Archief

‘Let’s face it’, was de eerste kreet die ik uitschreeuwde als antwoord op de onverschilligheid die heerste in het woonblok met 118 studio’s aan de Antwerpse Boulevard.

Een oproep om niet langer weg te kijken van mistoestanden. maar in tegendeel te anticiperen.

Wie deze blog al een tijdje volgt of het boek ‘de buik van Antwerpen’ gelezen heeft, weet wat ‘niet wegkijken’ betekent en waar het toe kan leiden.

Dit inleidend stukje naar aanleiding van het nieuws over misbruik allerhande. Het ene rioolputdeksel na het andere gaat eraf. Maar na de stank? Wat dan? Wie pakt het aan? Hoe? Telkens te horen: “ja we wisten het maar deden niets” geeft me een vreselijk vieze smaak.

Melden, ja. Aan wie en wat doet die ermee. Wat intussen met de kwetsbaarheid van het ‘slachtoffer’. TV spotjes over kindermishandeling…  want het houdt “inderdaad” niet vanzelf op. Steeds variaties op eenzelfde thema, met schade die toeneemt tot ze onherstelbaar is als je lijdzaam toekijkt. Verantwoordelijkheid is nooit vrijblijvend. Geen domein lijkt te ontsnappen.

De nog maar eens opgewarmde kost over doping in de wielrennerij, legt het goed bewaarde publiek geheim eindelijk bloot… Bovenmenselijke inspanningen zouden gecontroleerd worden na een glas en een plas en dat steeds minder middelen sporen nalaten wordt als winst opgetekend. Moest al die R&D in onderzoek naar ziektes gebeuren, in plaats van naar gemaskerde doping…  Maar brood en spelen  leidt de massa handig af van de echte problemen. Al eeuwen… Slechte punten voor de mensheid die zich zo laat inpakken…

Een geneesmiddel om doodzieke mensen ‘misschien’ te helpen, mag niet toegediend worden, want onvoldoende getest… Zijn die sporters misschien misleide betaalde proefkonijnen van de pharma industrie? Is dat wetens en willens. Kennen ze de risico’s? Het lijkt erop dat de grote kunst ‘onbetrapt blijven’ is…

Machtsmisbruik over lichaam en ziel.

De sporter die gebruikt, de sportbegeleiding die het weet, blijkbaar soms oplegt, verslaggevers die er helden van maken, hen de hemel in prijzen, de commercie die niet belangloos financiert … en de supporter die voor gek staat in zijn blind geloof in superman.

Iedere burger is gehouden aan meldingsplicht van misbruik, van grensoverschrijdend gedrag, pesten….en toch moet vaak eerst een drama gebeuren voor de tongen loskomen.

De geit en de kool sparen is utopie…zwijgen is medeplichtig zijn. Misbruik staat loodrecht op vertrouwen. Vertrouwen gebruiken om macht te ontwikkelen over anderen om die dan te misbruiken is laakbaar, maar wordt misdadig als dat ‘kwetsbare’ mensen in een slachtofferrol dwingt.

Dat ‘kwetsbaar’ slaat niet uitsluitend op zwakke of onmondige mensen of kinderen. Het gemis aan respect voor deze mensen, die moeten beschermd worden en als makkelijke prooien worden gebruikt, is in één woord walgelijk. Speculerend dat hun getuigenis als minder toerekeningsvatbaar wordt beschouwd is een vruchtbare bodem voor ziekelijke geesten, perverten, manipulators om hun machtswellust bot te vieren.

Maar ook heel mondige mensen doen wel eens beroep op professionele hulp op cruciale momenten in het leven, maar die lopen er dan weer niet mee te koop. Deze vorm van hulpverlening krijgt een ferme dreun door  de recente gebeurtenissen die de geloofwaardigheid en het professionalisme ter discussie stelt.

De uitgezonden signalen van gedupeerden, worden zo vaak genegeerd. Let’s face it. Maar daar mag het niet bij blijven. Geloof me, als je kijkt en ziet, kies je niet voor makkelijk te betreden paden. Dader ontkent,  slachtoffer verbergt… maar ook menselijk opzicht, valse getuigen, het vermoeden van onschuld tot het tegendeel bewezen is, getraumatiseerde loyaliteit en niet in het minst de rechtspraak zelf zijn obstakels die de weg naar de waarheid bemoeilijken. Aan handen en voeten gebonden door onontwarbare lianen van wetten is onze rechtsstaat een paradijs voor minder goede bedoelingen.  

Dat nu juist in die sector van geestelijke gezondheidszorg verschrikkelijke zaken aan het licht komen, versterkt beslist de vaste wil van veel bezorgde mensen om het welzijn van  wie klein of zwak is, te helpen beschermen.

