Archief

vertrek in 1985 van de ruimtependel Challenger STS 17/51B (Norad ID: 15665), voor een 7-daagse vlucht in een baan om de aarde.

Deze missie heeft Spacelab-3 aan boord, zijnde de eerste vlucht van het ESA orbitaal laboratorium uitgerust voor experimenten met materialen, vloeistoffen ea; met daarin ook meerdere dieren, oa 2 aapjes en 24 knaagdieren waarvan het gedrag in gewichtloze toestand bestudeerd werd.

De minisatelliet NUSAT 1, ontwikkeld door de universiteiten van Weber en Utah, werd in de ruimte geplaatst. Deze is een voorloper van het nieuwe type satellieten:”klein, eenvoudig en goedkoop”, uitgerust als radartest voor de FAA.

De inzittenden zijn:

Robert F.Overmyer, bevelhebber,

Frederick D.Gregory, piloot,

Don L.Lind, missiespecialist,

Norman E.Thagard, missiespecialist,  

William E.Thornton, missiespecialist,

Lodewijk van den Berg, ladingspecialist,

Taylor G.Wang, ladingspecialist.

geboorte in 1953 te Kirya – Chuvashia, van Nikolai Mikhailovich Budarin.

Russische ingenieur/cosmonaut.

Lid van Energia Ingenieur 10-1989 groep.

Maakte ruimtevlucht als

MIR expeditielid in STS 71(Soyuz TM21),

vluchtingenieur in Soyuz TM27, en

ISS expeditielid in STS 113(Soyuz TMA1).

Verbleef 444,06 dagen in de ruimte.

Maakte 8 ruimtewandelingen - samen 44u31’.

Was cosmonaut tot 7 september 2004.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1965: de VS wetenschapssatelliet Explorer 27 en een fotospion KH-4A;

in 1974: een SU aardobservatie satelliet Sfera en een fotoverkenner Zenit-4MK;

in 1975: de SU communicatiesatelliet Molniya 1-29;

in 1980: een SU technologiesatelliet US-A en militaire waarnemer Yantar-4K1;

in 1982: een SU oceaanobservatie satelliet US-P;

in 1992: een SU militaire waarnemer Kometa en de aardobservatie satelliet Resurs F14;

in 1998: een SU militaire satelliet Prognoz US-KMO.

- Op 29 april 1932 werd kandidaat-cosmonaut Dmitri Alekseyevich Zaikin geboren.

Hij werd geselekteerd in de Luchtmacht 1-1960 groep, maar is tijdens zijn opleiding voor Soyuz missies in 1968 op inaktief gezet wegens een maagzweer.

Hij was als militair tot 1987 trainingsingenieur in het Gagarin Cosmonautencentrum en werkte daarna als burger tot zijn pensioen in 1996 in de raketindustrie.

- De zevende Challenger vlucht kreeg aanvankelijk het nummer 51E, maar door het wachten op de TDRS-B satelliet als lading, werd deze missie geschrapt. De pendel werd dan aangepast aan de 51B lading en kreeg het nummer STS 17/51B.

lancering in 1961 vanaf Wallops Eiland LA4, van de VS suborbit/terugval test Mercury Little Joe 5B. 

Mercury Little Joe 5B moet een herhaling worden van de gedeeltelijk mislukte Mercury LJ-5A test. Bij de start ontsteekt één der motoren van de 1ste trap van het lanceertuig echter 4 sec te laat. Hierdoor kantelt het geheel in een lager dan gepland traject, met als resultaat een hogere belasting bij de noodstop procedure.

Vluchtgegevens zijn: hoogte 4,5 km; afstand 14,5 km; duur 5min 25sec; snelheid 2860 km/u.

Na de berging bleek dat het ruimtetuig de hoger dan voorziene krachten met succes door-

staan had. De bedrijfszekerheid van het Little Joe lanceertuig echter, bleef voor verhoging vatbaar.

(afbeelding: plaatsen van de capsule op het lanceertuig)

Enkele gegevens:

NSSDC ID: -

Norad ID: -

Andere naam: LJ-5B

Lading: Mercury SC14A

Lanceertuig: Little Joe 1 4C LJ-5B

Massa: 1250 kg.

vertrek in 1991 van de ruimtependel Discovery STS 39 (Norad ID: 21242), voor een 8-daagse vlucht in een baan om de aarde.

