Archief

Oef, toen werd het even stil...

Nu ja, figuurlijk, want mijn PC beschuldigen van meer decibels dan het geolied klikken bij de toetsaanslagen, is een brug te ver.

Nu de teerling is geworpen -waar heb ik dat nog gehoord- en de intekenperiode met de vele honderden inschrijvingen onomkeerbaar eindelijk afgesloten is, zoekt mijn op hol geslagen hartslag zijn ritme terug.

Laatkomers teleurstellen viel me té zwaar dus schoof ik die last door naar mijn 'manager' die steeds weer de oplage diende aan te passen. Het kwam zover dat ik 's ochtends bijna mijn mailbox niet durfde te openen. Stress die nu van de baan is, sinds de persen geprogrammeerd zijn... Het aftellen is gestart.

De vele honderden en honderden mails die we naar aanleiding van deze bundeling ontvingen, zouden een prachtige bloemlezing vormen van warme, hartelijke woorden, van mooie, maar ook droeve verhalen, recht uit het leven gegrepen. Stuk voor stuk getuigenissen die bewijzen dat opgeven voor veel mensen géén optie is, tegelijk de vinger op de meest tere plek van een samenleving leggend. Die van schrijnende emotionele armoede, erger dan kanker.

Dat mensen dankbaar zijn voor onze blijkbaar inspirerende veerkr8 waaruit ze voor de eigen grauwe werkelijkheid, kr8 kunnen putten, daar was ik me maar zeer beperkt van bewust en het maakt me in de nieuwe definitie van dat woord in mijn leven, oprecht gelukkig.

'De boer, hij ploegde voort' zonder erbij stil te staan. Vermoedelijk is het zo dat we de voorbije vijf jaar doorkwamen. Want nu ik naar aanleiding van deze uitgave, de feiten terug opgelijst zie - zeer confronterend- besef ik de waarde van een dagboek van een getuige op de eerste rij. Dat alles terug onder ogen krijgen, heeft me héél diep doen gaan. Die enkele keren dat ik dacht het niet te kunnen, kwamen telkens beeld en klank terug van die vrijdagavond toen Roosje na de week ziekenhuis met opengespreide armen haar twee aanstormende jonge leeuwtjes opving na de vaderweek... en die met moedgevende belangstelling naar haar gezondheidstoestand informeert met volgende woorden: "zijde gij nu nog niet dood"...

Gebrand en gekerfd in ons hart for ever.

"Nee, zij is nog niet dood"... van as tot as is wel het moegestreden lichaam geborgen, maar zoals ieder mens die geliefd werd, leeft ook Roosje verder in vele harten. Zeker in die van haar twee 'pientere' prinsjes, in 1001 kleine gebaren, in 1001 glimlachjes, in 1001 goede en mooie dingen, en strijdt ze mee met al wie probeert wat krom is, recht te trekken...

Verlies, verdriet wordt door iedereen op een heel eigen manier verwerkt en dat is hier niet anders. Intro- en extravert, les extrèmes se touchent. Groot was dan ook mijn verbazing dat uitgerekend mijn echtgenoot besliste én daartoe ook de nodige stappen ondernam, om mijn dagboek van de voorbije vijf jaar in boekvorm uit te geven. Hij legde contact met een hem aanbevolen, betrouwbaar professional voor wat een schitterende 'lustrum' uitgave zou worden.

Even speelde ik met de doemgedachte dat hij veronderstelde dat ik eraan was voor de moeite en hij alsnog zeker wilde zijn dat niets van de waarachtige getuigenis zou verloren gaan. Ongegronde en hopelijk ook voorbarige conclusie, maar gewoon zijn kenmerkende "weinig woorden aan vuil makende" uiting van appreciatie voor de waarheidsgetrouwe weergave van 5 jaar geloof, hoop en liefde. Veranderen van wantoestanden begint bij weten. Misschien kan dit boek daar een steentje toe bijdragen. Alvast élke bijdrage van de intekenaars op dit boek, komt het psycho-sociaal oncologisch welzijnscentrum 'a touch of Rose' ten goede.

Hoe begon dit blogje ook weer?

Oh ja: "en toen werd het stil, over het zachte klikken van de toetsen van mijn PC. " Maar meer dan terwijl ik druk tikkend was, laat nu mijn weerbarstige schouder zich voelen. De extra belasting van de voorbije weken is dan misschien wel de lont voor de knagende pijn, het buskruit ligt in de kelder van het Wouwersnestje...

Ik verklaar me nader:

Toen Roosje haar Wouwersnestje kocht, moest een en ander in orde gebracht worden. Een nieuw dak had ze zelf reeds besteld, veiligheidshalve lieten we een stevige groene omheining rondom plaatsen, werd het terras herlegd, alarm mét buitenspots geïnstalleerd, een fraai poolhuis met berging gebouwd... haar droom gerealiseerd.

Een pittig villaatje voor een moeder met twee zoontjes... Maatwerk. Alleen de kelderruimte diende nog verbouwd. De geplande werken werden 'on hold' gezet toen Roosje ziek werd. Niet het moment om te kappen en te boren... De kelder, ingecalculeerd als haar technische ruimte, optimaal inrichten, leek me primordiaal. Een paar weken afzondering in Gasthuisberg leken me ideaal om een dubbel doel te dienen: de kelderverdieping én mijn paniek...