Collectieve verontwaardiging is een belangrijke eerste stap. Maar zonder vervolg, een maat voor niks. Protest alleen verandert niets als mensen op cruciale beleidsplaatsen niet persoonlijk gemotiveerd worden om woorden van protest in daden van handelen en voorkomen om te zetten. Cijfers van zelfmoordgedrag, faalangst, hechtingsproblemen, pestgedrag, seksuele intimidatie… die herleid blijven tot werkgelegenheidsprojecten voor doctoraatsstudenten of instituten voor de statistiek, zijn verloren energie en middelen.

Flagrante schendingen van de eigenwaarde, zeker van de minst mondige mensen in een samenleving, zijn misdaden tegen de mensheid zelf.

Vaak zijn de gevolgen daarvan pas zichtbaar en/of aantoonbaar jaren later wat geweten sussend werkt: het zal wel koelen zonder blazen.

Laat dat nu net een pijnpunt zijn waar we met honderden grootouders maar ook duizenden mensen wier relatie spaak loopt, willen aan werken.

Dat ene huwelijk dat vroeger ‘officieel’ op de klippen liep is vervangen door die paar die nu de stormen overleven… maar de wetten waarop vechtende echtelieden zich kunnen beroepen als ze er onderling niet uit raken, zijn blijven staan bij de uitzondering, van wat nu de regel is.De schuld- en boetevraag doet totaal niet ter zake wanneer het belang van kinderen op tafel ligt en daar dragen we met z’n allen verantwoordelijkheid in.

Het notitieschrift dat ik nu reeds jaren bijhoud –door de pijnlijke confrontatie met deze problematiek-  helpen uitgroeien tot een groenboek, waarvan beleidsverantwoordelijken een witboek zullen maken om recht rechtvaardiger te maken. Want wetten zijn politieke materie.

Mijn vele confrontaties met ouders in splijtende relaties, gesprekken met grootouders en hun verdriet om het kleinkinderenleed en bewust van de gevolgen van turbulenties op hun ontwikkeling, mijn latente kennis van de bekommernis van Jeugdzorg, de ervaring met de rechtspraak: al die onmacht raakt mij diep en maakt pijnlijk duidelijk dat daar dringend aan gesleuteld moet worden. De al overbelaste justitie, aan handen en voeten gebonden door achterhaalde wetten, is herleid tot een scheidsrechter zonder monitoring en boven de hoofden van kinderen met zeer kwalijke gevolgen op lange termijn.  

Onze generatie mobiele en jong- van- geest grootouders kunnen de onmisbare constante factor zijn in het leven van kinderen op de wip. ‘Vaste grond’ als stevig fundament voor een stabiele bouw... Geen machtsgreep, gewoon tradities, ervaring en levenswijsheid als bagage meegeven aan kinderen als voorschot van de omgekeerde pyramide die ze straks torsen.

Een doordenker om samen actief aan de slag te gaan, met ‘a touch of Rose’… en de kr8 van verandering.

Met haar vader in de vertrekhall in Zaventem op weg naar China...

8 oktober, klokslag 8 uur. De klok in de kerktoren maakt de herinnering aan die m8eloze 8ste februari nu al 20 maanden geleden levend.

Met nog een doos gevulde omslagen met verkiezingsfolders bij me, beslis ik even buiten te blijven. Bijna instinctmatig neem ik de straat langs en over het ziekenhuis, de serviceflats en aan het eind van de straat het kerkhof. Ik proef de herfst en ril in mijn trui, terwijl de vredige stilte een stevige ruis vertoont van snelheid op de autostrade. Mensen onderweg naar-of van huis. 

Janneke Maan laat verstek gaan, verstopt achter dichte wolken waaruit zachtjes een ragfijn druppeltjesgordijn sijpelt. De pijnscheut die door me heen flitst, weer ik resoluut af door nog intenser te speuren naar de gleuf in de deuropening, waar ik de omslag met daarin de folder van Bart met papa en Bart met Rose laat binnenglijden.  Aan de andere straatzijde doemen tientallen verlichte ramen op in het Jan Palfijnziekenhuis. Achter elk daarvan een exclusief verhaal van vreugde, verdriet, angst, pijn, eenzaamheid.  zachte handen, troostende woorden. Van geloof, hoop en liefde.

Het herinnert me aan de nachten dat ik van bij Roosje vertrok, niet wetend wat de volgende dag zou brengen…Bezorgd om haar nacht vooral. Zoveel liefde die verschrikkelijk veel pijn deed waar geen kruid tegen gewassen was. Maar het herinnert me ook aan de zalige momenten in het Moederhuis waar ik met mijn pasgeboren kind vol vertrouwen haar toekomst tegemoet zag, overtuigd alles te kunnen doen om die voorspoedig en vooral liefdevol te maken. Daar ben je zo volledig door ingenomen dat voor je ’t weet die eigen dochters moeder worden. En weer doe je vanuit je hart, dezelfde belofte voor de toekomst van je kleinkinderen.