Dit zou de achtste geheime opdracht van het VS Ministerie van Landsverdediging (DoD) zijn.

De bemanning zette oa de volgende satellieten in de ruimte: IBSS (IR Background Signature Survey); CRO-A, B en C; USA-70.

De IBSS satelliet zal op 2 mei 1991 bij de terugval in de atmosfeer verbranden.

De inzittenden zijn:

Michael L.Coats, bevelhebber,

Blaine L.Hammond, Jr, piloot,

Guion S.Bluford, Jr, missiespecialist,

Gregory J.Harbaugh, missiespecialist,

Richard J.Hieb, missiespecialist,

Donald R.McMonagle, missiespecialist,

Charles L.Veach, missiespecialist.

geboorte in 1943 te Orange – Texas, van John Oliver Creighton.

Amerikaanse piloot/astronaut.

Lid van Nasa 8-1978 groep.

Maakte ruimtevlucht als

piloot in STS 18/51G en

bevelhebber in STS 36 en STS 48.

Verbleef 16,85 dagen in de ruimte.

Was astronaut tot juli 1992.

geboorte in 1949 te Springfield – Massachusetts, van Dr Jerome ‘Jay’ Apt.

Amerikaanse missiespecialist/astronaut.

Lid van Nasa 11-1985 groep.

Maakte ruimtevlucht als missiespecialist in STS 37, STS 47, STS 59 en STS 79.

Verbleef 35,30 dagen in de ruimte.

Maakte 2 ruimtewandelingen - samen 10u13’.

Was astronaut tot mei 1997.

geboorte in 1956 te Amarillo – Texas, van Paul Scott Lockhart.

Amerikaanse piloot/astronaut.

Lid van NASA 16-1996 “The Sardines”.

Maakte ruimtevlucht piloot in STS 111 en STS 113.

Verbleef 27,64 dagen in de ruimte.

Was astronaut tot 2005 en bleef actief in de ruimtevaart.

geboorte in 1957 te Biarritz, van Leopold Eyharts.

Franse ingenieur/astronaut.

Lid van CNES 3-1990, EAC-1998 en NASA 17-1998 selektie.

Maakte ruimtevlucht als

wetenschapper in Soyuz TM27(TM26) en

ISS expeditielid in STS 122(123).

Verbleef al 68,90 dagen in de ruimte.

selektie in 1992 van de NASDA-2 astronaut

Koichi Wakata.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1962: een VS fotospion KH-4;

in 1963: een SU fotoverkenner Zenit-2;

in 1965: een VS fotospion KH 7;

in 1967: drie ERS en twee Vela VS militaire satellieten;

in 1970: de SU weersatelliet Meteor 1-4;

in 1971: een SU aardobservatie satelliet Sfera;

in 1976: een SU zwerm doelsatellieten Romb en een fotoverkenner Zenit-4MK;

in 1977: de SU communicatiesatelliet Molniya 3-7;

in 1981: een SU fotoverkenner Zenit-6;

in 1982: een SU militaire communicatiesatelliet Strela-2;

in 1983: een SU fotoverkenner Fram en de NASA/NOAA weersatelliet GOES 6;

in 1990: een SU militaire waarschuwer Oko;

in 1993: een SU ruimtespion US-PM;

in 1994: een SU fotospion Neman;

in 1998: de communicatiesatellieten BSAT 1B (JP) en Nilesat 101 (EG);

in 1999: de DE wetenschapssatelliet Abrixas en de IT communicatietest Megsat 1.

geboorte in 1942 te Tula, van Dr Valeri Vladimirovich Polyakov.

Russische medicus/cosmonaut.

Lid van IMBP 1-1972 groep.

Maakte ruimtevlucht als

vluchtingenieur in Soyuz TM6(TM7) en

wetenschapper in Soyuz TM18(TM20).

Verbleef 678,69 dagen in de ruimte.

Langste ruimtevlucht aan één stuk - 437 dagen in MIR.