Alle hens aan dek, "vorderde" ik meteen de aannemer om die kelderklus te klaren. Het materiaal werd al gebracht, maar de werken zouden pas enkele dagen later kunnen starten. Uitstel is achterstel, hanteerde ik dan alvast maar zelf de majestueuze drilboor om een eerste gat in de af te breken muur te boren. Dat verliep relatief vlot, waardoor ik overmoedig werd met het monstertuig, voelde me bijna m8ig...

Een misrekening van formaat. Toen plots de drilboor afweek door een of ander stuk bewapening in de muur, draaide mijn arm ettelijke keren als een spiraal in het rond en vloog tegen mijn gezicht... Dat ik alsnog de helderheid van geest had de stekker uit te trekken, heeft zonder twijfel de schade beperkt tot wat ik nu als 'restschade' ervaar. Even vreesde ik neus of tanden in het rond te zien vliegen, wat gelukkig uitbleef, maakte dat eens de verdoving van de toch wel imposante slag wegebde, de spiegel een gezwollen verkleurde kaak reflecteerde. Oef, de façade was gered, maar mijn arm kon ik nog nauwelijks bewegen.

Wijselijk stopte ik de onvoorzichtige werkzaamheden en keek met lede, doch dankbare ogen later toe, hoe in enkele uren tijd de professionals de kelder van de kleine kotjes tot één grote functionele ruimte ombouwden. Zonder letsels. De opvolging van de werken, zeg maar achter ieders veren zitten om klaar te zijn als Roosje terugkwam, kon als éénarmige zonder problemen... Plafonneren, de loodgieter die was- en extra afwasmachine op een sokkel kwam herinstalleren, electriciteit verleggen, de nodige stekkerdozen installeren, uitlaat voor de droogkast voorzien, over de hele batterij toestellen een ruim werkblad plaatsen, zodat was sorteren, plooien en strijken veel handiger zou kunnen... en dan het herorganiseren van de voorraden op schabben.

Pas toen ik genietend van het resultaat de laatste rommeltjes opruimde, ging ik met mijn 'hangend' pootje naar de orthopedist die bevestigde wat ik wist. Rijmt zelfs... Pees over. Die kon nu nog net opgehaald worden, maar dan wel zonder dralen, want ze was al onderweg naar mijn elleboog... zoals ik me dat tenminste plastisch voorstelde. Een operatie, gevolgd door wekenlange revalidatie. Het mag dan wel weer rijmen, die luxe kan ik mij niet permitteren. Mijn man die voor alle fysische handelingen op mij is aangewezen en dan ons Roosje die naar huis zou komen en me zou kunnen gebruiken. Geen tijd...

Dus maande ik de andere pezekes aan om een beetje solidariteit aan de dag te leggen en wat taken over te nemen van de geknakte tak. Oefening baart kunst en blijven bewegen was dus de boodschap. Dat maakt dat mijn arm nog steeds zwiert en zwaait, al moet links geregeld rechts een handje toesteken.

Verbaasd het u dat Roosje zo gauw ze thuis kwam, nietsvermoedend en een beetje argwanend meteen naar de kelder werd geleid?

Even dacht ze dat het aan de chemo lag dat ze die niet herkende... en ook het feit dat ze 'straalde' lag niet aan de therapie. 'Je hebt het dus toch gedaan, zalig, ik zag daar zo tegenop mama, toen je deze aanpassing voorstelde, maar nu het klaar is, kan ik alleen zeggen, oh super: mama heeft altijd gelijk',

Raar dat net dit verhaal boven komt nu ik de intekenlijst afsluit en even werkloos naar de PC staar... nu ja, buiten het intikken van deze blog... Tijd om die interim- pezen even op adem te laten komen en een beetje bij te voederen met de binnen- handbereik- liggende tube Voltaren. Vol... taren, niet zo veel verschil met Volhouden. Trouwens ik kan ze best te vriend houden als binnenkort de paletten boeken verpakt en geadresseerd moeten worden...

Doch, ieder exemplaar dat door onze handen gaat, zal me 'a touch of Rose' bezorgen en in mijn hart weerklinkt beslist 'a sound of Chris'.

Het zou intellectueel oneerlijk zijn, hier voorbij te gaan aan het feit dat zonder de enorme steun en inlichtingenstroom van mensen die zoveel inzetten om het tij te keren, ik het niet had klaargespeeld.

Mijn 'vermeende' kr8 is een bundeling van veel kr8en. Van veel geloof dat soms ook wel ongeloof werd. Van hoop die blijft bestaan, ondanks dat die verschillende keren de grond ingeboord is, maar boven al van een oneindige onverwoestbare liefde voor- en dankbaarheid aan u allen.

19-02-16

'Wij gaan niet de gevolgen dragen voor daden van individu' (Rudy De Leeuw, ABVV )

Nooit gedacht dat ik een quote van een vakbondsman, die zijn organisatie géén rechtspersoonlijkheid laat aanmeten, zou aanhalen om het onrecht dat ons 'te beurt viel', aan te klagen.