Het zout van de langs mijn wang glijdende tranen lik ik op, me realiserend dat het enkel lukt met een tot glimlach omgevormde mond. A touch of Rose. Ik ben het haar verplicht.

In mijn hand houd ik de omslagen steviger vast dan nodig, terwijl ik in het donker de toegang tot zoveel verschillende brievenbustypes tracht te ontcijferen: de ene klep kiepert naar binnen, de andere moet ik naar buiten hijsen, van nog een andere moet het dak gelicht worden… en af en toe pak ik in een borstelige tochtstrip. Het geeft me een hoog ‘fort Bayard’ gevoel… waar de kandidaten onverwacht met hun hand in een spinnenbokaal terechtkwamen… Voorzichtiger dan noodzakelijk, laat ik elke omslag in de brievenbusgleuf glijden met de wens dat hij bij het openen even mag vertederen. De politieke boodschap volgt vanzelf wel.

Geen idee of het ooit eerder gebeurde dat in verkiezingstijd naar een specifieke folder GEVRAAGD wordt? Nu dus wel. Roosje blijft onder de mensen, waar ze zo graag vertoefde.

Aan Bart die trekt, papa die duwt en alle idealisten die zich engageren, geeft Marie- Rose de N- VA gemeenteraadslijst vleugels. Samen met u hoop ik dat we hen op 14 oktober de sleutels aanreiken om de deur te openen naar een nieuwe gouden eeuw die heel Vlaanderen op sleeptouw kan nemen.

“I am a (realistic) dreamer, but I am not the only one”. 

En daarom hebben we er het volste vertrouwen in dat niemand deze historische kans laat liggen… zodat we met een gerust geweten de toekomst tegemoet gaan. Is het niet meer voor ons, we zijn het onze kinderen en kleinkinderen verplicht.

« Iedere voorzitter wil graag het laatste woord. Maar dat is aan U, volgende zondag. ».

Met die zin rondde Goedele Wachters het groot debat op één af.

Geen idee welk deodorant merk dit optreden sponsorde… maar de lichaamstaal van de gladiatoren sprak een verlangen naar straf spul uit.

Slechts één grimas weerstond de vergelijking met een glimlach. Van de andere gezichten kon je het pijnlijk bewijs lezen dat de ‘verandering’ eraan komt en er geen ontkomen aan zal zijn.

De nog resterende zeven dagen voor het verdict zullen vooral de 30% twijfelende kiezers ‘geviseerd’ worden… Wat willen ze nog horen of zien om overtuigd te raken?

Met de draagtas aan de schouders  -met prachtfoto van Roosje en haar prinsjes, het dierbaarste geschenk ooit dat onder haar laatste kerstboom voor mij lag-  gevuld met verkiezingsfolders van mijn echtgenoot, heb ik de ganse middag ‘gebust’. Daarbij kwamen veel leuke  herinneringen boven aan de verkiezingscampagnes van Roosje.

Het werd een fikse, leerrijke wandeling op deze zonnige zondagmiddag, met een paar hartverwarmende ontmoetingen en gesprekken. Zelfs met bussers van andere partijen.

Mijn respect voor de ‘facteur’ kreeg een sterke opwaartse druk, na de kennismaking met de variaties op één thema:  brievenbussen.

Onwillekeurig dacht ik aan Toon Hermans en zijn ‘tango van het blote kontje’.

Voor de aardigheid geef ik het hier nog even mee…de billen zijn vervangen door bussen.

Het valt me op dat bussen op elkander lijken
Vooral wanneer je ze wat langer kan bekijken
Er zijn er bij die lijken uitgesproken geinig
Er zijn er andere, die zeggen mij maar weinig
Ik vind dat bussen ook iets hebben van gezichten
Je ziet meteen of ze neven zijn of nichten
En ik zag 2 trieste bussen in het water staan
Van waarom komt hier nou nooit eens iemand aan
Ik ben niet kritisch, maar de meeste bussen staan
Of ze hebben van die rare kreukels in de wangen
Je hebt belegen bussen en ook hele blitse
En chagrijnige mensen hebben van die spitse

Zou het associëren met muziek dan toch genetisch bepaald zijn???

Zo’n buurtwandeling levert ook een aantal erg aangename ontmoetingen, waarbij  Marie- Rose nooit veraf was. Doet zo’n deugd, blijvend te voelen dat ze “leeft”.

Ook al passeert morgen al voor de 20^ste keer op de kalender weer de 8^ste. En staat om 8 uur ’s avonds de tijd even stil bij dat onwezenlijk moment waar leven en dood van rol wisselen … maar ook elke keer haalt de kr8 het op de onm8 en gaan we door.

En daarom duw ik de lijstduwer bij de gemeenteraadsverkiezingen van Antwerpen, met de k8 en de m8 van een engel in onze rug.

Volgende zondag rekenen we allemaal op elkaar om de noodzakelijke verandering op gang te brengen.