Was astronaut tot mei 1995.

geboorte in 1948 te Gorlovka – Donetsk, van Aleksandr Aleksandrovich Volkov.

Oekraiense piloot/cosmonaut.

Vader van cosmonaut Sergei Volkov.

Lid van Luchtmacht 6-1976/TsPK 6 groep.

Maakte ruimtevlucht als

wetenschapper in Soyuz T14 en

gezagvoerder in Soyuz TM7 en Soyuz TM13.

Verbleef 391,50 dagen in de ruimte.

Maakte 2 ruimtewandelingen - samen 10u12’.

Was cosmonaut tot augustus 1998.

geboorte in 1953 te Fayetteville - North Carolina, van Ellen Louise Shulman Baker.

Amerikaanse missiespecialist/astronaute – Medicus (A223).

Lid van Nasa 10-1984 groep.

Maakte ruimtevlucht als missiespecialist in STS 34, STS 50 en STS 71.

Verbleef 28,61 dagen in de ruimte.

Was astronaute tot 1998 en bleef ruimtevaartmedewerkster tot eind 2011.

selektie in 1970 van de TsPK(VVS)-5 cosmonauten

Anatoli Berezovoi,

Aleksandr Dedkov,

Vladimir Dzhanibekov,

Nikolai Fefelov,

Valeri Illarionov,

Yuri Isaulov,

Vladimir Kozlov,

Leonid Popov,

Yuri Romanenko.

Enkel Berezovoi, Dzhanibekov, Popov en Romanenko zullen in de ruimte vertoeven.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1961: de VS wetenschapssatelliet Explorer 11;

in 1964: een VS fotospion KH-4A;

in 1967: een SU weersatelliet Meteor;

in 1977: de SU radar calibreersatelliet ER763-4;

in 1979: een SU militaire waarnemer Yantar-4K1;

in 1980: het Saljut 6 cargoschip Progress 9;

in 1987: een SU ELINT satelliet Tselina-D;

in 1988: een SU fotoverkenner Oblik;

in 1993: een SU militaire waarnemer Kometa;

in 1999: de VS aardobservatie satelliet Ikonos 1.

vertrek in 1993 van de ruimtependel Columbia STS 55 (Norad ID: 22640), voor een 10-daagse vlucht in een baan om de aarde.

In het ruim bevindt zich Spacelab D-2, waarin vooral de Duitse astronauten Walter en Schlegel de klok rond 88 experimenten uitvoeren op gebied van oa biologie, technologie, kristalgroei,aardobservatie,astronomie en aardobservatie.

Astronaut/medicus Bernard Harris voert bij Hans Schlegel de eerste intraveneuse handeling in de ruimte uit door injectie van een zoutoplossing. Steven Nagel maakt radiokontakt met de cosmonauten in MIR.

De inzittenden zijn:

Steven R.Nagel, bevelhebber,

Terence T.Henricks, piloot,

Jerry L.Ross, missiespecialist,

Charles J.Precourt, missiespecialist,

Bernard A.Harris, Jr, missiespecialist,

Ulrich H.Walter, ladingspecialist - ESA,

Hans W.Schlegel, ladingspecialist - ESA.

geboorte in 1977 te Milano, van Samanta Christoforetti.

Italiaanse piloot/astronaute.

Lid van ESA 3-2009 “The Shenanigans”.

Maakte al ruimtevlucht als ISS expeditielid in Soyuz TMA15M.

Verbleef al 199,70 dagen in de ruimte.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1962: de VS wetenschapssatelliet Ariël 1, de fotospion SAMOS 7 en een SU fotoverkenner Zenit-2/Kosmos 4;

in 1963: een VS fotospion KH-5;

in 1966: een SU doelsatelliet DS-P1-Yu;

in 1967: een VS fotospion KH 8 en de IT wetenschapssatelliet San Marco 2;

in 1968: een SU wetenschapssatelliet DS-U2-D;

in 1974: de SU communicatiesatelliet Molniya 2-9;

in 1977: een SU militaire waarnemer Yantar-2K;

in 1978: de NASA aardobservatie satelliet Explorer 58/AEM 1/HCMM;

in 1980: de VS militaire navigatiesatelliet Navstar 06;

in 1983: een SU militaire waarnemer Oktan;

in 1985: de SU wetenschapssatelliet Interkosmos 23/Prognoz 10;

in 1988: de satellieten voor radio-amateurs Oscar 23/Transit 23 en Oscar 32/Transit 24, en

een SU militaire wetenschapssatelliet Prognoz US-KMO;

in 1989: de SU wetenschapssatelliet Foton 2;

in 1990: de SU communicatiesatelliet Molniya 1-77;

in 1994: een SU militaire navigatiesatelliet Parus.