Rechtspersoonlijkheid hebben, betekent aansprakelijk kunnen gesteld worden.

Hoe zit dat bij justitie?

Is het inmiddels al iets makkelijker, met de nadruk op 'iets' om medische fouten aan te klagen, bij justitie is het nog moeilijker.

Net zoals in de medische sector heeft ook justitie een eigen justitieel apparaat. Een besloten wereldje waar je naast engelengeduld, ook behoorlijk wat haar op je tanden- en geld op je rekening moet hebben, om een zaak aan te spannen.

Is de wet één facet, de rechter en zijn ego blijkbaar een onaantastbare keerzijde.

Klachten over advocaten komen voor de stafhouder van de balie ...

Tegen een rechter? Succes gewenst...' ja, morgen sta ik er in een andere zaak terug voor en dat is evenveel als zelfmoord'. Proficiat!

Wat met een rechter die je bezweert hem nooit te kunnen passeren, omdat hij alle touwtjes in handen heeft. Met een uitgesproken dreigement dat het uitbrengen van één woord van zijn vonnis of 'beroep' aantekenen tegen zijn uitspraak, hij de kleinkinderen voorgoed uit je leven bant.

Bij het buitenkomen omzwermd worden door advocaten die meewarig het hoofd schudden 'Die man is al jaren compleet 'onbekwaam' om zijn ambt uit te oefenen. Een ramp op deze dienst. Die overtreedt elk recht op verdediging, luistert niet en communiceert nog minder. Van ontslag nemen wegens 'ernstige' ziekte wil hij niet weten en klemt zich halsstarrig aan zijn status vast. In elke andere job zou een C4 meteen in de bus steken. Hier moet hij zelf opstappen... '

Wij wisten met veel anderen wat er speelde in dit hele verhaal, maar een andere weg was er niet, toen elke poging om de normale omgang te behouden werd geboycot. Nooit durven vermoeden dat de pijnlijke leerschool uit zijn eigen verleden, zou inspireren deze praktijk toe te passen: een POS- dossier uitlokken en grootouders zijn niet langer partij.

Aankaarten volstaat niet meer. Veel juridische raad, dito suggesties zelfs vanuit de hoogste gelederen van het apparaat, bleken ontoereikend. Als alle menselijke en wettelijke middelen falen, een blinde ziet wat er gebeurt, maar het dossier gesloten blijft, dan is er maar één middel: het zelf opengooien.

Nog langer met de mantel der liefde bedekken, is de wereld van het Recht op zijn kop.

Justitie verwijt hiaten in de wetgeving met betrekking tot de specifieke materie grootouders- (klein)kinderen en de wetgever verwijst naar het smalle scheidingskoordje tussen wetgevende- en rechterlijke macht, waarop men zich nauwelijks waagt.

Het is al lang niet meer ONS probleem. Duizenden grootouders met vergelijkbaar gemis hebben hun verdriet en onmacht in ons karretje geladen en we hebben beloofd het voort te trekken tot bij 'de Rechtvaardige Rechters'... de symboliek achter het verdwenen paneel.

Al moet me van het hart dat er in mijn karretje duidelijk een tussenschot staat. Verbroken contact met kleinkinderen, waarvan beide ouders leven, al dan niet samen of gescheiden, heeft doorgaans met een dispuut met de eigen kinderen te maken. Dan is de kans groot dat herstel alsnog kan. Communicatie en probleemontleding als schoolvoorbeeld van conflictbeheersing die tot oplossingen leidt.

Helemaal anders wordt het als een gescheiden ouder van minderjarige kinderen overlijdt en er een onomstotelijke en bewezen band bestaat tussen de kinderen en de familie van de overleden ouder. Dan is die familie dé plek bij uitstek om het noodzakelijke rouwproces in goede gezonde banen te leiden. Het is de veilige en liefdevolle plaats waar de herinneringen aan de overleden ouder mogen gekoesterd worden. Een heel belangrijk aspect van rouwverwerking.

Kinderen die vertrouwde armen en harten ontzeggen is een misdaad tegen de menselijkheid. Het harteloze, meedogenloze wraakwapen van een ex- partner, die het ultieme bewijs levert dat het belang van de kinderen, ondergeschikt is.

Geen haar op ons hoofd dat er ook maar aan denkt de kinderen te vervreemden van de enig overblijvende ouder in hun leven. We claimen helemaal hun opvoeding niet, we willen enkel dat ze blijvend deel kunnen uitmaken van mama's familie.

Op elk moment, ook bij opgestookte aantijgingen, toen er nog contact was, vrijwaarden we hun kinderlijke loyaliteit. Voor jonge kinderen is het geen meerwaarde te moeten twijfelen. Zo pijnlijk te ervaren dat de gelukkige dagen hier, telkens onderuit gehaald waren bij hun terugkeer. Zolang het contact er was, konden de kinderen woorden aan daden toetsen.

Is communicatie in conflict de oplossing, dan vraag ik me af waarom de ingeroepen bemiddeling van de best geplaatste persoon, de door de Staat toegewezen en door de gemeenschap betaalde advocaat van de kinderen 5 maanden na ons verzoek voor een gesprek, antwoordt daar het nut niet van in te zien....