Een gezamenlijke solidaire eerste stap in de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen om opnieuw samen een stad te maken om lief te hebben.

DOEN...

Een bedenking die vannacht door me heen stoof terwijl buiten het staartje van een of andere draak van een orkaan, nog wat nazwiepte… als dat al de stilte is, wat zal dan de storm zijn, vroeg ik aan mijn klepperend rolluik.

Nu de pakken drukwerk -tja, de bomen zijn toch al geveld- slinken en de boodschap quasi verdeeld is, vraag ik me af hoe er in andere gezinnen dan die van kandidaten mee wordt omgegaan. Wordt daar op een foto of een tekst commentaar gegeven? Wordt er over partijprogramma’s gepraat, worden ze vergeleken, getoetst op haalbaarheid, woorden uit het verleden aan daden gekoppeld???

Een bloemlezing van de propaganda is één grote belofte voor een hemelse samenleving op aarde, waar 'the sky the limit is'.

Iedereen krijgt de belofte van bevoorrechte klant. Enkel even een bolletje tekenen.

Na het bekijken van ‘Koppen’ gisteren op één, waar we ons Rose met onze jongste kleinzoon op de wekelijkse afspraak missen nu de nieuwe generiek loopt, kan je enkel bedroefd vast stellen dat het kwaad IN de mens zelf steekt.

Voor wie de quote miste:   Het ‘gratis proefpakket’ dat door een soort ‘enquêteurs’ op de Antwerpse Meir (en wellicht ook elders op drukke winkelassen) aangeboden wordt, blijkt een betalend abonnement te zijn. Valse verkooptruc, en ja, je moet niet zomaar tekenen, hè… dus niemand vertrouwen is de boodschap… leve de samenleving!

Pittig practisch detail: “je kan dergelijke praktijk voor de rechtbank aanvechten”. Dat klinkt als ‘gooi het in de groep’, of moet ik schrijven ‘op de berg’.  Wanneer komt het voor, hoeveel kost je advocaat, wat recupereer je uiteindelijk als je er ook nog een maagzweer mee kweekt…om van een hartinfarct nog maar te zwijgen…

Om een advocaat zal je niet verlegen zitten nu er volgens de laatste cijfers van de populatie studenten in de faculteit Rechten, nog een paar duizend in de maak zijn. Vermits die als “gratis- verpakte” verkooptruc vaak een studentenjob is, kan het best zijn dat als over enkele jaren uw klacht voorkomt, gedupeerde en verkoper oog in oog staan. LOL.  

Terug naar de verkiezingen. Op reis door het Vlaamse land is het aanbod van politieke kleuren steeds meer een agrarisch gegeven. In tuinen en weiden staan/liggen borden broederlijk- en zusterlijk naast elkaar met  rode-, gele-, blauwe-, groene ...  kandidaten in de aanbieding. Eigenlijk best humoristisch dat het boer Bavo worst weze wie er zijn grond bemest…

Je kan al dat plak- en drukwerk -in crisistijd notabene en ik word tureluurs van de budgetten die daarmee gepaard gaan-  best met a touch of Rose bekijken, zodat het tenminste nog een beetje boeiend wordt.

Luister naar hun woorden maar wees u bewust van het vakmanschap van mediatrainers en fotografen. Over hun werk moeten we niet oordelen, wel over de personen die ze ons voorschotelen. In de kiescampagnes moeten de kandidaten echter niks bewijzen, zelfs niet uitleggen hoe ze de financiering zien van wat ze beloven. Ze mogen vrij dromen rondstrooien, wakker worden is voor de dag na de verkiezing. En geen rechtbank die je uw stem teruggeeft als je je bedrogen weet. Dan is het alweer 6 jaar tanden knarsen terwijl het water naar de zee loopt en woestijnvorming verder gaat.  

In debatten het eigen programma debiteren, is zoals de van buiten geleerde catechismus opzeggen. De kandidaat die bekent niet alle punten van partijprogramma’s te kennen, die erkent niet op alle terreinen beslagen op het ijs te komen, maar die bereid is te luisteren om dan zijn kennis en ervaring ten dienste te stellen. Daar kan ik me tenminste iets bij voorstellen. Een woord dat het toetsen aan daden kan weerstaan, een woord dat een resultaatsverbintenis inhoudt. Dan wordt willen, kunnen.

Wie in debatten kan luisteren om dan in de afgemeten minuten daarop te anticiperen met de zienswijze van wie hij vertegenwoordigt, krijgt van zijn  politieke achterban bij een evaluatie misschien wel het verwijt de anderen het onderwerp van discussie te laten bepalen. Maar de aandachtige luisteraar ervaart het als de essentie van politiek.  Meningen op elkaar afstemmen, niet polariseren. De strijd aanwakkeren is de beste garantie om een conflict onoplosbaar te maken. Die constructieve voorstellen moeten de mensen tot stemmen bewegen. Met een zeer duidelijke meerderheid die in je oplossingen gelooft,  is een redding nabij. En op dat keerpunt staan we straks op 14 oktober. Durven we veranderen, wagen we het het roer om te gooien? Of is de leeuw nog bij de tandarts voor de laatste extractie? Een steen verleggen doe je met velen... samen.