in de rand:

- Het vertrek van de ruimtependel Columbia STS 55, oorspronkelijk voorzien voor februari, werd meerdere malen verschoven door problemen met oa een turbopomp, het hydrolisch systeem en een Delta II lancering die niet kon wachten. Lanceerpoging op 22 maart gestopt bij T-3 seconden door onvolledige ontsteking van 1 van de 3 hoofdmotoren, wat de derde stop op het platform was na STS 51F en STS 41D. Alle drie de hoofdmotoren worden vervangen en 24 april wordt als nieuwe lanceerdatum gesteld, waarna de pendel uiteindelijk op 26 april vertrekt.

lancering in 1961 vanaf Cape Canaveral LC14, van de VS ruimtecapsule Mercury Atlas 3.

Gelijktijdig met de Mercury Redstone tests voor suborbitale bemande vluchten, gaat ook het testprogramma verder voor de orbitale lanceringen met de Atlas combinatie.

Mercury Atlas 3 is een dergelijke test met een ‘mechanische astronaut’ in de capsule.

Na het opstijgen weigert het lanceertuig van richting te veranderen om zich in de gepaste hellingshoek van 70 graden te plaatsen. Na zowat 40 sec en op 5 km hoogte, beveelt het automatisch noodsysteem het ontsteken van de ontsnappingsraketten.

De lanceerverantwoordelijke had nog geen bevel tot vernietiging van de combinatie gegeven, waardoor de capsule als bij een noodgeval 7 km hoog geslingerd werd en op 2 km van het lanceercomplex naar beneden kwam.

Bij de berging bleek dat capsule N°8 slechts licht beschadigd was, zodat ze na herstelling kon herbruikt worden in de Mercury Atlas 4 test.

Geen der testobjectieven werd gehaald en de opdracht werd als mislukt genoteerd.

(afbeelding: de lancering van MA-3)

Enkele gegevens:

NSSDC ID: -

Norad ID: -

Lading: Mercury SC8

Lanceertuig: Atlas D 100-D

Massa: 1250 kg.

lancering in 1962 vanaf Cape Canaveral LC34, van de VS suborbit test Saturn SA-2.

Dit is de 2de suborbit test van de Saturn I (SA-2) draagraket.

De 1ste trap stuwde de met water gevulde 2de en 3de trappen tot een hoogte van 145 km.

Bij T+2,5 minuten werden deze tot ontploffing gebracht en de ongeveer 85 ton watermassa veroorzaakte een reusachtige kunstmatige ijs-wolk met bliksemachtige effekten in de hogere atmosfeer.

De bundel van 8 motoren van de 1ste trap ontwikkelde een stuwkracht van bijna 600 ton.

De maximum snelheid bedroeg zowat 6000 km/u en alle testobjectieven werden als volledig geslaagd beschouwd.

Deze test werd ook bekend als Project Highwater 1.

(afbeelding: de lancering van SA-2)

NSSDC ID: -

Norad ID: -

Andere namen: Apollo SA-2 Test Flight, Project Highwater I

Lading: Highwater I

Lanceertuig: Saturn C-1 SA-2

Gewicht: 86000 kg.

geboorte in 1961 te Gent, van Frank De Winne.

Belgische piloot/astronaut.

Lid van EAC-1998 selektie.

Maakte ruimtevlucht als

vluchtingenieur in Soyuz TMA1(TM34) en

ISS expeditielid in Soyuz TMA15.

Verbleef zowat 200 dagen in de ruimte.