Die vraag, ingegeven en geformuleerd door de behulpzame en bekommerde hoogste magistraat, legde ze gewoon naast zich neer.

Bij de kabinetszitting op uitnodiging van de NIEUWE jeugdrechter, daar zonder verpinken aandringen op bemiddeling, terwijl onze brief en haar antwoord in het dossier steken...smaakt hypocriet.

"Wij gaan niet voor de gevolgen opdraaien", zegt de vakbond.

Wel, wij ook niet.

Twee minderjarige kinderen, onder toezicht van de Jeugdrechtbank, spelen de expliciet voor hen bedoelde erfenis, ondersteund door een geregistreerd testament, kwijt.

Rechtstreeks gevolg van het falend systeem.

Naast het verlies van het contact en de bijhorende waarden en voordelen van een familie waar de kinderen hun plaats hebben, wordt onder de neus van het toezicht door de Jeugdrechtbank, de door hun mama expliciet voor hen bedoelde tastbare herinnering verhandeld.

Méér dan schrijnend dat de belofte op haar sterfbed, wettelijk bezegeld met het huwelijk én een geregistreerd testament, dat mama's herinneringen voor hen zouden gevrijwaard blijven, kan dus voor een onwetende vrederechter omgezet worden in een lucratief akkoordje.

Onze kleinkinderen en bij uitbreiding onze hele familie dragen de pijnlijke gevolgen van dit schuldig verzuim. Wie meer, dan de eigen familie van mama, handelt in hun belang.

Door hen de mond te snoeren, krijgen opportunisten vrij spel.

Had de beslissing van het Hof van Beroep, waarin elk derde weekend- en eerste woensdagnamiddag van de maand gerespecteerd geweest, dan was er nooit Jeugdrechtbank aan te pas gekomen, met alle kwalijke gevolgen. Eén partij leeft het vonnis niet na en de sanctie daarop is dat de andere partij niet meer meespeelt...

Zonder enig overleg, zonder communicatie, zonder enige vorm van onderzoek...

Dan nog terechtkomen bij een jeugdrechter, jarenlang kampend met een zware psychische aandoening, die desondanks van geen wijken wil weten op zo'n cruciaal departement, is meer dan een normaal mens wil/kan slikken.

De oprechte verontschuldiging van de nieuwe jeugdrechter heeft ons geraakt. Het siert de man van het Recht, de dingen bij naam te noemen. Off the record zijn het allemaal helden, maar als het erop aan komt de nek uit te steken, klappen de vizieren dicht.

De finale mokerslag zouden we daar incasseren. Alexander, juist 12 en staand naast zijn vader, hoort hem tegen de rechter zeggen: 'later niet het verwijt te willen krijgen, het contact tegen te hebben gehouden'... Daarop wordt het kind gevraagd 'of hij naar oma en opa wil'.

Wat denkt u dat het antwoord is? Schouderophalend: "ik weet het niet".

Dus zoals in de aanhef. Justitie wil de gevolgen niet dragen van de miskleun van een individu.

De rechter die het verwoestend vonnis velde, zonder enige verantwoording, rustig genietend van een doorbetaald ziekteverlof, kan hiervoor niet ter verantwoording geroepen worden.

Het bedrijf, departement Justitie, jarenlang op de hoogte van de geestelijke toestand van haar werknemer, zonder afdoende maatregelen, verwijten we schuldig verzuim met desastreuze gevolgen.

Misschien beginnen met een onderzoek naar de antecedenten in deze case, om doel en middelen te begrijpen.

Waar deze klacht neerleggen met kans op ontvankelijkheid? Bij de wetgevende, de uitvoerende of de rechterlijke macht? Wetend dat elke macht de andere controleert en beperkt!

Steeds duidelijker is de betekenis van de vierde macht: de ONmacht... maar laat dat geen reden zijn om te denken dat opgeven een optie is. Ook in dat bastion groeit het bewustzijn dat het anders moet.

Kwestie van tijd, die wij jammer genoeg te kort zullen komen...

24-12-15

Kind herontdekt moeder met Kerst...

Een 'ander' kerstverhaal...

Bijna 7 jaar is het geleden.

De brievenbus van een studio in 'het dorp in de stad' stond bol van de 'ongevraagde' reclame. De verhuurder die reeds enkele malen een brief in de bus had gepost met de vraag om de huishuur te regelen, vond tussen al die kleurrijke pizza- en gym advertenties en een pakje ongeopende brieven, ook de zijne terug. Daarop ging hij naar de studio zelf, die er nog steeds als bewoond bijlag, ware het niet dat er bedorven waren in de koelkast staken. Vreemd... want kleren en schoeisel stonden nog netjes op hun plaats.

Omdat het een correcte alleenstaande huurster betrof met een kind dat af en toe bij haar verbleef, probeerde de huiseigenaar te achterhalen wat er aan de hand kon zijn. Omdat er geen andere contacten bekend waren, werd navraag gedaan in het ziekenhuis, waar er blijkbaar ook facturen van tussen de ongeopende correspondentie staken.