De samenleving is een tijdelijk verblijf op een planeet die aarde heet. Het is als een huurcontract, je woont er samen en dus gelden rechten en plichten waardoor 'leven' die naam waard is. Het kan, met een leider die kan begeesteren, maar vooral die een voorbeeld geeft. Woorden wekken, voorbeelden strekken. Als het op bezuinigen aankomt, begin dan bij jezelf. Bewijs dat niet alleen de zon voor niets opkomt. Er is zoveel te doen dat ieders leven mooier en beter maakt, zonder dat je moet tellen. Dagelijks bewijzen honderdduizenden vrijwilligers het in de schaduw van de 'grote lichten'...  

Dan schiet de ‘dodenrit’ van doctorandus P, in de versie van ons Marie- Rose tijdens de finale van MissVlaanderen me terug voor ogen. De afvallingskoers waarmee ze de strijd onder kandidaat-missen parafraseerde en pas ik ze toe op de poppenstoet van kandidaten die nu de revue passeren.

En dan, heel af en toe, zie ik een waarachtig iemand.

Iemand die niet alles op één hoop gooit.

Iemand die zich als potentieel roerganger afvraagt hoe het zowel voor de bovendekse- als benedendekse passagier een behouden vaart wordt.

Iemand die beseft dat respect en verantwoordelijkheidsgevoel de échte eerste steen is voor een sociaal woningbeleid.

Iemand die beseft dat een veiligheidsgevoel begint bij veiligheid.

Iemand die vecht om recht rechtvaardig te maken,

Iemand die zijn woord niet breekt uit eigenbelang...

Iemand die moedig tegen de stroom in blijft varen als het doel stroomopwaarts ligt.

Iemand die het leiderschap voelt als een dienst en geen gunst van de kiezer.

Iemand voor wie geld een middel en geen doel is…

Iemand die niet aan woorden maar aan werken zijn liefde voor het leven wil doen merken.

Benieuwd wie op 14 oktober de vox populi achter zich krijgt om mee aan het roer van het schip in woelig water te staan in de poging de storm tot bedaren te brengen.

Onbesliste kiezer, ik weet het wel. En het zal niet perfect zijn, maar de verlegde steen zal voor een ander vaarwater zorgen en dat is waar het nu om gaat... succes met uw keuze.

Beschouwingen bij de lijstduwer…

Een lijstduwer is de laatste kandidaat op een kieslijst.

En dat is op de lijst voor de nieuw te kiezen gemeenteraad van Antwerpen, inderdaad …

Wellicht de enige kandidaat die vÓÓr de stemmen uitgebracht zijn, écht zeker is van zijn zetel en waar men hem voorlopig althans ook niet uit krijgt…jammer, dat zou pas ‘n verkiezingsstunt zijn…

Intussen ruikt het hier naar drukinkt die walmt uit een stapel affiches, folders en een paar dozen omslagen voor verkiezingsdrukwerk…

Wil iemand een affiche aan het raam of een sticker voor de auto… aarzel niet … hem zichtbaar maken voor potentiële kiezers is de moeilijkste opdracht... wie hem kent en aan 't werk zag en ziet, weet het wel... al pakt hij er niet mee uit.  

De verkiezingsfoto's tonen mijn man op wielen ... niet iets waarmee hij te koop loopt. Betekenen die ‘beelden’ nu het einde van een tijdperk waarbij ik hem zo onzichtbaar mogelijk op de plaats ‘delict’ afleverde:… achter een katheder aan de universiteit, op het podium van een wereldcongres, aan tafel voor keiharde onderhandelingen met tegenvoeters, waar die verdomde dienstweigerende benen geen spelbrekers mochten zijn...  

En dan herinner ik me de woorden van ons Rose die haar vader, geconfronteerd met die vreselijke beperking, opbeurde door te stellen dat Roosevelt de Verenigde Staten wel wist te leiden vanuit een rolstoel… en derhalve opgeven geen optie was. Dan besef je als ouder dat woorden wekken, maar voorbeelden strekken...

Een politieke lijst duwen vergt kr8. Als die niet in de benen steekt, dan moet ze van hoger komen. En die is er in overvloed. Van deze Morel wordt verw8 om na een leven van werken en plicht, de opgedane kennis en ervaring in te zetten in de grootste stad van Vlaanderen, met 'a touch of Rose'.  Als wereldburger, met de dicipline van een reserve luitenant- kolonel, als man van zijn woord, maar ook als vader en een op handen gedragen opa...  zet N-VA een bekwame speler op het schaakbord van een multiculturele havenstad... en dat kan alleen elke Antwerpenaar ten goede komen.