Was astronaut tot 1 augustus 2012 en bleef actief in de ruimtevaart.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1964: een SU fotoverkenner Zenit-2;

in 1966: de SU communicatiesatelliet Molniya 1-03(C);

in 1968: de SU ruimtebom OGCh-17;

in 1970: acht SU militaire communicatiesatellieten Strela-1M;

in 1973: een SU fotoverkenner Zenit-2M;

in 1979: de SU doelsatelliet Raduga 5 en een oceaanobservatie satelliet US-P;

in 1981: de SU ruimteveertest TKS-16301;

in 1983: een SU militaire waarschuwer Oko;

in 1985: een SU fotoverkenner Oblik;

in 1990: een SU zwerm doelsatellieten Romb;

in 1992: de VS militaire satelliet USA 81;

in 1993: de VS astronomiesatelliet ALEXIS;

in 1997: de NASA/NOAA weersatelliet GOES 10.

- Project Highwater, waarbij de waterballast op meer dan 100 km hoogte in de ionosfeer geslingerd werd, had als doel de gevolgen hiervan te bestuderen. Binnen twee seconden werd er gedurende een 10-tal seconden een wolk van ijs en waterdamp gevormd van ongeveer 15 km doorsnede, met het eerste kunstmatig gevormd onweer in de ruimte tot gevolg.

- Op 25 april 1964 zouden de Turijnse broers Gianbattista en Achille Judica-Cordglia gesprekken geregistreerd hebben tussen cosmonauten (waaronder een vrouw) in de ruimte en een Soviet volgstation. Dit station zou zelfs getwijfeld hebben omtrent de identiteit van de ruimtevaarders, al spraken ze russisch. Deze communicatie werd gelinkt aan het bestuurbaar ruimteschip Polyot 2, dat gelanceerd was op 12 april 1964 en 2 maanden later verbrandde in de atmosfeer.

Volgens generaal Kamanin waren deze beweringen zuiver fantasie en bedoeld om de Soviet ruimtesuccessen te schaden. Hij ontkende niet dat er ongelukken gebeurd waren en verklaarde ondermeer dat kolonel Pjotr Dolgov op 1 november 1962 de dood vond bij een valschermsprong vanop meer dan 25 km hoogte.

Noteer hierbij dat de naam Pjotr Dolgov meerdere malen voorkomt in “ruimtevaartraadsels”.

vertrek in 1990 van de ruimtependel Discovery STS 31 (Norad ID: 20579), voor een 5-daagse vlucht in een baan om de aarde.

De bemanning brengt tijdens deze missie de ruimteteleskoop HST (Hubble Space Telescope) in een 400 km hoge baan om de aarde.

Ook waren aanwezig: een draagbare camera en een vaste in de laadruimte, apparatuur voor studie van kristalaangroei en vlambooggedrag in micro-zwaartekracht, meetinstrumenten voor oa straling.

De inzittenden zijn:

Loren J.Shriver, bevelhebber,

Charles F.Bolden, Jr, piloot,

Steven A.Hawley, missiespecialist,

Bruce McCandless II, missiespecialist,

Kathryn D.Sullivan, missiespecialist.

overlijden in 1967 te Orenburg, van Vladimir Mikhaylovich Komarov

Soviet ingenieur/cosmonaut

Geboren op 16 maart 1927, te Moscow

Rang: Polkovnik (Kolonel), Soviet Luchtmacht

Selectie: Luchtmacht Groep 1-1960

Missies: Voskhod 1 en Soyuz 1

Verbleef 2d 3h 4m (2,13d) in de ruimte

Kwam om bij het neerstorten van Soyuz 1

Kreeg meerdere onderscheidingen, oa Held van de Soviet Unie, hier afgebeeld.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1962: de SU technologietest 2MS-1/Kosmos 3;

in 1968: een SU doelsatelliet I2M;     

in 1970: de wetenschapssatellieten China 1/DFH 1/Mao 1 (China) en DS-U1-R-1 (Oekraïne);

in 1971: een SU doelsatelliet DS-P1-Yu en de IT wetenschapssatelliet San Marco 3;

in 1974: de SU weersatelliet Meteor 1-17;

in 1975: een SU fotoverkenner Zenit-4MK;

in 1981: de JP militaire communicatiesatelliet SDS 7;

in 1987: de SU wetenschapssatelliet Foton-3L en drie SU GLONASS navigatiesatellieten Uragan;

in 1991: de SU weerssatelliet Meteor 3-04;

in 1996: de VS militaire satellieten MSX en USA 118, en een SU doelsatelliet Taifun-1B;

in 1998: vier SU communicatiesatellieten Globalstar.

lancering in 1962 vanaf Cape Canaveral LC12, van de VS ruimtesonde Ranger 4.