Wat een vrees was, werd bevestigd, erger nog, de vrouw was inmiddels overleden. Buiten de coördinaten van de huurster, had de eigenaar geen andere contactgegevens en stelde niemand een vraag naar de spullen van de vrouw.

Na een paar weken en geen enkele reactie, werd de studio vrijgemaakt en de spullen die niemand opvroeg, werden verwijderd.

Toen de eerste lading kleding en kleine huishoudspullen in de container belandden, vonden die alras de weg naar andere gegadigden. Interne recyclage zeg maar. Maar toen er ook fotoboeken, brieven en kleine hebbedingetjes met een persoonlijke toets in de container verzeilden, trok dat de aandacht van een vrouwelijke eigenaar- bewoner, die het zacht gezegd bizar vond dat toch wel erg persoonlijke spullen zomaar te grabbel werden gegooid. Ze belde me met die bezorgdheid, waarop ik haar vroeg te bewaken dat niets kon weggehaald worden tot ik ter plaatse zou zijn en we samen zouden bekijken om alsnog emotioneel beladen zaken te vrijwaren.

Dat trouw- en babyfoto's, maar ook brieven en kindertekeningen, souvenirtjes die duidelijk de moeite waard zullen geweest zijn om bij te houden, de kans liepen voor eeuwig te verdwijnen, raakte ons in het hart.

Zelf op dat moment verscheurd, heb ik samen met de geëmotioneerde eerlijke vindster, al wat nog te recupereren viel, in een grote plastic box verzameld, geordend en in veilige bewaring gebracht.

Dat het foto's waren van het dochtertje van de overleden mama, was duidelijk en uit de briefjes die er tussen staken was haar kind haar leven en vice versa...

Van de omstandigheden waarin de alleenstaande vrouw leefde, bleek niemand op de hoogte en de naaste buren konden enkel bevestigen dat de keren dat haar dochtertje bij haar verbleef, ze heel gelukkig leek en lief met haar omging Verder was het een stille vriendelijke vrouw die maar weinig contact zocht...

Een beetje Sherlock spelen, leerde me waar het meisje school liep en dat bracht me bij Zuster Farilda Vervoort . Deze kloosterzuster met een groot hart op de juiste plaats verbleef in een van onze studio's omdat ze gedetacheerd was vanuit de kloosterorde naar de vierde- wereld- werking in de parochie van Sint- Antonius aan de Paardenmarkt. Haar geregeld contact met medezusters verspreid over het Vlaamse land, bracht me op het spoor van het dochtertje van de overleden mama. Niet evident, want het meisje droeg niet moeders naam en die van de vader was ons toen nog onbekend.

Zuster Farilda, getroffen door het verhaal, nam haar taak ter harte en ja hoor, op zekere dag telefoon van Moeder Overste van Zuster Farilda, dat het meisje waarschijnlijk X was. Buiten het feit dat haar mama gestorven was, wist het meisje nauwelijks iets. Tragisch, in het licht van hoe de zieke moeder zal getracht hebben naar haar kind...

In gezamenlijk overleg met de school en de leerlingenbegeleider werd nagegaan hoe het meisje op de hoogte kon gebracht worden van deze onverwachte schat aan herinneringen. Op dat moment ging het meisje nog door een erg moeilijke levensfase en de school zou uitkijken naar een gepast moment. Trouwens de meerderjarigheid kwam ook in zicht met de kans op eigen keuzes.

Dat er grote liefde was geweest tussen het kleine meisje en haar mama, was duidelijk in de tekeningen die ze allemaal had bewaard, in briefjes die getuigden van het wederzijds gemis... In het licht van het drama waarin we zelf gewikkeld waren, voelde ik de pijn van een machteloze zieke moeder om haar kind te overtuigen dat hun liefde over de dood heen ongeschonden zou blijven.

Intussen staat ook de tijd niet stil. De plastic box werd ontelbare keren verzet om te poetsen, enkele keren informeerde ik naar het meisje en googelde haar...

En dan plots, de week voor Kerstmis: telefoon. Het meisje dat inmiddels van het bestaan van het 'koffertje vol dromen' op de hoogte was, wilde hem heel graag krijgen...

Dat was maar een woord.

Dat ik een potje heb geschreid, zal u, lieve lezer niet verbazen. Heb me dan een breuk geheven en ben met mijn kostbare lading naar de hemel op aarde gereden. Een drukke hemel zou blijken, waar ook net een dag uit de warmste week van 'music for life' gevierd werd.

Tussen de warme wafels en de hete chocomelkkraampjes door, werd ik met mijn kostbare vracht naar een kleine spreekkamer geleid. Daar ontmoette ik haar: een tenger, frêle mooi meisje met een bang hartje vol verwachting. De leerlingenbegeleidster en de directrice hadden haar verteld van het bestaan van de onbekende schat aan een verdrongen verleden en nu was ik er daar mee. En reken maar ook ik met een héél klein hartje... zelfs een beetje bang, want ik wist zeker dat deze ontmoeting naast intens geluk ook pijn zou doen. Maar ik hoop dat het wonderolie mag worden op een bezeerd hart...

