Niet naar het theater,niet naar de biocoop of naar het museum,maar naar de G20-top,waar alles wat echte macht heeft samenkomt. Dat is op zijn minst een zeer ongebruikelijke beslissing. Kan u
zich voorstellen dat Elio Di Rupo ooit Charles Michel ergens mee naartoe had genomen? (Niet naar de G20,natuurlijk.Daar zouden ze niet eens mogen aanbellen.) Maar zelfs niet voor een wandrling in de Warande.
Merkel doet dat wel,tot grote verbazing van haar landgenoten. Want roden,gelen en groenen zijn nog volop in onderhandeling over de vorming van een regering en over de nieuwe kanselier.
Frau Merkel zendt hiermee twee luide boodschappen uit. Ze maakt duidelijk dat zij Scholz ziet als haar politieke erfgenaam en erop vertrouwt dat hij haar voorzichtige, weloverwogen,kalme beleid zal verderzetten.
Rustige vastheid,zou Herman Van Rompuy zeggen.
Het is ook een niet mis te verstane waarschuwelijk aan alle partijen,de hare inbegrepen:schop niets in de war,kom niet met een andere kandidaat-kanselier aandragen en rond de hele zaak,binnen de kortste keren af.
Angela Merkel doet hiermee iets wat je eerder zou verwachten in Arabische koningshuizen of in negentiendeeuwse keizerrijken. Zij,en zij alleen,wijst haar troonopvolger aan.
Das Mädchen, Mutti Merkel, Frau Bundeskanzler, ze blijft verbazen tot haar laatste dag.
Zeg maar Lisa. Het stond op de voorpagina van Het Nieuwsblad. Eerst had ik alleen maar een pagina vol meisjesgezichten op pasfotoformaat gezien.( als ik zo'n verzameling zie,reikt mijn brein meteen de grootste calamiteiten aan. Massamoord? Vliegtuigramp? School ingestort? Mijn hersens hebben een nogal bewolkte natuur)
Het bleek dus om de 20ste verjaardag van Elisabeth van België te gaan. Goed,daar mag iets voor gedaan worden. On n'a pas tous les jours vingt ans,n'est-ce pas.
Ik heb totaal niks met koningshuizen, Belgisch of anderzins. Sinds eind 1999 heb ik ook niks meer met Het Nieuwsblad en die twee zaken hangen samen. Dat vraagt enige uitleg:vanaf de dag dat ik de krant kon uitspellen tot 1999 heb ik Het Nieuwsblad gelezen. Mijn vader kocht die krant dagelijks,en zijn tas was nog maar van zijn schouders of ik haalde de gazet er al uit.
Tot het in 1999 totaal fout ging. Dat kwam zo:een dag voor het huwelijk van Filip en Mathilde had de redactie een dubbele pagina uitgevoerd als een Belgische driekleur. Meteen dacht ik al,daar gaat mijn goeie geld naartoe.
Maar het werd nog veel erger. Het bleek de bedoeling dat ik die driekleur tot een hoedje zou vouwen en daarmee,eens het plechtige uur aangebroken,op mijn kop ging rondlopen.
Ze hadden er zelfs een werktekening bij gezet hoe je die hoed moest vouwen!Alsof ik op mijn ruim viftigste,niet wist hoe ik een hoedje van papier moest maken. Dat had ik in de eerste kleuterklas bij juffrouw Jeanne geleerd,stelletje eikel!
Die krant vloog dus,met driekleur en al,en niet al te elegant,in de verst mogelijke hoek.
Zo eindigde,op een licht gewelddadige manier, mijn relatie van tientallen jaren met Het Nieuwsblad. En nu laat dezelfde krant mij weten,dat ik Lisa mag zeggen. Zou Beth ook mogen? Of Lieza,met klemtoon op de a? Of Betty?
Het zal mij worst wezen,ze doen maar.
BREAKING : het Grondwettelijk Hof heeft zonet de wet van 1847 over de majesteitsschennis vernietigd. Die wet bevoordeelt de koning boven zijn burgers,zegt het Hof.
Miljaar,weer iets waar we niet meer kunnen zondigen. Weer een pleziertje minder!
Laten we maar eens hebben over het nu uit de kop van mijn blog.
Dat speelt zich af in een woonzorgcentrum in Alsemberg. Jullie zullen wel bekend zijn met de racages die covid heeft aangericht in de gelederen van de rolator-en rolstoelbrigades.
Maar we leven nog en ik zal in deze blog regelmatig berichten over het leven in een rusthuis. Niet dat ik jullie wil opzadelen met de k,aaltjes van mijzelf of anderen,maar er is,in tegenselling met wat wel eens gedacht wordt,wel degelijk leven in een wzc.
Verleden maandagavond stekden wij vast dat het niet mogelijk was het licht in inze kamer te doven.
Uiteraard zijn wij niet meer piep genoeg om in die onverwachte situatie gebruik te maken om een nachtelijk bacchanaal aan te richten,de voorkeur gaat uit naar slapen natuurlijk.
De paar aanwezige personeelsleden hadden geen oplossing,een externe electricien erbij halenlag buiten hun bevoegdheid,we moesten maar zien in slaap te geraken. Mijn voorstel om de naam van de instelling te veranderen in Guantamo Bay,waar ze o9k aan slaapdeprivatie doen,werd niet echt geapprecieerd. Dat zal waarschijnlijk ook niet het geval zijn voor deze blog,als onze directrice daarover hoort. Dat valt buiten het verwachtingspatroon over wzc-bewoners.
Maar verwachtingspatronen zijn er om doorbro ken te worden. Bij deze,dus.