Ranger 4 wordt de ruimte ingestuurd met als doel een landing op de maan. Hiertoe zou op de

gepaste hoogte boven de maanbodem een capsule (Ranger capsule 14 – A00114) loskomen en met

de hulp van retro-raketten min of meer zacht landen.

De sonde bereikt de parkeerbaan om de aarde en wordt door de herstart van de Agena B 2de trap in de richting van de maan geschoten.

Na een reis van 64 uur valt Ranger 4 echter te pletter op de ‘achterzijde’ (229°O-15,5°Z) van de maan, en is daarmee het 1ste VS ruimtetuig op het maanoppervlak. Een storing in het elektronisch brein maakte van het kostbare tuig een stom projectiel.

De zo naar uitgekeken foto’s van het maanoppervlak worden niet bekomen.

(afbeelding: een model van dit type sonde)

Enkele gegevens:

NSSDC ID: 1962-012A (mu 1)

Norad ID: 280

Lading: ranger Block 2

Lanceertuig: Atlas LV-3A Agena B133D / Agena B6004

Massa: 330 kg.

vertrek in 1967 van het ruimteschip Soyuz 1 (Norad ID: 2759), voor een verblijf in een baan om de aarde.

Sojoez 1 is de eerste bemande vlucht van de eerste generatie Sojoez 7K-OK ruimtevaartuigen, ontworpen als onderdeel van de Sovjet maanprogramma, met het oog op een rendez-vous met een daama te lanceren ruimteschip.

Komarov werd gelanceerd ondanks mislukkingen van de vorige onbemande testen en meldde vrijwel onmiddellijk stabilisatiemoeilijkheden en extreme temperatuurschommelingen. Hierop viel het radiocontact met Sojoez l uit, maar het kon daama weer worden hersteld.

Sojoez l werd na achttien omwentelingen naar een landingsplaats in de USSR teruggeroepen. Alles geschiedde normaal, maar volgens de Sovjets geraakten de lijnen van de valschermen in elkaar en rolden ze zich rond de capsule, zodat de cabine oncontroleerbaar als een tollende kei vanop 7.000 m naar beneden stortte en cosmonaut Vladimir Komarov om het leven komt.

(lees ook "in de rand")

vertrek in 1971 van het ruimteschip Soyuz 10 (Norad ID: 5172), naar het Soviet ruimtestation

Salyut 1.

Het is het eerste geplande verblijf in Salyut 1, na de lancering van het station op 19 april. De koppeling bleek echter niet veilig genoeg om over te stappen in Salyut 1 en ook het terug loskomen van het station gaf problemen.

Nadat tijdens de landing op 25 april de capsule zich ook nog vult met giftige damp, komen de cosmonauten na de bewogen vlucht toch nog behouden op de grond.

De inzittenden zijn:

Vladimir A.Shatalov, gezagvoerder,

Aleksei T.Yeliseyev, vluchtingenieur,

Nikolai N.Rukavishnikov, vluchtingenieur.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1964: een VS fotospion KH 7;

in 1965: de SU weersatelliet test Meteor-1-01(1A);

in 1969: een SU fotoverkenner Zenit-4M;

in 1970: een SU doelsatelliet DS-P1-Yu;

in 1970: de communicatie satelliet Intelsat III-F7;

in 1971: een SU militaire communicatiesatelliet Strela-2;

in 1974: acht SU militaire communicatiesatellieten Strela-1M;

in 1982: een SU fotoverkenner Fram;

in 1983: een SU ELINT satelliet Tselina-D;

in 1986: het MIR-cargoschip Progress 26;

in 1994: een SU ELINT satelliet Tselina-2;

in 1996: de MIR uitbreidingsmodule Priroda.

experimenten met dieren:

- In 1958 is er het hoogteschot te Cape Canaveral van een Thor Able (VS) met de muis ‘Mia’ in de neuskegel, voor een biomedisch experiment en bergingstest. De neuskegel werd echter niet teruggevonden.