Genoteerd op plaats 55, voorlopig nog zonder stip, vormt hij het sluitstuk van de N-VA lijst. Een stem voor de kop en de staart, verzekert de perfecte combinatie van jong en oud, droom en daad, weten en kunnen, geloven en hopen, durven en doen, maar allebei met 'a touch of Rose'...

Op markten, braderijen of café, zal je de lijstduwer waarschijnlijk niet tegen het lijf lopen…Van recepties in een rolstoel herinnert hij zich vooral handtassen die in zijn gezicht bengelen en zit hij met zijn neus letterlijk in andermans zaken…maar je voelt misschien wel zijn stille kr8 achter heel wat initiatieven die voor werk, zorg en innovatie moeten zorgen. Geen verkiezingsimago, maar gedrevenheid, kr8 en m8 die uitgaat van aanhoudende inzet, gebaseerd op kennis en ervaring, die verder reikt dan voordeur of achtertuin en gelouterd is door het leven zelf. 

Dat ons Roosje een beslissende rol heeft gespeeld in de beslissing van haar vader om ‘ja’ te zeggen op de vraag van Bart De Wever, lijdt geen twijfel. Of zich dat straks ook vertaalt in stemmen, is een open vraag, maar één ding is zeker: Ons Rose heeft gelijk gekregen. Wielen in plaats van benen doen niets af aan de kennis en ervaring die een cosmopolitische stad als Antwerpen nodig heeft om aan te kunnen wat komt… en die handschoen neemt haar vader nu op zodat haar werk kan verder gezet worden.

Bedenk, achter die zittende lijstduwer staat… jawel, ook wel de duwer van de rolstoel  aangepord door de kr8 van een engel en samen delen we het geloof, de hoop en liefde dat met een Morel in’t stad, verandering écht gestalte kan krijgen…  valse hoop bestaat niet... dat bewijzen is ook een opdracht voor  opa's... 

Geen idee of er een causaal verband is, maar ik vond het opmerkelijk dat meteen na het verschijnen van het boek ‘de buik van Antwerpen’ Bernard Arnault  Frankrijk voor België wil ruilen.  

Monsieur Arnault is de eigenaar van Louis Vuitton, Moët et Chandon, Hennesy… en Frankrijks rijkste burger. Nu begrijp ik het glaasje bubbels bij de aankoop van een handtas... toch geen koppelverkoop  

Heeft zijn marketeer in het boek misschien de foto van "mijn" Louis Vuitton opgemerkt? Heeft hij de grote baas gewezen op dat rollend mormel dat beschreven staat als ‘Louis Vuitton’, maar nergens terug te vinden is in de historiek van alle jaargangen catalogi van zijn gerenomeerd bedrijf. Kan ik hem straks aan de deur verwachten en doet hij een bod op mijn exclusief model? 

Property rights…  zoon en stiefkleinzoon, juristen gespecialiseerd in dat rechtsgebied, zullen me hopelijk terzijde staan... maar laat ik alvast mijn verdediging al preventief voorbereiden.

Hoe kom ik erbij een plastieken trolley door het leven te rollen als mijn Louis Vuitton. Zoals vaak is de waarheid vrij eenvoudig en meteen een pledooi voor ‘what’s in a name’.
Het vehikel op wieltjes dankt zijn nominatieve upgrade aan de wet van actie en reactie.

Een winkelafspraak met ons Roosje die startte in de parking van ‘het gebouw’, kreeg (zoals wel vaker) een uitgestelde start: containers checken, bellenlijst aanpassen, brievenbuslabels aanbrengen, een  praktisch probleem van een of andere bewoner oplossen... waarbij ik dan uit mijn LV een schroevendraaier of een lamp of een gordijnhaakje tevoorschijn toverde, maakte dat Roosje een beetje geïrriteerd door het uitlopend oponthoud verzuchtte: “waarom loopt mijn mama niet rond met een Louis Vuitton in plaats van met die bak”.

“Spreek en uw mond gaat open”, zei ik, “voortaan is die bak mijne Louis Vuitton.” En dat is hij gebeleven. We hebben er nog heel wat mee afgelachen, zeker wat daar soms uit te voorschijn kwam en komt...Intussen is hij wereldberoemd in ons dorp in de stad...

 Dus, monsieur Bernard, 

zoals u ziet,

dekt de vlag de lading niet… 

Uitzonderingen zijn niet altijd bevestigingen van de oude regel.
Het kunnen ook voorboden zijn van een nieuwe regel.
Marie von Ebner-Eschenbach

Dat deze spreuk me net de 8^ste  onder ogen komt, voelt als de kr8 van 8.