Als tranen een trap konden bouwen... ja, dat kunnen ze... en met haar koffertje vol dromen, zal dit meisje een jonge vrouw worden in het besef dat moeders voor eeuwig onze grote liefde zijn... en er bewijzen van uit de koffer opdiepen.

Met de dagboeken van Marie- Rose als geschenkje, hoop ik te bewijzen dat moeders een ras apart zijn als het op hun kinderen aankomt... en dat is niet alleen met Kerstmis zo, maar alle dagen van het leven, waar ook ter wereld, waarbij de mogelijke uitzondering enkel de regel bevestigt...

Zalig Kerstfeest aan alle goedwilligen onder ons mee...

 12-11-15

De witte bestelwagen, zonder blauwe strepen…

Onze ervaring met de Antwerpse politie is een positief verhaal, dat in de reeks ‘de buik van Antwerpen’ wel duidelijk werd. Eerlijke communicatie in-, over- en met een multiculturele samenleving in een dorp in de stad, vrijwaren rechten én plichten van ieder individu. Gelijkheid wordt hier dan ook letterlijk geïnterpreteerd, na duidelijke afspraken vanaf de eerste dag. En we laten er met een zeer efficiënt systeem geen twijfel over bestaan dat de rechten van ieder individu meteen de plicht van elk ander is… De twijfelaars kregen ongelijk. Het werkt. Een geordende samenleving is onbetaalbaar en daarom dat de inzet ook niet betaald wordt, zoals de economisch getinte maatschappij dat graag verstaat, maar met de unanieme steun van alle betrokkenen. Vandaag wil ik een ervaring kwijt die me doet twijfelen aan het nut van verhoging van de capaciteit van politionele diensten. Het feit van springende agenda’s binnen een korps: de vroege, de late, opleidingsdagen, verlof, ziekte… maakt efficiënt afwikkelen van een zaak met de juiste man op de juiste plaats, heel ingewikkeld. Maar met goede wil en bereidheid, komen we een heel eind weg. Burgers die op hun politie willen kunnen blijven rekenen, moeten erop kunnen vertrouwen dat ze samen verantwoordelijkheid dragen. Dat komt de mentaliteit ten goede, waarbij burgers alerter worden en het hoofd niet wegdraaien als het misloopt maar integendeel ook de nek uitsteken. Al wordt persoonlijke interventie niet meteen aangemoedigd. Burgers kunnen zich beter beperken tot waakzaamheid en professionele bijstand inroepen, waar nodig. Alles kan beter: Vanmorgen tussen half zes en zes uur, zou het geluid van een stationair draaiende motor nauwelijks doordringen in onze slaapkamer, mocht dat niet plots door een verblindende lichtflits onderstreept worden, afkomstig van spots met bewegingssensoren. Durft ‘een kat op wandel’ zichzelf wel eens in de schijnwerper zetten, het geluid van een paringsdans klinkt anders dan een motor. Vreemd, te vroeg voor de aflevering van kleinkinderen bij overburen- grootouders, of de uitgestelde huisvuilophaling voor 11 november… wip ik (eufemisme voor laten uitglijden) uit bed en schuif het gordijn opzij… Een witte bestelwagen staat lawaaierig te wezen in ons doodlopend straatje. Beetje verblind door de eigen spots, zie ik dat nu ook bij de overburen de veiligheidsspot aanspringt. Een man staat naast de passagierskant aan de camionette, wit zonder zij- of achterraam. Hij draalt wat heen en weer, kijkt rond en gaat dan tegen onze groencontainer staan en plast. Als de nood het hoogst is, de redding nabij zeker, denk ik even maar vind het toch hoogst eigenaardig dat zo’n relatief volumineuze bestelwagen een heel eind rijdt in een doodlopend parcours voor een plas(je)… Met de ontvoeringspoging van een 15- jarig meisje rond Mechelen, waar een soortgelijk bestelwagen in beeld kwam, werd de voorbije dagen opgeroepen met extra aandacht hier naar uit te kijken. Uiteraard wekt niet iedere witte bestelwagen argwaan, maar de combinatie locatie, tijd en handeling maakt dat ik overweeg 0800 12312 van de blauwe lijn van de politie (geen dringende oproep) in te tikken. Een kinderrijke buurt activeert alerte ouders en grootouders en dus doe ik het. Mijn info is mogelijk weinig relevant, want de nummerplaat was niet te zien. Maar baat het niet, schaden doet het evenmin. “Even geduld, u wordt dadelijk verder geholpen” gunnen me plus minus 10 minuten krediet om dan te horen dat een bericht over een witte bestelwagen aan het speciaal nummer 0800 30300 dient te worden doorgegeven. Gratis, wordt geruststellend geïnformeerd ;-). Ook goed, dus dank ik mezelf voor het geduld en bel het nieuwe nummer. Nog voor het adres waar de witte bestelwagen op het ontiegelijk uur gespot is, doorgegeven is, word ik opnieuw doorverwezen. Niet bij de federale-, maar de lokale politie Mechelen- Willebroek op 015/ 464464 moet ik zijn. Ja zeg, 'wie heb ik aan de lijn, hallo, hallo... ik volg immers gewoon de aanbevelingen. Waarom dan in de media en via de blauwe lijn, de politie zelf dus, het speciale 0800 nummer meegegeven, vraag ik verwonderd. Bundelen van alle info met betrekking tot één feit, lijkt me de logica zelf en dé reden van de doorgevoerde politiehervorming. “De Antwerpse collega’s deden hun job niet”, is het laconieke federale antwoord. Met alle respect, maar burgers hebben geen boodschap aan de hiërarchie. ‘Stars and stripes’ zijn voor de interne keuken. De burger smaakt enkel een geolied apparaat. Moraal van het verhaal? Toen mijn naam en adres gevraagd werden, voelde ik me verplicht te wijzen op de aangekondigde opname van het gesprek als kwaliteitscontrole, waardoor men perfect in staat is mij te identificeren. Kwestie van tenminste de werking van dat systeem te checken. Eigenlijk heb ik spijt het adres van deze blog niet te hebben meegegeven... De witte bestelwagen heeft een duidelijk spoor achtergelaten, een serieuse plasstraal op mijn groencontainer, hopelijk hoeft het nooit te dienen als forensisch bewijs… ;-)