- Bij het herzien van het Ranger-programma bleek dat de mislukking van oa Ranger 4 een oververhitting tijdens het ‘ontsmettingsproces’ als oorzaak had. Deze ontsmetting moest aanvoer van aardse micro-organismen op de maan voorkomen.

(B30152)

- Terwijl Soyuz 1 eindigde in een ramp werd er vernomen dat de USSR overwogen had om een tweede Sojoez te lanceren en Komarov te laten overstappen, dit terwijl de geruchten over Komarovs dood al urenlang de ronde deden, maar de autoriteiten weigerden inlichtingen te verstrekken.

Kolonel Vladimir Komarov was de eerste Sovjet kosmonaut die commandant van een ander ruimteschip, de driezits Woskhod 1, was geweest (12 oktober 1964). Komarovs as werd met nationaal huldebetoon in een urn bijgezet in de Kremlinmuur, nadat de kosmonaut postuum tot 'Held van de Sovjet-Unie' was verheven.

Julius Epstein van de Stanford Universiteit verklaarde naar aanleiding van Komarovs dood dat de Amerikaanse autoriteiten de namen van elf Soviet cosmonauten kennen, die in de ruimte om het leven kwamen.

Voorafgaand aan de lancering, zouden ingenieurs 200 ontwerpfouten gemeld hebben, maar hun zorgen werden weggeveegd door politieke druk om de verjaardag van Lenin te vieren. Ook cosmonaut Gagarin waarschuwde voor een mogelijke mislukking. Deze druk was zeker ook het gevolg van de noodzaak om de Verenigde Staten bij te blijven in de race naar de maan.

lancering in 1968 vanaf Baikonur LC81/24, van het Soviet ruimtetuig Zond 7K-L1 N°7.

Zond 7K-L1-7 moest in een circumlunaire baan nieuwe systemen en apparatuur testen. De sonde bestond uit een aandrijfmodule, service module en terugkeer module; ontworpen om twee cosmonauten omheen de maan en terug te vliegen. Deze missie was een onbemande test en een voorloper voor bemande maanmissies en had oa een landschildpad aan boord.

Bij de lancering gaat het echter na een paar minuten mis, de terugkeer module wordt automatisch van het lanceertuig gescheiden en komt 520 km verder behouden op de grond.

Dit was de derde gelijkaardige mislukking en bewees enkel dat het SAS-ontsnappingssysteem naar behoren werkte.

(afbeelding: tekening van dit type ruimtetuig)

Enkele gegevens:

NSSDC ID: -

Norad ID: -

Lanceertuig:Proton K/D 232-01

Massa: 5390 kg.

geboorte in 1976 te Vozdvizhenka – Ussuriysk, van Yelena Olegovna Serova.

Russische ingenieur/cosmonaute.

Huwde cosmonaut Mark Serov.

Lid van Energia RKKE 15-2006 ingenieurs.

Maakte al ruimtevlucht als ISS expeditielid in Soyuz TMA14M.

Verbleef al 167,24 dagen in de ruimte.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1963: een SU fotoverkenner Zenit-2;

in 1966: een VS militaire satelliet OV3;

in 1971: de VS militaire satelliet OPS 7899/SAMOS 82;

in 1975: een SU navigatiesatelliet Tsiklon;

in 1976: de militaire communicatiesatelliet NATO 3A;

in 1983: een SU militaire waarnemer Feniks;

in 1984: de SU communicatiesatelliet Gorizont 9;

in 1987: een SU fotoverkenner Oblik.

geboorte in 1951 te Moskow, van Aleksandr Ivanovich Laveykin.

Russische ingenieur/cosmonaut.

Lid van Energia Ingenieur 5-1978 / NPOE 4 groep.