Valse hoop bestaat niet, verzekerde Roosje en omdat ook opgeven geen optie is, houden we geloof, hoop en liefde warm … 

Dank aan al wie de voorbije dag met een glimlach of een traan, vertederd aan haar d8… 

omama

Tuut, zei de trein en de statie was weg…

Dat deze uitspraak van mijn oma me vanmorgen te binnen schiet, heeft te maken met het gejoel op de speelplaats van het schooltje achter ons op deze droge zonnige eerste schooldag, nu al aan  de eerste speeltijd van het nieuwe jaar…   Gisteravond herinnerde ik mij mijn eigen ouders, onze papa, meester in het kaften.

Ze lagen op tafel, de rollen blauw papier, zijn lat en schaar. Er kwam geen centimeter plakband aan te pas, dat moest zo perfect aanpassen. Maatwerk. Pure klasse.

Als kers op de taart in zijn prachtig handschrift, onze naam op de etiketten met het ‘merk’ van de school in goudopdruk, dus ook de klasagenda:  mijn meest begeerde en symbolische kleinood, boordevol nog te beschrijven bladzijden.  Dit jaarlijks tafereel werd door ons moeke altijd vertederd gadegeslagen met de weerkerende waardering: ‘dat doet niemand onze pa na’… Toen ik al wat ouder was vertelde ze mij dat ze altijd zijn mooie handen had bewonderd… en in mijn herinnering zie ik die al kaftend…

Intussen legde ons moeke de uniformen klaar, de schortjes, turnzakken met turnpantoffels die stijf stonden van het witsel.

Het ‘laatste avondmaal’ was telkens een moment ‘met een preek’, zoals wij dat toen noemden… wellicht verveelde het ons, maar dat liet je toen niet merken en nu blijkt dat ik me quasi ieder woord herinner.

“Er zijn twee plaatsen in een klas: één achter en één voor de lessenaar (pupitter, zei onze papa).

Achter de lessenaar staat iemand die u veel te vertellen heeft, iemand waar je veel van kan leren, iemand die je voorgaat… en voor die lessenaar zitten jullie. Een jaar lang krijg je kansen om slimmer en wijzer te worden met aan de meet de prijzen. Alleen wie vanaf de eerste dag goed start, wint.”

Onze degelijke lederen boekentassen, meerjaars exemplaren, de onderkant voorzien van een antislijtlaagje boenwas, ontvingen de blauwe invasie in de verdeelvakken als was het een heus sorteercentrum.  

Rechtopstaand als een scheidingswand, onze lederen pennendoos met twee geslepen potloden, (zo kon onze slijper thuisblijven en niet voor afleiding zorgen) een aan de familieinktpot volgetankte vulpen…een gom met zachte en harde kant, een regeltje van 15 cm én een echte bic. Onderaan in de boekentas als een bodempje lag ook een houten lat van 30 cm… meestal met reclame op van de Algemene Spaar- en Lijfrentekas, waarbij ook aan schoolsparen kon worden gedaan… Weet je nog wel???

Jaren later stond ik aan de andere kant van de lessenaar, zag ik al die ogen vol verwachting en dacht dankbaar terug aan de ‘preken’ van weleer.

De vaders en de moeders van deze kinderen, vertrouwden wat hen het liefst was in dit leven, aan mij toe. Een ongelooflijk voorrecht met een enorme verantwoordelijkheid.

Vier keer heb ik vijfentwintig 12-jarigen de wereld mogen helpen ontdekken. Leerstof onder het stof uitgehaald, opgeblonken in de wetenschap dat blinkende materie aantrekkelijker is.

Na dat zesde leerjaar wenkte de humaniora. Ik was de laatste trede naar adolescentie. Een mooie, maar kwetsbare fase in hun leven en op veel terreinen bepalend voor de groeiwijze naar volwassenheid. Normen en waarden meegeven naast de verplichte leerstof… een hele uitdaging.

De onvoorwaardelijke trouw, hen beloofd in het begin van het schooljaar, heb ik naar best vermogen gestand gedaan, vermoed ik. Ik ben mij alleszins tot op vandaag bewust, dat ‘woorden wekken, maar voorbeelden strekken’.

En ook al liep het al eens mank, de aanpak van elk conflict is meestal bepalend voor het resultaat: escaleren of oplossen. Rechten en plichten, daar is geen weg tussen. Confrontatie met de gevolgen, sociaal en structureel helpt de onderliggende oorzaak bloot te leggen en dan aan te pakken.

Ik voel mezelf glimlachen... decennia later ben ik dus toch niet fundamenteel veranderd. ‘Let’s face it’… daar begint het dus nog altijd mee.

Intussen is het stil geworden op de speelplaats. Iedereen terug de klasjes in? Wellicht. En dan gaat de telefoon. De oudste kleindochter. Zonder nieuws, want ‘de groten’ beginnen pas vanmiddag. Maar ze heeft vanmorgen de zus uitgeleide gedaan. Die zit nu in ’t zesde en “zo te zien, hadden ze elkaar veel te vertellen, want ze zag ons al meteen niet meer staan’, lacht de wijze grote zus…

-“En jij”? Beetje stress, want de klassen zijn door elkaar gemixt en het is afwachten wie terug bij wie zal zitten..”