08-01-16

Zoontjes Marie- Rose Morel nu ook Wouwersnestje kwijt...

8 januari 2011 - 8 januari 2016 :

houten huwelijksjubileum, herleid tot een splinter...

+

Een koude wintermorgen waarin we met lood in onze schoenen naar Brugge reden, voor de trouw van ons doodziek Roosje.

Nare herinneringen aan haar vorige trouwdag verbleekten die dag in de schaduw van de dood. Brugge was een eind ver, maar blijkbaar was het enkel daar in enkele dagen mogelijk. Meer zelfs, toen Rose zelfs nauwelijks rechtop kon, kwam de bereidwillige schepen zijn voormalig collega- gemeenteraadslid tegemoet. Aan de eetkamertafel was het een kwestie van minuten om de dubbele 'ja' te acteren voor Roosje terug naar de compleet verduisterde kamer kon. Opgelucht en gerustgesteld: een stukje toekomst voor haar kinderen had ze net in vertrouwen veilig gesteld. Gelukkig ook dat het gevaar om gewist te worden uit hun leven, verhinderd werd. Wij gebroken ...

Gevaar dat twee weken eerder, iedereen in de ziekenhuiskamer met verstomming sloeg, bij de laconieke melding van het jongste, toen vierjarig zoontje dat "als mama dood is, papa het Wouwersnestje aan T. verhuurt."

Het Wouwersnestje, waar Marie- Rose na haar mislukte huwelijk met Christian Schellemans zich met haar zoontjes terugtrok, werd de oase van rust waaraan moeder en kinderen nood hadden.

Geen evidente uitdaging, om gewikkeld in een vechtscheiding, de woonst achter te laten waarin ze haar vermogen had geïnvesteerd. Rose liet er zich niet door afschrikken en overleefde, ondanks de blijvende weigering van de handtekening onder de scheidingsvereffening, tot een week voor haar dood...

Haar Wouwersnestje moest bewaard blijven als erfenis van hun mama. Ze zouden er altijd de herinnering aan hun gelukkige 'laatste' jaren samen, blijvend kunnen opdiepen. Het prachtige sprookje met die naam, dat ze samen met- en voor hen schreef, zal nu nog de enige herinnering hieraan zijn.

kaft WWN voorkant.jpg

De gedachte dat alles wat zij geweest is voor haar prinsjes, zo snel mogelijk gewist zou worden, was ondraaglijk. De angst om haar prinsjes misschien toch te moeten achterlaten, nu ze medisch opgegeven was, kneep haar de keel toe. Hoe kon ze hen beschermen, als ze er niet meer zou zijn...

De raad opvolgend van notarissen en advocaten, was er juridisch gezien maar één probaat middel en dat was 'trouwen'. Zo zouden de jongens de naakte eigendom- en de overlevende 'echtgenoot', het vruchtgebruik van het Wouwersnestje erven, alle herinneringen inclusief, waarover Frank in haar naam zou waken.

Nog altijd in de vaste overtuiging dat sterven géén optie was, werd toch aangedrongen die akte niet té lang uit te stellen...

Frank Vanhecke die tijdens de ziekte van Marie- Rose, haar leven met de kinderen in het week/week regime liefdevol hielp organiseren, gaf haar door zijn 'ja' de gemoedsrust en het vertrouwen dat ze broodnodig had voor de laatste verschrikkelijke veldslag met de dood. 8 januari getrouwd, 8 februari overleden... één maand was haar nog gegund, zij het hangend aan bedrading in een verduisterde ziekenhuiskamer.

Al waren hààr dagen geteld, zij was vooral bezorgd om haar kinderen en Frank. Als hij even weg was, bezwoer ze ons te voorkomen dat Frank in een zwart gat zou vallen, na de intense, moeilijke tijd. We beloofden het.

Zolang het ons gegunde één weekeinde en één woensdagnamiddag per maand gerespecteerd werd, lukte dat prima. Toen echter de kinderen tweemaal na mekaar met een maand tussentijd, niet op de afspraak waren, was de enig juridische mogelijkheid, vaststelling door een deurwaarder en klacht indienen bij de plaatselijke politie.