Maakte ruimtevlucht als vluchtingenieur in Soyuz TM2.

Verbleef 174,14 dagen in de ruimte.

Maakte 3 ruimtewandelingen - samen 8u48’.

Was cosmonaut tot maart 1994.

geboorte in 1962 te Shchyokino – Tula, van Sergey Viktorovich Zalyotin.

Russische piloot/cosmonaut.

Lid van TsPK 11-1990 selektie.

Maakte ruimtevlucht als gezagvoerder in Soyuz TM30 en Soyuz TMA1(TM34).

Verbleef 83,69 dagen in de ruimte.

Maakte 1 ruimtewandeling van 4u52’.

Was cosmonaut tot 1 mei 2014.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1968: de SU communicatiesatelliet Molniya 1-08(H);

in 1972: een SU doelsatelliet DS-P1-Yu;

in 1981: een SU technologiesatelliet US-A;

in 1982: een SU zwerm doelsatellieten Romb en een fotoverkenner Zenit-6;

in 1987: het MIR cargoschip Progress 29;

in 1993: de SU communicatiesatelliet Molniya 3-44;

in 1995: de ESA aardobservatie satelliet ERS 2;

in 1997: de VS technologiesatelliet Minisat 1;

in 1999: de UK technologiesatelliet SSTLminisat-400/UoSat 12.

lancering in 1964 vanaf Baikonur LC1, van de ruimtesonde E-6 N°5.

Maansonde E-6-5 wordt gelanceerd met de bedoeling een camera-module (ALS E-6 N°5 SA)zacht neer te laten op de maanbodem.

De beoogde lage aardorbit wordt niet bereikt door motoruitval bij T+340sec en de combinatie

verbrandt in de atmosfeer.

(afbeelding: model van een gelijkaardige sonde)

Enkele gegevens:

NSSDC ID: -

Norad ID: -

Andere namen: Luna

Lanceertuig: Molniya 8K78M / T15000-21

Massa: 1500 kg(?).

vertrek in 1983 van het ruimteschip Soyuz T8 (Norad ID: 14014), naar het Soviet ruimtestation

Salyut 7.

Door beschadiging van het schip tijdens de lancering, slaagt de bemanning er niet in om op een veilige manier te koppelen met Salyut 7. De landing volgt na 2 dagen.

De inzittenden zijn:

Vladimir G.Titov, gezagvoerder,

Gennady M.Strekalov, vluchtingenieur,

Alexander A.Serebrov, wetenschapper.

geboorte in 1945 te Brooklyn - New York, van Gregory Hammond 'Greg' Olsen.

Amerikaanse wetenschapper/astronaut.

Maakte ruimtevlucht als tourist in Soyuz TMA7(TMA6).

Verbleef 9,89 dagen in de ruimte.

Derde ruimtetourist.

geboorte in 1955 te Silverton – Oregon, van Donald Roy Pettit.

Amerikaanse missiespecialist/astronaut.

Lid van NASA 16-1996 “The Sardines”.

Maakte ruimtevlucht als

ISS expeditielid in STS 113(Soyuz TMA1) en Soyuz TMA03M, en

missiespecialist in STS 126.

Verbleef al 369,70 dagen in de ruimte.

Maakte al 2 ruimtewandelingen - samen 13u17’.

Keerde als NASA astronaut naar de aarde terug in een Soyuz.

lanceringen van allerlei aard, onder andere

in 1966 en 1968: een SU fotoverkenner Zenit-2;

in 1967: de VS technologiesatelliet ESSA 5;

in 1973: de NASA/Telesat telecomsatelliet Anik A2;

in 1974: de SU communicatiesatelliet Molniya 1-27;

in 1977: de ESA wetenschapssatelliet GEOS 1 en een SU fotoverkenner Zenit-2M;

in 1978: een SU fotoverkenner Zenit-4MKM;

in 1979: een SU fotoverkenner Zenit-6;

in 1988: de SU aardobservatiesatelliet Resurs-01-2L;

in 1989: een SU militaire waarnemer Kobal't;

in 1990: een SU militaire navigatiesatelliet Parus;

in 1996: de CA communicatiesatelliet TMI MSat 1.