Berichten van 27 augustus 2012 tot 2 september 2012

Al moest het van heel ver komen…  mijn internaatsperiode in Onze-Lieve-Vrouw Waver… waar onze lerares aardrijkskunde- maar ik kan bij God niet meer op haar naam komen- het vermogen bezat om de natuurelementen zodanig te beschrijven, dat je ze bijna aan den lijve ondervond…

Zeebeving, vloedgolf, gletsjer, geiser, orkaan, tyfoon, vulkaanuitbarsting, georkestreerd ballet van hemellichamen …  de wijze waarop zij het ons verkocht, was veel meer dan les geven... Misschien was het kleine spleetje tussen haar voorste tanden en het daarbij horende geluidje van subtiel ontsnappende lucht, al dan niet bevochtigd met minuscule ragfijne druppeltjes… extra  pedagogisch materiaal.  Hoe kan je beter het ontstaan van een regenboog verklaren dan  tegen het zonlicht staand, de lichtbreking gestalte geven… Zij deed het… we hingen aan haar lippen.

Leerkracht/leerling, ze verhouden zich als communicerende vaten. Hoe boeiender de ‘verplichte’ materie wordt aangebracht, hoe groter het absorptievermogen en de houdbaarheid van wat geleerd wordt. En daar draait het bij 'leren' om...

Toen ik gisteren voor het slapengaan, zoals elke avond de hemel afspeurde naar mijn vaste 'date', kwamen die aardrijkskundelessen van weleer me terug levendig voor de geest.

Tegen het donkerblauw van de nacht, danste de maan tussen plukken wolk. Het ene moment was ze er, het volgende onvindbaar, al liet ze er in haar ‘volle’ glorie geen twijfel over bestaan present te zijn.

Bij momenten kleurde ze boven de felverlichte wolken lichtblauw…

Blauwe maan, zo heet de tweede volle maan als ze het klaarspeelt om 2 keer in één maand te verschijnen. Omdat de maancyclus 29 dagen telt in tegenstelling tot de maanden die 1 of 2 dagen meer tellen, komt in net geen 3 jaar, een volle maan twee keer in één maand voor…

Gisteravond was ze die naam waardig, want écht blauw… blue moon… die mijn nachtgroet van elke avond richting kleinkinderen kleurde. Een uniform blauw tintje... een knipoggje naar waar 1 september voor staat...

A touch of Rose in hemels blauw… het is eens wat anders...

Aan iedereen die vandaag – en het waren er velen, met bloemen, kaarten, berichtjes… zelfs een in de lucht geschreven verjaardagswens … ons Roosje herdachten op haar 40 ste verjaardag, hartelijk bedankt.

Zoals ze de kunst verstond iedereen en alles aan te voelen, toen ze nog gewone sterveling hier op aarde was, doet ze dat nu zeker en nog beter als … of waar ze ook is …

Elke dag, maar zeker op dagen als deze, missen we haar en de prinsjes enorm… begrijpen we het ene al niet, het andere nog veel minder.

Al wordt een feest nooit meer als voorheen, de touch of Rose is nooit veraf.

Daarom deden die vele lieve attenties zoveel deugd, zeker van die schare vele echte vrienden die zoveel meer om haar gaven dan alleen maar om haar gulheid.

Zij die de échte Rose graag zien, haar zo missen, wetend dat de leegte nooit opgevuld raakt, maar gelukkig zijn haar te kennen en te koesteren in wat ze ons naliet. Geloof, hoop en liefde... en haar rotsvaste overtuiging dat 'valse hoop niet bestaat'...

We hebben haar hier thuis vandaag rustig gevierd. Zoals het voor ‘tante Rose’ betaamt, wel de bubbels losgelaten, de taart aangesneden en veel over haar gepraat… terwijl ze er de ganse tijd glimlachend mooi bij stond te wezen: een echte engel…

Gelukkige verjaardag Roosje, vermits het daarboven allemaal oneindig en dus tijdloos is, blijf je 4ever Young… en mooi… voor altijd in ons hart.