Vlaamstaligen woonden, maar dat is ondertussen 67 jaar geleden.
Indien er geen Europse Unie bestond, zou ik nooit voorstander geweest zijn van een splitsing. Maar nu zal Europa onze handel en onze grenzen verder garanderen. En de taalwetgeving? De huidige taalwetgeving is al lang in strijd met de realiteit. Is het zo erg om als Vlaming in Brussel een aantal talen machtig te zijn? Als we naar Frankrijk of Engeland gaan spreken we toch ook geen Nederlands, maar engels of frans. We zijn toch geen wereldvreemden zeker? Als Vlaming zijn we altijd fier geweest over onze talenkennis, maar in Brussel moeten we ineens blokkeren.
Ons koningshuis mag van mij blijven bestaan indien de bevolking het wenst. En van mij mag er een personele Unie zijn, waarbij de Koning zowel staatshoofd wordt van Vlaanderen als van Brussel (en zelfs Wallonië). Als daarmee de bevolking gelukkig is...
Maar we moeten af van de socialistische profiteurs met hun jaloziebelastingen, met hun jacht op de ondernemers. We moeten af van het links profitariaat. Want net zoals de Gentse Freya Vandenbossche ALLE verhuurders omschrijft als "huisjesmelkers" mogen wij ALLE linkse ratten gerust omschrijven als "socialistische zakkenvullers"
Ik las tijdens mijn vakantie ook een boek over "De Keizer van Oostende": Johan Vande Lanotte. Vriend en vijand zijn erover eens: Vande Lanotte is zeer intelligent. Als socialist heeft hij zijn verstand aangewend om zichzelf en de zijnen zoveel mogelijk te verrijken op kosten van de gemeenschap. Zijn stadsgenoot John Crombez maakt momenteel jacht op de managementsvennootschappen. Maar over zijn Oostendse partijgenoot zal Crombez niet veel zinnigs kunnen vertellen. Vande Lanotte blinkt uit met zijn managementsvennootschap JVL! Via deze ondoorzichtige commanditaire vennootschap JVL (initiatelen van Johan VDL) strijkt hij jaarlijks gelden op van de groene energiemaatschappij Electrawinds. Daar is op zich niets verkeerd aan, mocht Vande Lanotte als minister ondertussen geen peperdure contracten geven aan diezelfde firma. Dus als minister geeft hij zijn eigen bedrijf miljoenen euro's cadeau!!!! En dan laat hij zich uitbetalen aan een vennootschap waar Jan met de Pet geen inzage in heeft! Enkel in België zijn zulke wantoestanden mogelijk. Alleen Mobutu of Kabila deden slechter! En dan verklaart de vrouw van Vande Lanotte vorige week in het weekblad Story dat haar man "Heiliger is dan de Paus". Nou ja, de huidige Paus is helaas ook geen Heilige...
Er is maar één ding goed aan het verhaal van Johan Vande Lanotte en dat is dat men beter af is met een rijke socialist dan een gefrustreerde socialist zoals een Vandermaelen. Een rijke socialist wordt op een bepaald ogenblik ook geconfronteerd met de peperdure erfenisrechten, met de schandalig hoge belastingen e.d. En daarom zal men die de wetgeving altijd voorzien van achterpoortjes. Maar voor de rest is het profitariaat in de gemeenste zin van het woord.
Om terug te komen tot het boek van Rolf Falter over de geschiedenis van ons land. Het boek staat vol van volkopstanden te Brugge en Gent in de Middeleeuwen. Doorheen de middeleeuwen kwam de bevolking op straat tegen haar leiders. Soms moesten die leiders het onderspit delven en werden vervangen of afgezet. Welnu, soms denk ik met heimwee terug aan die middeleeuwen, waar men nog idealisten, denkers en durvers had. Waar zitten onze denkers en durvers nu? We laten ons dagdagelijks uitzuigen door die (Waalse) socialisten en we slikken dat allemaal...
Een andere kijk op de geschiedenis van België
Rolf Falter zoekt de achterkant van de geschiedenis op en vindt daar verhalen die ons beeld van het verleden ingrijpend veranderen. Geschiedschrijving bestaat uit vooroordelen, alsof alles zich heeft afgespeeld volgens een uitgekiend scenario. België. Een geschiedenis zonder land is heel anders opgevat.
Falter is een meesterlijk verteller die de geschiedenis tastbaar maakt, en menselijk. Hij vertelt over Julius Caesar, die in Gallië als een ordinaire rover op zoek was naar buit. Over Karel de Grote, de vermeende vader van Europa, die de term ‘Europa’ niet eens kende. Over de Guldensporenslag, die een halve eeuw burgeroorlog in het noorden van Frankrijk op gang bracht. Over België, dat ontstond omdat Fransen en Engelsen het na 150 jaar beu waren om ervoor te vechten.
België. Een geschiedenis zonder land gaat over mensen die vooruit willen in het leven, over trots, dwaasheden, genialiteit en bekrompenheid, passie, moord en berusting. Geschiedenis is een kakofonie, het toeval haar dirigent.
Over België
Rolf Falter plaatst zijn vaderland in Europees perspectief en dat levert verrassende inzichten op. Trouw
Een koppel uit Ohio heeft het bezoek gekregen van een heuse 'poetsfee'. Ongewenst bezoek, evenwel, want de vrouw had ingebroken in hun huis, zette de vuilnisbak buiten, stofzuigde het tapijt, ruimde de woonkamer op en deed de afwas. Ter compensatie liet de inbreekster een factuur achter van 75 dollar.
Op het ogenblik van de inbraak waren huiseigenaars Sherry Bus en haar man niet thuis. Hun dochter lag evenwel te slapen in haar kamer.
"Onze mond viel open toen we thuiskwamen", doet Sherry uit Westlake het relaas. "Het huis lag er kraaknet bij. De vuile koffiekopjes van mijn man waren zelfs propertjes afgewassen".
Naam en telefoonnummer "Op de keukentafel had de 'poetsfee' een factuur geschreven op een papieren servet. 'Ik was hier om te poetsen. Kostprijs: 75 dollar', stond erop te lezen. De vrouw liet tenslotte haar naam en telefoonnummer achter".
"Dit is m'n job" In de veronderstelling dat de geheimzinnige poetsvrouw zich had vergist van huis, belde mevrouw Bush haar op. "Neenee, ik heb mij niet vergist", klonk het aan de andere kant van de lijn. "Dit is wat ik doe om aan de kost te komen".
"Haar tarief is wel wat bij de haren getrokken, dunkt me. Vijftien dollar lijkt me een billijker prijs voor het werk dat ze heeft gedaan", aldus mevrouw Bush die de gegevens van de mysterieuze huishoudster doorspeelde aan de politie
Een dief die zijn slag dacht te slaan in een verhuurbedrijf in Brockton, in de Amerikaanse staat Massachussets, had zijn snode plan misschien wel iets beter moeten voorbereiden. De mislukte boef kwam met zijn hoofd klem te zitten onder de garagedeur en werd pas de volgende ochtend gevonden door een medewerker van het bedrijf.
Manuel Fernandes (54) probeerde dinsdag de garage van het bedrijf te openen en er onderdoor te glippen. Dat was de bedoeling althans, maar het liep even anders: de man kwam met zijn hoofd onder de poort vast te zitten en kon zich niet meer verroeren.
Daags nadien trof de assistent-manager van het Rent-A-Center de dief aan. De man zat toen al negen uur geklemd. "Hou vol! De politie is onderweg", gaf John Rodriguez de mislukte boef moed.
Leuk idee