Achteraf bekeken was het de valstrik die we niet kenden: het POS- dossier. Perfect om grootouders buiten spel te zetten. Het hiaat in de wetgeving, waar met vereende krachten aan gewerkt moet worden. Langzaam maar zeker.

Uit liefde voor onze kleinzonen, verlegden we het actieterrein. De spanningsproblematiek kleinkinderen- grootouders is aan een grondige revalidatie toe. Justitie dat zich verschuilt achter het ontbreken van aangepaste wetgeving (en te weinig geld), versus de politiek die makkelijkheidshalve de onafhankelijke status van justitie aanhaalt. Er wordt aan gesleuteld. Opgeven is ook hier géén optie.

Intussen zijn onze kleinzoontjes elk contact met mama's familie, waarin ze geboren en geborgen waren, verloren.

In combinatie met het onverwacht snel overlijden van onze zoon twee jaar geleden en de lichamelijke beperkingen van opa, moeten we dagelijks op een hemelse portie 'touch of Rose' rekenen om niet alleen zelf te overleven, maar ook een hart onder de riem te blijven steken van teveel lotgenoten- grootouders, voor wie in het bos de bomen nog moeilijker te onderscheiden zijn, dit heikel punt op de juiste tafels te krijgen.

Het blootleggen van gebruikte manipulaties, zal beslist het inzicht van de magistraten in het jeugdrecht aanscherpen, ook al omdat er inmiddels zelf een aantal onder hen, het aan den lijve ondervinden.

Frank, ondertussen al enkele jaren opnieuw samenwonend, hertrouwde vorig jaar. 'So what'... gooide het op eigen houtje op een akkoord met vader Christian Schellemans, om het Wouwerssnestje in volle eigendom te verwerven. De laatste wilsbeschikking van Roosje waarvoor hij garant zou staan, is daarmee van de baan. Op hun spaarboek, zonder noemenswaardige intrest, staat nu een schijntje van de werkelijke waarde van mama's nalatenschap, gezien naast de historisch lage villaprijzen de koopsom nog eens verminderd wordt met de wettelijke aftrek van het vruchtgebruik. Een lucratieve deal voor de ene en eindelijk het definitief wissen van de laatste tastbare herinnering aan de moeder van de kinderen, voor de ander.

Wat zijn de wettelijke beschermingen van een individu in een rechtsstaat waard? Het krijgt steeds meer de allure van één groot tewerkstellingsproject, noodzaak voor de vele honderden die jaarlijks met een Rechtendiploma de arbeidsmarkt overspoelen. Maar op welke wijze dragen zij bij aan een rechtvaardigere, leefbare maatschappij. Dat is de KERN van deze boodschap die ik graag ter overdenking lanceer...

Wat blijft er over van het handgeschreven en geregistreerde testament van Marie- Rose, dat moest voorkomen dat haar jongens te jong over een som geld zouden beschikken. Daarmee wilde hun moeder voorkomen dat ze er onverstandig of onverantwoord mee zouden omgaan. Wat is dat rechtsmiddel waard? Wie checkt die databanken?

Tegen het licht van de BV's die geregeld reclame maken voor testamentaire schenkingen, vraag ik me af wie na je overlijden controleert of het gerespecteerd wordt... als zelfs een oma met een blog voor de objectieve vaststelling van feiten, geviseerd wordt... Als iedereen 'goedbedoelde' raad opvolgt om 'los te laten', dan is de samenleving definitief in 'vrije val'. Laat mij tenminste geprobeerd hebben. Ja, misschien wel ten koste van mezelf of tegen de raad in van mensen die me dierbaar zijn, "dat wie voor zichzelf zorgt, zorgt voor een goeie..."

Zo functioneer ik niet, maar geloof dat de 'schijn van contraproductiviteit in een juridisch dossier' op termijn inderdaad "schijn" zal blijken te zijn.

Wat baat het massaal: 'je suis Charlie' te posten, als het delen van feiten en cijfers een pleidooi voor 'de rechten van het kind' zou kunnen schaden...

Het Wouwersnestje, in een prachtig stukje vredig groen, was van mama voor haar twee kinderen. Het zou nooit zijn waarde verliezen ... al was het maar de emotionele- . Dat was het doel, waarvoor Rose alle aangereikte wettelijke middelen legaal inzette. Tevergeefs dus. Ook dure beloftes komen in de solden terecht... onethisch legaal handelen. Als we daarvoor nog meer overheidsgeld in justitie moeten investeren, zijn het letterlijk kosten op het sterfhuis.

Geloof, hoop en liefde... met de kr8 van 8 en vele duizenden met ons, misschien die ene moedige medestander vinden die het tij kan keren...

Het ultieme bewijs dat onrecht de wereld onleefbaar maakt, is er aan doodgaan. Van een-op- termijn-perfect-sluitende bewijsvoering gesproken... (MvL)

18-10-15

De hond een jasje passen...

17-07-15

Happy Birthday dear Marnix, happy Birthday to you…

08-07-15

Marie- Rose en haar jarig prinsje...