-“ Eender hoe of wat, er is altijd nog de speelplaats… en daar ‘socialisen’ jullie naar believen, toch?”

-Ja, da’s waar oma, je hebt gelijk.”

Zolang ze dat beamen, komt het allemaal wel goed…

En toch, toen gisteren de studentjes in ‘het dorp in de stad’ toekwamen, was het alvast voor eentje zichtbaar emotioneel wat zwaarder, toen de familie huiswaarts keerde.

“Heb ik liever zo”, zei de vader die zijn kleine grote dochter de noodzakelijke knuffel gaf met de wijze woorden ‘komt helemaal goed’… en dat was al zo, toen het in haar studiootje al naar lekker eten rook…

We zijn dus vertrokken… tuut zei de trein en de statie was weg… goede vaart aan iedereen.

Al moest het van heel ver komen…  mijn internaatsperiode in Onze-Lieve-Vrouw Waver… waar onze lerares aardrijkskunde- maar ik kan bij God niet meer op haar naam komen- het vermogen bezat om de natuurelementen zodanig te beschrijven, dat je ze bijna aan den lijve ondervond…

Zeebeving, vloedgolf, gletsjer, geiser, orkaan, tyfoon, vulkaanuitbarsting, georkestreerd ballet van hemellichamen …  de wijze waarop zij het ons verkocht, was veel meer dan les geven... Misschien was het kleine spleetje tussen haar voorste tanden en het daarbij horende geluidje van subtiel ontsnappende lucht, al dan niet bevochtigd met minuscule ragfijne druppeltjes… extra  pedagogisch materiaal.  Hoe kan je beter het ontstaan van een regenboog verklaren dan  tegen het zonlicht staand, de lichtbreking gestalte geven… Zij deed het… we hingen aan haar lippen.

Leerkracht/leerling, ze verhouden zich als communicerende vaten. Hoe boeiender de ‘verplichte’ materie wordt aangebracht, hoe groter het absorptievermogen en de houdbaarheid van wat geleerd wordt. En daar draait het bij 'leren' om...

Toen ik gisteren voor het slapengaan, zoals elke avond de hemel afspeurde naar mijn vaste 'date', kwamen die aardrijkskundelessen van weleer me terug levendig voor de geest.

Tegen het donkerblauw van de nacht, danste de maan tussen plukken wolk. Het ene moment was ze er, het volgende onvindbaar, al liet ze er in haar ‘volle’ glorie geen twijfel over bestaan present te zijn.

Bij momenten kleurde ze boven de felverlichte wolken lichtblauw…

Blauwe maan, zo heet de tweede volle maan als ze het klaarspeelt om 2 keer in één maand te verschijnen. Omdat de maancyclus 29 dagen telt in tegenstelling tot de maanden die 1 of 2 dagen meer tellen, komt in net geen 3 jaar, een volle maan twee keer in één maand voor…

Gisteravond was ze die naam waardig, want écht blauw… blue moon… die mijn nachtgroet van elke avond richting kleinkinderen kleurde. Een uniform blauw tintje... een knipoggje naar waar 1 september voor staat...

A touch of Rose in hemels blauw… het is eens wat anders...

Aan iedereen die vandaag – en het waren er velen, met bloemen, kaarten, berichtjes… zelfs een in de lucht geschreven verjaardagswens … ons Roosje herdachten op haar 40 ste verjaardag, hartelijk bedankt.

Zoals ze de kunst verstond iedereen en alles aan te voelen, toen ze nog gewone sterveling hier op aarde was, doet ze dat nu zeker en nog beter als … of waar ze ook is …

Elke dag, maar zeker op dagen als deze, missen we haar en de prinsjes enorm… begrijpen we het ene al niet, het andere nog veel minder.

Al wordt een feest nooit meer als voorheen, de touch of Rose is nooit veraf.

Daarom deden die vele lieve attenties zoveel deugd, zeker van die schare vele echte vrienden die zoveel meer om haar gaven dan alleen maar om haar gulheid.

Zij die de échte Rose graag zien, haar zo missen, wetend dat de leegte nooit opgevuld raakt, maar gelukkig zijn haar te kennen en te koesteren in wat ze ons naliet. Geloof, hoop en liefde... en haar rotsvaste overtuiging dat 'valse hoop niet bestaat'...

We hebben haar hier thuis vandaag rustig gevierd. Zoals het voor ‘tante Rose’ betaamt, wel de bubbels losgelaten, de taart aangesneden en veel over haar gepraat… terwijl ze er de ganse tijd glimlachend mooi bij stond te wezen: een echte engel…

Gelukkige verjaardag Roosje, vermits het daarboven allemaal oneindig en dus tijdloos is, blijf je 4ever Young… en mooi… voor altijd in ons hart.